Nova’s danslessen zijn een schot in de roos. De woensdagochtenden hebben we geen enkel probleem om haar uit bed en aangekleed te krijgen. De mededeling ‘vandaag ga je dansen op school’ is genoeg om haar direct in de startblokken te krijgen. Ook thuis danst ze graag, waarvan akte.
Auteur: Rob and Joyce
Dappere meid
Toen we Nova vorige maand voor het eerst naar de tandarts brachten, wisten we wel zo’n beetje wat de uitkomst zou zijn. Ze gaf al een tijdje aan pijn in haar mondje te hebben en op de achterste kiezen zaten bruine plekjes, dus het zou wel een gaatje zijn. De tandarts maakte foto’s en bekeek de zaak eens goed en concludeerde dat ze twee gaatjes had. Omdat Nova nog zo klein is, verwees hij ons door naar een kindertandarts, omdat deze kleinere werktuigen hebben die beter bij de kleine tandjes passen.
Een week later zaten we bij Dr. Green en haar assistentes, een erg leuk kantoor met een nautisch thema en diverse speelruimtes, dus het was geen enkel probleem om Nova hier naar binnen te krijgen (bij de gewone tandarts trouwens ook niet). Na opnieuw foto’s gemaakt te hebben, bleek dat ze niet minder dan drie gaatjes had en nog twee plekjes die aandacht nodig hadden. We maakten dus een afspraak om haar te laten behandelen en dat was gisteren, 3 december.
Zelfs voor een kindertandarts is Nova een mini, want ze bleven maar zeggen hoe klein ze toch is (en hoe snoezig, en mooi, en lief…). Ze kreeg een paar mililiter vloeistof te drinken, een cocktail van twee medicijnen om haar rustig te houden. Ze zou bij bewustzijn blijven, maar heel kalmpjes zijn. Tijdens het boren kreeg ze nog lachgas toegediend en er werd ook nog lokale verdoving toegepast. Aan het eind van de procedure zou ze zich helemaal niks herinneren, vertelden ze ons.
Eerst werd Nova, met haar armen tegen zich aan, in een deken gerold die met klittenband werd vastgemaakt. Dat klinkt weliswaar een beetje bruut, maar het is natuurlijk gevaarlijk als de tandarts aan het boren is en er komen een paar kleine armpjes voorbij zwaaien. Nova liet zich zonder problemen inpakken en een bloeddrukmonitor aan haar teentje zetten. Daarna kon de tandarts aan het werk.
Nova had een beperkte hoeveelheid medicijnen gehad vanwege haar verkoudheid en ze was dus bij haar positieven en reageerde ook op verzoeken van de tandarts. Ze deed alles zonder protest of huilen en zowel de tandarts als de assistentes verbaasden zich verschillende keren over hoe goed Nova het deed. Door haar behulpzaamheid was de procedure snel klaar, bleken alle gaatjes oppervlakkig te zijn en geen verdere behandeling nodig te hebben en kon de kleine madam voorzichtig bijkomen. Door de lokale verdoving had ze geen gevoel in haar onderlip en beide wangen, met als gevolg dat ze overal op ging zitten bijten. Dit moest voorkomen worden tot de verdoving uitgewerkt was, anders kon ze zichzelf nog wel eens lelijk bezeren. We zijn nog een kwartiertje met Nova in de wachtkamer blijven zitten tot het bijten voorbij was en daarna was het naar huis en vertroetelen.
Van andere ouders had ik gehoord dat hun kinderen, na een vergelijkbare behandeling, de rest van de dag erg suf waren of gewoon bijna voortdurend sliepen. Ik verwachtte dus een een rustig dagje, maar dat had ik mooi mis. Aanvankelijk was Nova nog een beetje wankel en keek ze op de bank naar de televisie, maar binnen een half uur was ze klaarwakker en ging ze als een speer. Ze denderde door de speelkamer en was niet te stoppen. Rustig? Moe? Suf? Ben jij gek. Energie voor twee! Toen de tandarts rond 13.00 belde om te vragen hoe het met Nova ging, waren ze verbaasd om te horen dat ze lekker door het huis aan het stuiteren was alsof er niks gebeurd was. We hopen overigens wel dat Nova niet al te vaak gaatjes krijgt, want behalve dat het vervelend is, kost deze grap ons bijna 600 dollar…
Thanksgiving
Terwijl in Nederland iedereen aan het werk was, hebben we hier genoten van een lang weekend. Het was weer tijd voor Thanksgiving en Alex hoefde alleen op maandag en dinsdag naar school. We hadden in het begin van de week te maken met een winterse storm die over de oostkust trok. Het zorgde voor koud weer en flinke vorst. Van maandag op dinsdag was op sommige plaatsen ‘black ice’ ontstaan en de scholen startten daardoor 2 uur later, wat ervoor zorgde dat het ochtendprogramma van Alex volledig afgelast werd. Zijn vakantie begon dus al vroeg!
Jammergenoeg hoosde het de hele dinsdag lang, zonder ophouden. De boodschappen die ik nog wilde halen, besloot ik te laten wachten tot woensdag zodat we niet nat zouden worden. Het was echt verschrikkelijk weer! Toen Nova woensdag op school was, viel het een momentje mee met de regen en ben ik snel met Alex richting Costco gegaan. Het was ijzig koud buiten en wat schetst mijn verbazing als het plotseling begint te sneeuwen? Al snel kwamen de vlokken dik naar beneden, maar gelukkig bleef de sneeuw niet liggen. Iedereen stond vol ongeloof naar buiten te kijken met telefooncamera’s in de hand. Je moet je voorstellen dat sneeuw in South Carolina erg ongebruikelijk is en dan ook nog in november! Op weg naar huis hebben we Nova opgehaald en eenmaal thuis de warme speelkamer opgezocht. Allerlei scenario’s speelden al door mijn hoofd, maar het was niet nodig. Niet veel later brak de zon door en werd het zelfs nog heel mooi weer, al bleef de wind wel koud.
Op donderdag was het officieel Thanksgiving en we hadden geen bijzondere plannen. Buiten was het wederom schitterend weer en de wind was grotendeels gaan liggen, een perfecte dag voor de speeltuin dus. In Conestee park waren we bijna alleen, op een Duitse vader en een Ierse moeder na, die ook geen Thanksgiving traditie kennen en net als wij de speeltuin hadden opgezocht. De kinderen hebben zich bijna 3 uur lang vermaakt en het was heerlijk samen. Eenmaal thuis heb ik snel een maaltijd in elkaar gedraaid, barbecue kip met geroosterde wortels en een salade, niks geen stress dus!
Op vrijdag was ons echte Thanksgiving diner bij Wally en Connie thuis, zoals we dat meestal elk jaar vieren. Ze hadden gevraagd of ik mijn gevulde dadels en baklava wilde meebrengen. De dadels zijn inmiddels een traditie geworden, dit was al de vierde keer dat ik ze gemaakt heb voor het Thanksgiving diner bij de familie Scrivens thuis. Het recept komt overigens uit een kookboek van Albert Heijn (De Smaak van December) dus het is wel leuk om een snufje Nederland aan tafel te hebben. Gelukkig gedroegen de kindjes zich voorbeeldig en waren ze druk in de weer met de drie poezen des huizen en Wally was ook zo slim om een tekenfilm aan te zetten, dus de tas met speelgoed die we hadden meegebracht was niet eens nodig.
Vrijdag was overigens ook Black Friday, de beroemde EN beruchte winkeldag na Thanksgiving, bekend vanwege zijn hoge kortingen op alles wat er ook maar te koop is en de mensenmassa’s die het op de been brengt. We zijn nog even in Gaffney geweest om voor Alex nieuwe broeken te halen, want die kerel van ons is de laatste tijd zo hard gegroeid dat hij weer langere broeken nodig heeft. Met de Black Friday deals en extra kortingen heb ik voor hem 5 broeken kunnen kopen, allemaal voor minder dan 10 dollar
per stuk. We hebben het dan over echt mooie spijkerbroeken, met een verstelbare taille (dat is altijd wel nodig). Ik verbaasde me erover dat de broekspijpen niet zo vreselijk wijd waren als meestal het geval is, en dat terwijl de broeken toch allemaal 5T zijn. Om een voorbeeld te geven: Alex past met gemak in de broeken van Nova, die weliswaar veel te kort zijn, maar wel om zijn middel passen en ook om zijn benen. Toen ik thuis de kassabon eens wat beter bestudeerde, realiseerde ik me dat ik ‘skinny’ meisjesbroeken had gekocht! Nou ja, het maakt niks uit, ze zitten hem mooi, hij heeft ze zelf goedgekeurd en er zitten geen roze franjes aan, dus niemand die het weet.
Op zaterdag hebben we, net als vele anderen, de kerstboom gezet en de kerstversiering buiten opgehangen. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met het optuigen van de boom, het spelen alsof de ballen appels en peren waren, en ook met het elkaar achterna zitten als Nova er weer eens met een aantal kerstballen vandoor ging. Uiteindelijk stond de versierde boom er dan toch, zij het met wel erg veel ballen op een kluitje in het onderste stuk van de boom. De volgende ochtend rende Alex ’s morgens direct naar beneden om te zien of Santa al iets had gebracht, maar we hebben hem uitgelegd dat hij en Nova eerst een beetje liever voor elkaar moeten zijn voordat de beste man eventuele cadeaus komt brengen…
We wilden tijdens het lange weekend nog iets leuks doen met de kinderen en de nieuwe Disney film ‘Frozen’ is net in premiere gegaan. We hadden zelfs nog een kortingsbon, dus zo kwamen we op zondagmorgen in de bioscoop terecht. We betaalden 13,50 voor de vier kaartjes en vervolgens 12,50 voor 1 drankje en een zak popcorn, dus je mag raden waar de bioscoop zijn voornaamste inkomsten uit haalt. Het was heerlijk rustig in de bios aangezien de meeste mensen op dat tijdstip in de kerk zitten, dus het gaf niks dat Alex en Nova de film af en toe van enig commentaar voorzagen. Het is overigens weer een voortreffelijke film, prachtig gezongen en gelukkig krijgen meisjes niet de boodschap mee dat ze alleen gelukkig kunnen worden als ze maar een vent treffen. Al met al een goedgevuld weekend dus. De race naar kerst kan nu echt beginnen!
Eens in de 5 jaar…
Hartelijk dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om verjaardagswensen te sturen! Afgelopen vrijdag ben ik 37 geworden op een vrij troosteloze dag. Het miezerde af en aan en los van dat waren de kinderen absoluut niet te genieten. Alex mopperde vanaf het moment dat hij opstond en hield zijn gezicht de hele dag in een ontevreden stand, Nova heeft bijzonder veel last van de ‘twee is nee’-fase op het moment, maar afgelopen vrijdag besloot ze er nog een schepje tegendraadsheid bovenop te doen. Geen land mee te bezeilen. Papa kreeg het niet voor elkaar om ze ‘happy birthday’ te laten zingen en wat de kinderen betreft ben je gewoon niet jarig als je geen feest houdt bij Chuck E. Cheese. Kortom, het was bepaald niet de vrolijkste dag.
Op zaterdagmorgen had ik afgesproken met vriendin Pam, de vorige juf van Alex en zij stelde direct voor om eens op de kinderen te passen zodat Rob en ik een avondje samen hadden. Ik twijfelde nog even, maar nadat Nova opnieuw als een mini-terrorist tekeer ging, klonk het idee zo slecht nog niet. Het was tenslotte al bijna 5 jaar geleden dat we nog eens samen weg zijn geweest! Sinds de geboorte van Alex zijn we geen dag zonder de kinderen geweest en de enige avond die we samen hebben doorgebracht was de nacht dat Nova geboren is, dus dat telt niet echt als een uitstapje. Zo gebeurde het dus dat Alex en Nova om half drie die middag bij Pam thuis stonden en wij de vrijheid hadden om iets te gaan doen.
We hebben het simpel gehouden, eerst naar Catching Fire, de tweede film uit The Hunger Games reeks, die op de 22e in premiere was gegaan. Voordat we kinderen hadden, gingen we elke week wel een keer naar de bios. Sinds Alex en Nova er zijn, zijn we er nog twee keer geweest: naar Cars 2 en Monsters University. Het was dus heerlijk om op ons gemak naar een film van 2.5 uur te kijken, zonder gejengel, springende peuters op je schoot, verzoeken voor plaspauze, luid gekwetter door de film heen en met een inhoudelijk verhaal dat niet geanimeerd is. Voordat de film begon, kregen we niet minder dan 10 voorfilms te zien, maar het maakte niks uit want we waren er samen en hoefden ons niet druk te maken of de kinderen zich zouden vervelen.
Na de film zijn we gaan eten in een Thais restaurant, zonder te hoeven bedenken wat we voor de kinderen moeten bestellen. Hoe vaak hebben we al bijvoorbeeld rijst en kip met zoetzure saus besteld, waar de kinderneusjes bij opgetrokken werden? En dat terwijl ze dol zijn op rijst, kip en zoetzure saus. Alleen nu even niet. Hoe vaak hebben we al moeten eten met een slapend kind op schoot, een ongeduldig kind op schoot, kinderen die zonder ophouden door elk gesprek heen blijven roepen omdat het voor hen onverdraaglijk is als papa en mama een halve minuut een gesprek voeren en dus geen aandacht voor ze hebben. We konden van het menu kiezen wat we wilden, want we hoefden geen rekening te houden met de vraag of de kinderen het wel lustten, of het te pikant zou zijn of dat er ingredienten die ze niet hoeven (voor het geval ze hun kindermenu niet willen en met mama willen mee-eten). Tijdens het eten konden we rustig praten over de film en andere dingen, zonder onderbroken te worden of 6x te vragen “wat zei je?” na de zoveelste onderbreking door een peuter of kleuter (of allebei).
Het waren vijf geweldige uren en we kunnen er weer een tijdje tegenaan. Misschien wel weer 5 jaar!
De schaar erin
Waar de meeste meisjes pronken met strikken in hun haar, wil Nova daar absoluut niks van weten. Haarclips, speldjes, gewone elastiekjes, alles trekt ze direct uit haar haar, als je het er tenminste al hebt ingekregen. Alleen de prinsessenkroon laat ze sinds kort op haar hoofd staan.
Deze week had de kleine madam doodleuk de schaar in haar haar gezet en verschillende plukken afgeknipt, iets wat de meeste kinderen vroeg of laat wel eens doen. Maar bij meisjes met lang haar valt het verschil natuurlijk wel behoorlijk op! Nova had hier en daar een klein plukje weggeknipt, dus het viel niet vreselijk op, maar toch…
Wat de kleine meid ook doet, is voortdurend met haar haren draaien. Als ze moe is of zich verveelt, wanneer ze naar een verhaaltje luistert of op de bank zit, kortom, als haar handen niet bezig zijn met kleien, knutselen of eten, draait ze haar haar om haar vinger heen en soms komt dat vingertje vast te zitten. Vandaag in de auto was het weer zover: haar wijsvinger zag zodanig vast gedraaid dat het topje helemaal paars zag en er geen andere oplossing was dan losknippen.
Tja, toen was de keuze snel gemaakt. Linea recta naar de kapper en dan maar de schaar echt erin! Een heel eind van Nova’s lokken dwarrelde naar de grond, maar ze vond het helemaal niet erg en keek vooral uit naar de lolly aan het eind van de oefening. “Nova haircut!” riep ze vrolijk. En later: “Again?” Het resultaat mag er zijn, ze heeft er een wijs snoetje van gekregen. Wie weet, als het opnieuw lang is, wil ze misschien eindelijk een keer een speldje in haar haar…
Renaissance
Rob had van een collega gehoord over de Renaissance Fair in Huntersville, NC, een stukje boven Charlotte. We wisten niet zo goed wat we ons erbij moesten voorstellen, maar de website klonk in ieder geval veelbelovend. Eten, amusement en wat dies meer zij, allemaal in Renaissance-stijl. Er zouden zo’n 500 mensen in klederdracht te vinden zijn en er was genoeg te doen om je middag door te komen. Het festival wordt blijkbaar elk jaar georganiseerd in de weekenden tijdens de maanden oktober en november. Dit jaar was de 20ste editie en er werden een kleine 200.000 mensen verwacht.
Op zaterdag waren we rond half twaalf ter plaatse en het eerste wat ons opviel was hoe massaal het was! Een gigantisch veld volgeparkeerd met auto’s en de bezoekers bleven toestromen. Vanaf onze plekje was het nog een aardige tippel naar de ingang. Gelukkig waren we zo slim geweest om thuis alvast entreebewijzen te kopen zodat we niet in de rij hoefden te staan aan de kassa. De kinderen mochten nog gratis naar binnen, dus dat scheelde alvast 42 dollar.
We liepen onder de poort in Middeleeuwse stijl door en werden overal begroet door mensen in uitbundige klederdracht. Dames met grote jurken, heren van allerlei allooi, een nar hier, een beul daar, een deerne, een armoedzaaier, alles liep door elkaar. Maar het bleef niet bij de 500 mensen waar op de site sprake van was! Nee, veel van de bezoekers waren ook verkleed. Blijkbaar zijn er veel mensen in onze omgeving die een of andere variant op een middeleeuws kostuum in de kast hebben hangen.
Je keek aan alle kanten je ogen uit. We hadden nog geen 50 meter gelopen of we werden al een soort circustentje binnengelokt voor een jongleershow. De ‘hoofdjongleur’ en zijn student maakten er een vrolijke show van vol grappen. Uiteraard bleek de student uiteindelijk een stuk getalenteerder dan zijn ‘baas’. De show was nog niet afgelopen of op een steenworp afstand was het volgende grappenfestijn al in volle gang. Rob ging bij de Tortuga Twins en hun grollen kijken, terwijl ik met de kinderen in rij ging staan bij een schommelschuit ‘The Queen’s Glider’. De schommel was een groot succes, de kinderen konden er niet over ophouden (in ieder geval niet totdat we bij de volgende attractie kwamen).
In totaal waren er 11 verschillende podia waar grote en kleinere producties elkaar afwisselden. Aan weerszijden stonden allerlei kasteeltjes waarin diverse handelaren te zaten met waren in de stijl van het tijdperk (zwaarden, schilden, rijk versierde kledingstukken), in taveernes kon je eten kopen als hele kalkoenpoten en broodbollen met chili of marinarasaus, versgebrande amandelen met suiker en kaneel (en zelfs ‘ye olde margherita’). Er waren attracties waar je tomaten kon gooien naar mensen op het schavot. De ritjes die er stonden werden allemaal door mensen aangedreven, want elektriciteit bestond in de middeleeuwen natuurlijk nog niet. Tussen de podia, handelaren en eethuisjes in kwam je regelmatig muzikanten tegen (uiteraard met instrumenten als een luit en een harp, trommels etc), al dan niet in combinatie met dans. Er was zelfs een duo dat met het grootste gemak ‘Shakespeare rap’ ten gehore bracht en heel vloeiend sonnetten voordroeg, maar ook moderne stukken in Shakespeare stijl (bijvoorbeeld de titelsong van The Fresh Prince of Bel-Air).
Een ander hoogtepunt was het ‘jousting’, een steekspel te paard waarbij ridders elkaar van het paard moeten zien te steken met behulp van een houten lans. Er was hier enorme belangstelling voor en het publiek stond er met grote aantallen omheen. Dat het er af en toe best hard aan toe ging, bleek wel toen een houten lans afbrak. De ridders speelden dat ze elkaar absoluut niet konden verdragen en de koning besliste uiteindelijk dat er nog een extra toernooi moest komen ‘op leven en dood’.
Het was een dag vol indrukken en we denken dat we volgend jaar nog wel een keertje terug gaan om de 21ste editie te bekijken!
Een laatste groet
Op enkele dagen na is het al weer 6 maanden geleden dat een zeer noodlottig ongeval ons leven op z’n kop zette. Vandaag zou Riek 65 zijn geworden en in het bijzijn van veel familie en vrienden een dag lang gefeest hebben. Vandaag is een dag dat we in het bijzonder denken aan onze lieve moeder, schoonmoeder en oma. We missen haar nog elke dag.
Wanneer mensen plotseling wegvallen, denk je vaak aan de dingen die nog hadden moeten gebeuren. Dromen die niet meer uitkomen, reizen die nog gemaakt hadden moeten worden, beloftes die niet meer waargemaakt kunnen worden. Natuurlijk, er zijn vele herinneringen waar je je mee kunt troosten, maar er blijft altijd de wens om nog een keer met iemand te kunnen praten, ze een knuffel te kunnen geven en te zeggen wat ze voor je betekenen.
De laatste keer dat ik Riek sprak op Skype, beloofde ik haar om alsnog een kaart voor moederdag te maken. Ik had er gewoon geen tijd voor gehad en had een kaart in de winkel gekocht, met in mijn achterhoofd het idee dat mijn eigen kaart er spoedig na zou volgen. “Ach, dat hoeft toch niet, ik vind dit ook een mooie kaart!” stelde ze mij gerust. Maar ik wilde het gewoon graag doen, omdat het voor mij een manier is om te laten zien dat ik iemand bijzonder vind. Een dag na mijn belofte kwam het verschrikkelijke nieuws.
Dat verdriet soms in kleine dingen zit, bleek al snel. Ik voelde me schuldig dat ik niet had kunnen nakomen wat ik haar beloofd had. En na een poosje besefte ik dat ik mijn belofte alsnog kon inlossen. Ik heb drie dagen gewerkt aan een kaart en deze zit nu in mijn scrapbook, met de tekst erop die ik haar had willen sturen. Het brengt haar niet terug, maar ik voel me er wel beter bij.
In hetzelfde album zit een pagina over de briefjes die ze stuurde bij elk pakje voor de kinderen. Er kwam zo vaak een groot of klein pak uit Meijel en altijd zat er wel een klein briefje bij. Ik heb ze steeds bewaard en nu zijn ze verzameld in het scrapbook voor de kinderen. Als ze straks groot zijn, kunnen ze zien wat voor een bijzondere, warme en lieve vrouw hun oma Riek was.
Ballerina in de dop
Op de peuterspeelzaal van Nova is het sinds kort mogelijk om mee te doen met dansles. Een gediplomeerde lerares komt er eens per week balletles geven, elke woensdagochtend van half tien tot half elf. Omdat Nova thuis zo graag staat te dansen, dachten we dat ze het wel leuk zou vinden en het is natuurlijk ontzettend makkelijk dat dit tijdens schooluren is, zodat we niet nog eens extra op pad hoeven. Alex hoeft ook niet op zijn zusje te wachten (een uur is een behoorlijk lange tijd als je 4 bent) en Nova heeft mooi haar eigen ding.
Aan de andere kant is het erg jammer dat we Nova nu niet zelf kunnen zien, want een peuter van 2 op balletles zal er ongetwijfeld erg koddig uitzien. Ik had dan ook aan de directrice van de school gevraagd of zij wat voor mij wilde filmen vandaag en dat is gelukkig gelukt. Ik ben erg onder de indruk van mijn kleine mop en daarnaast is het bijzonder vertederend om te zien. Ze heeft duidelijk meer gevoel voor dans dan haar mama!
Elke dag Halloween
Sinds Halloween zijn de kinderen helemaal in de ban van het verkleden. Vooral Nova heeft haar draai gevonden in het prinsessenbestaan; elke dag staat ze te zwieren en te zwaaien in een prinsessenjurk en blijft maar herhalen dat ze een prinses is. Ze kan er niet genoeg van krijgen. Alex doet vrolijk mee, hij wil een chef-kostuum aan maar net zo lief de Tinkerbell-jurk van Nova, want die rokken wapperen zo leuk als je erin danst!
De laatste Halloween-restanten in de winkels zijn nu diep afgeprijsd en Nova doet het momenteel geweldig met haar zindelijkheidstraining, dus om haar te belonen zijn we voor een habbekrats een prinsessenjurk gaan uitzoeken bij Toys R Us. Natuurlijk hoorde er ook een mooie kroon bij, heuse oorbellen en een sjieke ketting. De kleine madam was enorm in haar nopjes en kon nauwelijks wachten tot we thuis waren om haar nieuwste gewaad te passen. En ze is er dik tevreden mee (en papa en mama zijn heel tevreden met Nova’s vooruitgang op het potje)!
Peuterpraat en Kleuterklets #32
Bij de Panera (broodjeszaak):
Nova: “I want tjips”
Mama: “Nee Nova, dat is niet goed voor je. Daar ga je niet van groeien.”
Alex: “Daat gaat alleen je buik van groeien.”
Wijsheid van een 4-jarige:
“Opa en oma are my family. Even though they are far away, we are still together. We all share the same world.”
Een praktische jongen, onze Alex.
“Wat wil je als eerste doen als we zo op de farm zijn?”
“Umm, eerst moeten we betalen.”
Een gesprekje met Alex over auto’s.
“Alex, wat heeft een auto nodig om te rijden?”
“A big powerful engine under the hood.”
“En wat ‘eet’ de auto?”
“Gas.”
“Weet je dat er ook auto’s zijn die rijden op het licht van de zon?”
Alex denkt eventjes na.
“But at nighttime there is no sun and you can’t drive.”
“Dat heb je slim bedacht. De zonneauto’s hebben batterijen die worden opgeladen door de zon zodat ze ook kunnen rijden in het donker.”
Alex, die nog steeds problemen ziet bij de zonneauto’s:
“Maar at nighttime when there is no sun and your battery is empty…you can’t drive!”
We lezen al twee weken elke avond hetzelfde boek. Er staat een uitdrukking in, ‘to lose your temper’ en elke keer als we het lezen, vraag ik Alex wat dat betekent. (Overigens, het betekent ‘flink kwaad worden’.)
“…Tyrannosaurus Trux finally lost his temper…
Alex, wat betekent dat ook alweer, ‘to lose your temper’?”
“Uhh… he put the battery on high and crashed through the walll…”
“Nee, dat is niet wat het betekent. Denk eens goed na. We hebben het er al vaak over gehad. Wat gebeurt er ‘when you lose your temper’?”
“Umm… dat is… dan… I have to think in my brain…. to lose your temper is als… dan… first you have your temper and daarna is het gone because you lost it!”
Papa speelt met Alex en Nova. Papa is de wolf en de kinderen zijn de biggetjes.
Papa: “Little pig, little pig, let me in!”
Alex: “Not by the hair on my chinny chin chin!”
Papa: “Little pig, little pig, let me in!”
Nova blijft stil.
Papa: “Nova, wat zegt piggie dan?”
Nova: “Oink!”
We zijn bij de bibliotheek geweest. De tas zit vol met 25 boeken en is loodzwaar. Met de boekentas, de handtas en twee kinderen aan de hand begint Nova te jengelen dat ze gedragen wil worden.
“Nova, we zijn zo bij de auto. Ik heb geen handen meer over om je te dragen. Mama is Superman niet!”
“No, because we are in South Carolina.”
“Heel goed, Alex. En waar woont Superman dan?”
“In Canada.”
Alex kijkt op televisie naar Mighty Machines. Mama komt naast hem zitten op de bank. Nonchalant merkt Alex op:
“Mama, you forgot to bring me a big lollipop met een tootsie roll snoepje erin.”
Alex en Nova kijken tv op zondagochtend. Op PBS is een programma over een kat die oefeningen doet, die de kinderen mee kunnen doen.
Papa: “Kom op, kindjes. Van de bank af en meedoen met de exercise.”
Alex: “No, exercise is hard!”
Alex ziet een kleurenspectrum op de muur.
“A rainbow! How did it get there?”
“Dat is het licht dat opbreekt.”
“Or… maybe it fell out of the sky!”
Alex heeft met papa boter, kaas en eieren gespeeld. Dit eindigt vaak in remise, ofwel in het engels ‘a draw’. ’s Middags in de speeltuin zit op een van de toestellen ook een Boter, kaas en eieren spel. Als we het spel samen spelen zegt Alex:
“It’s a drawing.”
We parkeren bij de speeltuin en het is er onverwacht druk. “Normaal is hier geen hond”, zegt mama tegen papa.
Als mama Alex uit de auto heeft geholpen vraagt hij verwachtingsvol:
“Is er hier een hond?”
The sound of Music is op televisie. Bij het zien van de nonnen roept Nova:
“Halloween!”
Nadat de nonnen beginnen te zingen, voegt Alex met een bedenkelijk gezicht toe:
“I don’t think they are going to get any treats. They don’t know how to say ‘trick or treat’.”
Na een succesvolle Halloween, zegt Nova:
“I’m a princess! Ate fireman. Nova Snow White. Papa bat, mama witch.” (Herhaal oneindig veel keren)
Alex heeft pijn aan zijn been en moet het rustig aan doen van de dokter. Als mama hem van school heeft gehaald en vraagt of hij naar de speeltuin wil, pruilt hij:
“I can’t, it’s too much fun.”
We zijn aan het spelen. Mama zegt iets over een camping. Alex rent naar de printer, haalt er een vel papier uit en begint driftig te tekenen. Hij maakt een verbodsbord met een tent erop.
“Mama, it is not allowed to talk about camping.”
Even later haalt hij nog meer papier en tekent verder.
“No frowny faces. No scribbles. And no black.”
Peperazzi Blog 