Woensdag is een prachtige, bijna zomerse dag. Met blauwe luchten en 22 graden is het prima vertoeven in de tuin. Met het boek ‘Moord tussen mes en vork’ in de hand is het niet moeilijk om een poosje buiten te zitten. Dat de zon al krachtig is blijkt wel uit het feit dat ik na een uurtje behoorlijk verbrand ben! Het boek is trouwens een cadeautje van Joost en Cristina, die zelf onlangs naar Berlijn zijn verhuisd. Er staan moordverhalen in waarin eten een belangrijke rol speelt. Na elk verhaal staat het recept dat in het verhaal genoemd wordt (maar natuurlijk zonder de dodelijke ingredienten).
Rond een uur of vijf komt Rob me ophalen. Er is vandaag een voetbalwedstrijd ten behoeve van het goede doel, United Way. De spelende teams zijn werknemers van het bedrijf en de wedstrijd gaat tussen de VS en De Rest Van De Wereld. Tijdens 3 perioden van 20 minuten wordt er een stevig potje voetbal gespeeld en van de toeschouwers weet maar een heel beperkt deel waar ze precies naar staan te kijken. Voetbal is in de VS niet bijster populair. Rob heeft aangeboden om foto’s te maken en hij neemt zijn taak serieus. Aan het eind van de wedstrijd heeft hij bijna 200 plaatjes geschoten! De uitslag van de wedstrijd was trouwens 8-3 voor De Rest Van De Wereld.
Na de voetbalwedstrijd spreken we met een aantal mensen af in Delaney’s, een Ierse kroeg in downtown Spartanburg. We zien hier een aantal Belgische collega’s en ik ontmoet er Todd (de scheidsrechter) en zijn vrouw, en Norman, een Canadees die zich op dit moment ook aan het vestigen is in de buurt. Er zijn wat hapjes besteld en er komen al snel knalgroene tortillachips op tafel met het oog op St. Patrick’s Day, een Ierse feestdag die a.s. maandag gevierd wordt.
Met Robs collega’s Joris, Bernard en Sami gaan we rond half negen iets eten bij het Thaise restaurant Lime Leaf, dat bij Delaney’s om de hoek ligt. Gevijven eten we voor zo’n 80 euro een heerlijke en bovendien prachtig gepresenteerde maaltijd. Hier wil ik zeker nog eens terugkomen! We spreken af dat Sami aanstaande zaterdag bij ons op bezoek komt. Hij is dan de enige Europeaan die nog in Spartanburg vertoeft en bovendien wil hij ons huis wel eens zien… Als het weer dan lijkt op dat van vandaag kunnen we in de tuin eten!
Lang geleden, toen ik nog in Budel in ’t Theehoes werkte, maakten we daar grappige boeketten van zakjes losse thee. Ik moest daar aan denken toen ik een advertentie zag voor
De potige heer achter de kassa had grote moeite met ons niet-Amerikaanse rijbewijs en nog veel grotere moeite met onze niet-Amerikaanse autoverzekeringspapieren. We kregen van hem geen auto mee en zo stonden we daar dus met twee grote dozen en een hele nieuwe Pontiac die daar duidelijk niet voor bestemd was. Evenzogoed hebben we met de hulp van een medewerker van Wal-Mart geprobeerd om, met de ingeklapte achterbank, de dozen in de auto te krijgen. Helaas, het paste gewoon niet.
We zoeven ‘even’ op en neer en parkeren de auto voor het schamele bedrag van 10 dollar vlakbij de hoofdingang van het Bi-Lo Center, waar alle actie zal plaatsvinden. Bij de ingang staat iemand luidkeels uit de bijbel voor te lezen, in de ijdele hoop dat wij zondaars nog te redden zijn. Voordat we naar binnen mogen worden we nog even onderzocht met de metaaldetector en mogen dan doorlopen. Binnen staan veel suppoosts die iedereen hun plaats wijzen en ondanks de omvang van de arena hebben we onze plaatsen toch vrij snel gevonden. We zitten op een mooie rang en hebben goed zicht op de plaats waar straks alles gebeurt!
Vanaf het eerste moment, als de eerste rijder op een bokkende stier de ring in komt, zit de sfeer er goed in. Het is precies zoals we het van televisie kennen en wat we ervan verwacht hadden: veel spektakel en plezier. Al bij de tweede rijder hebben we een gebroken schouder te pakken, als de dolle stier bovenop de arme cowboy gaat staan. Dat ziet er pijnlijk uit en het slachtoffer krijgt een troostapplaus. Later op de avond breekt iemand nog een been en een van de stieren is geenszins van plan om terug zijn hok in te gaan. Zowel de rodeoclowns als de lasso-man hebben de grootste moeite om het eigenwijze beest van het toneel te krijgen. Dit natuurlijk tot grote hilariteit van het publiek!
Vanmorgen werden we wakker met regen, en het ziet er niet naar uit dat het snel beter zal worden. Boven het Zuid-Oosten van de VS is een zeer groot stormfront actief, dat overal voor de nodige overlast zorgt. De tornado-alarmen zijn weer geactiveerd en ook South Carolina kan hierdoor getroffen worden (al is die kans gelukkig klein). Tussen nu en vanavond zal de nodige regen vallen en worden we naar alle waarschijnlijkheid getrakteerd op onweer, hagel en zware windstoten. De hoeveelheid regenval kan oplopen tot 7.5 cm en meer, dus wateroverlast is niet uitgesloten.
Het perkje in de achtertuin waar Peter en Annie hun knoflook hebben staan is in een korte tijd veranderd in een klein oerwoud. Het wordt dus tijd om eens in de garage te snuffelen welk tuingereedschap tot onze beschikking staat. Gelukkig vind ik een soort schoffel en tuinhandschoenen, dus ik sta al snel anderhalf uur te ploeteren om al het onkruid te wieden.
Dat wij het in de VS enorm naar ons zin hebben, wil niet zeggen dat het overal altijd rozengeur en manenschijn is. Je hoeft maar naar een journaal te kijken om te zien dat er veel ellende is in dit land. Een veelvoorkomend verschijnsel is dat van mensen die in het wildeweg beginnen te schieten, meestal als een vorm van wraak. Tenzij er heel veel doden vallen, zoals de beroemde schietpartijen op
Op zondag beginnen we de dag met een ontbijt in het hotel. Er zijn maar weinig mensen en de worstjes liggen waarschijnlijk al een tijdje te braden. De bagage gaat weer in de auto, we checken uit en rijden terug naar het centrum van Charleston. Deze keer zijn we een stuk vroeger en is parkeren geen probleem. Het belooft opnieuw een erg mooie dag te worden.
Na de toer strijken we neer bij de
Na de zeer leuke rondrit besluiten we om richting de auto te lopen. Het is per slot van rekening nog wel een stukje rijden voordat we thuis zijn. De rit naar huis verloopt zonder bijzonderheden en het is ongeveer half zeven als we in Spartanburg de parkeerplaats bij de Red Lobster oprijden. We gaan eens bekijken of er hier wel plaats is.