Rob and Joyce

Als opa en oma er zijn

Als het stil is op de blog betekent het dat we het druk hebben. En dat klopt als een bus, want opa en oma Eindhoven zijn op bezoek dus er is elke dag wel iets te beleven. Sterker nog, de tijd vliegt zo hard voorbij dat hun bezoek al weer zo goed als om is en het verdrietige moment van afscheid nemen boven ons hoofd hangt. Vandaag genieten we van onze laatste dag samen en we maken er voor de laatste keer weer een klein feestje van.

De waterballonnen zijn in de smaak gevallen.

Het voelt als een eeuwigheid geleden dat we opa en oma hebben opgehaald in Greenville. Het was een mooie lentedag, behoorlijk warm en een groot verschil met de temperatuur in Nederland die dag. Aanvankelijk stonden er bloedhete temperaturen in het vooruitzicht, maar ze hadden de kou uit Nederland blijkbaar meegenomen want het kwik kwam de eerste week de 30 graden niet voorbij. Het was Nova’s eerst vakantieweek; zij had de vrijdag ervoor haar laatste schooldag gehad. Alex moest nog een week naar school, zij het dat het een feestweek was. De maandag was een nationale feestdag, op dinsdag en woensdag had hij een popcorn- en ijsfeestje en vrijdag was maar een halve dag die ze besteed hebben met televisie kijken. Elke dag kwamen er stapels papier mee naar huis, schriften van het afgelopen jaar, knutselwerkjes, rekenboeken… opa en oma kregen een mooi inzicht in zijn harde werken het afgelopen jaar.

Overdag gingen we samen met Nova op pad, dan haalden we Alex op van school en gingen ’s middags bijvoorbeeld het zwembad in. Dat was aanvankelijk nog een pietsje koel, iets waar de kinderen absoluut geen probleem mee hebben trouwens. Eenmaal in het water is het dan heerlijk! We bezochten onze vaste lokaties: de Hatcher Garden, de Cottonwood Trail en Lake Bowen. Oma had haar zinnen gezet op nieuwe kleren en ook daarvoor zijn een aantal favoriete winkels. Ook opa neemt weer het nodige nieuwe mee voor de garderobe thuis. Het eerste weekend pakte leuk uit door een familiedag bij Rob op het werk, waar het bloedheet was maar voor prima entertainment was gezorgd en ook het eten goed in elkaar zat. Er werden awards uitgereikt en Rob had een mooie prijs te pakken! Dankzij een loterij kwamen daar nog 4 mooie wijnglazen bij; een uitstekende dag! Op zondagmorgen zijn we gaan zwemmen en we konden merken dat het water al zoetjesaan aan het opwarmen was.

De tweede week had Rob vrij en hadden we een leuke rondreis gepland. We begonnen op de eerste dag met een bezoek aan een dierentuin in Asheville, eentje waar opa en oma nog niet eerder geweest waren. Het was een warme dag en het was aangenaam om er in de schaduw te lopen. Van het NC Nature Park gingen we door naar Bryson City in North Carolina. Laat je niet bedotten door de naam van het plaatsje, het heeft niks met een stad te maken! Het is een klein plaatsje in de bergen waar je op de trein kunt stappen voor een toeristische reis langs het water en door de bergen, een trip van vierenhalf uur. We kwamen aan het eind van de middag in ons hotel en onze kamer lag pal aan het zwembad. De kinderen wilden erin en zo geschiedde, maar in de bergen is het echt wel wat koeler en zodoende was het water nog heel koud! Na 20 minuten waren opa en oma verkleumd en zijn ze uit het bad gestapt. Even opfrissen en tijd om richting een restaurant te gaan. Het was ongeveer anderhalve mijl lopen vanaf het hotel dus dat besloten we te avonturen. We hadden gezocht naar het loket voor tickets zodat we de volgende ochtend zouden weten waar we naar toe moesten. Vlak naast het spoor zat een Italiaans restaurant waar we zijn gaan eten. Tegen de tijd dat we onze borden bij Anthony’s leeg hadden, raakten de weergoden het zeer met elkaar oneens en brak er een enorme onweersbui los. Het regende dat het goot en dus namen we een dessert en bleven mooi een poos wachten tot het droog was. Ondanks zeer gebrekkige ontvangst in de bergen lukte het ons om op de radar te kijken en een pauze in de regenwolken te zien die net groot genoeg was om terug te lopen naar het hotel. We kwamen dus toch droog aan de overkant en konden direct de kinderen naar bed sturen. Alex bij opa en oma en Nova bij papa en mama, want als je ze samen op een kamer legt, slapen ze helemaal niet.

Een idyllische treinreis door de bergen.

Na een stevig ontbijt in het hotel gingen we op dinsdagmorgen naar het loket om daar onze kaartjes te halen. Aan de overkant van het ‘perron’ lag een bakkertje die ook koffie verkocht en aangezien die in het hotel niet te drinken was, was dat een mooie manier om toch nog wat acceptable caffeine binnen te krijgen. We haalden bij een Dollar General wat snacks voor onderweg en rond 10.00 stonden we, met vele anderen, te wachten om in te stappen bij het perron. De trein stond al sinds gisteravond klaar (dat hadden we gezien toen we er aan de overkant naar keken vanaf het terras van het restaurant) en wij hadden gekozen voor kaartjes in een open wagon, dus zonder glas, zodat we ongehinderd foto’s konden knippen tijdens de tocht. We tuften op een rustig tempo door de bergen en een hele poos langs meren en een rivier. Dat op sommige plaatsen huisjes staan is onbegrijpelijk; dat iemand zo afgelegen wil wonen is nog daar aan toe, maar je vraagt je toch af hoe ze de bouwmaterialen ooit op zo’n plaats gekregen hebben. De open wagon blijkt een prima keuze te zijn, het is mooi weer ondanks de voorspelde kans op onweer. Bij de stopplaats aan de rivier voel je wel de benauwdheid, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben als lunch de allerlaatste hapjes uit de restauratiewagen bemachtigd en eten alles op aan een picnictafel bij het water. Het is een idyllisch plekje. De rivier is er vrij wild en er wordt geoefend met kano’s voor een olympisch discipline. Even verderop wordt vrolijke tokkelmuziek gespeeld op banjo’s en al veel te snel moeten we weer aan de terugreis beginnen. Als we weer bijna terug zijn in Bryson City valt er een korte bui, waarna de zon terugkeert.

Het is geen straf om hier een paar dagen te verblijven.

We rijden door naar het plaatsje Blue Ridge waar we de sleutel voor ons berghuisje ophalen. De foto’s op internet hebben niet gelogen: het is een fantastisch huisje, heel mooi en schoon en prachtig gelegen tegen de Great Smoky Mountains aan. De kinderen voelen zich er direct thuis. Bij een supermarkt in de buurt halen we boodschappen en wat later hebben we onze eerste maaltijd op tafel staan. Natuurlijk eten we buiten, op de wrap-around porch met uitzicht op het beekje bij het huis. Je kijkt er schitterend weg en het is niet moeilijk om je voor te stellen dat het een goed leven is als je hier elke dag zou kunnen zijn. In het huisje ligt een map vol ideeen over activiteiten in de wijde omtrek en het duurt niet lang of we hebben een aantal lokaties gevonden die we willen bezoeken tijdens onze drie dagen in dit kleine paradijsje.

De eerste dag begonnen we met een bezoek aan Mercier Farms, een ‘boer’ die door een nationaal tijdschrift is uitverkoren tot beste agrarier van het land. Hiermee doelen ze dan op de producten die je in de bijbehorende boerenwinkel kunt krijgen en hoewel gezegd moet worden dat het uitpuilde van de heerlijkheden, waren de prijzen waarschijnlijk gekoppeld aan hun roem. Acht dollar voor een zakje pasta is toch echt te gortig! Maar o, wat hebben we er veel leuke en lekkere dingen gezien en toch ook wel een handjevol producten meegenomen om van te smullen. Om de kindjes tevreden te houden, hadden we daarna een speeltuinbezoek op het programma staan. Ergens in Blue Ridge lag een sportpark waar ook een speelweide bijhoorde en terwijl Alex en Nova zich onbehoorlijk vies maakten in de speeltuin, speelden wij een spelletje Bocce op het aangrenzende grasveld. Bocce lijkt erg op jeu de boules en dat hebben we een tijdje gedaan totdat er een onweer begon te rammelen. We reden zodoende door naar ons derde plan voor de dag en dat was een bezoek aan Fall Branch Falls. De waterval lag niet al te ver weg en werd ook niet overspoeld door toeristen. De parkeerplaats lag voorbij het einde van een verharde weg en er was maar plaats voor 5 of 6 auto’s. Wij hadden het rijk min of meer voor ons alleen. Het was wel absoluut de moeite waard! Het was een leuke wandeling er naar toe en ook een beetje spannend met af en toe onweersgerommel boven ons hoofd. De waterval zelf was een beauty en is door onze camera’s goed gedocumenteerd. Pas toen we zelf terug gingen naar de auto kwamen de volgende bezoekers. We waren nog geen twee tellen op weg met de auto of het onweer brak in alle hevigheid los. Op weg terug naar het huisje passeerden we een Walmart Supercenter waar we even naar binnen gingen en terwijl we daar rondliepen hoorden we de regen ongenadig op het dak kletteren. Uiteindelijk zijn we bijna een uur binnen gebleven om te schuilen. Maar zelf helemaal niet nat geworden en raad eens? ’s Avonds na het eten was het weer zo mooi dat we op het dek rondom het huis bellen hebben geblazen in de zomerzon. Niks meer van regen te merken!

Voor de volgende dag hadden we ook een prima programma uitgestippeld in en rond de plaats Blairsville. Hier zijn we in het verleden ook al geweest, zelfs in een huisje in de plaats zelf, dus we kennen de omgeving en wisten ook welke stukjes we nog eens opnieuw wilden zien. We zijn na het ontbijt eerst naar Vogel State Park gereden, een natuur- en recreatiegebied rondom een aangelegd meer. Je kunt er een rondje rond het meer lopen van ongeveer een mijl. Vanaf de parkeersplaats gezien aan de overkant van het meer bleek een pad naar een waterval te liggen dat we in het verleden steeds gemist hadden. Het zat niet in de planning, maar we gingen er natuurlijk toch naar toe. Onze verwachtingen waren niet zo hooggespannen, maar we werden getrakteerd op een prachtige, woeste waterval waar we de naam nog steeds niet van weten. Dat was een leuk en onverwacht cadeautje. Na onze wandeling zijn we minigolf gaan spelen. De vorige keer konden de kinderen er nog niet vreselijk veel van en hoewel het wel verbeterd was ten opzichte van de vorige keer, speelden ze toch meer hockey dan golf met hun club. Het hinderde niet; ze hadden enorme lol en amuseerden zich prima terwijl wij probeerden om het spel te spelen zoals het hoort. Dat was met wisselend succes, alleen opa speelde consequent goed en de rest sloeg vanalles tussen een hole-in-one en drie keer buiten de baan, uiteraard gepaard met ge bijbehorende frustratie maar vooral veel lol. De ochtend vloog om en het was al na enen voordat we bij Papi’s aan het water zaten voor de lunch. Restaurant Papi’s ligt aan een groot terrein vol curiositeiten, vrijwel allemaal oud (of in ieder geval zo gemaakt dat het allemaal oud lijkt). Het is een grappig plekje om rond te kuieren en de fudge-winkel waar we twee jaar geleden waren, zat er nog steeds. De fudge smaakt er nog steeds prima! Met goed gevulde buiken gingen we op zoek naar onze volgende bestemming: DeSoto Falls. Jawel, weer een waterval. Het stikt ervan in deze omgeving en de een is nog fraaier dan de ander. Deze waterval lag al iets verder verstopt dan de vorigen maar was nog steeds goed bereikbaar. Ook nu was het de moeite waard; we zijn nog geen tegenvallende watervallen tegengekomen in Georgia en North Carolina dus het is niet verbazend dat het voor veel mensen een populaire bezigheid is om ze te bezoeken. Na het avondeten spelen we nog een paar rondjes Bocce in de tuin bij het huisje en ondanks het volle programma hebben de kinderen weinig zin om naar bed te gaan. Ze genieten met volle teugen van de vrijheid die de zomervakantie biedt!

Vrijdag is alweer onze laatste dag in de bergen. We hebben nog één waterval op ons verlanglijstje staan voordat we via het plaatsje Helen, buiten Atlanta, naar huis rijden. Het ligt min of meer op de route en we vertrekken vol goede moed naar Helton Creek Falls. De GPS brengt ons heel dicht in de buurt en volledig van de bewoonde wereld vandaan. Het is met de bus moeilijk navigeren over de steeds nauwer worden grintpaden. Als we dan ook nog door het water moeten rijden, maken we de keuze om een lastige driepuntsdraai te maken en terug naar de verharde weg te gaan. De vorige dag hebben we ergens een bordje gezien dus we weten dat er nog een andere mogelijkheid is om bij de waterval te komen. En dit is net eventjes iets TE avontuurlijk, zeker als je geen telefoonontvangst hebt en de garantie dat er de rest van de dag niemand meer zal langskomen. We keren ons dus en nemen de weg naar het andere pad. In de beschrijving staat wel dat het om een ‘hobbelweg’ gaat maar dat het de moeite waard is. Zo gezegd, zo gedaan. We vinden het bordje en beginnen aan de tocht. En dat het een hobbelweg is! Haarspeldbochten door de modder, met een bus die daar eigenlijk niet voor bedoeld is; het is flink billenknijpen en hopen dat we geen tegenliggers tegenkomen. Een werkende tractor gaan voor ons opzij op het enige punt dat iets breder is langs de hele route. Het is voorzichtig rijden en met veel beleid maar uiteindelijk komen we dan bij Helton Creek Falls. En het is adembenemend mooi! Dat maakt de enge reis dan weer de moeite waard, vooral omdat we dezelfde weg weer terug moeten. Een aanrader, maar de volgende keer wel in een auto die bedoeld is voor off-road rijden! Door het zoeken heeft het programma langer geduurd dan we dachten en als we in Helen aankomen, knorren de magen. We komen in een restaurant terecht met een terras boven het water, een rivier waar mensen aan ‘tubing’ doen: op een opblaasband liggen en je door de stroming mee laten nemen. Het is een populaire bezigheid op een hete dag als deze en dankzij onze plaats aan de beste terrastafel (een gelukje dat deze net vrijkwam) hebben we tijdens onze internationale lunch goed zicht op de vele mensen die in het water belanden. Het is een kostelijk gezicht, maar we zijn zeker van plan om de volgende keer zelf ook aan tubing te doen. We wandelen wat door Helen heen, het is een drukke dag in deze toeristische bestemming en de speeltuin, die de vorige keer zo leeg was, is deze dag een stuk voller. In de loop van de middag wordt het toch tijd om de reis naar huis aan te vangen, het is nog ongeveer 2.5 uur rijden en we moeten immers ook nog bedenken wat we met het avondeten gaan doen.

Door de stevige buien die tijdens de vakantieweek gevallen zijn, zijn we benieuwd of de Cottonwood Trail is bijgekomen. Tijdens de eerste wandeling in de eerste week was het daar zo droog dat slechts in het midden van het moerasachtige gebied nog water stond. Dit kwam door de lange droogte die eraan vooraf ging en de hoge temperaturen die er al vroeg in het jaar mee gemoeid waren. Ondanks een aantal forse buien, was het waterpeil slechts minimaal verbeterd en is het nog maar afwachten wat het de komende tijd gaat worden als de verschroeiende hoogzomer op de toch al droge ‘wetlands’ neerslaat.

Onze week in de bergen was relatief koel met temperaturen rond de 25 graden, maar dat is bekeken zodra we terug zijn in South Carolina. Het kwik gaat rap de hoogte in en schiet de 30 graden royaal voorbij. Het is elke dag rond de 35 graden met gevoelstemperaturen royaal in de 40. Er blijft dan niet veel over dan elke dag het zwembad in te gaan. De kinderen hebben daar weinig moeite mee en opa en oma eerlijk gezegd ook niet. Het is bakken en braden op de ligstoelen, dus wij zorgen wel dat we in het water blijven, al is dat op den duur ook niet echt verfrissend meer en heeft het meer weg van een bak soep. Dankzij een nieuwe duikbril voor Alex en een ander zwemvest voor Nova zijn de kinderen niet meer uit het bad weg te slaan. Alex wordt steeds vrijer met duiken en Nova zwemt al peddelend van de ene naar de andere kant. Dankzij de onderwatercamera van de kinderen kunnen we daar bovendien veel leuke foto’s van maken.

Bij het Leger des Heils vind ik nog een salontafel die opgeknapt moet worden, maar een mooie oplossing biedt voor de ottoman die inmiddels (dankzij het, tegen de regels in, springen van de kinderen) op drie plaatsen gescheurd is. Opa werkt daar in de ochtenden noest aan, tot het echt te heet wordt. Op sommige dagen bereikt het kwik om 9 uur ’s morgens al de 35 graden en dan kun je maar beter gewoon kalm doen overdag. Het schuren en lakken neemt zodoende enkele dagen in beslag maar uiteindelijk staat er weer een heel behoorlijke tafel in de kamer, waar we zeker een poosje mee vooruit kunnen totdat we, als de kinderen wat ouder zijn, aan nieuw huiskamermeubilair toe zijn. En dat voor 25 dollar (en een bak zweet van opa)!

De vakantie vordert inmiddels en we vinden nog steeds genoeg om te doen. Een bezoekje aan Chuck E Cheese, een ochtend kijken bij Roper Mountain in Greenville en nog iets nieuws: eens een blik werpen in de Amerikaanse meubelwinkel. In de kamer zal een nog een tijdje duren, maar Alex is inmiddels wel toe aan een nieuw bed. Hij is tenslotte 6 en ligt nog altijd op mama’s oude bed, dat inmiddels zo’n 30 jaar oud is. Tijd voor iets nieuws en dat lukt ons bij Rooms To Go Kids, waar fantastisch leuke kinderspullen staan. En ook papa en mama zien er iets: een nieuwe keukentafel waar ook al een poosje over nagedacht is. Opa en oma vertrekken voordat het nieuwe meubilair arriveert, heel jammer. Maar oma is er wel nog bij dat we voor Alex een vrolijke dinosaurus-beddenset vinden. Nova kondigt aan dat ze ook een nieuw bed wil, maar aangezien ze alle nachten nog bij papa en mama in bed kruipt, zien we daar het nut niet erg van in!

De dagen vliegen om en veel te snel is het tijd om afscheid te nemen. Nederland is ver weg (extra ver als je vlucht steeds wordt omgeboekt en geannuleerd) en bovendien met recht ‘een koud kikkerlandje’ waar het op dat moment ’s morgens maar enkele graden boven 0 is. Daar is inmiddels verandering in gekomen en opa en oma hebben hier flink kunnen oefenen met de hoge temperaturen. De eerste drie weken tot het volgende bezoek zijn inmiddels weer verstreken… het wordt weer heeeel lang aftellen deze keer.

Al weer 2 jaar geleden…

Oma Daems

3823162159_2272341384_z — Oma met Alex, toen 8 maanden oud.

Dit weekend, de dag voor Moederdag, is oma Daems ons ontvallen. Na een ziekbed van ongeveer twee weken is ze stilletjes ingeslapen. Ze is 96 jaar geworden! En hoewel je op die leeftijd niet kunt spreken van een totale verrassing, is het een ontzettend vreemde gedachte dat ze er niet meer is. Als je aan haar denkt, zie je haar zitten in haar speciale stoel, met een kopje koffie erbij, in gesprek met familie, vrienden, bezoekers. Want hoewel het de laatste jaren moeilijker voor haar was om gezelschap over de vloer te hebben zonder dat het teveel voor haar werd, zo is het toch vele jaren wel geweest: oma als spil, waar iedereen vaak en graag even binnen kwam. Het kwam niet vaak voor dat je alleen was, er was altijd wel iemand anders die je kende, want daar aan de Heufkesweg wist je dat welkom was en ging je altijd de deur uit met een glimlach op je gezicht.

Wij hadden de eer haar haar eerste achterkleinkind te schenken en daar was ze natuurlijk zeer trots op. Twee keer heeft ze Alex kunnen vasthouden, en in de jaren die volgden stonden de foto’s van de kinderen altijd in de buurt. Het is een verdrietig idee dat de kinderen nooit meer de kans zullen krijgen om het knusse van een bezoek aan hun oma-oma mee te maken. Het is iets dat wij, maar zeker de broers en zussen Daems, al hun partners, kleinkinderen en vrienden zullen missen. Veel sterkte aan alle nabestaanden. We nemen allemaal samen afscheid van een tijdperk.

Peuterpraat #41

Vrolijke, gekke en vreemde gesprekken zijn aan de orde van de dag.

Voor het maken van sommen draait Alex zijn hand niet meer om. Hij vult er een aantal in en zegt trots:
“I’m not even sweating!”

Nova is een beetje knorrig na haar dutje. Ze wil een donut maar krijgt een snoepje uit de trommel. Als ze ee mini-Kit Kat heeft uitgezocht, vraagt mama of het beter met haar gaat. Ze antwoordt beteuterd:
“A little bit. But not so much.”

Nova’s 4de verjaardag is erg belangrijk voor haar. Ze begint zinnen regelmatig met:
“Yesterday, when I was 3 and little…”
Of wanneer ze iets niet wil of er geen zin in heeft:
“I’ll do that when I’m 4 and big.”

Een vraag van Alex:
“Why am I rich in knowledge but not rich in money?”

We halen Alex op van school. Nova heeft Alex gemist en brandt los zodra hij in de auto stapt.
“I love you. Do you want to come to my birthday party? We have a special boterham for you, it’s very yummy. I beeped it. But you have to put it on a plate. Because there are kruimeltjes.”

Nova is moe na haar feestje. Als haar ogen dichtvallen vraagt mama:
“Are you sleepy?”
“No! My eyes are closing all by themself!”

We lunchen bij Costco; de kinderen eten pizza. We proberen het concept van halven duidelijk te maken. Wijzend op een bordje:
“Hoeveel bordjes zijn dit?”
“Two.” En Nova heeft gelijk, want het zijn toevallig twee kartonnen bordjes op elkaar. We leggen een bordje opzij en vragen het nog eens. Alex:
“One.”
“En als je het bordje doormidden snijdt, hoeveel stukjes heb je dan?”
“Two halves.”
“Goed zo. Wil je liever een hele pizza of een halve?”
Alex, die zijn buikje net rond heeft gegeten, antwoordt:
“Een halve…”
Nova:
“Can I have the other half?”

Mama heeft een bootje gevouwen van papier. De kinderen nemen het later mee in bad. Na een tijdje klinkt het beteuterd:
“Mom, I think this boat is allergic to water.”

Alex leert al pittige woorden. Hij strooit met woorden als ‘congruent’, ‘rectangular prism’ en ‘perish’ en gebruikt ze bovendien correct!

Alex vertelt dat zijn juf een tijdje uit de klas was en de kinderen daardoor eventjes alleen. Gevraagd wat ze op dat moment deden, zegt hij: “We had lots of conversations!”

Op een warme dag spelen de kinderen buiten. Alex heeft geen shirt aan. wanneer er aardbeien op tafel komen, trekt Nova haar truitje ook uit:
“I want to eat strawberries with my bellybutton just like Alex.”

We eten in een Thais restaurant. Alex bekijkt alle decoraties en wil meer weten over het land. Na een tijdje zegt hij:
“They must call it Thailand because everybody wears a tie.”

De Thaise lunch heeft indruk gemaakt. Wanneer mama Nova de volgende dag van school haalt, zegt ze:
“Can we go again to the restaurant where we went for daddy’s birthday? Because I really liked that one.”
Als mama ’s avonds worsten aan het bakken is, komen de kinderen aangerend. Alex:
“What smells so yummy? Are you making Thailand food?”

Alex heeft toekomstplannen.
“When I’m a grown-up, can I be an opa?”

De speeltijd op de Kindle is op. Er moet een wachtwoord ingetypt worden om instellingen aan te passen; uiteraard heeft Alex het wachtwoord niet, maar papa natuurlijk wel.
“Papa, can you tell me the password?”
Papa lacht hartelijk.
“Nee Alex, de tijd voor vandaag is om.”
“I promise I will forget it tomorrow.”
Wederom gelach. Alex probeert het nog eens.
“I will go stand in the corner over there. I won’t look! Can you please put in the password?”
(Ondanks zijn vele verwoede pogingen en smeekbedes heeft Alex het de rest van de dag toch zonder Kindle moeten stellen)

Yoga

De volgende blog post zal oma Toos goed stemmen, want het gaat over iets wat ze al vele jaren doet: yoga. Een poosje geleden heb ik een boek gekocht dat ‘My Daddy is a Pretzel’ heet, een verhaaltje waarin op een grappige manier kennis gemaakt wordt met yoga. In het boek staan een tiental poses die voor kinderen goed te doen zijn en dat blijkt ook wel want de kinderen, met name Nova, krijgen er niet genoeg van. Inmiddels hebben we in de bieb ook een kinderboek over yoga gevonden en is het repertoire poses al uitgebreid. Natuurlijk hebben ze het niveau van oma nog lang niet bereikt, maar over een maandje is ze weer hier om het de kinderen zelf goed uit te leggen.

Geveld

Wegens ziekte is het stil op de blog; we krijgen hier het ene na het andere virus, dus er is weinig meer te vertellen dan dat we hopen dat het snel voorbij gaat allemaal. Tot snel!

Lente…

De lente is in volle gang en dat is aan alles te merken. De zon is uitbundig en warm en de natuur is weer helemaal wakker. Het gras wordt met de dag groener en de speeltuinen voller. Maar zoals dat hier gaat, zijn de herfst en de lente doorgaans vrij kort en neemt de zomer de meeste tijd in beslag. We hebben de eerste dagen van temperaturen van 30 graden en meer al weer achter de rug. De zonnegloed kun je mooi zien op deze foto die Rob heeft gemaakt op Paaszondag.

De lentezon inspireert de kinderen ook tot activiteit, zoals te zien in onderstaand filmpje. Nova demonstreert haar balletkunsten, Alex houdt het meer bij… moderne dans.

En toen was ze vier!

Hoewel ze pas over een paar dagen echt jarig is, was Nova’s verjaardagsfeestje vanmorgen al (in verband met Pasen volgend weekend). We hadden eens iets nieuws gepland en gekozen voor een karate-feestje. We wisten niet precies wat we ervan moesten verwachten, maar het weer is rond deze tijd nog een beetje te wispelturig om een buitenfeestje te houden, dus we hadden gezocht naar een binnenlocatie. Meestal komen we bij Pump It Up of Chuck E Cheese terecht, maar we wilden eens iets anders, dus zodoende.

Nova vond het superspannend en kon niet wachten tot het zover was. Vanmorgen om 10.00 was het dan zover! Natuurlijk waren we op tijd aanwezig om het nodige klaar te zetten en de gasten op te vangen. De instructeur heette Josh en hij wist heel goed hoe het met het gezelschap kleine spruiten om moest gaan. Vanaf het moment dat hij begon, stonden alle ukjes (tussen 1 en 6 jaar) in de houding. Nova voorop, want zij was wel het stralende middelpunt vandaag.

Nova is heel happy met haar prinsessentaart.

Een uur lang heeft coach Josh de kinderen hard laten werken en ze vonden het prachtig! Eerst basis-instructies, daarna balspellen en tenslotte een hindernisbaan. Het was stevig aanpoten en de kinderen hadden daarna hun taart en drinken wel verdiend! Nova mocht haar taart aansnijden met een heus samoerai-zwaard (uiteraard onder begeleiding).

Na alle taart en andere lekkernijen doken de kinderen een van de matten op om daar nog eens lekker rond te rennen met ballen en hoepels. Ze konden er geen genoeg van krijgen en niemand had zin om naar huis te gaan. Maar na een kleine twee uur zat het er toch heus weer op. Nova mocht thuis haar cadeaus gaan openen en over een paar dagen mag ze nog eens gaan vieren, want op 1 april wordt ze thuis ook nog een keer in de watten gelegd. Hiep hiep hoera! Onze Nova is 4!

Terug in de tijd

We hebben inmiddels weer een aardige achterstand opgebouwd met filmpjes, dus ik heb besloten weer een blogpost te maken waarin we oude beelden verzamelen. Sommige dingen zijn al bijna 3 maanden oud!

Alex heeft voor zijn verjaardag, van papa en mama en opa Jos en oma Toos samen, een prachtige Lego-trein gehad. Daar wordt nog altijd elke dag mee gespeeld.

Oma kon het niet laten om voor 6 januari nog een kleinigheid te geven, omdat ze net voor Alex zijn verjaardag weer terug naar Nederland moest. Zodoende kreeg Alex nog een dino-excavatie kit, een blok pleister waar plastic dinosaurusbeenderen in verstopt zitten die je met de meegeleverde werktuigen moet uitgraven. Dit is een tijdje een ware obsessie voor Alex geweest en hij heeft een stuk of zeven van deze kits uitgegraven; de resultaten pronken op zijn kamer.

Het kinderfeestje was wederom bij Pump It Up, en ook daarvan bestaan nog wat bewegende beelden. Behalve de gebruikelijke aanwezigen waren ook schoolvriendinnetjes Monica en Faith aanwezig. Zijn 3e meiske, Loren, kon er jammergenoeg niet bij zijn.

Het duurde eventjes voordat de kinderen de karaoke-machine van Santa doorhadden, maar daarna hebben ze al aardig wat ‘gezongen’. Nova kan al net zo goed zingen als mama!

Alex kan inmiddels al vrij behoorlijk lezen en ligt mijlenver voor op het niveau dat voor hem in Kindergarten ‘vereist’ is. Het is wonderlijk om te zien hoe je kind deze vaardigheid machtig wordt en sinds dit filmpje is hij al weer heel wat vooruit gegaan. Met name non-fictie ligt hem goed; gedreven door een honger naar kennis ploetert hij zich door boeken van 3rd en 4th grade (voor de leeftijdscategorie 9 en 10 jaar).

Een paar weken geleden wilde Nova ineens leren snijden. Gewoon, net als papa en mama met mes en vork eten. We hebben het kinderbestek dus uitgebreid en er wordt flink geoefend. Het ziet er toch makkelijker uit dan het is!

Een paar weekenden geleden zijn we in het kindermuseum van Rock Hill geweest, een klein maar leuk plaatsje waar we nog niet eerder geweest waren. Het museum is gevestigd in een pand dat voorheen een bank was.

Nova’s liefde voor ballet duurt onverminderd voort en ze heeft nog altijd les van juf Lauren, die elke week een uurtje naar de school komt. Nova kent inmiddels al heel wat pasjes en is de braafste leerlinge van de klas. Ook thuis danst ze wat af!

In februari zouden we te maken krijgen met sneeuwval van epische proporties. De noodtoestand werd afgekondigd, de supermarkten waren leeggeroofd en iedereen was zo goed als mogelijk voorbereid op de dagenlange problemen die zouden volgen. Dat bleek uiteindelijk allemaal reuze mee te vallen, maar voor de kinderen was het allemaal bijzaak. Wat voor hun telde was dat het ging sneeuwen, en bij het zien van de eerste vlokken renden ze naar buiten om kristallen te vangen. Bij het krieken van de volgende dag stond Alex al bij de achterdeur om een sneeuwman te mogen bouwen, de zon was nog niet eens volledig op. Je hoort in het filmpje de inzet van de dooi al.

De bobcat van Alex wordt steeds kleiner en ook Nova past nog maar net op haar elektrische Dora-auto. Toch hebben de kinderen nog altijd de grootste pret met hun voertuigen. Tenminste… er zijn wel eens momentjes dat het even iets minder leuk is, zoals bijvoorbeeld wanneer Alex met zijn bobcat moet wachten tot Nova gepasseerd is. Oh, wat een verdriet! Gelukkig was de belofte om helemaal solo op een filmpje te mogen voldoende om hem weer aan het lachen te krijgen.

Ook in de speeltuin hebben de kinderen ons niet echt meer nodig om zich te amuseren; dat kunnen ze prima zelf!

Misschien geven de drukke beelden een idee van wat een kermis het in Gatlinburg is.

Tip top in Tennessee

We zouden dit weekend naar North Carolina zijn gegaan, ware het niet dat het weerbericht voor zondag regen had voorspeld. Daardoor zijn we in plaats daarvan naar Tennessee gegaan, naar de plaatsjes Gatlinburg en Pigeon Forge, allebei op en top kermis van het soort dat je natuurlijk alleen in Amerika kunt vinden. Maar de belangrijkste reden voor de trip was Alex zijn fascinatie met de Titanic (en Nova daardoor ook) en nu staat er toch in Pigeon Forge een Titanic museum! Dus zodoende maakten we de tweeenhalf uur durende autoreis naar de Smokies.

Altijd leuk in het aquarium vooral als je tussen de vissen kunt staan.

Op zaterdag waren op een mooie tijd de deur uit en daardoor net voor de middag in Ripley’s Aquarium of the Smokies. We hadden dit weekend gekozen omdat het nog voor de voorjaarsvakantie is en daardoor hopelijk niet superdruk, maar desondanks hadden drommen mensen hun weg naar Gatlinburg gevonden. Het was al weer zeven jaar geleden dat we hier geweest zijn en voor de kinderen was het nog helemaal nieuw. Het is niet het allergrootste museum, maar wel heel leuk aangekleed en engagerend voor de kleintjes. Genoeg vissen en andere waterbeesten om te bekijken en aan te raken. Het mooiste is wel een lange tunnel waar je onderdoor kunt terwijl vele haaien boven je hoofd zwemmen; het maakte op Alex en Nova in ieder geval behoorlijk wat indruk.

Bij de ingang van Ripley’s Believe It or Not!

Behalve het aquarium heeft Ripley nog meer wonderlijke locaties in Gatlinburg en het fijne van dit plaatsje is dat, als je eenmaal ergens hebt weten te parkeren, alles op loopafstand is. Wie bekend is met de USA weet hoe bijzonder dat is, want doorgaans moet je werkelijk alles met de auto doen. Nadat we gelunched hadden met een New Orleans Po’Boy in een piepklein restaurantje, kozen we Ripley’s Believe it or Not als tweede bestemming, een soort rariteitenkabinet waar meneer Ripley jarenlang de aardbol voor heeft afgeschuimd om allerlei opvallende, rare en opmerkelijke voorwerpen te verzamelen. Hij is gestorven in 1949, maar onder de naam Ripley worden nog steeds maffe dingen toegevoegd, zoals de meeste getatoeerde mens, de meeste piercings, en meer van dat soort gein. Alex nam de titel van het museum heel letterlijk en zei bij alles wat hij zag: “I don’t believe it.”

Ons combo-ticket gaf ons nog toegang tot een derde locatie en de kinderen kozen voor het Mirror Maze, een doolhof gemaakt van spiegels, in het donker, waar je moet proberen weer uit te raken. Dit was aanvankelijk behoorlijk desorienterend en het duurde even voordat we het door hadden. Alex en Nova lachten zich een stuip, ze vonden het schitterend. Maar uiteindelijk hebben we de uitgang toch gevonden, en zelfs royaal voor sluitingstijd. Het was inmiddels tijd om het hotel op te zoeken en daarvandaan een diner te vinden. De dames aan de receptie tipten ons het Italiaanse restaurant Giovanni’s dat op een steenworp afstand lag. Het was een heel groot restaurant waar geen ziel was; waarschijnlijk verdienen ze voornamelijk met bezorgen van eten en niet zozeer als zitrestaurant (denk aan Chinese restaurants met hetzelfde concept). De eigenaresse was vriendelijk en erg behulpzaam en zorgde ervoor dat we voor de kinderen het eten precies kregen zoals we wensten. Alex en Nova aten daardoor heel behoorlijk van hun maaltijd, wat een wonder mag heten. Het was eenvoudig maar smakelijk en het was jammer dat we geen fatsoenlijke kop koffie konden vinden als afsluiter. Want dat weten we na 7 jaar USA ook wel, voor koffie moet je in dit lang niet zijn. De rest van de avond stond vooral in het teken van het in slaap krijgen van de kinderen, want het lijkt wel of ze in hotels helemaal doorslaan; slapen is absoluut het laatste waar ze zin in hebben en als ze samen in een bed liggen, komt er al helemaal niks van.

Op zondag hebben we onze buikjes gevuld bij het ontbijt zodat we er weer tegenaan konden. Van Gatlinburg reden we naar Pigeon Forge, waar alles iets verder uit elkaar ligt en je dus niet van het ene naar het andere kunt wandelen. Het is hier nog iets gekker dan in Gatlinburg en de attracties zijn groter in schaal. Onze bestemming lag al vast: een bezoek aan het Titanic-museum. Dit museum ziet eruit als een halve Titanic en behalve aan de buitenkant mag je er helaas geen foto’s maken. Als je je kaartje koopt, krijg je een Boarding Pass, waarop staat welke passagier je bent (deze passagiers hebben echt op de Titanic gereisd) en je kunt door het museum heen meer informatie verzamelen over ‘jouw’ persoon. Het museum was erg mooi gemaakt en chronologisch van opbouw, hoe de plannen voor het schip waren ontstaan, hoe het is gebouwd, het verschil in de klassen, nagebouwde suites (nagemaakt op basis van de originele tekeningen; ook de grote trap uit de eerste klasse was nagemaakt). Er was een ruimte waar je op het dek kon staan op het moment dat het schip de ijsberg raakte, waar het heel koud was om de omstandigheden zo accuraat mogelijk na te bootsen en je een idee te geven wat de opvarenden te wachten stond. Je kon je hand in water van -2 graden steken, om te voelen hoe koud het was als je daarin terecht kwam. Het was al met al een mooie ervaring en de kinderen hadden in de gift shop al snel een souvenir gevonden. We zijn nog naar de Christmas Village gereden om in de kerstwinkels rond te kijken en het ongeduld van de kinderen om thuis met hun souvenirs te spelen, was nog even te bedwingen met een lekker ijsje. De middag vorderde al weer en het was tijd om de kleine 3 uur naar huis te rijden, zodat we rond etenstijd thuis zouden zijn. Thuis was het weer niet zo mooi als in Tennessee; we hadden dus de goede richting gekozen voor het weekend!