Op woensdag is het heel vroeg dag. Ik heb met Vicki afgesproken om naar de vlooienmarkt in Pickens te gaan en behalve dat het nog een eindje rijden is, moeten we er al op tijd zijn. Haar kerkgenote Phil gaat mee en zij heeft het nodige te verkopen, dus we moeten zorgen dat we er op tijd zijn om een tafel te bemachtigen. Zodoende sta ik om 4.45 naast mijn bed en komt Vicki me kort voor half zes ophalen.
In de duisternis rijden we naar een tankstation een stukje verderop waar we Phil en al haar spullen ophalen. Vicki heeft een flinke auto, maar die zit aan het eind van het verhaal van boven tot onder vol met spullen. Volgeladen rijden we naar Pickens, via de mooi gelegen highway 11 die temidden van de natuur ligt. Al voor zeven uur staan we de gehuurde tafel vol te stapelen met Phils spullen en de markt is nog niet officieel begonnen of ze heeft haar eerste verkoop al te pakken.
Terwijl Phil bij haar tafel blijft, gaan wij de rommelmarkt op. Het is in de open lucht en is zo’n 3/4 mijl lang, een behoorlijk stuk dus. We lopen langs de vele marktkooplui en je kunt weinig bedenken dat hier niet te krijgen is. Er zijn mensen die groenten en fruit verkopen, wapens, glaswerk of gewoon wat ze nog op zolder hadden liggen. Sommige mensen struinen gewoon wat rond en anderen zijn op zoek naar een verloren gewaand stukje antiek en hopen voor enkele centen iets waardevols te kopen.
Vicki heeft een lijst met spullen die ze hier hoopt te vinden, maar in tegenstelling tot succesvolle bezoeken in het verleden kan ze vandaag niet zo veel vinden. Als de markt tegen de middag is afgelopen is Phil enkele spullen armer, maar echt veel heeft ze niet verkocht. We pakken zodoende alles weer in en stapelen de auto opnieuw vol. Op weg naar huis stoppen we bij een klein restaurantje om te lunchen. Phil trakteert met het weinige geld dat ze vandaag verdiend heeft. Het is al bijna half vier als ik weer thuis ben en Rob belt niet veel later om te zeggen dat hij in tegenstelling tot eerdere plannen toch thuis komt eten. Omdat ik daar geen rekening mee heb gehouden besluiten we Chinees te halen. Net als bij de afhaalchinees in Nederland krijg je voor twee personen een enorme berg voedsel mee, dus daar hebben we vrijdag ook nog plezier van!
Ik had niet gedacht dat er nog eens een moment zou komen in ons leven dat we over de prijzen van benzine zouden klagen, maar het begint in de buurt te komen. Toen Rob gisterochtend ging werken was de prijs van benzine nog $3.37 per gallon en toen hij ’s avonds weer naar huis kwam betaalde je voor dezelfde gallon ineens $3.49. Dat is 12 cent op een dag tijd!
Gisteren en vandaag worden vooral gekenmerkt door veel wind. Maandag is het weliswaar veel zonniger dan zondag, maar desondanks geen weer om buiten te zitten. Je waait weg! De sterke wind van gisteren zorgde ervoor dat de stroom steeds uitviel, waardoor we de klokken een paar keer opnieuw moesten instellen en wat vervelender is: de broodbakmachine werd steeds onderbroken.
komen ze er zelf ook pas maandag achter. Heel fijn, heel handig, maar niet heus. Volgende week nog maar eens proberen.
In de nacht van zaterdag op zondag regent het veel en hard en dat gooit onze plannen om naar Hollywild te gaan overhoop. Er zijn daar geen verharde paden en met het vele regenwater van de afgelopen uren is het daar nu een grote modderpoel. In plaats daarvan rijden we naar de Westgate Mall waar we Grieks lunchen en daarna in de Regal Cinema naar Iron Man gaan. Deze film haalt al enkele weken vele miljoenen binnen en schijnt de enige prent te zijn die op het moment echt de moeite waard is. Hoewel het een van de vele superhelden films is die tegenwoordig uitkomen, is er een originele wending aan het genre gegeven en neemt de film zichzelf niet te serieus. De hoofdrolspeler, Robert Downey Jr., speelt zijn rol met veel charisma en we zien hem waarschijnlijk wel terug in deel 2. Het was in ieder geval een ontspannende manier om een wat stormachtige zondag door te komen.
Vanmorgen belde Vicki om eens te informeren hoe het was en of ik zin had om met haar, Emma en haar ouders naar een rozenfestival te gaan. Het was niet zo gek ver weg en we zouden voor de middag weer terug zijn, dus wat mij betreft was het prima. Niet al te veel later stonden ze met z’n allen voor de deur, ontmoette ik Betty en Rowald en waren we op weg.
Terwijl in Nederland op 5 mei Bevrijdingsdag wordt gevierd, is er in de VS op die dag aandacht voor Cinco de Mayo (Spaans voor 5 mei). In Mexico is dit een officiele feestdag en omdat er veel Mexicanen in de VS wonen (en natuurlijk Amerikanen van Mexicaanse afkomst) krijgt deze feestdag ook hier de nodige aandacht.
Dankzij de kaartjes die we eerder deze week van mam en Jos hebben gehad, staat onze planning voor zondag al vast. We gaan naar het Biltmore Estate in Asheville, dat in North Carolina ligt. Biltmore is het grootste landhuis van de VS en wordt omgeven door eindeloze tuinen die allemaal schitterend onderhouden worden. Het huis zelf telt 250 kamers en er zijn 1700 mensen in dienst om het 32 km2 tellende landgoed in piekfijne staat te houden. George Vanderbilt, van Nederlandse afkomst, liet het huis in 1880 bouwen als zomerhuis nadat hij de omgeving had bezocht en verknocht raakte aan het landschap en het klimaat.
Van de lentetuinen lopen we naar de tropische bloemenkassen en de visvijver, die vol baars en andere vis zit. Aan de achterkant van de vijver ligt een kleine waterval en voorbij dit punt kun je een meanderend pad door de bossen volgen. Zonder het te merken loop je hier kilometers rond. In de loop van de middag nemen we de shuttle terug naar de parkeerplaats en rijden dan naar de op het landgoed gelegen Winery. Je kunt hier een tour volgen en van de vele wijnen proeven die hier gemaakt worden. De wachttijd is hier echter erg lang vanwege de drukte dus we besluiten dit tot ons volgende bezoek te bewaren. Via de grote en indrukwekkende gift shop verlaten we Biltmore en rijden we terug naar huis. Vlakbij huis maken we een pitstop bij Brusters voor een heerlijk ijsje. Dat gaat er op zo’n warme dag wel in!
Zaterdag is een beetje een vreemde dag vol uitersten. Natuurlijk vieren we Robs verjaardag vandaag, maar het is ook de dag dat mam en Jos weer naar huis gaan. Het is ongelooflijk dat drie weken zo omgevlogen zijn. Zodoende zijn er ballonnen en cadeaus maar zijn we tegelijkertijd bezig met het passen en meten van alle koffers in de achterbak. Er is vandaag geen tijd meer om nog iets te doen want om 9.45 rijden we al naar het vliegveld in Greenville.
dat hun vlucht naar Atlanta geannuleerd is vanwege het slechte weer. Rob belt naar het vliegveld om uit te vinden of ze nog naar Atlanta zullen reizen vandaag, of dat we ze weer moeten ophalen van het vliegveld zoals hij zelf onlangs heeft meegemaakt toen hij naar Chicago vloog. Het blijkt dat ze zijn omgeboekt naar een latere vlucht, maar ook die heeft flinke vertraging. Als deze vlucht eindelijk naar Atlanta vertrekt is hun aansluitende vlucht naar Dusseldorf al vertrokken. Rob belt naar Atlanta om te achterhalen of mam en Jos ergens overnachten, zodat we hen kunnen bereiken. Dan horen we dat ze zijn omgeboekt op een vlucht naar Barcelona later op de avond en dat ze de volgende dag vanaf Barcelona naar Dusseldorf zullen vliegen. Van de simpele reis die we hen beloofd hadden, is dus weinig terecht gekomen.
Op vrijdag heeft Rob een vrije dag genomen zodat we met z’n vieren naar het mooie Chimney Rock kunnen gaan. De zon schijnt uitbundig en omdat het zo’n 30 graden zal worden vandaag, nemen we flink wat water mee. We rijden door het mooie landschap en zien de bergen in de verte al opdoemen, lang voordat we bij Chimney Rock zijn. Het laatste stuk van de weg slingert door de bergen en is niet minder dan spectaculair. We parkeren de auto bij het Old Rock Cafe en lopen eerst door het kleine dorpje en langs de met gigantische keien bezaaide Rocky River. Het blijft adembenemend, ook als je hier voor de derde keer bent. Sinds ons vorige bezoek is de natuur flink uitgelopen waardoor het er toch weer anders uit ziet.
Na de nodige foto’s beginnen we aan de heftige klim naar het wandelpad dat een stuk hoger ligt. Dit houdt in dat we zo’n 25 minuten kaarsrechte trappen op moeten lopen om daar te komen en we pauzeren geregeld om een slok water te nemen. Eenmaal boven is het genieten van het prachtige uitzicht en de mooie natuur. Het is rustig op deze hoogte en je komt niet veel mensen tegen. Het pad bestaat voor een deel uit aangelegde houten paden en voor de rest uit met keien bezaaide rots, zodat je redelijk wat moet klauteren.
Met de nodige hulp van de TomTom komen we bij Hollywild terecht. Dit ligt midden in de rimboe en ondanks dat het een doordeweekse dag is, loopt er genoeg volk rond. We kopen kaartjes en gaan het park binnen. Hoewel het niet verschrikkelijk groot is, is er wel genoeg te zien. De dieren in Hollywild zijn allemaal beesten die in Hollywoodfilms hebben meegespeeld en/of in reclamecampagnes te zien waren. Bij elke kooi staat beschreven in welke films het bewuste dier te zien was. Er zijn veel leeuwen, tijgers en andere roofdieren. De dieren zien er bijzonder goed verzorgd uit en we hopen maar dat ze goed afgericht zijn en naar hun verzorgers luisteren, want de kooien zijn waarschijnlijk niet stevig genoeg als de beesten een keer flink kwaad worden.
Na Hollywild rijden we naar de Walnut Grove Plantation. Het is inmidddels na de middag en we hebben behoorlijke trek. Gelukkig is vlakbij de plantage een tankstation met een Subway erin waar we onze tanden zetten in een flinke boterham. De plantage is nu een stuk groener dan de vorige keer dat ik hier was en het is heerlijk toeven in de tuin. Mam en Jos volgen de rondleiding met gids en ik blijf zelf buiten in de zon zitten en neem nog wat foto’s. We volgen de wandeling die uitgezet is op het terrein en rijden daarna weer terug naar Boiling Springs. Het is al na 16.00 als we thuis komen, net op tijd om nog wat te drinken voordat het tijd is om Rob op te halen.
Peperazzi Blog 