Rob and Joyce

Peuterpraat #40

Een van de weinige momenten dat het even stil is…

Het is onmogelijk om alle gekke en grappige uitspraken van de kinderen bij te houden, maar hier is al weer de 40e Peuterpraat met een selectie van bijzondere teksten uit ons dagelijks leven.

Alex mijmert over het leven op school.
“Sometimes I’m so nice to Loren that I think she wants to marry me.”

Alex roept uit:
“I’m growing old!”
Wanneer we vragen waarom antwoordt hij gefrustreerd:
“Because of Nova!”

Enige zelfkennis is Alex niet vreemd.
“Wat ben je een lieve jongen vandaag.”
“And smart too!”

Nova is nogal wild aan tafel. Alex merkt laconiek op:
“Take a nap, girl.”

We zitten aan tafel. Alex maakt huiswerk en Nova is aan het knippen en plakken. Wanneer Alex zich met Nova’s werkje bemoeit, zegt ze:
“Focus, Alex!”

Mama geeft de kinderen een compliment.
“Wat spelen jullie lief vandaag!”
Alex haalt graag het onderste uit de kan:
“Yes. Do we get money for that?”

Alex heeft zijn voet gestoten. Met veel gevoel voor drama zegt hij:
“It really hurts. I think watching Jurassic Park 3 would really help.”

Er zijn vriendinnetjes op bezoek. Na verloop van tijd raakt Alex gefrustreerd met een van de meisjes.
“Shayla is getting on my nerves. And I really like my nerves!”

Alex verduidelijkt een afbeelding.
“That’s a baby dinosaur. Not a french fry or a cow.”

Nova speelt met de dino’s, eentje is er jarig en hij krijgt een taart. Ze zingt:
“Happy birthday to you
Happy birthday to you
Happy birthday dear giganotosaurus
Happy birthday to you”

In een week tijd heeft het twee keer gesneeuwd. In een gesprek zegt Alex:
“Back in the old days, when it didn’t snow…”

Alex springt onbedaarlijk wild op de bank. Hij merkt op:
“I have so much energy!”

Het heeft gesneeuwd. Alex kijkt goedkeurend naar buiten.
“The world looks like it’s covered in wet pudding!”

Alex zit te puzzelen in de eetkamer terwijl Nova met papa en mama aan de keukentafel zit. Nova is druk aan het zingen. Vanuit de eetkamer komt een kleine correctie op haar liedje. Nova is het er niet mee eens en ze roept kordaat:
“Go finish your puzzle!”

We zijn op weg naar de bioscoop. Alex kondigt aan:
“That will take care of all the extra energy I have!”

Testament van het digitale tijdperk. Papa leest Nova een boekje voor. Ze wil even iets drinken in de keuken en vraagt:
“Daddy, can you put the book on pauze? I need to go get a drink.”

Alex heeft de vervelende gewoonte om in het weekend iedereen wakker te maken zodra hij zijn ogen open doet. Dit tijdstip ligt standaard voor 7 uur. Uiteindelijk zegt mama dat hij ’s morgens niet meer op de kamer van papa en mama mag komen, maar op zijn eigen kamer of in de speelkamer moet gaan spelen in plaats van iedereen steeds wakker te maken. De volgende ochtend, om 6:54, komt Alex bij mama naast het bed staan.
“Mama? I love you.”
“Hmmm….”
“I’m going somewhere now where you can’t see me.”
Waarna hij bij papa en mama in bed kruipt en luid roept:
“Hallo Nova!”

Aan tafel.
“Alex, waar denk je dat Nutella van gemaakt wordt?”
“Nuts. And… ellas.”

Nova is niet de makkelijkste eter, dus mama is heel verheugd wanneer ze de zelfgemaakte boerenkool-‘chips’ lekker vindt. Alex helpt haar uit de droom.
“Those are not chips, they’re just toasted leaves.”

Alex is iets vergeten. Hij weet wel hoe dat komt:
“I was thinking about dinosaurs and then a duck walked into me and quaked in my ear.”

Alex wil dat papa iets voor hem zoekt op internet. Nova biedt hulp:
“Daddy, just check Doodle.”

Oh, help!

Wanneer kinderen braaf aan het spelen zijn, kunnen zich precies 2 scenario’s voltrekken. Ofwel ze zijn inderdaad braaf aan het spelen, ofwel precies het tegenovergestelde. Vandaag was zo’n dag voor optie twee, want terwijl ik met mijn moeder aan het praten was via de computer, hebben de kinderen 8 mega-rollen keukenpapier afgerold in mijn inloopkast onder het mom ‘we spelen bubbelbad’. Uiteraard schoot mama’s bloeddruk ineens een heel stuk omhoog… de boeven zijn nu aan het opruimen en mogen elk 4 dollar uit hun spaarpot halen om de kosten te vergoeden…

Kindergarten musical

Ter gelegenheid van Valentijnsdag, inmiddels al weer even geleden, had Alex samen met alle andere kindergarten-gangers een ‘musical’ voorbereid. Na wekenlang oefenen was het op 12 februari dan zover: we mochten allemaal komen kijken naar de zangkunsten van de ukkies van de school.

We moesten Alex om 18:45 in zijn klas afleveren, dus we dachten dat het ook daar zou plaatsvinden, maar nee, de musical was te bekijken in de cafetaria. Het ging dus ook om alle kindergarten-klassen samen en niet alleen die van Alex, dat wisten we van tevoren niet! En zoals te verwachten was, puilde de kantine uit, eigenlijk veel te klein voor zo veel mensen. De school is dan ook druk bezig om te bekijken of toekomstige evenementen elders georganiseerd kunnen worden, maar dat terzijde.

Rond 19:00 kwamen de klassen een voor een de cafetaria binnen en werden ze op kleine tribunes op het podium geplaatst. Ik moest het uiterste van mijn camera vragen en heel ver inzoomen om Alex een beetje te zien en jammergenoeg zie je hem in het eerste liedje helemaal niet, omdat hij als een van de leiders vooraan stond (voor mij volledig geblokkeerd door andere mensen). Ook Nova vond het heel mooi om de zingende kindjes te zien en ze telt de dagen af tot ze ook naar de school van Alex mag. Over twee jaar komt er nog eens een kindergarten musical op de blog, maar dan met haar erin!

De liedjes zijn ‘Skidamarink’, ‘You Are My Sunshine’, ‘Do You Know The Colors Of The Rainbow’ (met gebarentaal erbij), ‘F-R-I-E-N-D’ en ‘Tony Chestnut’. Dat laatste nummer is heel grappig omdat het veel gebruik maakt van homofonen waardoor het liedje vol zit met actiewoorden. De tekst is als volgt:

Tony Chestnut knows I love you (toe knee chest nut nose I love you)
Tony knows, Tony knows (toe knee nose, toe knee nose)
Tony Chestnut knows I love you (toe knee chest nut nose I love you)
That’s what Tony knows (that’s what toe knee nose)

Tony, Tony (toe knee, toe knee)
And his sister Eileen (and his sister I lean)
And Eileen loves Neil and Neil loves Pat (and I lean loves kneel and kneel loves pat)
But Pat still loves Bob (but pat still loves bob)
And there is Russell and Skip (and there is rustle and skip)
This song is silly, but it’s hip
How it ends, only one man knows (how it ends, only one man nose)
And guess what? WHAT?!
It’s Tony Chestnut (it’s toe knee chest nut)

Hopelijk lukt het je om Alex te vinden tussen de andere kinderen. Vanaf het tweede nummer staat hij tussen de groep, hij heeft een rode trui aan en staat op de tweede rij van beneden, ongeveer in het midden.

Een leuke vondst

We hebben in onze omtrek al aardig wat kindermusea gevonden. Zo zijn daar die in Greenville, Rutherfordton, Columbia, Charlotte en Atlanta. Maar we wilden wel weer eens wat nieuws en Rob vond er eentje in Rock Hill, een klein plaatsje helemaal in het noorden van de staat, dat niet minder dan 35 mijl bij de eerste oprit naar de snelweg vandaan ligt. De totale reistijd was 70 minuten, waarvan het eerste half uur over de snelweg en de rest van de rit door de ‘boonies’.

Na tijdenlang nagenoeg geen bebouwing kwamen we plots in Rock Hill terecht. En het was helemaal niet wat we verwachtten, integendeel, het was waarschijnlijk het tegenovergestelde. Het was weliswaar niet zo groot, maar wel vol Europese flair en bulkend van kunst en cultuur. Het kindermuseum ligt in de hoofdstraat, in een oud bankgebouw. Het was zodoende maar een klein museumpje, maar wel enorm leuk gedaan met veel aandacht voor detail. Het museum is nog vrij nieuw maar wordt duidelijk erg goed onderhouden, want het ziet eruit of het vorige week pas voor het eerst de deuren heeft geopend. De enorme kluis van de bank zit er nog steeds in; de deur staat wagenwijd open en wat voorheen de kluis was, is nu een verkleedruimte. De rest van het museum bestaat uit kleine huisjes waar steeds iets anders te doen in en er staan overal kastjes waar achter elk deurtje een andere verrassing zit. Kortom, men heeft er met de beperkte ruimte die er is wel een heel leuk resultaat mee bereikt. Onze kinderen hebben zich er uitstekend vermaakt en dat is altijd een goede graadmeter.

En zo weet je dat het een geslaagde dag was.

Vlak naast het museum ligt een franse bakker annex koffieshop met de naam Amelie en we konden het natuurlijk niet laten om daar even binnen te wippen voor we naar huis reden. Het was er behoorlijk druk en dat zegt wel wat, want de prijzen waren niet te min. Rob en ik hebben er een tompouce gedeeld (al moet gezegd worden dat het wel een enorme tompouce was) en de kinderen hadden elk een macaron die met smaak is opgegeten. Een heerlijk koffietje erbij en we konden er weer even tegen. Het was een regenachtige middag, anders was het nog wel de moeite geweest om even door het plaatsje heen te wandelen, maar dat zullen we bewaren voor een volgend bezoek.

Een extra lang weekend

Afgelopen maandag was het President’s Day, het type feestdag waar alleen ambtenaren van profiteren. De school van Alex had er een studiedag voor de leraren van gemaakt, dus de kinderen hadden fijn een extra dag vrij. Hartstikke mooi natuurlijk! Alex had voor het weekend Pete the Cat mee naar huis gekregen, een knuffel gebaseerd op de beroemde boeken van Eric Litwin en James Dean, om in het bijbehorende journaal te schrijven over de avonturen die ze samen beleven. Dankzij het lange weekend kregen we ruim te tijd om aan de Pete the Cat activiteit te werken.

Wellicht heb je op het nieuws gezien dat de stad Boston (en het hele gebied dat New England heet) nogal zwaar getroffen is door winterweer. Welnu, de recentste winterstorm die daar heeft huisgehouden, is afgezakt naar het zuiden en op maandag om 15:00 begon zoals voorspeld een periode van winters weer. In het zuiden van het land is winters weer iets wat weinig voorkomt, dus het heeft niet zo veel zin om enorme bedragen te investeren in materieel om sneeuw en ijs te bestrijden. In plaats daarvan gaat de staat gewoon een poosje ‘op slot’ en wachten we tot alles gesmolten is; pas dan komt het openbare leven weer op gang.

Buiten spelen voordat het echt koud werd.

Dinsdag overdag was het een paar graden boven nul en zonnig, dus veel ijs is toen gesmolten. Echter, de nacht van dinsdag op woensdag heeft het weer flink gevroren en is er opnieuw ijs ontstaan door aanvriezend smeltwater. Ook op woensdag bleven de scholen dus dicht en de kinderen dik tevreden thuis. Ze hebben fantastisch gespeeld in afwachting van hun ‘lot’ op de laatste twee dagen van de schoolweek. Wel school… geen school…? De waarheid bleek in het midden te liggen. Hoewel ijsvorming niet echt een probleem meer was, hebben we nu te maken met recordkou en temperaturen van -13C (en een gevoelstemperatuur die daar nog ver beneden ligt). Zodoende beginnen de scholen met 2 uur vertraging en mag Alex dus lekker uitslapen. Ook komende nacht (vrij/zat) wordt het nog berekoud, maar daarna zou het voorbij moeten zijn. Eind februari 2015 werd het dus toch nog ineens even winter!

Tandenfee

Een kleine twee weken geleden waren we met een paar vriendjes aan het spelen bij een speelplaats in het winkelcentrum. De mama van de andere kindjes had koekjes meegebracht en Alex zat er heerlijk een op te peuzelen. Toen ik met Nova terugkwam van het toilet zei Alex dat er iets tussen zijn tanden zat; het voelde raar. Toen ik het van dichtbij bekeek, zag ik het al snel: een losse tand!

En dat was een grote happening, want het is zijn eerste! Zijn klasgenootjes, vrienden en buren lopen al tijden met gaten in hun mond, maar Alex was tot zijn eigen teleurstelling nog altijd in het bezit van al zijn melktanden. Zelfs de tandarts zei bij het laatste bezoek nog dat er werkelijk geen enkele indicatie was dat er binnenkort gewisseld zou worden. Welnu, dat bezoek is al weer drie maanden geleden en inmiddels is er dus iets veranderd.

Elke morgen zat de tand, overigens ook de eerste tand die bij hem als baby doorkwam, een beetje losser. Gisteravond lag Alex al in bed toen zijn tand nog een laatste duwtje kreeg en hop! Een gat in zijn mond! De nieuwe tand is al goed te zien en staat helaas niet zo mooi recht als zijn melkgebit. Het is dus goed mogelijk dat we in de toekomst een beugel nodig hebben (en dat kost in dit land een klein fortuin). Maar dat is iets voor later.

Vannacht is de tandenfee op bezoek geweest en heeft 2 dollar en een certificaat gebracht. Ze was heel tevreden met de tand van Alex en we zullen zien of ze het verzoek van Alex om de tand in bruikleen te nemen zal honoreren; hij wil namelijk wel graag een beloning, maar OOK zijn tand terug!

Trots

Met recht (zo vinden wij althans) zijn we veel en vaak trots op onze kinderen. Zowel Alex als Nova liggen ver voor op hun leeftijdsgenoten en we krijgen regelmatig complimenten van de juffen. Bij Alex op school uit zich dat soms in speciale notities, die gekoppeld zijn aan het zogeheten ‘IB learner profile’-programma dat de school toepast.

Dit programma draait om een aantal grote kernwoorden: Inquirers (onderzoekers), Knowledgeable (goed geinformeerd), Thinkers (nadenkers), Communicators (mensen met goede contactuele eigenschappen), Principled (principieel), Open-Minded (onbevooroordeeld), Caring (zorgend), Risk-takers (risiconemers), Balanced (evenwichtig), Reflective (evaluerend). Elk kernwoord staat duidelijk beschreven op de website van de school, als je meer wilt weten.

De kinderen worden op allerlei manieren aangemoedigd om deze IB profielen in de praktijk te brengen maar soms werkt het andersom en laat een kind bepaald gedrag zien dat door een leerkracht wordt herkend als een van de kernwoorden. In dat geval krijgen ze een briefje mee naar huis zodat de ouders kunnen zien dat hun kind zich op een bijzondere manier geprofileerd heeft op school. Gisteren bracht Alex nog eens zo’n briefje mee. Dus vandaar: trots!

Weer onder het mes

Toen we tijdens de kerstvakantie met Nova bij de kinderarts terecht kwamen, zag dokter Lucie het al snel: Nova’s keelamandelen waren gigantisch groot. Ze kreeg een antibioticakuur en een verwijsbrief voor de KNO arts, die eerder al twee keer buisjes heeft geplaatst en haar neusamandelen verwijderd heeft. Na de antibioticakuur veranderde er aan Nova’s amandelen weinig en de KNO arts had er weinig tijd voor nodig om tot de conclusie te komen dat ze er beter uit konden. Vanwege haar jonge leeftijd betekende dat ook nog een nachtje in het ziekenhuis, ofwel, weer een hele onderneming.

Een week later was het al zover en mocht Rob zich ’s morgens om 6.00 melden in het ziekenhuis. Nova was inmiddels wakker en heel kalm onder de situatie. We hadden haar deugdelijk voorbereid op wat er komen ging, iets wat het ziekenhuispersoneel direct merkte. Verschillende verpleegsters vertelden later dat sommige mensen hun kind vertellen dat ze naar de bioscoop gaan, of het winkelcentrum, of iets anders leuks, om ze vervolgens naar de operatiezaal te brengen en volledig in het ongewisse te laten. Het mag duidelijk zijn dat die kinderen (begrijpelijk) niet de makkelijkste patientjes zijn.

Tegen half acht, nadat Alex op school was afgezet en ik het halve ziekenhuis had doorgedwaald, kwam ik bij een lege pre-op kamer; Nova was net weg en Rob inmiddels in de wachtkamer. Zelfs met Rob aan de telefoon duurde het nog een tijd voor ik het gevonden had, een toekomst als schatzoeker zit er voor mij niet in. Na enkele minuten kregen we te horen dat Nova zonder enige problemen onder narcose was gebracht, terwijl ze bellen voor haar aan het blazen waren, wat ze trouwens prachtig vond. Ze had ook een leuke beer gehad die ze de rest van haar verblijf dicht bij zich heeft gehouden.

Om kwart voor 8 zat het er voor Nova op. We mochten haar vasthouden terwijl ze bijkwam van de narcose. Ze was enigszins bedremmeld en tegen de tijd dat de kamer op de afdeling pediatrie klaar was, was ze weer in slaap gevallen. Van het ritje naar haar kamer heeft ze niets gemerkt. Een half uurtje later was ze wakker en wilde ze drinken. Dat was alvast een goed teken. Ze was klaarwakker en heeft een hele poos televisie gekeken en maar liefst 5 waterijsjes gegeten. ’s Middags kwam de recreationele therapie haar nog een beer brengen en een tas met kleurboeken en waskrijtjes. Ze hadden diverse activiteiten om te doen en we hoefden het maar te vragen als ze zin had om iets te doen. Toen Nova later op de middag wilde schilderen, kwamen ze bakjes met glitterverf en papier brengen en heeft ze heerlijk een uurtje zitten smeren. Tegen die tijd had Rob Alex uit school gehaald en kwam broerlief op bezoek, met de nodige knuffels voor zijn zusje. Voor hem was het ook een beetje een rare dag.

Het gaat al weer een stuk beter met de kleine madam.

Net op dat moment kwam de muziektherapeute binnen die een half uurtje liedjes heeft gespeeld en gezongen, natuurlijk helemaal interactief. Het duurde even voordat Nova ontdooide, zoals dat bij haar nu eenmaal gaat als ze vreemde mensen ontmoet, maar aan het eind van het half uur zat ze vrolijk mee te zingen en samen met Alex met maracas te schudden. Aansluitend werd het avondeten gebracht en daarna was het zoetjesaan tijd voor papa en Alex om weer te gaan.

Toen de zuster om 19.00 kwam om temperatuur en hartslag te meten, vroeg ik hoe lang het nog duurde voordat Nova weer pijnstillers zou krijgen. Hoewel ze nergens last van had op dat moment, vermoedde ik dat ze over niet al te lange tijd in slaap zou vallen en omdat ze de hele dag niet geslapen had, het moeilijk zou worden om haar te wekken. Rond 20.00 mocht ze weer een dosis Motrin hebben maar zoals ik al verwachtte sliep Nova om 19.15 en was ze daarna met geen mogelijkheid meer wakker te krijgen. Om 20.00 heb ik samen met de zuster geprobeerd haar te wekken, maar ze huilde alleen maar hysterisch. Na een kwartiertje kwam er uiteindelijk uit “I just want to sleep” en hebben we haar met rust gelaten. Ze sliep heel onrustig en werd voortdurend wakker, waarna ze vreselijk zielig was. Ze wilde haar papa en haar broer en vooral naar huis. Ze was ontroostbaar en het is zeldzaam om haar zo overstuur te zien. Steeds als ze weer wakker was, vroeg ik of ze iets wilde drinken of medicijn wilde, maar het antwoord was steevast ‘nee’ (en dat terwijl het drinken nu net zo belangrijk was). Pas om 00.30 viel ze eindelijk rustig in slaap en heb ik zelf ook een beetje kunnen uitrusten tot 4.30. In die periode is de verpleging nog vier keer in de kamer geweest, dus echt slapen doe je niet.

Nova was wonderlijk genoeg om 6.00 alweer wakker en klaar voor de dag. Ze zat televisie te kijken en was heel monter toen de verpleging binnenkwam. Zij waren heel verbaasd dat ze inderdaad de hele nacht had geslapen zonder pijnstillers en bovendien niet gillend wakker was geworden van de pijn. Ze kreeg alsnog een dosis Motrin en was blij toen papa om kwart voor acht al weer binnen kwam. Om 8.00 kwam Nova’s chirurg binnen en zag dat het goed was: we kregen groen licht om te vertrekken. Vanaf dat moment duurde het nog 2 uur voordat al het papierwerk in orde was, het infuus verwijderd was en de instructies voor de komende twee weken doorgenomen waren. Even na tienen liepen we naar buiten, met een lachende Nova die niet kon wachten tot ze weer thuis was. Ook thuis gaat ze verder met ijsjes eten, ze is vrolijk, ruziet over onnozele zaken met Alex en het allerbelangrijkste: als ze slaapt, is ze heel stil en niet langer een houtzagerij. Het is waarschijnlijk toch de juiste keuze geweest om dit voor haar te doen!

Hiep hiep!

Voor Alex is zes worden een hele onderneming geweest. Ten eerste is hij zich veel beter bewust van tijd; hij kent de volgorde van de maanden en de dagen van de week, hij kan tellen, dus dan is het niet zo moeilijk om de dagen bij te houden tot de magische dag van je verjaardag. Maar zijn verjaardag begon al heel vroeg deze keer, want met opa en oma erbij mocht hij al heel op tijd een verjaardagscadeau uitzoeken. Zij zouden immers net vertrekken voor zijn eigenlijke verjaardag en we wilden het ook niet laten samenvallen met kerst, dus al voor kerstmis had Alex bij de Lego-winkel een schitterende elektrische trein uitgezocht, waar hij sindsdien ook elke dag mee gespeeld heeft.

Maar goed, die magische datum kwam dan toch echt. Naar bed gaan en nog vijf zijn, wakker worden en plotseling ben je zes. Oh, wat voelde Alex zich een hele meneer. Natuurlijk moest er vergeleken worden met Nova. YOU are three, I AM SIX. En Nova kijkt inmiddels reikhalzend uit naar het moment dat ze vier wordt en broerlief weer bijbeent. En wat mag er zeker niet ontbreken als je jarig bent? Een feestje!

Voor de derde keer alweer vierden we het bij Pump It Up, het springkastelenparadijs. Alle vriendjes en buurkindjes waren er, en zelfs twee meisjes van school. Iedereen wist wel van de dinosaurus-obsessie die Alex momenteel beheerst, maar er waren ook nog andere echte jongenscadeaus en hij vond het allemaal even prachtig. Na spelen, springen, pizza en verjaardagstaart (MET dino’s erop, hoe kan het ook anders) zat het feest bij Pump It Up er misschien op, maar thuis vierden we het nog verder. Vriendje Luke kwam mee en met Nova erbij hebben ze gespeeld dat het een lieve lust was. Zo veel nieuw speelgoed, waar moet je beginnen? Dan maar alles bij en door elkar, dat werkt ook!

En zo hebben we dus ineens een zoon van 6. Een hele bink van 1.15 cm en 19 kilo, een vrolijke kletskous, een kleine professor met een heel eigen mening, een kerel met de hoogst haalbare cijfers op school, kortom, echt een mannetje om trots op te zijn!

Beelden uit de kerstvakantie

Omdat de blog over de vakantie al lang genoeg is zonder filmpjes ertussen, heb ik besloten om alle bewegende beelden in een apart bericht te zetten. De filmpjes staan in chronologische volgorde.

In de eerste week zijn we na school steeds ergens gaan spelen. In onderstaande speeltuin wilde met name Nova graag doen alsof ze aan het zwemmen was.

Zelf iets maken, altijd leuk om te doen. We hadden spullen gehaald om zelf een kerstbal te versieren: een bal van piepschuim, pailletjes en prikkers. Er is heel wat tijd in gestoken en de ballen hingen nadien natuurlijk in de boom.

Tijdens de vakantie kregen we regelmatig te maken met een Nova die niet wilde lopen. Ze had te maken met ontstoken keelamandelen waardoor ze zich waarschijnlijk niet helemaal lekker voelde, maar wanneer ze naar haar zin aan het spelen was, had ze nergens last van. Als we een stukje wilden wandelen in het bos, kwamen er ineens klachten als ‘Ik kan niet lopen’, ‘Mijn been doet zeer’, ‘Mijn hand doet pijn’ en meer van dat soort fraais.

In Hollywild hebben zowel Alex als Nova voor het eerst op een paard gereden. Het was een groot succes, al zul je vanwege de duisternis goed moeten kijken wat er nu precies allemaal in het filmpje gebeurt.

Er is veel te doen in het Discovery Place in Charlotte, zo veel zelfs dat Nova op den duur in slaap viel. Dat was wellicht ook onder invloed van antibiotica.

In de Greenville Zoo waren de kindjes erg goed gehumeurd. Ze trakteerden ons dan ook op een vrolijk dansje.

Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau. Ook Nova kan het wel waarderen.

Het filmpje over kerst toont niet alleen het uitpakken van de cadeaus, maar ook de eerste avonturen op Nova’s fiets.

In Fernbank is een leuke speelhoek waar vissen op de vloer geprojecteerd worden. Als je in het ‘water’ stapt, beweegt het ook echt!

In de Zoo van Atlanta reed een treintje rond, dat mochten de kinderen natuurlijk niet missen.

Het zwembad in het hotel was een groot succes!

Bouwen in het Lego Center in Atlanta (of nou ja, een deur maken, want dat waren ze vergeten).

Leren fietsen!

M	D	W	D	V	Z	Z
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30