Maand: november 2008

Hoewel politici vaak hun best doen om van burgers brave ja-knikkers te maken, zijn ze zelf met de regelmaat van de klok betrokken bij een of ander schandaal. Hier in de VS worden uitglijders van politieke figuren breed uitgemeten op televisie. Nu de verkiezingen hun hoogtepunt naderen, blijkt eens en te meer dat er zowel op landelijk als regionaal niveau een zeer smerig spel wordt gespeeld in de hoop kiezers te winnen.

De Republikeinse partij is met name zeer bedreven in het inspelen op angstgevoelens van burgers. Enige tijd geleden begon dat al toen ze democratisch kandidaat Barack Obama ervan beschuldigden een terrorist te zijn. Dit was een wel heel grove generalisatie van het gegeven dat er lang geleden in zijn wijk een van terrorisme verdachte persoon gewoond heeft. Sindsdien is Obama ervan beschuldigd een Moslim te zijn, tot een radicaal-islamitische groepering te behoren en een paar dagen geleden riep mevrouw Palin nog maar eens dat Obama echt, echt een terrorist is.

Het is pijnlijk duidelijk dat de Republikeinen volledig door hun ideeen heen zijn en zich verlagen tot moddergooien. Een andere truc die ze uitgehaald hebben is het verspreiden van flyers waarop vermeld staat dat “in verband met de verwachte grote drukte de Republikeinse stemmers op 4 november naar de stembus moeten komen, en de Democratische op 5 november”.

Maar hier houdt het niet op. Op 4 november kunnen Amerikaanse staatsburgers niet alleen stemmen voor hun nieuwe president, maar ook voor senatoren, sheriffs, lijkschouwers en bepaalde staatsgebonden wetsvoorstellen die op basis van een meerderheid in stemmen al dan geen doorgang vinden. Het is met zoveel keuzes geen wonder dat stembiljetten enigszins verwarrend worden.

In de staat North Carolina is een bijzonder smerig spelletje gaande tussen de senatoren Kay Hagan (democraat) en Elizabeth Dole (republikein), die beiden hopen herkozen te worden. Op de regionale zenders worden we bestookt met spotjes waarin beide dames elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Mevrouw Dole is hierin wel heel diep gegaan. Ze beschuldigde Hagan ervan een ‘goddeloze Amerikaan’ te zijn, die bovendien geldelijke steun krijgt van andere goddeloze Amerikanen. Zoiets komt onder godvrezende burgers in het zuiden als een mokerslag aan. Inmiddels is al gebleken dat het spotje op geen enkel feit berust en schaamteloos knutselwerk is van Republikeinse zijde. Het is maar goed dat de verkiezingen bijna achter de rug zijn. De hoeveelheid negativiteit die het over ons uitstort is bijna ondraaglijk.

Gisteren hebben we al even kunnen oefenen, maar vanavond was het dan echt zo ver: Halloween! Sinds 17.45 heeft de bel achter elkaar gerinkeld en hebben er een heleboel verklede kinderen aan de deur gestaan om met behulp van de kreet ‘Trick or Treat!’ om snoepjes te bedelen. Op de vroege avond zijn het vooral de allerkleinsten die zeer koddig zijn in hun kostuumpjes en een beetje verlegen een snoepje komen halen.

Vrijwel alle kinderen komen onder begeleiding van hun ouders, die zich keurig op de achtergrond houden. Zij trekken in groepen door de wijk, te voet of met de auto, en bij alle huizen waar het buitenlicht brandt (een teken dat kinderen welkom zijn om snoepjes te halen) wordt er aangebeld. De papa’s en mama’s houden vanaf de weg een oogje in het zeil. Je merkt een groot verschil in opvoeding: sommige kinderen nemen bedeesd een of twee snoepjes uit de schaal en zeggen beleefd ‘dank u wel mevrouw’, andere kinderen graaien een handvol en zijn al weer bijna de tuin uit als ze nog net ‘happy Halloween’ roepen.

We hadden vorig weekend al wat versieringen aangebracht, wat nepgrafzerken in de tuin en een stel bloederige handen op de voordeur. Deze handen bleken vanavond onweerstaanbaar, bijna alle kinderen moesten even voelen of het echt was. Een jongetje vroeg: “Wie is er aan het doodgaan?” Ik antwoordde hem dat hij er snel achter zou komen omdat hij de volgende was. Toen keek hij me toch even met verschrikte ogen aan.

Ik moet bekennen dat ik er een beetje tegenop zag, die parade van verklede kinderen aan de voordeur. Tenslotte was het de bedoeling dat ik dat samen met Rob zou doen, die verkleed als De Man Met De Zeis de deur zou opendoen. Maar Rob was vanmiddag al richting Belgie vertrokken dus dat feest ging niet door. Achteraf bleek het toch wel een leuke ervaring te zijn, al was ik dan alleen. En bovendien belden Joost en Cristina me nog op, omdat ze het zo sneu vonden dat ik vanavond alleen zat.