Kreeft

Moord tussen Mes en VorkWoensdag is een prachtige, bijna zomerse dag. Met blauwe luchten en 22 graden is het prima vertoeven in de tuin. Met het boek ‘Moord tussen mes en vork’ in de hand is het niet moeilijk om een poosje buiten te zitten. Dat de zon al krachtig is blijkt wel uit het feit dat ik na een uurtje behoorlijk verbrand ben! Het boek is trouwens een cadeautje van Joost en Cristina, die zelf onlangs naar Berlijn zijn verhuisd. Er staan moordverhalen in waarin eten een belangrijke rol speelt. Na elk verhaal staat het recept dat in het verhaal genoemd wordt (maar natuurlijk zonder de dodelijke ingredienten).

Rond een uur of vijf komt Rob me ophalen. Er is vandaag een voetbalwedstrijd ten behoeve van het goede doel, United Way. De spelende teams zijn werknemers van het bedrijf en de wedstrijd gaat tussen de VS en De Rest Van De Wereld. Tijdens 3 perioden van 20 minuten wordt er een stevig potje voetbal gespeeld en van de toeschouwers weet maar een heel beperkt deel waar ze precies naar staan te kijken. Voetbal is in de VS niet bijster populair. Rob heeft aangeboden om foto’s te maken en hij neemt zijn taak serieus. Aan het eind van de wedstrijd heeft hij bijna 200 plaatjes geschoten! De uitslag van de wedstrijd was trouwens 8-3 voor De Rest Van De Wereld.

Klavertje vierNa de voetbalwedstrijd spreken we met een aantal mensen af in Delaney’s, een Ierse kroeg in downtown Spartanburg. We zien hier een aantal Belgische collega’s en ik ontmoet er Todd (de scheidsrechter) en zijn vrouw, en Norman, een Canadees die zich op dit moment ook aan het vestigen is in de buurt. Er zijn wat hapjes besteld en er komen al snel knalgroene tortillachips op tafel met het oog op St. Patrick’s Day, een Ierse feestdag die a.s. maandag gevierd wordt.

Met Robs collega’s Joris, Bernard en Sami gaan we rond half negen iets eten bij het Thaise restaurant Lime Leaf, dat bij Delaney’s om de hoek ligt. Gevijven eten we voor zo’n 80 euro een heerlijke en bovendien prachtig gepresenteerde maaltijd. Hier wil ik zeker nog eens terugkomen! We spreken af dat Sami aanstaande zaterdag bij ons op bezoek komt. Hij is dan de enige Europeaan die nog in Spartanburg vertoeft en bovendien wil hij ons huis wel eens zien… Als het weer dan lijkt op dat van vandaag kunnen we in de tuin eten!

Eetbaar boeket

Eetbaar boeket.Lang geleden, toen ik nog in Budel in ’t Theehoes werkte, maakten we daar grappige boeketten van zakjes losse thee. Ik moest daar aan denken toen ik een advertentie zag voor Edible Arrangements. In eerste instantie dacht ik dat het een grapje was, maar het blijkt allemaal bloedserieus te zijn. Men verkoopt hier eetbare boeketten gemaakt van fruit. Je bestelt de fraaie boeketten online voor een aardig bedrag, maar ik vraag me toch af hoe zoiets smakelijk blijft als het een dag of 2 in de post zit… vooral in de zomer als het hier soms wel 40 graden is.

Het boeket op de foto is gemaakt van aardbeien (sommigen gedipt in chocolade), twee soorten meloen, druiven en de bloemen zijn gesneden uit ananas. Misschien een leuk idee om eens thuis te proberen?

Brutale eekhoorns

Dat de voederstations van de vogels ook eekhoorns aantrekken, vonden we in het begin heel bijzonder en vooral grappig. Maar al gauw zaten verschillende eekhoorns zich meerdere keren per dag tegoed te doen aan het dure vogelzaad en de pinda’s en dat was natuurlijk niet te bedoeling. We hebben zelfs een aparte feeder voor de eekhoorns opgehangen, maar ook dat mag niet baten. Natuurlijk eten ze het ding wel leeg, maar het weerhoudt ze er niet van om OOK van het vogelzaad te snoepen. Je zult mij meedere keren per dag met een bezem achter de eekhoorns aan zien jagen, waar ze overigens niet bijzonder van onder de indruk zijn. Binnen de korste keren komen ze terug om af te maken waar ze aan begonnen waren. Om te laten zien dat het echt nieuwsgierige en brutale beestjes zijn, heb ik een keer een filmpje gemaakt. Het zal nog even duren voordat ik als een tweede Steven Spielberg door het leven kan, maar het gaat om het idee! Ter verduidelijking: de mat ligt pal achter de deur en de eekhoorn in kwestie schrikt niet erg van de camera die op hem gericht is.

Overigens kan ik melden dat de nieuwe tuinstoelen prima zitten. Ik heb gisteren al lekker twee uur buiten in de zon gezeten met het boekje ‘Hoe word ik een echte foodie‘ in mijn handen.

Puzzelen met tuinstoelen

Toen we afgelopen donderdag bij Wal-Mart stonden en eindelijk een mooie en betaalbare tuinset hadden gevonden, was het natuurlijk jammer om te ontdekken dat ze hem niet meer op voorraad hadden en dat hij ook niet besteld kon worden. Zodoende zijn we op zondag naar de grote Wal-Mart in downtown Spartanburg gereden in de hoop dat ze daar nog een exemplaar hadden staan. Terwijl de meeste Amerikanen in de kerk zaten, gingen wij op tuinstoelen-jacht.

En hoera! Wal-Mart (een hypermarkt die 24 uur per dag open is) had er nog een staan! We hebben snel een grote doos voor de stoelen en een tweede doos met de tafel afgerekend en daarnaast nog een bijpassende parasol erbij gekocht. Tegen de heren die ons wilden helpen om het hele spul in onze auto te laden, zeiden we dat we eerst een pick-up truck zouden huren bij de buren, een vestiging van Home Depot. Maar daar stuitten we op een probleem.

Onze tuinset op de patio (zonder de extra stoelen en bijzettafel)De potige heer achter de kassa had grote moeite met ons niet-Amerikaanse rijbewijs en nog veel grotere moeite met onze niet-Amerikaanse autoverzekeringspapieren. We kregen van hem geen auto mee en zo stonden we daar dus met twee grote dozen en een hele nieuwe Pontiac die daar duidelijk niet voor bestemd was. Evenzogoed hebben we met de hulp van een medewerker van Wal-Mart geprobeerd om, met de ingeklapte achterbank, de dozen in de auto te krijgen. Helaas, het paste gewoon niet.

Uiteindelijk hebben we Daniel gebeld die wel over een pick-up beschikt. Hij zou aan het eind van de middag terug zijn uit North Carolina en is toen met Rob naar Wal-Mart gereden waar de dozen nog braaf op ons stonden te wachten. ’s Avonds zijn we druk in de weer geweest om alles in elkaar te zetten en nu zijn we de trotse bezitters van een tuinset. Laat de lente nu maar komen!

Een stier bij de horens vatten

Op zaterdag rijden we eerst een keer naar Publix (aan de oostkant van Spartanburg) in plaats van Ingles om onze boodschappen te doen. Hoewel het boodschappenlijstje maar kort is omdat Rob komende week veel van huis is, staan er in deze supermarkt te veel interessante dingen om te laten staan, en komen we toch weer met een goed gevulde kofferbak thuis.

’s Middags rijden we naar Greenville omdat we ’s avonds kaartjes hebben voor het stierenrijden. We stoppen eerst bij het winkelcentrum om iets te eten en ter plaatse komen we erachter dat we onze toegangskaartjes vergeten zijn. Dat wordt dus weer terug naar Boiling Springs om ze op te halen!

Het Bi-Lo Center in Greenville.We zoeven ‘even’ op en neer en parkeren de auto voor het schamele bedrag van 10 dollar vlakbij de hoofdingang van het Bi-Lo Center, waar alle actie zal plaatsvinden. Bij de ingang staat iemand luidkeels uit de bijbel voor te lezen, in de ijdele hoop dat wij zondaars nog te redden zijn. Voordat we naar binnen mogen worden we nog even onderzocht met de metaaldetector en mogen dan doorlopen. Binnen staan veel suppoosts die iedereen hun plaats wijzen en ondanks de omvang van de arena hebben we onze plaatsen toch vrij snel gevonden. We zitten op een mooie rang en hebben goed zicht op de plaats waar straks alles gebeurt!

Om half acht precies dendert de muziek uit de boxen en worden de bull riders met veel show aan ons voorgesteld. Voordat er echt gereden kan worden, wordt iedereen verzocht te gaan staan en wordt er een gebed gezegd om de rijders veiligheid te wensen en om ook bescherming te vragen voor de dappere soldaten die voor het land vechten. Vervolgens zingt een a-capella groep het volkslied en dan gaan we echt van start.

Bull riding is een sport met vrij eenvoudige regels: blijf 8 seconden op een stier zitten. De stier in kwestie is daar natuurlijk niet van gediend en zal er alles aan doen om de berijder van zijn rug te gooien. Dit gaat soms met het nodige geweld gepaard, dus er vallen weleens slachtoffers. Om de stieren af te leiden staan er een paar zogeheten rodeoclowns in de ring. Zij moeten er voor zorgen dat de gevallen stierenrijder zo snel mogelijk in veiligheid kan worden gebracht. Verder is er nog een man te paard met een lasso om de echt lastige stieren te vangen en terug de coulissen in te sleuren.

Stierenrijden… zo moet het dus niet.Vanaf het eerste moment, als de eerste rijder op een bokkende stier de ring in komt, zit de sfeer er goed in. Het is precies zoals we het van televisie kennen en wat we ervan verwacht hadden: veel spektakel en plezier. Al bij de tweede rijder hebben we een gebroken schouder te pakken, als de dolle stier bovenop de arme cowboy gaat staan. Dat ziet er pijnlijk uit en het slachtoffer krijgt een troostapplaus. Later op de avond breekt iemand nog een been en een van de stieren is geenszins van plan om terug zijn hok in te gaan. Zowel de rodeoclowns als de lasso-man hebben de grootste moeite om het eigenwijze beest van het toneel te krijgen. Dit natuurlijk tot grote hilariteit van het publiek!

Buiten de stieren is ook het publiek interessant. Er zitten veel mensen die je ‘redneck’ zou kunnen noemen. Sommigen zijn uitgedost als echte cowboys, met bijpassende hoed en laarzen. Een van de dames in het publiek is zo enthousiast als de rodeoclown haar benadert, dat ze spontaan haar shirt uittrekt. De preutse Amerikanen zijn zeer geschokt als ze haar bh zien en de suppoosts halen haar vriendelijk doch dwingend uit de zaal, samen met de rest van haar familie. Of zoals de mensen naast ons verontwaardigd zeiden: “Dit is een familie-evenement en geen stripclub.” Dat het een familie-evenement is, was ook wel duidelijk. Sommige gezinnen namen zelfs hun pasgeborenen mee om alvast van het cowboyleven kennis te nemen. Misschien hopen ze dat hun kleine later ook een beroemde bull rider zal worden.

Met onze kleine camera hebben we een filmpje kunnen maken dat je hieronder kunt bekijken.

Weer weer

Om nog eens te benadrukken dat het weer hier in korte tijd snel kan veranderen, en om iedereen die jaloers is op de vele zonneschijn die ons ten deel valt een beetje tegemoet te komen, schrijf ik vandaag een berichtje over REGEN. Zo sta je twee dagen in de tuin te werken in een t-shirt, en even later is het aardedonker in huis vanwege de donkere regenwolken die boven ons hangen.

Een weerkaartje van vanmorgen.Vanmorgen werden we wakker met regen, en het ziet er niet naar uit dat het snel beter zal worden. Boven het Zuid-Oosten van de VS is een zeer groot stormfront actief, dat overal voor de nodige overlast zorgt. De tornado-alarmen zijn weer geactiveerd en ook South Carolina kan hierdoor getroffen worden (al is die kans gelukkig klein). Tussen nu en vanavond zal de nodige regen vallen en worden we naar alle waarschijnlijkheid getrakteerd op onweer, hagel en zware windstoten. De hoeveelheid regenval kan oplopen tot 7.5 cm en meer, dus wateroverlast is niet uitgesloten.

Laten we hopen dat het morgen een stuk beter is, want er staat een trip naar Greenville op het programma. We hebben kaartjes voor het Professional Bull Riding (stierenrijden), iets wat in de VS een echte sport is waar veel geld mee te verdienen valt. Je kunt hier enkele filmpjes bekijken als je benieuwd bent wat deze sport precies inhoudt.

Een dagje in de tuin

Van de storm die ons dinsdag teisterde is vandaag niets meer te zien. Het wordt bijna 20 graden en de zon schijnt uitbundig. ’s Morgens ben ik volop bezig om de steeds brutaler wordende eekhoorns van de veranda te jagen (er klopte er vandaag zelfs eentje op de achterdeur!). In de tussentijd loopt de temperatuur flink op en als ik weer eens met een bezem achter Knabbel en Babbel aan zit, valt me op dat het onkruid nogal hoog staat.

Dit soort onkruid tiert welig in onze tuin.Het perkje in de achtertuin waar Peter en Annie hun knoflook hebben staan is in een korte tijd veranderd in een klein oerwoud. Het wordt dus tijd om eens in de garage te snuffelen welk tuingereedschap tot onze beschikking staat. Gelukkig vind ik een soort schoffel en tuinhandschoenen, dus ik sta al snel anderhalf uur te ploeteren om al het onkruid te wieden.

Al doende kan ik merken dat de zon flink aan kracht aan het winnen is. Je kunt al lekker in een t-shirt naar buiten. Dit weekend gaat de zomertijd in en ik denk dat het tijd wordt om op zoek te gaan naar tuinstoelen! Chrétien heeft tijdens zijn bezoek een exemplaar meegenomen van elk tijdschrift dat je in de leesmap kunt vinden, dus we hebben nog genoeg leesvoer om een paar aangename uurtjes in de tuin mee door te komen.

Nat!

Na een periode van warm en zonnig weer duiken hier altijd berichten op over grote droogte en watertekorten. In sommige staten in het zuiden dreigde het water al op rantsoen te gaan. Na gisteren zullen die waarschuwingen wel ingetrokken zijn, want er is een enorm regengebied overgetrokken.

Voor een aantal streken, waaronder het gebied rondom Spartanburg, waren de hele dag ‘severe t-storms’ voorspeld. Dat houdt in dat er kans is op zware hagelbuien, hevige regen met onweer en zelfs tornado’s. Gelukkig zijn de hagel en tornado’s ons bespaard gebleven,

Zwarte luchten boven Spartanburg en omgeving

maar het heeft inderdaad de hele dag flink geplensd met perioden van onweer.

’s Avonds werd het helemaal fraai. De lucht was inktzwart en de regen kwam ongoddelijk hard omlaag. Tegelijkertijd schoten de bliksemflitsen door de lucht. De satellietontvangst van de televisie waren we nagenoeg helemaal kwijt en het water kwam via de achterdeur binnen. Gelukkig hebben we met handdoeken ernstige schade kunnen beperken, maar ik denk dat een tripje langs de doe-het-zelf-zaak geen overbodige luxe is. 🙂

Schietpartijen

PistoolDat wij het in de VS enorm naar ons zin hebben, wil niet zeggen dat het overal altijd rozengeur en manenschijn is. Je hoeft maar naar een journaal te kijken om te zien dat er veel ellende is in dit land. Een veelvoorkomend verschijnsel is dat van mensen die in het wildeweg beginnen te schieten, meestal als een vorm van wraak. Tenzij er heel veel doden vallen, zoals de beroemde schietpartijen op Columbine high school en Virginia Tech, halen deze berichten het nieuws in Nederland en Belgie niet.

Vandaag draait het nieuws vooral om een schietpartij die in Memphis heeft plaatsgevonden. Nadat een buurman de politie had gewaarschuwd, werden de lichamen van vier volwassenen en twee kinderen gevonden. Drie andere kinderen zijn ernstig gewond. De buurman had niet direct gebeld, omdat het geluid van schoten een normale zaak is in zijn buurt. Maar omdat hij al een dag geen beweging bij de buren had gezien, had hij toch maar eens gevraagd of de politie een kijkje wilde gaan nemen.

Afgelopen maandag opende een man het vuur in een vestiging van de fastfoodketen Wendy’s in Florida. Gekleed in een smoking opende hij woordeloos het vuur en schoot zeven mensen neer, van wie er een overleed. Zoals gebruikelijk is pleegde de schutter zelfmoord na zijn daad. Het is nog steeds een mysterie wat de man bezielde.

Alleen al in februari van dit jaar zijn er 10 doden en 15 gewonden gevallen bij schietpartijen op verschillende scholen. Op de deur van het winkelcentrum zit een sticker dat het verboden is om vuurwapens mee naar binnen te nemen. Het zijn die momenten dat wij ons afvragen of we de enigen zijn in onze omgeving die geen pistool bezitten. Naar alle waarschijnlijkheid hebben al onze buren een of ander schietijzer in hun huis. Ik moet toegeven dat dat een erg bevreemdende gedachte is.

Een weekend in Charleston (2)

De Pineapple fountain aan zeeOp zondag beginnen we de dag met een ontbijt in het hotel. Er zijn maar weinig mensen en de worstjes liggen waarschijnlijk al een tijdje te braden. De bagage gaat weer in de auto, we checken uit en rijden terug naar het centrum van Charleston. Deze keer zijn we een stuk vroeger en is parkeren geen probleem. Het belooft opnieuw een erg mooie dag te worden.

We wandelen via omwegen terug naar The Old Exchange and Provost Dungeon, waar we met open armen worden ontvangen. Het museum is niet al te groot maar wel snoezig. Het is wel grappig om te zien hoe de Amerikanen hun oude schatten omarmen, terwijl wij uit een land komen dat oneindig veel ouder is. Op dat moment moet je je realiseren dat Amerika relatief jong is en je echt op het oudste punt bent beland.

In de kerker van het museum begint een rondleiding met gids. De gids vertelt over de geschiedenis van de stad en met name van het gebouw waar we staan. Dit oude pandje was het handelscentrum van de stad en later heeft het dienst gedaan als gevangenis en hoofdkwartier van de Engelsen. Enige jaren geleden is het door de stad aan een stichting geschonken die er een museum van heeft gemaakt. Het had niet veel gescheeld of het was platgegooid om er een benzinestation neer te zetten.

Het logo van de Noisy OysterNa de toer strijken we neer bij de Noisy Oyster (‘de luidruchtige oester’) om een goede lunch te nuttigen. We kiezen allemaal voor een sandwich met een flink stuk gegrilde vis. Na zo’n gezond gerecht zondigen we door met z’n drieen een nagerecht te delen. Het wordt een ‘five layer chocolate cake’, dus een stuk chocoladetaart met vijf lagen. Het is een gigantisch ding, en zelfs met z’n drieen krijgen we het niet helemaal op.

Vlakbij de Noisy Oyster ligt een kraampje waar je kaartjes kunt kopen voor een rondrit door de stad per paardenkar. Omdat Chrétien een beetje slecht ter been is vandaag, lijkt dat een mooie manier om de stad te bezichtigen. We klimmen op de kar bij gids Lydia, die wordt getrokken door paard Rocky. Rocky is nogal onstuimig en heeft al meerdere auto’s, waaronder een politieauto, vernield. Hij staat niet zo graag stil en dat maakt hij graag duidelijk. De gids vertelt honderduit over de geschiedenis van de stad en ze weet bij ieder huis wel wat bijzondere feitjes.

Red Lobster… (niet lang meer)Na de zeer leuke rondrit besluiten we om richting de auto te lopen. Het is per slot van rekening nog wel een stukje rijden voordat we thuis zijn. De rit naar huis verloopt zonder bijzonderheden en het is ongeveer half zeven als we in Spartanburg de parkeerplaats bij de Red Lobster oprijden. We gaan eens bekijken of er hier wel plaats is.
We hebben geen van allen ooit kreeft gegeten, dus dit lijkt ons het juiste moment. Rob en ik houden het bij een kreeftenstaart, maar Chrétien gaat de uitdaging aan om een hele kreeft te eten. Dit wordt prachtig geserveerd, met de pootjes er nog aan. Chrétien heeft eigenlijk geen idee hoe je zo’n beest moet eten, en vraagt de ober om hulp. Deze jongen bekijkt het allemaal geamuseerd en laat zien hoe je een kreeft moet oppeuzelen. Je moet eerst de scharen kraken en leeghalen. Als Chrétien dit achter de rug heeft, vraagt hij de ober hoe hij nu verder moet. De ober haalt vervolgens een levende kreeft uit de tank en wijst aan welke delen allemaal eetbaar zijn. De kreeft spartelt een beetje, zich nog onbewust van het lot dat hem later deze avond te wachten staat. Het eten is een avontuur maar buiten dat vooral heerlijk! We zijn weer een ervaring rijker.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag