Maand: februari 2008

Op zaterdag is het erg mooi weer, in de 20 graden, en we hebben deze dag uitgezocht om een stuk te gaan wandelen in Croft State park. Rob heeft de hele week opgesloten gezeten in een vergaderruimte en is blij dat hij wat frisse lucht kan opsnuiven. Bovendien is het een goede gelegenheid om onze nieuwe wandelschoenen in te wijden!

’s Morgens rijden we eerst langs het postkantoor om een aantal dingen te versturen en postzegels te kopen. De dame aan het loket is zeer verheugd als ze hoort met Europeanen van doen te hebben en legt vrolijk uit hoe het postsysteem werkt. Hierna rijden we langs Ingles voor de wekelijkse boodschappen, om wat hapjes mee te nemen voor onderweg en om de tank weer eens vol te gooien.

Rond de middag rijden we dan eindelijk richting het park in Pauline en parkeren de auto weer aan Lake Craig. We kijken op de aangeduide routes en gaan de bossen in. Hier volgen we een deel van een wandelpad, maar uiteindelijk komen we weer op een ruiterpad terecht. Er staat maar weinig aangegeven dus het is moeilijk om paden te volgen. Het ruiterpad waar we verzeild raken, de Foster’s Mill Loop Trail, is 6.5 mijl lang en staat wél duidelijk aangegeven, dus we besluiten dit als ‘zwaar’ aangeduide pad te volgen. Het pad gaat inderdaad flink omhoog en omlaag en omdat het een ruiterpad is is de grond nogal mul. Desondanks lopen we de hele ronde en worden we onderweg een aantal keren gepasseerd door ruiters. Deze mensen zeggen allemaal vriendelijk gedag of knopen een praatje aan.

Aan het eind van de route komen we uit bij de paardenstallen en even verderop de zogeheten kraal, waar de rodeowedstrijden plaatsvinden. Op het moment dat wij hier komen aanlopen is er een wedstrijd bezig, een ‘barrel race’ waarbij de deelnemers hun paard zo snel mogelijk om een aantal vaten moeten manoeuvreren. Het wordt al snel duidelijk dat niet alle deelnemers deze kunst al machtig zijn. In sommige gevallen is het paard niet vooruit te branden of gaat het de verkeerde kant op. Het is kortom een vermakelijk schouwspel.

Terug bij de auto trekken we onze, inmiddels door de rode aarde flink verkleurde, schoenen uit en rijden op ons gemak terug naar huis. Het is inmiddels al na 17.00 en vlakbij huis kunnen we een bezoekje aan Bruster’s niet weerstaan. Na zo’n lange wandeling op een lente-achtige dag smaakt het ijsje heerlijk!

We hebben Valentijnsdag en alle opgeklopte commercie lekker langs ons heen laten gaan en zijn op vrijdag, 15 februari, samen een avondje uit geweest. In hartje Spartanburg zit een goed sushi-restaurant, waar we in december ook al eens geweest zijn. Het heet Miyako en het is een relatief klein restaurantje dat altijd goed gevuld is. We bestellen een voorgerechtje dat ‘edamame’ heet; dit zijn gezouten sojabonen en de perfecte manier om je Japanse maaltijd te beginnen. Als hoofdgerecht nemen we een aantal soorten sushi: een ‘tuna crunch’, een ‘red cajun’, een ‘white dragon jr.’ en een ‘caterpillar’. Het gaat te ver om uit te leggen wat het allemaal precies is, maar neem maar van ons aan dat we hebben zitten smullen. Als nagerechtje delen we een New York cheese cake… jummmm 🙂 .

Na een geslaagd diner rijden we een stukje verder naar de Spartan 16, een grote bioscoop met 16 zalen. We hebben veel gehoord over de film ‘There Will Be Blood‘, met name omdat de hoofdrolspeler, Daniel Day Lewis, genomineerd is voor de Oscar voor Beste Acteur en er grote zekerheid bestaat dat hij dit beeldje op 24 februari op zijn schoorsteen mag zetten. Het verhaal van de film draait om Daniel Plainview, een man die eigenhandig een groot olie-imperium opbouwt aan het begin van de 20ste eeuw en hierbij over lijken gaat. Tweeenhalf uur lang geeft Day Lewis een puike acteerprestatie dus we zullen zien of alle voorspellingen waar worden.

Dankzij het nieuwe voederstation en de populaire zonnebloempitjes die erin zitten, blijven de vogels in de omgeving veelvuldig terugkeren. De afgelopen weken hebben we weer een aantal nieuwe soorten ontdekt, die voor zover ik weet niet voorkomen in Nederland en Belgie. Na het nodige speurwerk heb ik ontdekt hoe ze heten. Hieronder weer een aantal plaatjes. Laat het ons weten als deze vogels je bekend voorkomen!

De Eastern Bluebird heet in het Nederlands ‘oostelijke Canadese sialia’ en in het Latijn ‘sialia sialis’. De intense blauwe kleur zie je vooral bij de mannetjes. De vrouwtjes zijn wat valer van kleur. In onze tuin zit al een aantal weken een koppel dat elke dag een aantal keer van de zonnebloempitjes komt snoepen. Deze vogels vind je in het oosten van Amerika.

De American Goldfinch heet in het Nederlands ‘treursijs’ en in het Latijn ‘carduelis tristis’. Deze vogeltjes zitten soms wel met meer dan tien tegelijk op het voederstation en zijn zo behendig dat ze zelfs tegen de muur kunnen blijven zitten om zo te wachten tot er een plaatsje vrij komt. Je vindt ze vrijwel overal in de VS.

De Carolina Wren laat zich vertalen als ‘Carolina winterkoning’ of in het Latijn ‘thryotorus ludovicianus’. Deze vogels hebben geen opvallende kleur als wel een heel aparte staart die ze hoog in de lucht steken. Van alle winterkoninkjes die er bestaan is de Carolina Wren de enige die zich bij voederstations laat zien. Je vindt ze in het zuid-oosten van de VS.

De Red-bellied Woodpecker ofwel de ‘roodbuikspecht’ (melonerpus carolinus) zit weliswaar (nog) niet op het voederstation, maar wel in een boom vlakbij het huis. Het is de meest voorkomende specht in het zuid-oosten van Amerika, wat tevens het enige deel van het land is waar je deze vogel kunt vinden.

Een andere onverwachte gast bij het voederstation is… een eekhoorntje. Een van de eekhoorntjes in de tuin zat gisteren zelfs bij de achterdeur om te smullen van de zonnebloempitjes die op de grond terecht waren gekomen.

In Amerika wil iedereen graag beroemd worden en proberen veel mensen hun ’15 minutes of fame’ te halen. Zo nu en dan is er iemand die vanuit het niets een grote ster wordt en op alle nieuwszenders aandacht aan zich besteed ziet. De grote ster van dit moment is Uno.

Uno? Is dat zo iemand die alleen bekend wil zijn op basis van een voornaam, zoals Madonna, Fergie of Cher? Welnee! Uno is een Beagle! Een hond dus. De Westminster Kennel Club kiest elk jaar de mooiste hond in een live op televisie uitgezonden wedstrijd en gisteravond was de 100ste editie van dit feest voor hondenfokkers.

Uno was bij voorbaat een heuse ‘underdog’. Hoewel Beagles als ras erg populair zijn in de VS, had er nog nooit een deze prestigieuze wedstrijd gewonnen. De competitie was enorm; Uno moest het in de finale opnemen tegen twee poedels, een Sealyham terrier, een Weimaraner, een Australische herder en een Akita. Maar onder luid gejuich werd Uno dan toch als grote overwinnaar gekozen.

Wij verbazen ons dagelijks over de onderwerpen die hier het landelijke nieuws halen. De faam en glorie die een hond ten deel kunnen vallen behoren daar ook toe, om van een live-uitzending van een hondenshow op tv nog maar te zwijgen. Nadat Uno tot winnaar was uitgeroepen, kwamen er hordes reporters op hem en zijn begeleidende team afgerend. De hond had het snel gezien en begon op de toegestoken microfoons te knabbelen. Tja, wij hadden het niet beter kunnen zeggen.

Hoewel Amerika, net als Nederland en Belgie, een westers land is zijn er toch heel veel kleine verschillen waar je dagelijks tegenaan loopt. Een lastig verschil is dat alle elektrische apparaten op 110V werken, dus dat betekent dat je geen fohn, tondeuse, batterijoplader of wat dan ook van ‘thuis’ kunt gebruiken. Bovendien zijn de stekkers verschillend. En inderdaad, het zijn allemaal apparaten die we hier opnieuw gekocht hebben.

Andere verschillen zijn bijvoorbeeld het postsysteem. Bij ons staan overal brievenbussen, maar de VS is te uitgestrekt voor zo’n systeem. In plaats daarvan leg je de post die je wilt versturen in je eigen brievenbus en zet je het rode vlaggetje, dat aan de brievenbus zit, omhoog. Zo weet de postbode dat de inhoud van je brievenbus verstuurd dient te worden.

Waar wij te voet gaan winkelen, doen de Amerikanen alles in hun auto. Er zijn veel diensten en winkels die een ‘drive-through’ hebben. Dat wil zeggen dat je in je auto blijft zitten en iets bestelt, doorrijdt naar een loket en daar je bestelling ophaalt. In Europa kennen we dat wel van de fastfood restaurants zoals McDonalds, maar hier kun je op die manier ook een ijsje halen, naar de bank of de apotheek.

Nu we vanuit Belgie onze post krijgen doorgestuurd, leek het ons wel een goed idee om wat kantoormateriaal te halen en alle rekeningen en papieren te organiseren. Maar ook dan loop je tegen verschillen op: de ordners hebben een ander formaat dan A4 en hebben een 3-ringssysteem, in plaats van het bij ons gebruikelijke 2- of 4-ringssysteem. Gelukkig kun je bij Wal-Mart alles voor een prikje kopen… dus ook mapjes, papier en perforators 🙂 .

Zondag is wederom een prachtige zonnige dag met temperaturen tegen de 20 graden. Het is voor Rob even wennen, want in Chicago heeft hij niets anders dan sneeuw gezien. Sterker nog, het is een geluk dat hij vandaag thuis is, want zijn vliegtuig was gisteravond zo ongeveer het laatste dat nog vanaf O’Hare vertrok. Wegens zware sneeuwval werd het vliegverkeer daarna opgeschort.

Op deze mooie dag zijn we heel wat van plan. Allereerst rijden we langs Best Buy voor een kabeltje waarmee je naar je iPod kunt luisteren in de auto. Zo kunnen we de rest van het jaar tenminste naar fatsoenlijke muziek luisteren als we onderweg zijn. Vanaf Best Buy draaien we de I26 op richting Hendersonville. Dit historische plaatsje ligt voorbij de staatsgrens in North Carolina. Het is altijd de vraag wat voor Amerikanen ‘historisch’ precies betekent, aangezien het land nog niet bijzonder oud is en een gebouw van meer dan 100 jaar oud als een ware attractie wordt beschouwd.

Rond 12.30 parkeren we onze auto op Main Street in Hendersonville. Het is maar een klein gehuchtje en spijtig genoeg is op zondag bijna alles gesloten. Niettemin wandelen we door het plaatsje heen en nemen een aantal foto’s van grappige geveltjes en andere aparte hoekjes. Het dorpje heeft ‘iets’ met beren, want op verschillende plaatsen zien we houten beeldjes in de vorm van een beer. De koffie die we kopen halen we bij het ‘Bear Cafe’. Na wat zoekwerk op internet blijkt dat tussen april en oktober Main Street van voor naar achter volstaat met beerbeelden. Misschien moeten we later dit jaar nog eens terug.

We vervolgen onze route en rijden via een pittoreske slingerweg door naar Chimney Rock. Dit is een piepklein plaatsje (een straat lang) dat vernoemd is naar een uit de berg stekende rots. Chimney Rock ligt temidden van de Blue Ridge Mountains en is ontstaan doordat de Rocky Broad River in vroeger tijden een diepe sleuf heeft geerodeerd. Links en rechts van de weg liggen toeristische winkeltjes, restaurants en bars. Bij een van de winkeltjes kopen we echte wandelschoenen en -sokken. Dus mam, als je dit leest, we zijn nu helemaal voorbereid op jullie komst!

Tussen de winkeltjes door lopen een aantal paden richting de Rocky Broad River. Als je langs de waterkant staat, zie je pas waaraan de rivier zijn naam te danken heeft. Het ligt er bezaaid met keien, sommige zo groot als een flinke auto. Welke kant je ook op kijkt, alle uitzichten lenen zich voor mooie foto’s. Onze camera’s maken hier overuren.

De weg naar huis slingert mijlenlang door het mooie landschap en Rob manoeuvreert zich door menig haarspeldbocht. Even voorbij Chimney Rock ligt Lake Lure, een kunstmatig aangelegd meer waarlangs zich spontaan een dorp heeft gevormd. Dit bestaat voornamelijk uit winkeltjes, restaurants, bars en hotels. Rob kwam hier vorige jaren nog wel eens om samen met collega’s margarita’s te drinken in de Biker Bar. Bij het meer maken we nog enkele foto’s en rijden dan terug naar Boiling Springs.

Vlakbij huis ligt een vestiging van Bruster’s, een ijssalonketen die je in het hele land vindt. Je kunt hier bestellen via de Drive-Thru maar we stappen nog ouderwets uit en bestellen aan het loket een Caramel Crunch en een Oreo ijsje. Jummie!

Foto’s van Hendersonville en Chimney Rock vind je vanzelfsprekend op Flickr.

Woensdagmorgen belt Vicki om te vragen of ik nog een dagje met haar wil gaan winkelen. Kort voor de middag staan zij en Emma voor de deur. Op dat moment belt Daniel om te vragen of we met hem gaan lunchen, en ze vinden dat ik tenminste een keer bij een echt ‘southern’ restaurant moet zijn geweest. Het restaurant in kwestie heet de Junction Too en het is een ‘all you can eat’ buffet, dus je betaalt een bedrag en daarna mag je eindeloos je bord gaan vullen. Aan de klandizie te zien zijn veel mensen hier al vaker geweest… Het restaurantje is een beetje smoezelig, maar het is een leuke ervaring en ik eet er een aantal dingen die ik nog niet ken, zoals ‘fried okra’ en ‘biscuits’.

Na de lunch rij ik met Vicki en Emma naar de Westgate Mall. Ze is nog altijd op zoek naar uitbreiding van haar klerenkast en we kijken vandaag rond bij Belk en JCPenney. Vooral bij JCPenney is het leuk winkelen: vandaag zit overal 75% procent korting op. Ondanks de verleiding om een stapel kleren te kopen, hou ik me toch in. Je kunt wel iedere dag kleren kopen… en er komen vast nog wel een aantal gelegenheden in het komende jaar.

Omdat Emma nogal grieperig is houden we het, na een pretzel, om een uur of vier voor gezien. Rob belt ’s avonds op en heeft eindelijk een keer goed nieuws. Nadat hij eindelijk in Chicago was gearriveerd en het apparaat waaraan hij moet werken de geest had gegeven, is het ding nu gemaakt en kunnen ze eindelijk aan de slag. Minder leuk is wel dat de vrije dag die voor maandag gepland stond alweer gesneuveld is. Dat wordt dus een kort weekendje.

Dinsdag, dus gisteren, was het dan eindelijk SuperTuesday. Op deze dag waren er presidentiele voorverkiezingen in niet minder dan 24 staten in heel Amerika. Het zou er waarschijnlijk toe leiden dat het duidelijk zou worden wie de kandidaat zou zijn voor de republikeinen en de democraten. Ik heb het hele proces gevolgd op CNN en wat lokale zenders en wat blijkt? De meningen zijn nog steeds verdeeld en het is nog steeds een onbesliste strijd. Met name Hillary Clinton en Barack Obama gaan gelijk op.

Terwijl er elders een politieke storm woedde, ging het in het mid-zuiden van de VS ook flink tekeer. Een aantal tornado’s en stormen hebben er flink huisgehouden en voor zover nu bekend is al 54 doden geeist. Het slechte weer trof vooral Alabama, Arkansas, Kentucky en Tennessee. Vandaag hebben we een staartje van de storm meegekregen en waaide en regende het flink, terwijl het toch bijna 20 graden was. Hoewel het slechte weer naar het noorden trekt, blijft Rob ook gespaard van tornado’s. In Chicago is het rond het vriespunt en valt er wat sneeuw. Ook niet echt lekker, maar gelukkig hoeft hij niet bang te zijn dat zijn hotel wegwaait terwijl hij aan het werk is!

Op maandagochtend wordt Rob opgehaald door een taxi die hem naar het vliegveld in Greenville brengt. Hij heeft een vlucht naar Chicago rond 11.00 en zal daar elke dag tot en met vrijdag van 18.00 tot 6.00 werken. Rob heeft samen met drie collega’s bij een bedrijf net buiten Chicago een machine gehuurd om wat proeven uit te voeren. Dat wordt dus een pittig weekje.

Als Rob net in de taxi stapt, belt Vicky om te vragen of ik mee ga winkelen. Ze heeft een aantal nieuwe dingen nodig dus na een klein uurtje komt ze me ophalen. Natuurlijk heeft ze de kleine Emma bij zich. Als ik ze het huis laat zien, voelt Emma zich prima op haar gemak. Ze duikt meteen tussen de (Chinese) kinderboeken en ik leen haar ook een aantal cds met Chinese kinderliedjes. Onderweg naar Gaffney luisteren we naar de onverstaanbare liedjes en Emma vindt het prachtig. ‘Chinese!’ roept ze steeds.

De rest van de dag lopen we in het Outlet Centre van Gaffney rond. Ik realiseer me nu hoe lastig het is om te winkelen als je met een peutertje op pad bent. Emma duikt steeds onder tafels en tussen rekken met kleren. Ik doe mijn best om haar bezig te houden terwijl Vicky in de pashokjes is. Een hele uitdaging!

Als we rond 17.00 weer thuis zijn gaat de telefoon. Het is Rob en hij zit nog steeds op een vliegtuig te wachten in Greenville. Als ook die vlucht uiteindelijk geannuleerd wordt, komt hij zelfs weer terug naar huis. Dinsdag nog maar eens proberen… (lees meer over de reisperikelen van Rob in het stukje dat hij er zelf over geschreven heeft: Reisje naar Chicago?)