Categorie: Kunst & Cultuur

Op de laatste dag van november werden we getrakteerd op een mooie, zonnige dag. Een blauwe lucht, 20 graden op de thermometer en zodoende een prachtige gelegenheid om erop uit te trekken. Het was erg druk op de weg, wat ongebruikelijk is op zondagmorgen, het traditionele tijdstip om naar de kerk te gaan. Maar het was ook het eind van het Thanksgiving weekend, dus iedereen die bij familie op bezoek is geweest voor de feestdagen, gaat op deze dag terug naar huis.

We moesten aan een kant van Charlotte zijn die we nog niet eerder hadden gezien. Het Nature Center ligt in een bijzonder luxe wijk met riante villa’s en vrijwel alleen Mercedes, Audi en BMW voor de statige deuren. Het natuurmuseum was niet verschrikkelijk groot, maar wel heel divers. De kinderen konden het leven bekijken door de ogen van een vlieg, nog enkele vlinders zoeken in de vlindertuin, leren over het leven van dieren die onder de grond leven en spelen in een van de speelhoekjes. Buiten was een wandeling van ca 2 km die begon en eindigde in de ‘wild playground’, een natuurspeeltuin waar we gezien het weer nog lekker konden vertoeven. Er was een klein podium waar Alex uitgebreid heeft staan vertellen over dinosaurussen en Nova, na enige aanmoediging, voor ons heeft gedanst (maar wat de camera helaas niet heeft vastgelegd). Het is al weer even geleden dat er bewegende beelden op de blog te zien waren, dus geniet ervan.

De weg naar huis was overigens verschrikkelijk lang; twee uur en een kwartier! Simpelweg vanwege drukte op de weg, ongevallen, kijkfiles en meer van dat soort ellende. Dat gebeurt ons toch niet vaak!

Het is nog maar een jonge traditie in dit land, maar het is er een die razendsnel om zich heen grijpt: de Elf on the Shelf. In 2005 verscheen er een boek met deze titel waarin deze elf werd geintroduceerd. De kerstman stuurt de ‘scouting elf’ naar kinderen thuis zodat deze kan rapporteren hoe de kinderen zich gedragen. Ook kunnen kinderen hun wensen via de elf aan Santa doorsturen. Bij het boek zat een popje van een elf en al snel was de nieuwe traditie geboren. De elf arriveert rond 1 december en dan begint de pret.

Het idee is dat je de elf elke avond verplaatst; het is aan jezelf hoeveel moeite je ervoor wilt doen, maar je kunt behoorlijk wat avonturen voor je elf verzinnen. Sommige mensen gaan hierin heel ver, anderen houden het bescheiden. Onze elf doet vooralsnog niet al te gek, maar we zijn er net mee begonnen, dus als we geen simpele ideeen meer over hebben, komen de meer uitgebreide vanzelf tevoorschijn! Onze elf verscheen op 29 november, met wat kerstchocolade en een brief. De kinderen moesten een naam voor haar verzinnen om de magie te ‘activeren’. Ze hebben gekozen voor Anna.

Anna zat op de 29e ineens op de keukentafel. Alex meende direct ’s nachts gerommel te hebben gehoord en concludeerde dat hij Anna had horen aankomen. Bovendien had haar drukte hem wakker gemaakt! Hij nam het meteen heel serieus. Nova keek er argwanend naar en pakte Anna op en danste ermee alsof het een gewone pop was. Na een snelle herinnering dat je de elf nooit mag aanraken (anders verliezen ze hun magie), maar dat je er wel tegen mag praten en zingen, heeft ze de elf sindsdien met rust gelaten.

Op de tweede ochtend had Anna een nieuwe brief bij zich. Het was zo’n rommel in de speelkamer dat ze er maar was weggebleven. Er was een vriendelijk verzoek om de boel een beetje op te ruimen. Ze zat zodoende in de huiskamer met twee dinosaurus-vrienden, een spel Bunco te spelen. De kinderen vonden het hilarisch en Nova was ook enthousiast. Ook zij meende nu dat ze Anna ’s nachts had horen rommelen! Alex vloog vervolgens de speelkamer in om op te ruimen; als iemand zijn cadeaus dit jaar verdiend heeft, is hij het wel.

Vanmorgen had Anna weer een brief bij zich, samen met een adventkalender. We kunnen daarop aftellen naar kerst, EN naar het bezoek van opa en oma! Zij komen over minder dan twee weken bij ons aan en daarmee zijn zij het belangrijkste cadeau dit jaar. We zullen zien wat de elf tot die tijd nog uitspookt. Iets zegt me dat de avonturen van Anna na de aankomst van opa nog wel een gekkere wending zouden kunnen nemen!

Jawel, de farms in de wijde omtrek zijn weer geopend voor het Halloween-seizoen en natuurlijk waren we daar afgelopen weekend te vinden. We vroegen Alex waar hij naar toe wilde en het was geen verrassing dat hij voor de ‘farm met de corn box’ koos. Deze feest-farm komt door het jaar heen herhaaldelijk ter sprake samen met de vraag of hij al open is. Dus natuurlijk moesten we hier direct naar toe!

Vriendjes Hugo en Lucie waren nog niet eerder naar Denver Downs geweest en zodoende vroegen we of ze mee wilden komen. Dat maakte de pret dubbel groot en het was een vrij rustige dag qua bezoekers (veel mensen wachten met een bezoek tot het dichter bij Halloween is) zodat de kinderen eindeloos vaak op alle attracties konden klimmen. Ze zijn ontelbare keren van de glijbaan gegaan, Alex is wel een keer of 15 op de zipline geklommen, ze hebben talloze keren op het luchtkussen gesprongen, aan het touw tussen de hooibalen geslingerd, in de cow-train gereden, tussen de gedroogde maiskorrels gespeeld en op de paardenschommels gezeten.

Toen ze om 5 uur sloten, zijn we 400 meter verderop gaan eten bij McDonalds, 4 vermoeide kinderen met een Happy Meal en een ijsje toe… hoe groot kan een feest worden? Het was een super middag en het lijkt erop dat we voor het eind van dit seizoen nog wel een keertje bij Denver Downs terecht gaan komen.

Het was een goed gevuld weekend, want na een drukke zaterdag volgde ook nog een bezige zondag. In Columbia ligt het SC State Museum, waarin je het nodige over South Carolina kunt vinden. Bovendien zijn er wisselende tentoonstellingen en  op dit moment zijn er diverse mechanische dinosauriers te zien. Gevraagd of de kinderen daar belangstelling voor hadden, klonk het uit twee monden enthousiast ‘Ja!’. Zodoende stonden we enkele minuten na openingstijd binnen en was onze eerste activiteit het bezoeken van de T.Rex en zijn vrienden.

Na de familiefoto met green screen liepen we de ruimte binnen en zagen als eerste een Corythosaurus bij een nest met eieren. Deze vriendelijke herbivoor bewoog dankzij een computergestuurd metalen skelet (dat lieten ze aan het eind van de tentoonstelling zien) en uit de luidsprekers klonken vele soorten gebrul en gegrom. De kinderen waren daardoor behoorlijk onder de indruk en zelfs een beetje bang. Ook de tweede dinosaurus werd enigszins met argusogen bekeken: een Pachycephalosaurus, eveneens een planteneter, met een zeer dikke schedel stond bij een prehistorische struik en keek af en toe op om te zien of je niet probeerde zijn eten te stelen. Van deze blik en grom sprongen de kids achteruit! Maar dat was nog niks vergeleken met de koning der dinosauriers: de oppermachige Tyrannosaurus Rex stond als derde klaar en zorgde voor bibberende knieen. Nova zette het bijna op een brullen en dook weg. Papa nam de twee helden dan maar mee naar een moeder Triceratops met haar twee jongen. Daar werden Alex en Nova weer rustig, zij het dat ze met een schuin oog in de gaten bleven houden dat de grote carnivoor aan de overkant niet van zijn plek kwam. Er waren nog een Pterodon, Stegosaurus, Deinonychus (met een gevangen Temontosaurus) en de watermonsters Elasmosaurus en Mosasaurus. Daarna volgden een poppentheater, mini-dino’s om mee te spelen en een enorme Tyrannosaurus-kop die je kon aanraken. Op dat moment besloot Alex dat hij alles nog eens wilde zien en zijn we er nog eens doorheen gelopen. Deze keer was hij al een stuk dapperder, zij het dat hij voor de T.Rex nog steeds schrik had! In het winkeltje mochten beide kleintjes een dinosaurus uitzoeken en daarna liepen we de rest van het museum in.

In South Carolina zijn tot op heden slechts een handvol fossielen van dinosauriers gevonden, maar uit de ijstijd des te meer. Mastodonten, mammoeten, sabeltandkatten en meer van dat fraais. Alex vond de fossielen van deze dieren prachtig, maar nog mooier waren de twee dino-skeletten van Albertosaurus en een Hadrosaurier.  Helemaal fantastisch was de bak met een afgietsel van een fossiel erin dat je kon opgraven met een borstel of kwast. Dit is een spel dat Alex thuis volop speelt in de zandbak (met assistentie van zuslief) dus hier kwam de fantasie helemaal tot leven. Ook Nova roept zonder stotteren woorden als ‘tyrannosaurus rex’ en ‘stegosaurus’, want ze pikt het nodige van haar broers enthousiasme op! Dankzij de film Jurassic Park weet Alex bovendien dat je (theoretisch) met behulp van dino-DNA weer een nieuwe dino kunt bouwen en deze wetenschap deelt hij met iedereen die ook maar even naar hem wil luisteren.

In de rest van het museum was nog meer te zien, over de samenstelling van de grond in de verschillende delen van onze staat, het ontstaan en ontwikkelen van moderne communicatie, scheepvaart, textielindustrie en het spoorwegstelsel in South Carolina. Er was een leuke, interactieve tentoonstelling over natuurkundige snufjes waar we een hele tijd geweest zijn en waar de kinderen overal mochten aankomen, wat altijd goed is in een museum. Maar uiteindelijk waren de dino’s toch het mooiste… op weg naar buiten wilde Alex NOG een keertje gaan kijken. Dat verzoek hebben we ingewilligd en hij liep er deze keer heel dapper doorheen en ging zelfs met de T.Rex op de foto! Nova hield een hand voor haar ogen maar verklaarde daarna dat ze er toch heus helemaal zelf doorheen was gelopen. De kids hebben al aangekondigd dat opa en oma dit ook allemaal moeten zien, dus ze zijn alvast gewaarschuwd.

Het adagio ‘maart roert zijn staart’ blijkt weer eens helemaal waar te zijn, want dit weekend was het op zaterdag een stralende 27 graden en op zondag heeft het de hele dag geregend. De temperatuur viel nog wel mee, maar die is vandaag, maandag, maar 2 graden, eveneens met regen. Wat een enorm verschil!

Gelukkig waren we zo slim om er zaterdag een leuke dag van te maken. In het kader van St. Patricks’ Day waren er diverse activiteiten, waaronder een Keltisch festival op een plantation nabij Charlotte. Het was een nieuwe bestemming en de festivalgrond lag diep verholen in een staatsnatuurpark. De Latta Plantation is gebouwd in 1800 door James Latta, een Noord-Ierse immigrant. Het is een katoenplantage geweest waar 37 slaven werkzaam waren. De plantage is nog enkele keren van eigenaar gewisseld voordat het in 1970 werd gekocht door een groep burgers die de historische waarde ervan inzagen. Na restauraties werd het voor het publiek geopend en nu worden er 35 verschillende dingen per jaar georganiseerd.

Een van die dingen is dus het Keltische festival van afgelopen weekend. Er werd traditionele muziek gespeeld, er werd gevolksdanst, je kon er in stijl eten (bijvoorbeeld haggis!) en er werden Highland Games gehouden. Natuurlijk was er ook een kleine boulevard vol koopwaar en gelukkig was er een kinderweide waar de kleintjes zich goed konden amuseren. We lieten hier de kinderen beschilderen, Alex een vlinder en Nova een puppy, waar ze de rest van de dag trots mee rondgelopen hebben. Na het bezoek aan de plantage zijn we gaan lunchen bij Chick-Fil-A, waar een speeltuin in zit, dus daar moesten de kinderen natuurlijk een poos driftig spelen. Op weg naar huis viel Nova 10 minuten voor thuiskomst in slaap. Daardoor miste ze de volgende stop op onze drukke zaterdag…

Bij onze buren verderop in de straat, de Jeffers, wordt traditioneel een St. Patrick’s Day feest georganiseerd en dat was afgelopen zaterdag. Het puilde uit en het was druk met vrienden en buren uit de omgeving. Ik was er samen met Alex naar toe gegaan terwijl Rob bij de slapende Nova bleef. Alex vermaakte zich kostelijk met de vele andere kinderen en met spelen bij de beek acherin de tuin van de Jeffers. Hij zag er een slang in het water zwemmen en dat maakte toch wel behoorlijk indruk.  Het was leuk om iedereen te zien en het was echt een vrolijk feest, maar na een uur of anderhalf moesten we weer gedag zeggen om naar onze volgende activiteit te gaan.

Er was die avond nog een fundraiser van de school van Alex bij de Pizza Inn. Bij een van de lokale pizzarestaurants werkten de juffen een avond als serveersters en alle fooien gingen in de pot voor de school in Nicaragua, waar ze al het hele jaar voor aan het inzamelen zijn. Bij de Pizza Inn hingen ze met de benen buiten, dus we gaan er vanuit dat ze een goede opbrengst hebben gescoord. Het helpt ongetwijfeld ook dat de Pizza Inn 15% van de opbrengst van de avond doneerde aan het goede doel.

Bij thuiskomst was Nova nog klaarwakker (wat wil je, na zo’n dut) en Alex was naar eigen zeggen ook absoluut niet moe, dus we lieten hen nog naar de film Frozen kijken. Met moeite haalde Alex de aftiteling, en hij was tegen die tijd zo vreselijk moe dat het afwassen van zijn beschilderde snoet een heus drama werd. Gelukkig waren de tranen de volgende ochtend weer vergeten en zoals men zegt: ‘gelukkig hebben we de foto’s nog!’