Auteur: Rob and Joyce

Terwijl het buiten alleen nog maar in naam winter is (maar in de praktijk alle bomen in bloei staan), verzamelen we nog steeds fraaie uitspraken van onze oudste spruit. Hieronder een vangst van de afgelopen weken.

“Alex, lijk jij op papa of mama?”
“Ik lijk op Alex!”

“Mommy and daddy are children.”

We hebben een muziekcd gehaald bij de bieb en luisteren ernaar in de auto. Het is niet echt Alex zijn smaak.
“This is not music. I do not like it.”

“Yellow is een vieze kleur.”

Alex kijkt heel graag naar het programma WordWorld, waarin een aantal dierenvriendjes woorden spellen. Als er gekookt moet worden, spellen ze bijvoorbeeld het woord ‘p-o-t’ en dan springt er een kookpot tevoorschijn, als er iemand blijft logeren, is er een bed nodig, dus dan spellen ze ‘b-e-d’, etc. Natuurlijk lopen ze af en toe tegen problemen aan als er een letter ontbreekt.
We hebben het met Alex over opa en oma die binnenkort op bezoek komen en we vragen hem waar ze dan moeten slapen. We lopen langs de slaapkamers en vragen overal ‘Gaan opa en oma hier slapen?’ Als we voor de logeerkamer staan, vragen we het nog eens. Alex zegt heel bezorgd:
“I don’t have any more letters! I don’t have any more letters!”
Alex wilde dus graag b-e-d spellen met letters zodat er een bed voor opa en oma tevoorschijn zou springen. Gelukkig bleek er achter de deur gewoon een logeerbed te staan.

Alex is volop aan het spellen. Als hij woorden ziet, leest hij een voor een de letters voor. Maar soms lijken bepaalde letters erg op elkaar, afhankelijk van het lettertype. Zo hoorde ik hem vanmorgen:
“H-A-P-P-Y-B-I-R-T-H-D or zero-A-Y.”

“I am a very hungry boy!”

Mama is not strong (nadat het niet lukte om een ijsje uit de vorm te krijgen).

We zitten buiten aan de tafel. Even verderop zien we een kraan aan het werk bij een huis in aanbouw.
“Hi crane! We are munching!” en even later de vraag:
“Crane, are you humongous?”

Alex kijkt naar papa’s badge.
“Dat is de naam van papa.”
Hij spelt de letters:
“R o b h a n s s e n. Papa!”

Alex heeft een klein doosje vast. Hij spelt een woord dat erop staat.
“L I K E. Doosje!”

“There is a little bit plas on the piemel.”

We hebben een boekje gelezen over het verspreiden van bacillen en het belang van handen wassen. Omdat je bacillen niet kunt zien, probeer ik Alex uit te leggen hoe makkelijk deze zich verspreiden door net te doen of ik in mijn hand nies. Daarna geef ik hem een hand en leg uit de de bacillen van mama nu op zijn handen zitten. Maar Alex is niet voor een gat te vangen:
(schud zijn handen driftig) “I throw them in the trash!”

“Oh no! Here comes the baby sister!” (als Nova in de speelkamer om hem afgestormd komt)

De laatste peuterpraat dateert al weer van een poosje geleden, niet omdat we geen zin hebben gehad om er een te maken, maar omdat Alex even in een moeilijke periode zit die zo typisch is voor de leeftijd 2 en 3 jaar. Dat maakt de lollige uitspraken tijdelijk iets schaarser (en het drama des te talrijker). Hier is de vangst van de afgelopen tijd.

In het treinmuseum staat ook een Thomas tafel. Alex speelt ermee alsof hij het voor de eerste keer ziet. Het is tijd  om naar huis te gaan, dus papa vraagt:
“Do you want to go home?”
“No, I don’t want to go home. I’m happy.”

Alex laat een flinke boer.
Mama: “Hey, wat zeg je dan?”
Alex: “Dat is een burpy sound.”

“I am a princess!”
Aldus Alex, met een haarbandje van Nova in zijn haar, nog wars van alle bestaande genderstereotypen.

“Nova heeft een piemel!” (bij het zien van de allereerste foto van zijn zusje, waar de navelstreng net is doorgeknipt)

Het is bijna 7 uur ’s avonds en Alex is erg moe. Hij heeft dan veel gevoel voor drama. Als Nova een stuk van zijn Lego rails pakt, roept hij dan ook vol overgave:
“Nova, you are stout!”

“Mama en papa zijn best friends. Papa en Alex zijn ook best friends.”

Bij het ontbijt aan een bordje havermoutpap: “Oatmeal is good for boys.”

We maken een smoothie van banaan, sinaasappel en bramen in de blender, wat een prachtige paarse kleur oplevert. Alex, die onlangs de kleuren van de regenboog heeft leren benoemen, roept verrukt:
“It’s violet!”
Hoewel hij geen bramen lust, wil hij wel graag een slokje van de smoothie proeven. Als we hem vragen waar het naar smaakt, denkt hij even na en zegt dan vol overtuiging:
“Het smaakt naar… violet!”

We zijn in het kantoor van de kinderarts. Dr. Lucy komt binnen en zet haar voet op een laag stoeltje en begint dan aan haar verhaal. Alex kijkt haar streng aan en zegt tegen dr. Lucy:
“You need to put your foot on the floor.”

Na een zeer actieve dag is Alex ’s avonds niet te genieten. Bij het minste of geringste komen de tranen. Als hij om niks een groots drama opvoert over zijn vingers die pijn doen, stellen we voor dat we bij de dokter dan maar nieuwe vingers moeten halen. Die aanpak zet hem meestal wel op het goede spoor en laat al gauw de absurditeit van de situatie zien.
“Auauauau… mijn vingers doen pijn.”
“Oh jee Alex, moeten we naar de dokter? Ik hoor dat de dokter alleen nog maar groene en paarse vingers heeft. Nou ja, dat moet dan maar.”
Alex hoort het even aan en dan beginnen zijn oogjes te glimmen met een zeker enthousiasme.
“Red fingers! I want red fingers!”