Op zaterdag rijden we eerst een keer naar Publix (aan de oostkant van Spartanburg) in plaats van Ingles om onze boodschappen te doen. Hoewel het boodschappenlijstje maar kort is omdat Rob komende week veel van huis is, staan er in deze supermarkt te veel interessante dingen om te laten staan, en komen we toch weer met een goed gevulde kofferbak thuis.
’s Middags rijden we naar Greenville omdat we ’s avonds kaartjes hebben voor het stierenrijden. We stoppen eerst bij het winkelcentrum om iets te eten en ter plaatse komen we erachter dat we onze toegangskaartjes vergeten zijn. Dat wordt dus weer terug naar Boiling Springs om ze op te halen!
We zoeven ‘even’ op en neer en parkeren de auto voor het schamele bedrag van 10 dollar vlakbij de hoofdingang van het Bi-Lo Center, waar alle actie zal plaatsvinden. Bij de ingang staat iemand luidkeels uit de bijbel voor te lezen, in de ijdele hoop dat wij zondaars nog te redden zijn. Voordat we naar binnen mogen worden we nog even onderzocht met de metaaldetector en mogen dan doorlopen. Binnen staan veel suppoosts die iedereen hun plaats wijzen en ondanks de omvang van de arena hebben we onze plaatsen toch vrij snel gevonden. We zitten op een mooie rang en hebben goed zicht op de plaats waar straks alles gebeurt!
Om half acht precies dendert de muziek uit de boxen en worden de bull riders met veel show aan ons voorgesteld. Voordat er echt gereden kan worden, wordt iedereen verzocht te gaan staan en wordt er een gebed gezegd om de rijders veiligheid te wensen en om ook bescherming te vragen voor de dappere soldaten die voor het land vechten. Vervolgens zingt een a-capella groep het volkslied en dan gaan we echt van start.
Bull riding is een sport met vrij eenvoudige regels: blijf 8 seconden op een stier zitten. De stier in kwestie is daar natuurlijk niet van gediend en zal er alles aan doen om de berijder van zijn rug te gooien. Dit gaat soms met het nodige geweld gepaard, dus er vallen weleens slachtoffers. Om de stieren af te leiden staan er een paar zogeheten rodeoclowns in de ring. Zij moeten er voor zorgen dat de gevallen stierenrijder zo snel mogelijk in veiligheid kan worden gebracht. Verder is er nog een man te paard met een lasso om de echt lastige stieren te vangen en terug de coulissen in te sleuren.
Vanaf het eerste moment, als de eerste rijder op een bokkende stier de ring in komt, zit de sfeer er goed in. Het is precies zoals we het van televisie kennen en wat we ervan verwacht hadden: veel spektakel en plezier. Al bij de tweede rijder hebben we een gebroken schouder te pakken, als de dolle stier bovenop de arme cowboy gaat staan. Dat ziet er pijnlijk uit en het slachtoffer krijgt een troostapplaus. Later op de avond breekt iemand nog een been en een van de stieren is geenszins van plan om terug zijn hok in te gaan. Zowel de rodeoclowns als de lasso-man hebben de grootste moeite om het eigenwijze beest van het toneel te krijgen. Dit natuurlijk tot grote hilariteit van het publiek!
Buiten de stieren is ook het publiek interessant. Er zitten veel mensen die je ‘redneck’ zou kunnen noemen. Sommigen zijn uitgedost als echte cowboys, met bijpassende hoed en laarzen. Een van de dames in het publiek is zo enthousiast als de rodeoclown haar benadert, dat ze spontaan haar shirt uittrekt. De preutse Amerikanen zijn zeer geschokt als ze haar bh zien en de suppoosts halen haar vriendelijk doch dwingend uit de zaal, samen met de rest van haar familie. Of zoals de mensen naast ons verontwaardigd zeiden: “Dit is een familie-evenement en geen stripclub.” Dat het een familie-evenement is, was ook wel duidelijk. Sommige gezinnen namen zelfs hun pasgeborenen mee om alvast van het cowboyleven kennis te nemen. Misschien hopen ze dat hun kleine later ook een beroemde bull rider zal worden.
Met onze kleine camera hebben we een filmpje kunnen maken dat je hieronder kunt bekijken.
Vanmorgen werden we wakker met regen, en het ziet er niet naar uit dat het snel beter zal worden. Boven het Zuid-Oosten van de VS is een zeer groot stormfront actief, dat overal voor de nodige overlast zorgt. De tornado-alarmen zijn weer geactiveerd en ook South Carolina kan hierdoor getroffen worden (al is die kans gelukkig klein). Tussen nu en vanavond zal de nodige regen vallen en worden we naar alle waarschijnlijkheid getrakteerd op onweer, hagel en zware windstoten. De hoeveelheid regenval kan oplopen tot 7.5 cm en meer, dus wateroverlast is niet uitgesloten.
Het perkje in de achtertuin waar Peter en Annie hun knoflook hebben staan is in een korte tijd veranderd in een klein oerwoud. Het wordt dus tijd om eens in de garage te snuffelen welk tuingereedschap tot onze beschikking staat. Gelukkig vind ik een soort schoffel en tuinhandschoenen, dus ik sta al snel anderhalf uur te ploeteren om al het onkruid te wieden.
Dat wij het in de VS enorm naar ons zin hebben, wil niet zeggen dat het overal altijd rozengeur en manenschijn is. Je hoeft maar naar een journaal te kijken om te zien dat er veel ellende is in dit land. Een veelvoorkomend verschijnsel is dat van mensen die in het wildeweg beginnen te schieten, meestal als een vorm van wraak. Tenzij er heel veel doden vallen, zoals de beroemde schietpartijen op 
Op zondag beginnen we de dag met een ontbijt in het hotel. Er zijn maar weinig mensen en de worstjes liggen waarschijnlijk al een tijdje te braden. De bagage gaat weer in de auto, we checken uit en rijden terug naar het centrum van Charleston. Deze keer zijn we een stuk vroeger en is parkeren geen probleem. Het belooft opnieuw een erg mooie dag te worden.
Na de toer strijken we neer bij de 
Na de zeer leuke rondrit besluiten we om richting de auto te lopen. Het is per slot van rekening nog wel een stukje rijden voordat we thuis zijn. De rit naar huis verloopt zonder bijzonderheden en het is ongeveer half zeven als we in Spartanburg de parkeerplaats bij de Red Lobster oprijden. We gaan eens bekijken of er hier wel plaats is.
Charleston is een populaire toeristische trekpleister, met name voor de Amerikanen zelf. Het is het kraambed van wat later de Amerikaanse beschaving zou worden. De Engelsen kwamen hier in de 17de eeuw aan land en begonnen te vechten met de Spanjaarden, die in Florida zaten. De Fransen in Louisiana gingen zich ook met de strijd bemoeien, die uiteindelijk door de Engelsen werd gewonnen. Koning Charles gaf zijn naam aan het plaatsje, dat vanaf dat moment bekend werd als ‘Charles Towne’. De koning wilde steeds meer belastingen innen en toen er in de haven (toen de belangrijkste handelsplaats) belasting op thee werd geeist, was de maat vol. De bewoners van Charles Towne kwamen hiertegen in opstand.
is nu een leuke toeristische marktplaats waar je allerlei snuisterijen kunt kopen. Hoewel het duidelijk een toeristenval is, is het aanbod mooi en gevarieerd.
In de middag wandelen we terug in de richting van het museum The Old Exchange and Provost Dungeon. De laatste rondleiding gaat dan net van start en we besluiten om op zondag terug te komen zodat we op ons gemak kunnen rondkijken. Om die reden gaan we terug naar de auto en rijden naar het hotel, waar we inchecken. Het hotel lijkt enigszins op hetgeen dat we gisteren nog in de film No Country For Old Men hebben gezien, dus we stellen ons voor de dat seriemoordenaar elk moment kan opduiken… Op de parkeerplaats staan een paar echte kerels te barbecuen in de achterbak van hun pickup truck. Jammergenoeg worden we niet uitgenodigd.
Na het eten rijden we nog even naar Wal-Mart. Chrétien heeft sinds hij in de VS is alleen nog maar vrij koud weer gehad en daar had zijn koffer niet op gerekend. Bij Wal-Mart koopt hij een lekker foute trui voor 6 dollar en een t-shirt voor 5 dollar. Kijk, zo kun je nog eens winkelen! Ik kan zelf geen ‘nee’ zeggen tegen een leuk shirtje (een babydoll), dus mijn dag is ook weer goed. We vermaken ons nog even met de ‘I love Jesus’ t-shirts die er volop hangen. ’s Avonds kijken we naar het nepworstelen op tv en houden het dan voor gezien.
Er zit ergens een winkeltje dat 
De film begint tegen vier uur en is een heerlijk en spannend verhaal over een man die per ongeluk op een smak geld stuit en achtervolgd wordt door een meedogenloze seriemoordenaar die het geld terug wil. Het verhaal wordt met spanning en humor verteld en is zodoende erg vermakelijk.
Een visum voor de VS bemachtigen is geen eenvoudige zaak. Als je weet dat je vingerafdrukken en een foto worden genomen als je alleen als toerist het land binnen wilt, kun je je voorstellen dat een visum voor 3 jaar nog heel wat meer behelst. De advocaten van Robs bedrijf hebben zich er in Belgie en Amerika over gebogen en hebben dikke pakken papier aan ons gespendeerd. We zijn nu inmiddels zover dat Robs doopceel volledig is gelicht en we hebben groen licht gekregen.
Voor ons visum hebben we ook heel specifieke pasfoto’s nodig die aan allerlei maten en verhoudingen moeten voldoen. Dit soort foto’s kun je in Belgie maar op een beperkt aantal plaatsen laten maken, dus Rob had uitgezocht of we het hier in de buurt ook konden regelen. En jawel, gisteren zijn we naar een FedEx/Kinko’s winkel gereden om hier de lelijkste en duurste pasfoto’s te laten maken die ik in dit leven ben tegengekomen. Maar goed, het is toch weer iets dat we van ons lijstje kunnen schrappen.
Dat Amerikanen heel bijzondere ideeen hebben over wat gezond is en wat niet mag inmiddels bekend zijn. Ketchup is gezond want het is gemaakt van tomaten en aardappelen zijn groenten, dus eigenlijk is friet met ketchup een hartstikke gezonde maaltijd vol vitaminen. Het is in ieder geval zo dat je vaak chips bij je eten krijgt als je ergens een lunch bestelt en dat friet soms als ‘vegetable chips’ (groentechips) op het menu staat.
Afgelopen zondag hadden we weer zo’n fraai geval. Deze keer stonden er twee jongens achter de kassa die vol verbazing stonden te kijken naar een vreemd object in ons karretje. We hadden prei meegenomen en de een vroeg aan de ander: ‘Weet jij wat dit is?’ Ik vertelde hen dat het ‘leek’ (prei) was. Wederom speurden ze hun lijstje af. ‘Hoe spel je dat?’ vroeg de een, en ‘Is dat Japans?’ vroeg de ander. Nou, geloof dan maar dat het moeilijk is om je gezicht in de plooi te houden.
Peperazzi Blog 