Categorie: Baby

Een aantal weken geleden hebben we voor Alexander een Amerikaans paspoort aangevraagd, zodat we deze zomer eens naar Nederland kunnen reizen. Het kostte natuurlijk het nodige papierwerk, maar als je de formulieren correct invult en zorgt dat je steeds alle benodigde papieren bij je hebt, valt het eigenlijk reuze mee allemaal. Volgens de dame van het postkantoor die onze aanvraag behandelde zou het paspoort toegestuurd worden per post en we kregen een statusnummer mee zodat we online konden zien hoe ver het er mee was.

Toen Rob op maandag eens keek of het paspoort van Alex al bijna onze kant op kwam, zag hij tot zijn verbazing dat deze de status ‘delivered’ had. Volgens de website was het document afgelopen vrijdag afgeleverd. Nu hadden we afgelopen vrijdag helemaal geen post, dus we wisten 100% zeker dat we het paspoort niet ontvangen hadden. Rob heeft met het postkantoor gebeld, die beloofden om op zoek te gaan en ons iets te laten weten. Vandaag, dinsdag, hadden we nog niets teruggehoord, dus ben ik eens bij het postkantoor binnengestapt. Ze zouden er snel werk van maken en ik moest een telefoonnummer achterlaten zodat ze konden bellen. Omdat ik met Vicki op stap was, gaf ik het nummer van Rob.

Toen we rond half twee ’s middags bij ons voor de deur stonden zei Vicki: “Hee, Rob is thuis!”. Toen ik haar vroeg hoe ze dat in vredesnaam wist antwoordde ze dat hij achter ons geparkeerd stond. En jawel, daar kwam hij aanlopen met het paspoort van Alex in zijn hand. Op de envelop stond het verkeerde huisnummer en de persoon die het ontvangen had, was zo vriendelijk geweest om het netjes bij de post terug te bezorgen. Dat probleem is gelukkig opgelost, want het is niet zo’n fijn idee dat er een belangrijk document ergens rondslingert.

Deze zomer willen we, als alles goed gaat, een keer naar Nederland reizen voor een vakantie. Om Alexander mee het land uit te krijgen heeft hij een paspoort nodig. Hiervoor moesten we eerst geboortecertificaten aanvragen en daarvoor moesten we eerst de nodige tijd wachten tot er wat Amerikaanse bureaucratie was afgehandeld.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover: we hadden alle papieren in huis en Rob had op internet al de nodige formulieren gevonden, uitgeprint en ingevuld. Het enige dat we nog nodig hadden waren een paar pasfoto’s en die konden we volgens onze informatie ter plaatse laten maken. Zodoende stonden we ’s morgens vroeg in het postkantoor van Spartanburg om daar het volgende bureaucratische proces in gang te zetten.

De dame aan het loket was, zoals wel eens vaker gebeurt, erg gecharmeerd van ons zoontje. Ze was erg vriendelijk en behulpzaam. De pasfoto’s stelden eerlijk gezegd niet zo veel voor. We hebben zelf wel eens betere foto’s van ons kind gemaakt! Rob moest Alex vasthouden voor een wit scherm, maar onze uk sliep en hoefde niet eens zijn ogen open te hebben voor de foto! Gelukkig deed hij net op dat moment zijn oogjes open en krijgt hij voor de komende vijf jaar een paspoort waar hij met een wel zeer slaperige blik op staat.

Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld en we 100 dollar gedoneerd hadden aan de staat South Carolina, kregen we een statusnummer mee en hoeven we nog maar een week of zes te wachten tot er een paspoort in de brievenbus valt. Met het statusnummer kunnen we tussendoor checken hoe ver men er al mee is. Al met al een vrij pijnloos proces, mits je maar op voorhand goed leest wat je allemaal nodig hebt. Nu nog een Nederlands paspoort…

Toevalligerwijs is, net als vorig jaar in maart, Chretien bij ons op bezoek. En net zoals vorig jaar is een congres in onze ‘buurt’ de reden van zijn trip. Vorig jaar was het een conferentie in Florida, deze keer was hij zelfs nog iets dichterbij, namelijk in Atlanta. Met een huurauto was Chretien na 3 uurtjes rijden in Boiling Springs. Jammergenoeg heeft het de eerste dag van zijn bezoek aan een stuk geregend en moesten we ons amuseren met een paar gehuurde dvds en natuurlijk ons eigen topvermaakje, Alexander.

Op zondag was het gelukkig weer droog en zijn we een dagje naar Asheville geweest. We zijn de toeristische route gereden over highway 176, via Hendersonville waar we een, inmiddels traditioneel, bezoek aan het Black Bear Cafe hebben afgelegd. Eenmaal in Asheville is het heerlijk weer voor een wandeling door het stadscentrum.

Van een collega heeft Rob gehoord dat er een leuke gallerie is met werk van lokale kunstenaars. De uitgezette route die we lopen, de Woolworth walk, komt hier al snel langs. Er is inderdaad veel leuk werk te zien en Chretien koopt er een wel heel bijzondere snijplank. We zijn benieuwd of hij daar als hij weer thuis is zijn groenten en fruit op durft te snijden. Later op de middag eten we iets op een terrasje waar de zwangere serveerster geen genoeg kan krijgen van onze kleine knul.

Op maandag maken we er een winkeldagje van. Chretien kan niet terug naar Nederland zonder hier de nodige jurkjes voor zijn petekindje Serena te kopen. Bij de nieuw ontdekte Burlington Coat Factory vinden we een enorme schat aan kinderkleertjes. Jammer dat we dit maanden gelegen niet al ontdekt hebben… aan de andere kant misschien maar beter ook.

Op dinsdag zijn we in Greenville te vinden. Het Reedy River Falls Park ligt er schitterend bij, vol bloesem en met een woest stromende waterval. De overvloedige waterval van de afgelopen tijd komt dit park echt ten goede. Het is lekker weer om wat rond te kuieren en foto’s te knippen met ons ‘nieuwe’ toestel, een oude Canon die we van mijn ouders cadeau hebben gekregen. Chretien’s bezoek zit er dan al weer op en op woensdagmorgen vertrekt hij, tegelijk met Rob, richting Atlanta. De tijd vliegt!

We hebben nu eens echt een ‘lekker weekend’ achter de rug. Niet alleen was het weer volop lente, maar het was heerlijk ontspannen en op zaterdag hadden we weer een bijeenkomst van de kookclub. Het thema was deze keer ‘Europees’ (met uitzondering van de landen Italie, Spanje en Frankrijk) dus we konden het als Nederlanders natuurlijk niet nalaten om met echte Hollandse kost op de proppen te komen. Veel authentieker als hutspot met stoofvlees konden we het niet verzinnen en dat hebben we dan ook meegenomen. Verrassend genoeg viel het prima in de smaak! Le had Vlaams stoofvlees meegenomen, haar introducé Lei had een Grieks hapje, gefrituurde oesters met bacon’ en gastheer en -vrouw Wally en Connie hadden zich ook weer prima uitgeleefd met zelfgemaakte zuurkool, heerlijke braadworsten van een lokale boer, een joekel van een Schwarzwalderkirschtaart en daarnaast nog Poolse piroski.

We hadden Alexander meegenomen en het was maar de vraag wie de grootste ster van de avond was: onze kleine mop of al het lekkere eten dat voor onze neus stond. Alex gedroeg zich voorbeeldig, liet zich gewillig door iedereen vasthouden en charmeerde met zijn gulle lach en onderzoekende blik. Omdat er zoals gebruikelijk weer veel over was, kregen we een royale portie van alles mee naar huis. Dat was voor mama ook wel eens fijn, want nu hoefde ze op zondag niet te koken.

Op zondag hebben we alles heerlijk op ons gemak gedaan. We hadden nog een film om te kijken, hebben onze boodschappen gedaan en zijn ’s middags in het park geweest. Het puilde er uit van de mensen en spelende kinderen, iedereen was al zomers gekleed om de nodige zonnestralen op te slurpen. Ook Alex genoot er van en we hebben weer wat leuke familieportretjes geknipt. Menigeen keek gefascineerd naar de opstelling van Robs statief, camera, lens en afstandsbediening, maar natuurlijk ook naar het snoezige kindje op onze schoot. Alexander heeft van zijn uitstapje naar het park weer een mooi tintje overgehouden!