Laatste prenatale les

Doordat we dinsdag aan het eind van de middag onze auto moesten omruilen in Greenville, was het haasten om op tijd te zijn voor onze prenatale les in het ziekenhuis. We zijn dus maar bij een Subway gestopt om een broodje te eten, want terug naar huis om te koken zat er echt niet meer in. Het was de laatste prenatale les, dus die wilden we zeker niet missen.

Baby Hanssen, week 32.Dr. Barrow heeft deze keer verteld over de laatste fase van de weeen, persweeen en alle leut die daarna komt: de geboorte van de baby, de vader die de navelstreng mag doorknippen en de eerste momenten met je kindje. Dr. Barrow is erg goed in het wegnemen van vragen, door alvast te waarschuwen voor wat er te gebeuren staat en dat standaardprocedures zodoende niet tot paniek hoeven te leiden. Uit voorzorg worden moeder en kind op vitale functies gecheckt (wat niet betekent dat er iets ernstigs aan de hand is), allerlei apparatuur wordt vlak voor de geboorte de verloskamer ingesleept (zodat het snel bij de hand is als het nodig mocht zijn) en zelfs de manier waarop de verpleegsters met je kindje omgaan wordt alvast uitgebreid besproken.

Als na de eerste uren na de geboorte blijkt dat moeder en kind het goed maken (we gaan er voor het gemak maar vanuit dat de vader de hele procedure schadevrij is doorgekomen, hoewel flauwvallende papa’s toch geregeld schijnen voor te komen) word je naar de afdeling Postpartum gebracht. Hier kun je een dag of twee aansterken, tijd doorbrengen met de baby en met adviezen van een verpleegster leren hoe je de kleine moet verzorgen. In het ziekenhuis is ook een specialist op het gebied van borstvoeding aanwezig, die je 24 uur per dag kunt raadplegen als dat nodig is.

We kunnen nu nog een tour op de afdeling Verloskunde doen, wat we ook zeker van plan zijn als Rob terug is van zijn Europese avontuur. Qua informatie zijn we inmiddels goed op de hoogte (denken we) en de rest zullen we toch echt moeten ontdekken op het ‘moment supreme’. Over zo’n 7 weken zal onze kennis op de proef worden gesteld!

Alweer een nieuwe auto

Toen Rob maandag naar zijn werk reed, viel hem op dat de Pontiac Vibe een geluid maakte dat hem niet beviel. Op een laag toerental maakte de motor het geluid van een naaimachine, en dat valt natuurlijk extra op op het stukje spitsrijden in de stad onderweg naar zijn werk. Omdat we nu eenmaal niet bijster veel van auto’s af weten, heeft hij op zijn werk aan een collega gevraagd wat hij er van vond. Deze man bevestigde dat de kleppen van de motor waarschijnlijk niet goed afgesteld stonden.

Met deze informatie belde Rob naar Avis, om te vragen wat hij hiermee moest doen. Tot onze verbazing stelden ze direct voor dat we de auto kwamen omruilen voor een andere. Zodoende zijn we gisteren aan het eind van de middag naar vliegveld Spartanburg gereden om in een andere auto weer terug te komen. Het nieuwe model is een Chrysler Sebring, een auto uit de categorie ‘slagschip’. Kijk even naar de foto en laat gerust weten wat je er van vindt.

Chrysler Sebring, model 2008.