Categorie: Uncategorized

Soms vraag je je af in wat voor wereld je een kind laat opgroeien. We worden via CNN dagelijks overstelpt met zorgwekkende berichten over de strijd om het kostbare goedje olie en spijtig genoeg zijn we op dat gebied voor een groot deel afhankelijk van landen die er nogal enge principes op na houden.

Ongeacht wat de VS beweren, weten we allemaal dat het invallen in Afghanistan en Irak grotendeels gebaseerd is op het veilig stellen van de olietoevoer naar Noord-Amerika. Dit land draait nu eenmaal op olie en een tekort zal de toch al kwetsbare economie nog verder om zeep helpen. Het is de VS er dus alles aan gelegen om ervoor te zorgen dat het zwarte goud zijn weg naar de Verenigde Staten blijft vinden.

Een van de oliereuzen in het Midden-Oosten, Iran, is sinds gisteren weer actief bezig met het testen van lange-afstandsraketten. Volgens eigen zeggen heeft dit niks met de voorbereiding op een nucleaire oorlog te maken, maar voor het geval iemand in zijn hoofd haalt iets tegen Iran te ondernemen, waarschuwen ze alvast dat bij een eventuele aanval niet geschroomd zal worden om internationaal troetelkind Israel plat te bombarderen. Dat we het even weten.

Nu flirten de VS en Iran al tijden met wederzijdse quasi-dreigementen in de stijl van “Niet dat we het van plan zijn, maar als ze binnenvallen, dan…”. De spanning loopt steeds iets verder op en Amerika brengt zoetjesaan een hoop militair geweld in gereedheid voor het geval het nodig mocht zijn. En dat zijn alleen de berichten die CNN halen, dus achter de schermen is er ongetwijfeld nog veel meer zorgwekkends gaande. Volgens mij zit George Bush bovenop de grote rode knop, voor het geval dat. Het is toch te hopen dat hij aan het einde van zijn laatste termijn geen nieuwe oorlog begint.

Sinds gisteren volgen we de berichtgeving rond de eerste echte orkaan van dit seizoen, Bertha genaamd. Bertha hangt momenteel in de buurt van Bermuda in de Atlantische oceaan en de reden dat we haar op de voet volgen is dat ze op koers ligt om in North en South Carolina aan land te komen. Bertha is op dit moment een orkaan van de 3de categorie en hoewel dat niet de zwaarste soort is, kan het toch de nodige schade aanrichten.

Gelukkig wist men vanmorgen op CNN te vertellen dat Bertha een kleine koersverandering heeft ondergaan waardoor ze waarschijnlijk zelfs helemaal niet aan land zal komen. Mocht ze dat wel doen, dan heeft ze tegen die tijd zoveel aan kracht ingeboet dat het misschien zelfs geen orkaan meer is, maar gewoon een zware storm. Hoewel het indrukwekkende plaatjes oplevert, maken we liever niet in levenden lijve mee wat orkaankracht precies inhoudt.

Op een dag die zo vol patriotisme is als Independence Day, kunnen we het natuurlijk niet laten om een stukje te schrijven over het meest gezongen volkslied ter wereld: the Star-Spangled Banner. Met de Olympische Spelen in aantocht zal dit nummer ook op Nederlandse en Belgische televisies weer veel te horen zijn de komende tijd. Om alvast te oefenen, bij deze de tekst van het eerste couplet (er zijn er vier):

O! say can you see by the dawn’s early light
What so proudly we hailed at the twilight’s last gleaming.
Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight,
O’er the ramparts we watched were so gallantly streaming.
And the rockets’ red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof through the night that our flag was still there.
Oh, say does that star-spangled banner yet wave
O’er the land of the free and the home of the brave?

Wij hebben het tijdens ons verblijf al veelvuldig gehoord, tijdens sportevenementen en andere bijeenkomsten. Ook vandaag zal het wel weer hier en daar uit luidsprekers schallen of live ten gehore worden gebracht. Het zal ons benieuwen hoe Amerikanen hun onafhankelijkheid vieren.

Eerder deze week werden we wakker en stonden er opeens twee Amerikaanse vlaggetjes in onze tuin. Dat was overigens niet alleen bij ons zo: in de hele straat wapperden de vlaggen je vrolijk tegemoet. Natuurlijk is dit ter gelegenheid van Independence Day, de Amerikaanse feestdag waarop de onafhankelijkheid van de Britten wordt gevierd.

Ieder jaar op 4 juli wordt stilgestaan bij het feit dat op deze dag in 1776 de Onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld en naar de drukker werd gestuurd. Dit oorspronkelijke document is destijds overigens verloren gegaan en de echte verklaring werd pas op 2 augustus ondertekend, maar het gaat natuurlijk om de symbolische waarde.

Tegenwoordig houdt de viering van 4 juli vooral in dat iedereen een vrije dag heeft, die doorgebracht wordt met familie en veel vertoon van vaderlandsliefde. Men viert het met picnics, optochten en barbecues en de belangrijke historische waarde van dit feest is een beetje op de achtergrond geraakt. Ook de massale winkelsluiting is allang verleden tijd. Sterker nog, anno 2008 is het het startsignaal voor de grote zomeruitverkoop. Waarschijnlijk gaan wij deze patriottische dag geheel in stijl besteden bij Babies R Us, de baby-afdeling van Toys R Us, die zo vriendelijk zijn geweest om ons een boekje vol kortingsbonnen toe te sturen. Bovendien kan de Amerikaanse economie in deze moeilijke tijden wel wat steun gebruiken…

Eerder deze week vroeg Vicki mij of Rob en ik misschien een avondje op Emma wilden passen. Daniel had een verrassingsavondje voor hen samen gepland en nu bleek dat oma niet in de gelegenheid was om op te passen, zochten ze naar een andere oplossing. Omdat het waarschijnlijk een late avond zou worden, zou Emma ook bij ons blijven slapen.

Natuurlijk waren we erg vereerd dat ze hun kleine meid aan ons toevertrouwen en we gingen dan ook direct akkoord. Het zou meteen een mooie oefening zijn voor later, als we zelf een klein hummeltje in huis hebben. Nu wilde het toeval dat Rob donderdagavond, na zijn dagje vrijwilligerswerk, met zijn collega’s uit eten zou zijn, dus stond ik er min of meer alleen voor.

Op de afgesproken tijd kwamen Vicki en Daniel Emma brengen. Voor een enkel nachtje slapen heb je al direct een heleboel spullen nodig: een logeerbedje met dekens, een stapel kleren, luiers, babydoekjes, een fles en poedervoeding, knuffels, een voorleesboek en niet te vergeten een babyfoon. Nadat alles geinstalleerd was, gingen de ouders op pad en was ik samen met Emma.

Zonder mopperen at Emma het eten dat ik voor haar klaargemaakt had en na een poosje spelen was het tijd voor haar bedtijd-ritueel. Een verhaaltje voorlezen, een fles melk, pyama aan en slapen. Ze was blijkbaar erg moe want op de babyfoon hoorde ik geen kik en toen ik om de hoek van de deur keek, lag ze vredig te slapen. Ook toen Rob rond 21.00 thuis kwam, sliep ze gewoon verder.

Toen we vanmorgen gedoucht hadden, ging Rob eens bij Emma kijken en jawel hoor, ze was wakker. Met z’n drieen hebben we ontbeten (het kleine meisje had alweer zo’n reuzenhonger) en toen Rob ging werken wist ze precies waar hij naar toe ging: “Rob works at Milliken”. Toen Vicki haar kwam ophalen, kon ik alleen maar zeggen dat haar dochter zich voorbeeldig had gedragen. Als ons eigen kind ook zo makkelijk wordt, mogen we in onze handen knijpen.

Als deel van ons jaarlijkse resultaten-overzicht (business review) in de zomer worden er meestal wat speciale activiteiten georganiseerd. Om een voorbeeld te geven, vorig jaar zijn we met het hele Europese team een week naar Barcelona geweest; dit jaar ging de trip naar Italie. Hier in de VS zijn ze een aantal jaren geleden gestopt met de business review buiten het bedrijf te houden omdat de groep gewoon te groot werd. Meestal werd er iets georganiseerd in het kader van teambuilding (golfen, arts & crafts, wandelen etc).

Dit jaar heeft de organisatie besloten om een middag voor het goede doel te gaan werken. De goede doelen werden georganiseerd door de United Way organisatie, een koepel van liefdadigheidsorganisaties die door heel Amerika geld inzamelt om specifieke projecten te steunen. Er waren drie keuzes: kinderen bezig houden in de kinderopvang, schilderen in een nieuw opvangtehuis voor vrouwen of hovenieren bij het Glendale opvangtehuis voor jongens.

Het Glendale Home for Boys is een opvangtehuis voor jongens die door hun ouders in de steek zijn gelaten of wezen en in hun huidige situatie betekent dat grote slaapzalen, grote eetzalen, weinig privacy en zodoende weinig kans om ervaring op te doen in een familie-achtige situatie. Dit probeert men te verbeteren door de jongens in kleine groepjes te laten wonen in blokhutten in een mooie bosrijke omgeving. De huisjes waren bijna klaar en wat ze nog nodig hadden waren werkers om de tuinen en paden aan te leggen.

Samen met zo’n 25 collega’s heb ik vanmiddag onder de hete zon (35 graden) planten gepoot, stenen versjouwd, potaarde verspreid en wat al niet meer nodig is om een tuin aan te leggen. Gelukkig was het water overvloedig aanwezig want het heeft een paar zweetdruppels gekost. De lokale pers was ook aanwezig om wat foto’s te maken en interviews af te nemen, dus we zullen zien of ik de krant nog haal. Om een uur of half drie was alles zover klaar en kon iedereen naar huis voor een broodnodige douche.