De kerstvakantie is officieel begonnen en niets duidt erop dat we een witte kerst zullen krijgen. Sterker nog, het was gisteren 26 graden en we zijn in onze t-shirts naar de dierentuin in Columbia geweest. Ons laatste bezoek daar was al weer een hele tijd geleden en er is, behalve natuurlijk dieren kijken, erg veel te doen daar.
Het was heerlijk rondlopen en we lieten ons leiden door waar de kinderen zin in hadden. Natuurlijk resulteerde dat in pizza en later ook nog ijs, maar ach, het is vakantie en laat ze eens lekker genieten! We hebben op ons gemak overal kunnen kijken en zitten, want vanwege de kerstdrukte elders was het betrekkelijk rustig in de zoo en het was sowieso een zalige en ontspannen dag.
Alex en Nova hadden de grootste lol bij de giraffen die ze blaadjes sla te eten hebben gegeven, bij de olifanten waar een van de giganten een aardige show weggaf, in het treintje en de caroussel waar ze lekker rondjes hebben gedraaid, bij de regenbooglorikeets die op je hand kwamen zitten om het eten op te smikkelen en niet te vergeten de speeltuin, waar ze zich verder vermoeid hebben.
In de caroussel
Het feest was nog niet voorbij, want vlakbij huis zijn we bij de McDonald’s gestopt voor een ‘diner’. Van een Happy Meal worden de kleintjes inderdaad ‘happy’, dus we kunnen we zeggen dat de eerste dag van de vakantie een groot succes was. Nog een paar nachtjes slapen tot de kerst…
Zoals pas al op de blog stond, zijn we op Thanksgiving naar Conestee Park geweest waar o.a. een erg leuke speeltuin is. De kinderen hebben hier fantastisch gespeeld en gek genoeg heb ik er maar twee filmpjes geschoten. Het mag echter wel duidelijk zijn dat ze 3 uur zeer actief hebben gespeeld en zodoende ’s avonds heerlijk geslapen!
Terwijl in Nederland iedereen aan het werk was, hebben we hier genoten van een lang weekend. Het was weer tijd voor Thanksgiving en Alex hoefde alleen op maandag en dinsdag naar school. We hadden in het begin van de week te maken met een winterse storm die over de oostkust trok. Het zorgde voor koud weer en flinke vorst. Van maandag op dinsdag was op sommige plaatsen ‘black ice’ ontstaan en de scholen startten daardoor 2 uur later, wat ervoor zorgde dat het ochtendprogramma van Alex volledig afgelast werd. Zijn vakantie begon dus al vroeg!
Nova wil de mooie lichtjes graag even vastleggen.
Jammergenoeg hoosde het de hele dinsdag lang, zonder ophouden. De boodschappen die ik nog wilde halen, besloot ik te laten wachten tot woensdag zodat we niet nat zouden worden. Het was echt verschrikkelijk weer! Toen Nova woensdag op school was, viel het een momentje mee met de regen en ben ik snel met Alex richting Costco gegaan. Het was ijzig koud buiten en wat schetst mijn verbazing als het plotseling begint te sneeuwen? Al snel kwamen de vlokken dik naar beneden, maar gelukkig bleef de sneeuw niet liggen. Iedereen stond vol ongeloof naar buiten te kijken met telefooncamera’s in de hand. Je moet je voorstellen dat sneeuw in South Carolina erg ongebruikelijk is en dan ook nog in november! Op weg naar huis hebben we Nova opgehaald en eenmaal thuis de warme speelkamer opgezocht. Allerlei scenario’s speelden al door mijn hoofd, maar het was niet nodig. Niet veel later brak de zon door en werd het zelfs nog heel mooi weer, al bleef de wind wel koud.
Op donderdag was het officieel Thanksgiving en we hadden geen bijzondere plannen. Buiten was het wederom schitterend weer en de wind was grotendeels gaan liggen, een perfecte dag voor de speeltuin dus. In Conestee park waren we bijna alleen, op een Duitse vader en een Ierse moeder na, die ook geen Thanksgiving traditie kennen en net als wij de speeltuin hadden opgezocht. De kinderen hebben zich bijna 3 uur lang vermaakt en het was heerlijk samen. Eenmaal thuis heb ik snel een maaltijd in elkaar gedraaid, barbecue kip met geroosterde wortels en een salade, niks geen stress dus!
Op vrijdag was ons echte Thanksgiving diner bij Wally en Connie thuis, zoals we dat meestal elk jaar vieren. Ze hadden gevraagd of ik mijn gevulde dadels en baklava wilde meebrengen. De dadels zijn inmiddels een traditie geworden, dit was al de vierde keer dat ik ze gemaakt heb voor het Thanksgiving diner bij de familie Scrivens thuis. Het recept komt overigens uit een kookboek van Albert Heijn (De Smaak van December) dus het is wel leuk om een snufje Nederland aan tafel te hebben. Gelukkig gedroegen de kindjes zich voorbeeldig en waren ze druk in de weer met de drie poezen des huizen en Wally was ook zo slim om een tekenfilm aan te zetten, dus de tas met speelgoed die we hadden meegebracht was niet eens nodig.
Vrijdag was overigens ook Black Friday, de beroemde EN beruchte winkeldag na Thanksgiving, bekend vanwege zijn hoge kortingen op alles wat er ook maar te koop is en de mensenmassa’s die het op de been brengt. We zijn nog even in Gaffney geweest om voor Alex nieuwe broeken te halen, want die kerel van ons is de laatste tijd zo hard gegroeid dat hij weer langere broeken nodig heeft. Met de Black Friday deals en extra kortingen heb ik voor hem 5 broeken kunnen kopen, allemaal voor minder dan 10 dollar
per stuk. We hebben het dan over echt mooie spijkerbroeken, met een verstelbare taille (dat is altijd wel nodig). Ik verbaasde me erover dat de broekspijpen niet zo vreselijk wijd waren als meestal het geval is, en dat terwijl de broeken toch allemaal 5T zijn. Om een voorbeeld te geven: Alex past met gemak in de broeken van Nova, die weliswaar veel te kort zijn, maar wel om zijn middel passen en ook om zijn benen. Toen ik thuis de kassabon eens wat beter bestudeerde, realiseerde ik me dat ik ‘skinny’ meisjesbroeken had gekocht! Nou ja, het maakt niks uit, ze zitten hem mooi, hij heeft ze zelf goedgekeurd en er zitten geen roze franjes aan, dus niemand die het weet.
Er liggen nu al twee grote cadeaus onder de boom.
Op zaterdag hebben we, net als vele anderen, de kerstboom gezet en de kerstversiering buiten opgehangen. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met het optuigen van de boom, het spelen alsof de ballen appels en peren waren, en ook met het elkaar achterna zitten als Nova er weer eens met een aantal kerstballen vandoor ging. Uiteindelijk stond de versierde boom er dan toch, zij het met wel erg veel ballen op een kluitje in het onderste stuk van de boom. De volgende ochtend rende Alex ’s morgens direct naar beneden om te zien of Santa al iets had gebracht, maar we hebben hem uitgelegd dat hij en Nova eerst een beetje liever voor elkaar moeten zijn voordat de beste man eventuele cadeaus komt brengen…
We wilden tijdens het lange weekend nog iets leuks doen met de kinderen en de nieuwe Disney film ‘Frozen’ is net in premiere gegaan. We hadden zelfs nog een kortingsbon, dus zo kwamen we op zondagmorgen in de bioscoop terecht. We betaalden 13,50 voor de vier kaartjes en vervolgens 12,50 voor 1 drankje en een zak popcorn, dus je mag raden waar de bioscoop zijn voornaamste inkomsten uit haalt. Het was heerlijk rustig in de bios aangezien de meeste mensen op dat tijdstip in de kerk zitten, dus het gaf niks dat Alex en Nova de film af en toe van enig commentaar voorzagen. Het is overigens weer een voortreffelijke film, prachtig gezongen en gelukkig krijgen meisjes niet de boodschap mee dat ze alleen gelukkig kunnen worden als ze maar een vent treffen. Al met al een goedgevuld weekend dus. De race naar kerst kan nu echt beginnen!
Hartelijk dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om verjaardagswensen te sturen! Afgelopen vrijdag ben ik 37 geworden op een vrij troosteloze dag. Het miezerde af en aan en los van dat waren de kinderen absoluut niet te genieten. Alex mopperde vanaf het moment dat hij opstond en hield zijn gezicht de hele dag in een ontevreden stand, Nova heeft bijzonder veel last van de ‘twee is nee’-fase op het moment, maar afgelopen vrijdag besloot ze er nog een schepje tegendraadsheid bovenop te doen. Geen land mee te bezeilen. Papa kreeg het niet voor elkaar om ze ‘happy birthday’ te laten zingen en wat de kinderen betreft ben je gewoon niet jarig als je geen feest houdt bij Chuck E. Cheese. Kortom, het was bepaald niet de vrolijkste dag.
Op zaterdagmorgen had ik afgesproken met vriendin Pam, de vorige juf van Alex en zij stelde direct voor om eens op de kinderen te passen zodat Rob en ik een avondje samen hadden. Ik twijfelde nog even, maar nadat Nova opnieuw als een mini-terrorist tekeer ging, klonk het idee zo slecht nog niet. Het was tenslotte al bijna 5 jaar geleden dat we nog eens samen weg zijn geweest! Sinds de geboorte van Alex zijn we geen dag zonder de kinderen geweest en de enige avond die we samen hebben doorgebracht was de nacht dat Nova geboren is, dus dat telt niet echt als een uitstapje. Zo gebeurde het dus dat Alex en Nova om half drie die middag bij Pam thuis stonden en wij de vrijheid hadden om iets te gaan doen.
We hebben het simpel gehouden, eerst naar Catching Fire, de tweede film uit The Hunger Games reeks, die op de 22e in premiere was gegaan. Voordat we kinderen hadden, gingen we elke week wel een keer naar de bios. Sinds Alex en Nova er zijn, zijn we er nog twee keer geweest: naar Cars 2 en Monsters University. Het was dus heerlijk om op ons gemak naar een film van 2.5 uur te kijken, zonder gejengel, springende peuters op je schoot, verzoeken voor plaspauze, luid gekwetter door de film heen en met een inhoudelijk verhaal dat niet geanimeerd is. Voordat de film begon, kregen we niet minder dan 10 voorfilms te zien, maar het maakte niks uit want we waren er samen en hoefden ons niet druk te maken of de kinderen zich zouden vervelen.
Na de film zijn we gaan eten in een Thais restaurant, zonder te hoeven bedenken wat we voor de kinderen moeten bestellen. Hoe vaak hebben we al bijvoorbeeld rijst en kip met zoetzure saus besteld, waar de kinderneusjes bij opgetrokken werden? En dat terwijl ze dol zijn op rijst, kip en zoetzure saus. Alleen nu even niet. Hoe vaak hebben we al moeten eten met een slapend kind op schoot, een ongeduldig kind op schoot, kinderen die zonder ophouden door elk gesprek heen blijven roepen omdat het voor hen onverdraaglijk is als papa en mama een halve minuut een gesprek voeren en dus geen aandacht voor ze hebben. We konden van het menu kiezen wat we wilden, want we hoefden geen rekening te houden met de vraag of de kinderen het wel lustten, of het te pikant zou zijn of dat er ingredienten die ze niet hoeven (voor het geval ze hun kindermenu niet willen en met mama willen mee-eten). Tijdens het eten konden we rustig praten over de film en andere dingen, zonder onderbroken te worden of 6x te vragen “wat zei je?” na de zoveelste onderbreking door een peuter of kleuter (of allebei).
Het waren vijf geweldige uren en we kunnen er weer een tijdje tegenaan. Misschien wel weer 5 jaar!
Rob had van een collega gehoord over de Renaissance Fair in Huntersville, NC, een stukje boven Charlotte. We wisten niet zo goed wat we ons erbij moesten voorstellen, maar de website klonk in ieder geval veelbelovend. Eten, amusement en wat dies meer zij, allemaal in Renaissance-stijl. Er zouden zo’n 500 mensen in klederdracht te vinden zijn en er was genoeg te doen om je middag door te komen. Het festival wordt blijkbaar elk jaar georganiseerd in de weekenden tijdens de maanden oktober en november. Dit jaar was de 20ste editie en er werden een kleine 200.000 mensen verwacht.
Muziek en dans, overal waar je kijkt.
Op zaterdag waren we rond half twaalf ter plaatse en het eerste wat ons opviel was hoe massaal het was! Een gigantisch veld volgeparkeerd met auto’s en de bezoekers bleven toestromen. Vanaf onze plekje was het nog een aardige tippel naar de ingang. Gelukkig waren we zo slim geweest om thuis alvast entreebewijzen te kopen zodat we niet in de rij hoefden te staan aan de kassa. De kinderen mochten nog gratis naar binnen, dus dat scheelde alvast 42 dollar.
We liepen onder de poort in Middeleeuwse stijl door en werden overal begroet door mensen in uitbundige klederdracht. Dames met grote jurken, heren van allerlei allooi, een nar hier, een beul daar, een deerne, een armoedzaaier, alles liep door elkaar. Maar het bleef niet bij de 500 mensen waar op de site sprake van was! Nee, veel van de bezoekers waren ook verkleed. Blijkbaar zijn er veel mensen in onze omgeving die een of andere variant op een middeleeuws kostuum in de kast hebben hangen.
Je keek aan alle kanten je ogen uit. We hadden nog geen 50 meter gelopen of we werden al een soort circustentje binnengelokt voor een jongleershow. De ‘hoofdjongleur’ en zijn student maakten er een vrolijke show van vol grappen. Uiteraard bleek de student uiteindelijk een stuk getalenteerder dan zijn ‘baas’. De show was nog niet afgelopen of op een steenworp afstand was het volgende grappenfestijn al in volle gang. Rob ging bij de Tortuga Twins en hun grollen kijken, terwijl ik met de kinderen in rij ging staan bij een schommelschuit ‘The Queen’s Glider’. De schommel was een groot succes, de kinderen konden er niet over ophouden (in ieder geval niet totdat we bij de volgende attractie kwamen).
Mooier kan het voor Nova niet.
In totaal waren er 11 verschillende podia waar grote en kleinere producties elkaar afwisselden. Aan weerszijden stonden allerlei kasteeltjes waarin diverse handelaren te zaten met waren in de stijl van het tijdperk (zwaarden, schilden, rijk versierde kledingstukken), in taveernes kon je eten kopen als hele kalkoenpoten en broodbollen met chili of marinarasaus, versgebrande amandelen met suiker en kaneel (en zelfs ‘ye olde margherita’). Er waren attracties waar je tomaten kon gooien naar mensen op het schavot. De ritjes die er stonden werden allemaal door mensen aangedreven, want elektriciteit bestond in de middeleeuwen natuurlijk nog niet. Tussen de podia, handelaren en eethuisjes in kwam je regelmatig muzikanten tegen (uiteraard met instrumenten als een luit en een harp, trommels etc), al dan niet in combinatie met dans. Er was zelfs een duo dat met het grootste gemak ‘Shakespeare rap’ ten gehore bracht en heel vloeiend sonnetten voordroeg, maar ook moderne stukken in Shakespeare stijl (bijvoorbeeld de titelsong van The Fresh Prince of Bel-Air).
Een ander hoogtepunt was het ‘jousting’, een steekspel te paard waarbij ridders elkaar van het paard moeten zien te steken met behulp van een houten lans. Er was hier enorme belangstelling voor en het publiek stond er met grote aantallen omheen. Dat het er af en toe best hard aan toe ging, bleek wel toen een houten lans afbrak. De ridders speelden dat ze elkaar absoluut niet konden verdragen en de koning besliste uiteindelijk dat er nog een extra toernooi moest komen ‘op leven en dood’.
Het was een dag vol indrukken en we denken dat we volgend jaar nog wel een keertje terug gaan om de 21ste editie te bekijken!
We naderen november en dat is wanneer de herfstkleuren in de Upstate altijd ‘pieken’. In de eerste week van de elfde maand vind je meestal het hoogtepunt qua kleuren in de natuur. Toen we twee weekenden geleden met de camera op pad gingen om fraaie foto’s te maken van de in vuur staande bomen, viel het resultaat erg tegen. Er was nog heel veel groen en de verkleuring die we zagen was alleen geel of in sommige gevallen al bruin. Waar blijft het vlammende oranje en rood?
In de bergen ligt het herfst-hoogtepunt een paar weken vroeger en toen we dit weekend in de omgeving van Chimney Rock waren, konden we de kleurenpracht in alle glorie vinden. Wat een adembenemend gezicht! Op zondag hebben we een druk programma afgewerkt bij Sky Top Orchard, Lyda Farms, teruggereden door Chimney Rock (waar het beredruk was) en uiteindelijk geeindigd op Strawberry Hill USA, waar we nog een huifkartocht hebben gemaakt en een milkshake gedronken.
How tall this Fall? Nova is 89cm en Alex 107cm!
Het was een prachtige dag na een week lang koud weer door zeer koele lucht die uit Canada was aangevoerd, wat voor temperaturen zorgde die aanmerkelijk koeler waren dan normaal voor deze tijd. We hebben zelfs de eerste nachtvorst al gehad met als laagste temperatuur -3 graden. Rob moest drie ochtenden op rij ijs van de ramen van zijn auto krabben!
Inmiddels is het weer gewoon 24 graden met volle zon, waar we helaas alleen binnen van kunnen genieten. Nova heeft een bronchitis te pakken en Alex heeft zo’n kramp in zijn been vandaag dat hij er niet of nauwelijks op kan staan. Hopelijk zijn ze er snel weer bovenop zodat ze met volle teugen van het kinderhoogtepunt van de herfst kunnen genieten: Halloween!
Het is bijna Halloween en een typisch verschijnsel bij dit feest is de zogenaamde Jack-o-lantern. Dit is een pompoen waar een spookachtige afbeelding uitgesneden is, die je bij je voordeur zet met een lampje of kaarsje erin. Het idee erachter is dat boze geesten tijdens Halloween bij je huis vandaan blijven.
Het ontstaan van deze bijzondere decoratie kent een lange geschiedenis. Volgens de folklore was er eens een Ierse man die bekend stond als ‘Stingy Jack’ (‘stingy’ betekent gierig). Deze Jack maakte een deal met de duivel die natuurlijk helemaal verkeerd uitpakte. Toen Jack stierf, mocht hij de hemel niet in en door de deal die hij met de duivel had gemaakt, mocht deze zijn ziel niet claimen. Van de duivel kreeg hij een stuk gloeiende steenkool die hij in een uitgeholde knol deed en hiermee moest Jack vervolgens voor eeuwig op aarde blijven ronddwalen. Jack kwam bekend te staan als ‘Jack of the Lantern’ en uiteindelijk verbasterde dat tot ‘Jack-o-lantern’.
Een kat met hoed, een pompoen en vleermuizen.
Welnu, dit jaar is Alex voor het eerst oud genoeg om te weten dat Halloween meer is dan simpelweg een feest waar je veel snoepgoed kunt vergaren. Op school wordt er natuurlijk veel aandacht aan besteed en zodoende kwam hij vorige week thuis met het verzoek om een Jack-o-Lantern te maken. Samen zijn we naar de supermarkt gegaan om een mooie pompoen uit te zoeken en een speciale kit om mee te werken.
Om de Jack-o-Lantern te maken, moet je eerst een deksel van de top afsnijden, dan de pompoen uithollen en tenslotte de afbeelding uit de pompoen zagen. Alex wilde maar al te graag helpen en heeft zijn best gedaan bij het uithollen, dat hij deed zonder shirt aan zodat hij niet vies zou worden. Zijn arm verdween volledig in de pompoen! Het duurde eventjes, maar voor onze eerste poging is het eindresultaat niet verkeerd!
O, wat hebben we er naar uitgekeken en het is eindelijk zover! De herfst is om de hoek en nu breekt de tijd aan van het zalige weer en ontelbare activiteiten. Temperaturen die schommelen rond de 30 graden, prachtige blauwe luchten, de luchtvochtigheid gaat omlaag, de lucht voelt niet langer heet en plakkerig maar lichtjes koel, af en toe een zachte bries… echt genieten.
Goed bezig met de magnetische blokken.
Dit weekend was de tweede zaterdag van de maand en dan is Roper Mountain Science Center open voor bezoek. Het thema was ‘Back to Nature’ en we waren er al vroeg in de ochtend dus we konden veel zien en doen. Het was ook niet zo druk deze keer, dus de kinderen konden uitgebreid doen waar ze zin in hadden zonder plaats te hoeven maken voor andere belangstellenden. Op de Historische Boerderij hebben ze zich prima vermaakt met water pompen en mais malen. Alex heeft in de houtbewerkingshoek lekker zitten schaven aan een peddel en zijn zakken gevuld met de houtkrullen die er vanaf kwamen. In het oude schoolgebouwtje konden de kinderen mensfiguurtjes maken van bladeren.
In het Symmes gebouw was een lezing over watervallen, waar Rob graag even wilde gaan kijken. In een lokaal daarnaast konden de kinderen lekker puzzelen met speciale puzzels (zoals magneten) en een verdieping hoger was een knutseluitdaging om zelf een beest te maken. Ook was er een activiteit met lichtgevoelig papier en blaadjes. Door de blaadjes op het papier te leggen tussen een stuk karton en een glasplaat in en een minuut aan zonlicht bloot te stellen, is de omtrek van de bladeren op het papier terecht gekomen, iets wat vooral Alex erg fascinerend vond. Voor Nova was de koek toen wel op; met de ‘foto’ achter de rug viel ze acuut in een diepe slaap. Het was dus tijd om huiswaarts te keren.
De uitstapjes naar Roper Mountain zijn echt de moeite waard! De kinderen vinden het erg leuk, er is altijd een ander thema en het is uitdagend voor zowel groot als klein. Spelenderwijs steken de kinderen veel op over geschiedenis, biologie, natuurkunde en scheikunde en daar kunnen we natuurlijk alleen maar tevreden over zijn!
Het was al weer ruim twee jaar geleden sinds ons laatste bezoek aan het Arboretum in North Carolina en afgelopen zondag leek ons een mooie gelegenheid om er nog eens naar toe te gaan. Het ligt bij Asheville, nog voor Biltmore, dus het ligt in de bergen waar het doorgaans iets koeler is dan bij ons. De entree is bovendien zeer schappelijk: 8 dollar per auto, ongeacht het aantal mensen dat erin zit.
Het was een rustige dag in het arboretum want we hebben maar weinig mensen gezien. Misschien dat de af en toe zeer dreigende luchten daar iets mee te maken hadden? Bij de ingang zagen we hier en daar wat kleine groepjes maar zoals het meestal is, hoe verder weg je gaat van de ingang, des te minder mensen kom je nog tegen. Gisteren zagen we op den duur helemaal niemand meer en hadden we het park vrijwel voor ons alleen. In een amfitheater hebben we lekker gepicnict in de schadus van een boom; de kinderen renden er lekker rond tussen de vele stenen banken en het zachte groene gras. Alex had in een mum van tijd weer talloze stenen verzameld om mee naar huis te nemen en Nova rende op haar blote voetjes vrolijk over de kiezels heen.
Instructies volgen valt niet mee.
Ik geloof trouwens dat de kinderen zich van het vorige bezoek niets meer konden herinneren. Het prieel waar we met opa en oma Eindhoven een familiefoto hebben gemaakt, het bankje waar Nova is verschoond, de gong waar talloze keren tegen geslagen is, de bonsai bomen tuin… niets leek enigszins bekend voor te komen. Ach ja, zo blijven de dingen steeds nieuw en verrassend!
Oooo… wat zijn de kindjes dit jaar braaf geweest! Althans, als we Santa mogen geloven. Want wat heeft de beste man een boel cadeaus voor ze onder de boom achtergelaten vannacht! Alex en Nova hadden er geen haast mee, Nova werd pas om 8.15 wakker en samen hebben we Alex om half 9 eindelijk een beetje wakker gekregen. Maar toen mama vertelde dat Santa was geweest, vloog hij naar beneden. Jawel hoor! Een heleboel pakjes! Het kostte wel een uur om alles uit te pakken, en minstens net zo lang om de rommel op te ruimen. Maar het is niet erg dat het buiten nat en somber is, we komen de dagen wel eventjes door!
(een filmpje voor de liefhebbers, het duurt 21 minuten)
Op zaterdagmorgen had ik afgesproken met vriendin Pam, de vorige juf van Alex en zij stelde direct voor om eens op de kinderen te passen zodat Rob en ik een avondje samen hadden. Ik twijfelde nog even, maar nadat Nova opnieuw als een mini-terrorist tekeer ging, klonk het idee zo slecht nog niet. Het was tenslotte al bijna 5 jaar geleden dat we nog eens samen weg zijn geweest! Sinds de geboorte van Alex zijn we geen dag zonder de kinderen geweest en de enige avond die we samen hebben doorgebracht was de nacht dat Nova geboren is, dus dat telt niet echt als een uitstapje. Zo gebeurde het dus dat Alex en Nova om half drie die middag bij Pam thuis stonden en wij de vrijheid hadden om iets te gaan doen.
Peperazzi Blog 