Om ons heen liggen een aantal grote steden en een daarvan is Charlotte in North Carolina. In de grotere steden is natuurlijk meer aanbod, ook voor de kinderen, en we zijn er vandaag eens naar toe gereden om het Discovery Place te bezoeken. Dit interactieve ‘museum’ is een paradijs voor wetenschappers (en wetenschappertjes in de dop) omdat er allerlei zaken uit de biologie, scheikunde en natuurkunde op speelse wijze onderzocht kunnen worden. Rob zag het wel zitten om een dagje lekker met Alex te rommelen en zodoende kwamen we hier, op 4 juli (de nationale feestdag), terecht. Het was sowieso een goede dag om binnen te zijn, want de temperatuur werd uiteindelijk 100 graden Fahrenheit (38 graden Celsius) en de gevoelstemperatuur was ongeveer 44 graden!
Net voordat we aankwamen, was Alex in slaap gevallen, iets wat je op het eerste filmpje kunt zien. Maar daarna was hij al gauw wakker en klaar voor actie. Urenlang zijn de grote en de kleine meneer bezig geweest en als afsluiter mocht Alex nog in het water spelen in een opstelling die veel weg had van die in het kindermuseum in Greenville. Het was maar goed dat we nog wat droge kleertjes bij ons hadden!
Een plaatje van iets leukers dan een garagedeuropener
Toen ongeveer een maand geleden de bliksem bij ons insloeg, was de garagedeur een van de dingen die het vervolgens niet meer deed. De garagedeuropener, het mechanisme dat de deur opentrekt en weer laat zakken, moest vervangen worden. Niet zo heel ingewikkeld denk je dan, maar dat werd het toch wel.
Allereerst zijn we bij Lowe’s een nieuwe deuropener gaan halen. Rob had wat vooronderzoek gedaan en zo kwamen we uit bij een opener van het merk Chamberlain. We kozen voor een Whisperdrive, die een stuk stiller zou moeten zijn dan wat we voordien hadden. Omdat het nogal een gepruts is om het zelf te installeren, betaalden we Lowe’s om het voor ons te doen. En inderdaad, enkele dagen later stond de installateur voor de deur om het zaakje weer in orde te brengen.
Althans… dat dachten we. De installateur deed z’n werk maar de deur werkte niet naar behoren toen hij wegging. Het was zijn veronderstelling dat de batterijen in het buitenpanel vervangen moesten worden en dat daarmee het probleem opgelost zou zijn. Anders moesten we maar bellen. Rob was tussen de middag naar huis gekomen om de nieuwe klikker op te halen, zodat hij ’s avonds weer gewoon naar binnen kon, in plaats van met de hand de deur te openen, de auto binnen te rijden en daarna de deur weer met veel moeite te sluiten.
We kwamen er al snel achter dat de klikker geen enkel bereik had, en dit werd ook niet opgelost door de batterijen in het buitenpanel te vervangen. Na contact met Lowe’s stelden zij voor dat we Chamberlain moesten bellen zodat zij met ons een troubleshoot konden doen. Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad, er was een probleem met onze deuropener. Ze zouden een nieuw onderdeel toesturen dat het probleem zou verhelpen. Wij moesten dan de installateur weer bellen en hij zou vervolgens het onderdeel monteren.
Na bijna een week kwam het nieuwe onderdeel aan en hebben we installateur John opnieuw gebeld. Hij kwam de volgende dag de zaak plaatsen maar we moesten helaas opnieuw constateren dat het probleem niet verholpen was. John concludeerde uiteindelijk dat een of ander signaal (dat ook bij de buren vandaan kon komen) botste met het signaal van de garagedeuropener, en dat een high-frequency-board het probleem zou verhelpen. Na contact met Chamberlain zouden zij het onderdeel weer opsturen.
Hoera! Een dag later arriveerde het high-frequency-board en we belden John met het goede nieuws. Een dag later was hij weer aanwezig om z’n ding te doen. Maar bij het openmaken van de doos zei hij al snel dat het ‘wel heel erg anders was’ dan de opener die we nu hadden en hij niet wist hoe hij het aan ons systeem moest monteren. Hij dacht dat het het verkeerde board was maar zou met Chamberlain bellen om te vragen of hij het mis had. Hij had het niet mis, Chamberlain had inderdaad het verkeerde onderdeel gestuurd. Ondertussen knoeiden wij al 3 weken met een garagedeur die niet of nauwelijks open ging!
Alex maakt GEEN reclame voor Chamberlain
Chamberlain ging weer een nieuw high-frequency-board opsturen en ‘hopelijk was het probleem daarmee verholpen’. Excuses, excuses, maar ja, ondertussen zaten wij met het gedoe. Een aantal dagen later kreeg Rob een e-mail van Chamberlain. Ze hadden al een tijdje niks van ons gehoord en veronderstelden dus dat het probleem was opgelost. Rob liet hen weten dat we nog steeds op het volgende onderdeel zaten te wachten en de zaak dus nog altijd lopende was.
Afgelopen vrijdagmiddag, toevallig toen Rob een halve dag vrij had, belde Chamberlain op. Ze namen met Rob nog eens een troubleshoot door (voor het onderdeel dat als laatste gemonteerd was) en hoewel het de zaak drie kwartier later wel iets verbeterd was, kon je het nog steeds niet ideaal noemen. We hoefden nu geen 20 cm voor de deur te staan om de boel met de klikker open te krijgen, maar ongeveer een meter. Chamberlain stelde voor dat we het een aantal dagen zouden proberen en als het toch niet in orde bleek te zijn, moesten we maar weer contact opnemen om uit te vogelen wat de volgende stap was.
Maar hoera! Diezelfde vrijdagavond lag onverwacht toch ineens het nieuwe high-frequency-board voor de deur (terwijl daar in de computer van Chamberlain niks over terug te vinden was) en deze keer heeft Rob het zelf gemonteerd en geherprogrammeerd. En raad eens? Het werkt! Zelfs beter dan onze oude garagedeuropener, en hij is inderdaad een stuk stiller. Het heeft een maand geduurd, maar dan heb je ook wat!
Af en toe is het leuk om eens flink los te gaan in de keuken, iets wat er natuurlijk niet zo vaak van komt als je twee kleintjes hebt. Desondanks eten we vanavond een heuse Indonesische rijsttafel, volgens oerhollands gebruik, samen met een Belg aan tafel. Veel gerechten kun je een dag of langer van tevoren al maken, en zo lukt het met enige planning om toch een tafel vol verschillende hapjes bij elkaar te krijgen. Om Pedro te bedanken voor zijn hulp met het mulchen afgelopen weekend, eten we vanavond uit zijn favoriete keuken. Gisteren ben ik al begonnen aan een aantal gerechten en als alles straks klaar is, kunnen we smullen van het volgende:
smoor daging (stoofvlees in zoet-kruidige saus)
sateh babi (varkenssate)
roedjak manis (pittige vruchtensalade)
nasi goreng
sambal goreng telor (eieren in sambalsaus)
lapis surabaya (spekkoek)
atjar (zoetzure groenten)
kroepoek
pindasaus
gefrituurde uitjes
Met uitzondering van de kroepoek en de uitjes is alles zelf gemaakt, dus ik ben als geen ander benieuwd naar het resultaat. Onze buren, die erbij zouden zijn, zijn geveld door buikgriep, dus hopelijk smaakt het want de komende drie dagen staat er waarschijnlijk hetzelfde op het menu…
Het is weer ouderwets heet in South Carolina met temperaturen die nog altijd rond de 35 graden liggen, en gevoelstemperaturen die daar nog een eindje boven zitten. De UV straling is alle dagen ‘very high’ dus het is niet bijzonder aan te raden om overdag langdurig naar buiten te gaan. Welke activiteit je ook onderneemt, je kunt het maar beter of heel vroeg, of heel laat doen.
Afgelopen weekend heeft Rob samen met Pedro mulch gehaald voor de tuin en ook dat was een klus voor vroeg in de morgen. Gelukkig gaat Lowe’s, de doe-het-zelf zaak al om 7.00 open, dus de heren konden op tijd op pad. Alex vond het natuurlijk geweldig interessant, eerst zo’n grote pick-up op de oprit en daarna het heen en weer sjouwen met ‘hooi’. Hij mocht zijn steentje bijdragen door de touwtjes die rond de balen zaten te verzamelen, maar na een poosje kon hij het toch niet laten om met de mulch zelf aan de haal te gaan.
Het is hier binnen beter dan buiten...
Sinds het er ligt, hebben we wel minder problemen met zijn gegraaf op plaatsen waar dat niet wenselijk is, dus behalve het bestrijden van onkruid en een fraaier gezicht voor de tuin, heeft de mulch nog een prettige derde functie.
Om Pedro te bedanken voor zijn hulp hebben we hem uitgenodigd voor een Indonesisch avondje aanstaande vrijdag. Het wordt dan weer vreselijk warm dus we zullen wel binnen eten. Hopelijk koelt het tegen de avond wat af zodat de kinderen nog lekker buiten kunnen rennen. We hebben onze buren, de familie Babb, namelijk ook uitgenodigd en hun zoontje van 6 is ook een brok energie…
Over een paar dagen is Nova al weer 3 maanden oud. Het is onmogelijk om te bedenken dat ze er ooit niet was! Ze heeft echt haar plekje in ons gezin veroverd. In een paar maanden is ze veranderd van een klein, mager moppie naar een heerlijke, vrolijke, mollige baby. Ze is zo ontzettend sterk en wilskrachtig en we zien haar van dag tot dag veranderen. Als ze Alex ziet, zien we haar denken: dat wil ik ook! Misschien dat ze daarom zo verschrikkelijk snel vooruit gaat?
Alex vindt tekenen en kleuren wel aardig, maar tot voor kort was het niet echt zijn passie. Totdat ik kleurplaten van betonmixers en dergelijke van internet begon uit te printen, toen werd hij acuut helemaal wild van kleuren! Prachtige kunstwerken worden het af en toe, en hij tekent op de achterkant van zijn kleurplaten lustig verder. Heerlijk om naar te kijken of om mee te doen.
Dit jaar mocht Rob vaderdag vieren als papa van niet een maar twee kindjes. Als cadeau had hij niet zo veel wensen, hij zou alleen graag willen uitslapen. Nu is uitslapen een heel erg relatief begrip als je jonge kinderen hebt, dus 8:30 was al een hele traktatie! Natuurlijk kwam er toch een cadeautje tevoorschijn, een mooi fotoboek met plaatjes van Rob en z’n twee kleintjes, een kaart en een tekening die Alex had gemaakt van ons gezinnetje.
Als bestemming had Rob het WNC gekozen, een dierenparkje in Asheville waar we een keertje eerder zijn geweest, vorig jaar zomer op een zeer plakkerige dag. Deze keer was het een heel ander verhaal. De voorspellingen hadden gezegd dat er ’s morgens tot 11 uur zo’n 40-50% kans was op regen. Onderweg hadden we inderdaad te maken met flinke hoosbuien en toen we het parkeerterrein opreden druppelde het nog steeds. Toen het er op leek dat het eindelijk droog werd, zijn we naar binnen gegaan en inderdaad, we waren de eerste klanten van de dag!
Speciaal voor ons werd ‘meet a snake’ alsnog gehouden en Alex mocht twee verschillende slangen aaien. Toen we hij enthousiast naar een schildpad stond te wijzen en ‘tuttel, tuttel!’ riep, haalden ze voor hem ook nog een schildpad tevoorschijn. Toen we het reptielenhuis uit kwamen, was het buiten droog en heerlijk om te wandelen. Door de regen was alles fris in plaats van stoffig en de dieren waren net buiten gelaten. In zo’n tweeenhalf uur hadden we het park weer gezien en dat was maar goed ook want op dat moment begon het opnieuw te hozen.
Nova vindt knuffels altijd wel prima
Omdat Biltmore voor Amerikaanse begrippen op een steenworp afstand van het WNC ligt, zijn we daar vervolgens naar toe gereden met het idee om de rest van de middag nog wat door de tuinen te wandelen. Maar door de hevige regen konden we de weg amper zien en hoe dichter we bij de ingang van Biltmore kwamen, des te harder ging het regenen. We zagen een hele stoet auto’s bij Biltmore wegrijden en toen we zelf bij de ingang waren, hoefden we niet eens onze kaartjes te laten zien. De arme portiers spoelden bijna weg. We zijn toch nog doorgereden naar Antler Hill maar het was wel duidelijk dat onze plannen vrij letterlijk in het water vielen. In plaats daarvan zijn we bij Starbucks een lekkere koffie gaan halen en zijn we maar naar huis gereden, waar het trouwens niet geregend had en bloedheet was. Hoe is het mogelijk he!
Ik denk dat we het afgelopen jaar echt wel een rampjaar mogen noemen. Na de schade aan de auto (1200 dollar), de waterschade in de keuken (2500 dollar), een onverwachte operatie na Nova’s geboorte (19.000 dollar) en schade na de storm van twee weken geleden (1680 dollar), zijn we gisteravond opnieuw getroffen door een onbeschrijflijk zware onweersbui en is er opnieuw een heleboel water de keuken ingekomen, terwijl het dak toch echt gemaakt was. Nee, ik vind het echt wel welletjes inmiddels, nu hebben we wel genoeg schade gehad!
Terwijl Nova slaapt en Alex, die sinds gisteren te kampen heeft met koorts en algehele hangerigheid, op de bank naar Sesamstraat zit te kijken, heb ik even snel tijd voor een blogberichtje. In de afgelopen anderhalve week hadden we weliswaar geen internet, maar de camera heeft wel filmpjes gemaakt die we nu alsnog online kunnen zetten. In de onderstaande filmpjes zie je Nova aan het werk op de speelmat. Ze is fysiek enorm sterk en maakt snel vorderingen. Ze rolt zowel van rug naar buik als andersom en ‘kruipt’ zelfs al. Niet snel natuurlijk, maar ze komt wel degelijk vooruit! Ook Alex laat zich nog even van zijn liefste kant zien en probeert zijn zusje over te halen om met de Lego te spelen. Wat een lieverd he!