We weten nog goed dat we met een 7 maanden oude Alexander naar Nederland vlogen en dat hij tijdens ons verblijf leerde om eerst te staan en daarna te kruipen. Toen hij 10 maanden oud was, zette hij zijn eerste stapjes. Wat vroeg! zei iedereen tegen ons en natuurlijk waren we beretrots op onze kerel. Dus bedenk je onze verbazing toen Nova gisteren plotseling zelf ging staan, net 6 maandjes oud! Bijna 2 maanden eerder dan haar grote broer! Ondanks dat ze sinds ze 2 maanden oud was niks anders wil dan staan, is het toch een behoorlijke mijlpaal. De vraag is nu: gaat ze ook twee maanden eerder lopen dan Alex? Alle kinderen ontwikkelen zich in hun eigen tempo en op hun eigen manier, maar tot op heden vertonen Alex en Nova wel vreselijk veel overeenkomsten!
Wie zoekt naar songteksten over zondag vindt vooral liedjes over trieste en lome zaken, maar daar was vandaag helemaal niks van aan. Fabelachtig herfstweer, hoewel ongebruikelijk koel voor de tijd van het jaar met maar 18 graden. Dat zijn we echt niet meer gewend, dus de jassen en vesten kwamen dan ook uit de kast. Het was vooral de wind die het kouder maakte, want de lucht was zo blauw als maar kan dus niets stond de zon verder in de weg.
Van de buurvrouw hoorden we onlangs dat ze naar de Sky Top Orchard was geweest in Flat Rock, NC en we waren wel benieuwd wat daar te doen was. Dit is de perfecte tijd van het jaar om dat soort trips te maken, (letterlijk) de vruchten plukken van de appeloogst en nu zijn de vrolijke pompoenen ook alomtegenwoordig. De weg naar Flat Rock is bijna identiek aan een trip naar Chimney Rock of Hendersonville, dus wie daar wel eens geweest is, weet dat het een prachtige route door de bergen is.
Nu zijn we wel eens bij de Nivens Farm in Moore geweest, een stuk dichter bij huis, waar je ook appels kunt plukken en dat vonden we al een behoorlijke boomgaard. Maar Sky Top was van een geheel andere schaal, meer een soort Efteling onder de boomgaarden. In een woord gigantisch. Wanneer ben jij voor het laatst appels gaan plukken en werd je door een aantal stewards naar een parkeerplaats begeleid? Ontelbare auto’s en evenzovele mensen hadden de weg naar Sky Top gevonden vandaag.
Dat het groots opgezet was, werd al snel duidelijk toen we de speeltuin zagen. Of beter gezegd, speeltuinen. Op verschillende plaatsen stonden huisjes in de vorm van appels en pompoenen, met glijbanen ernaast of er aan vast. Met hooibalen en zwarte buizen was een spin gemaakt, al snel een favoriet van Alex. In de weide tussen de speeltoestellen hebben we heerlijk zitten picnicken. Nova vond het schitterend allemaal, ze was zo blij de hele dag, ook al moest ze vanwege het koelere weer een jasje aan.
De grootste verrassing kwam eigenlijk in de winkel, waar je je appelpluk-benodigdheden kon halen en je vergaarde appels kon betalen, dan wel een greep doen in het assortiment appelgerelateerde producten dat op de schappen stond. Je kon er alleen contant of met een cheque betalen en tja… dat hadden we dus allebei niet. Kortom, we hebben heerlijk een aantal uren rondgehangen zonder een cent uit te geven. Entertainment op z’n zuiver Hollands.
Een hapje eten bij Sky Top orchard
Maar goed, die appels wilden we natuurlijk toch wel hebben, dus we besloten om via Hendersonville en daarna Chimney Rock naar huis te rijden (de toeristische route). Langs highway 64 liggen talloze boomgaarden en standjes waar je doodgegooid wordt met appels etc, dus we hoefden echt niet onverrichterzake naar huis te keren. Sterker nog, we kwamen verschillende zogeheten ‘pumpkin patches’ tegen, plaatsen waar een heleboel pompoenen zijn neergezet, puur omdat het er zo leuk uit ziet. De vrolijke oranje giganten zien er altijd feestelijk uit op een foto en bovendien hebben ze een grote aantrekkingskracht op kinderen (onze ukkies zijn geen uitzondering). Al met al waren we dus aardig wat uren onderweg en aan het eind van de dag een ‘peck’ appels rijker, met twee blije kinderen in de auto en een flashcard vol fraaie foto’s en filmpjes. Een zeer geslaagde herfstdag dus!
Vandaag was op zich niet een heel bijzondere dag, maar een dag met een heleboel kleine dingen die samen bijzonder zijn en het een heerlijke zaterdag maakten. Ten eerste is onze kleine meid vandaag al weer een half jaar! En tjonge, Nova is toch wel een zonnetje in huis. Al zes maanden trakteert ze ons dagelijks op haar gulle lach en pretlichtjes in haar ogen. Zo’n lief kind en hoe vliegt de tijd nu zij en haar broer onze dagen verrijken.
Daarnaast gaat het zowel met Alex als Nova een stuk beter dankzij de antibioticakuur die ze een paar dagen geleden gestart zijn. Gelukkig maar! Ja, er wordt nog gesnotterd en het is nog niet allemaal bij het oude, maar de verbetering is merkbaar en dat is na zo’n lange tijd modderen echt wel een opluchting.
Ten derde is het werkelijk schit-te-rend herfstweer, een verademing na een bijzonder lange en ongenadige zomer. Prachtige blauwe luchten, af en toe een wolkje en vooral lagere temperaturen maar nog warm genoeg om lekker zonder jas naar buiten te gaan. De herfstkleuren en -smaken duiken overal op, bij Starbucks is de Pumpkin Spice Latte weer verkrijgbaar, de pompoenen vliegen om je oren en de bomen beginnen voorzichtig hun nieuwe kleuren te laten zien. Overal zijn activiteiten rondom het nieuwe seizoen en de tijd van Halloween en Thanksgiving komt eraan. Erg leuk voor de kinderen en stiekem natuurlijk ook voor ons. Wie is er benieuwd naar de Halloween-kostuums voor de kleintjes?
Al twee maanden lang rouleert een stevige kou in ons huis en arme Nova heeft ‘em het vaakst en het ergst te pakken. Zodoende ben ik het grootste deel van de dag zoet met neuzen vegen en uitzuigen en kinderen troosten die het zo onderhand wel eens beu zijn. Ook op dit moment is het weer prijs: Nova snottert in knalgroen en Alex begint net aan een nieuwe ronde, dus we gaan vanmiddag maar eens bij de kinderarts op bezoek om te zien of we er toch niet iets aan kunnen doen.
Om het berichtje toch nog iets leuks mee te geven, bij deze een filmpje van Nova die al goed raad weet met een rijstcracker. Hopelijk zijn er binnenkort weer gezelligere berichten te lezen op de blog!
Update: allebei de kindjes hebben een oorontsteking, dus ze krijgen een antibiotica kuur. Nou ja, als het goed is, zijn we er dan binnenkort eindelijk klaar mee!
Alex blijft ons amuseren met grappige uitspraken en vaak hebben die rechtstreeks of zijdelings te maken met Nova. Ook de zindelijkheidstraining heeft de nodige opmerkingen tot gevolg. Geniet even mee van de volgende pareltjes:
“Nova is so cute!” (dat heeft hij waarschijnlijk geleerd van de vele mensen die onze dochter bekijken)
“Nova, don’t mama opeten!” (wanneer hij zijn zusje op mama’s arm ziet sabbelen)
“Nova heeft pijn in de billen.” (een mooi staaltje projectie nadat hij zelf last had van luieruitslag)
“It’s ok, Nova, it’s ok.” (nadat hij hard moest niezen)
“Good job, Nova!” (nadat hij zuslief zelfstandig ziet eten)
“Hallo moppie!” (tegen Nova, nadat we uit de auto gestapt zijn)
“Alex heeft een warme poep in de broek.” (tja, die spreekt wel aardig voor zich)
“Alex kan niet zitten, Alex moet een schone broek.” (nadat hem gevraagd werd bij de computer te zitten zodat hij met opa en oma kan praten)
“Alex heeft een reu-eu-euzenpoep gemaakt!” (tegen papa, wanneer die uit zijn werk komt)
Wie Nova ziet, hoeft er niet over te twijfelen of ze gezond is en van eten houdt. Het antwoord is ja! Afgelopen week zijn we begonnen met de introductie van gepofte graantjes met fruitsmaak, in dit geval banaan. Het mag geen verrassing zijn dat ze ze heerlijk vindt. Sterker nog, ze probeert ze al zelf te pakken als het niet snel genoeg gaat!
Vorig jaar al hadden we voor Alex een computerspel gekocht van Elmo en ook toen vond hij het fantastisch om te spelen. Nu hij een jaartje ouder is en meer van de Engelse taal begrijpt, kijkt hij er natuurlijk heel anders naar. Het is een stuk interactiever geworden! Met name het spelletje op de boerderij vindt hij erg leuk om te doen, en een spelletje waar je close-up foto’s van voedsel moet raden samen met Koekiemonster. Als het aan Alex lag, speelden we die twee dingen de hele dag. Wie mee wil genieten moet maar naar de filmpjes kijken, eentje van Alex en eentje van Nova die het allemaal een beetje zit te bekijken vanaf de vloer.
Aan de overkant van de straat, schuin tegenover waar we wonen, is begonnen met de bouw van een nieuw huis. Het is vanaf een uur of 7 ’s morgens een drukke bedoening met grote vrachtauto’s, dumptrucks, betonmixers, bobcats en andere graafmachines. Kortom, een spekkie voor het bekkie van Alex, want die vindt dat natuurlijk prachtig.
Maar wat een beetje minder leuk is, is dat gisteren een vrachtauto die hout kwam brengen, genadeloos over onze brievenbus is gereden. Onze brievenbus ziet er nu uit als een mislukte pannenkoek. En de chauffeur die het op z’n geweten heeft, heeft de bus teruggelegd op de paal en is er vandoor gegaan alsof er niks gebeurd was. Nog niet eens even aangeklopt met een ‘sorry’ of ‘dat gaan we vergoeden hoor!’, nee, als een haas ervandoor en blijkbaar in de veronderstelling dat we het niet zouden merken.
Toen ik het zag, heb ik natuurlijk wel direct actie ondernomen. Want je denkt, wat een ophef over een simpele brievenbus, koop toch gewoon een nieuwe! Maar in onze wijk worden de bussen handgemaakt, voor de lieve prijs van 250 dollar. Dus het is toch echt wel de moeite om te achterhalen wie de boosdoener was, zodat die persoon voor de kosten kan opdraaien.
Zodoende heb ik gisteren veel gebeld. Over een brievenbus. Sterker nog, ik heb in mijn leven nog nooit zo veel over een brievenbus gepraat als gisteren. Maar het heeft wel geholpen, want vandaag komt er een tijdelijke bus en daarna hopelijk snel weer een normale. De hele buurt heeft het al gezien. Buren vragen zich bezorgd af wat er is gebeurd. Tja, zo gaat dat in Amerikaans suburbia.
Opa en oma Meijel hadden de kleintjes weer eens verwend door kermisgeld te sturen en een bijdrage uit de spaarpot van oma. Dat geld hebben we heel goed benut in de speelgoedwinkel èn op Craigslist, zeg maar een soort Marktplaats.nl. We zijn nu wat speelgoed rijker van Little People van Fisher Price en natuurlijk zijn Alex en Nova er helemaal dol op. Behalve de dumptruck en de boot die Alex al had, is de verzameling gegroeid met de boerderij, het vliegtuig, de schoolbus, de dierentuintrein en de Ark van Noach. Nu weet Alex helemaal niet wat een ark is of wie Noach was, dus wat hem betreft is het gewoon een boot met beestjes. Als je 2 bent, vraag je je nog niet af waarom een boot vol staat met vee. En wat Noach betreft? Alex wist wèl wie het was! “Santa!” riep hij verrukt, toen hij het bebaarde mannetje zag. Daarna zette hij ‘Santa’ in het vliegtuig. Op de filmpjes zie je Alex en zelfs Nova druk in de weer met de nieuwe aanwinsten.
Peperazzi Blog 