Uncategorized – Pagina 82

Een afspraak in het Piedmont

Het was al weer een maand geleden sinds de vorige afspraak in het Piedmont Womens Healthcare Center, dus vanmorgen was het tijd om te horen hoe het met de baby gaat, en natuurlijk met mij. Voorafgaand aan het gesprek met de dokter worden er in het ‘lab’ altijd een aantal testjes gedaan. Het urinemonster werd goed bevonden, ik was maar een pond aangekomen (hoera! veel minder dan de meeste vrouwen!) en ook het hemoglobineniveau van mijn bloed was prima. Alleen mijn bloeddruk was wat aan de hoge kant (145/70), maar dat had vooral te maken met de zenuwen.

Vandaag hebben we kennis gemaakt met Dr. Davis, een vriendelijke man en één van de vijf artsen in het Piedmont. Tijdens de controles in de eerste maanden leren we ze alle vijf kennen, zodat we tijdens de bevalling in ieder geval geen vreemde voor ons hebben. Dr. Davis gebruikte de Doppler om de hartslag van de baby te vinden en hoewel het zoeken is naar een speld in een hooiberg, is het toch gelukt. Het hartje van de kleine sloeg 150 keer per minuut, wat erop zou kunnen duiden dat de baby een meisje is. Dat is echter niet wetenschappelijk te bewijzen, dus we zullen nog moeten wachten tot begin augustus, wanneer een officiële echo het geslacht zal onthullen.

De dokter was erg tevreden over de vooruitgang en mijn gezondheid, maar wilde voor de zekerheid mijn bloeddruk nog een keer meten om zeker te zijn dat ik niet nu al met een te hoge bloeddruk te kampen heb. Gelukkig gaf de tweede meting 129/64 aan, wat al een stuk beter was. Tevreden en gerustgesteld dat alles nog steeds voorbeeldig gaat, konden we weer terug naar huis.

Hoewel we het kopen van kleertjes nog even moeten uitstellen tot we weten of het een jongen of een meisje wordt, hebben we wel al wat literatuur in huis gehaald. Op de boekenplank staan inmiddels de Amerikaanse bijbel op het gebied van zwangerschap: What To Expect When You’re Expecting, het daarop volgende deel What To Expect The First Year en alle ontwikkelingen houden we bij in het bijbehorende zwangerschapsjournaal. Het is natuurlijk onmogelijk om je voor te bereiden op wat er allemaal komen gaat door alleen te lezen, maar er worden wel een heleboel vragen beantwoord tussen je doktersbezoeken in en dat is wel zo prettig.

Cottonwood Trail

Toen ik afgelopen week wat onderzoek deed voor de blog, kwam ik de melding tegen dat er een mooi wandelgebied bestaat niet ver van het centrum van Spartanburg. Na wat dieper graven ontdekten we waar het precies ligt, wat er te zien is en dat het een mooie besteding is voor een zondag. Zodoende zijn we zondagmorgen naar Fernwood Drive gereden, niet ver van de Hillcrest Mall (waar ook bioscoop Carmike en broodjeszaak Panera liggen) en nadat we in eerste instantie de kleine parkeerplaats misten, parkeerden we de auto bij de tweede poging op de kleine inham naast de weg.

De Cottonwood Trail is een combinatie van een aantal wandelpaden die deels liggen langs het stroompje Lawson’s Fork, een aftakking van de Pacolet rivier. Een deel van het gebied is moerassig en het wandelpad is daar een verhoogd houten pad. De overige paden liggen in dichtbegroeid bosgebied, dat stikt van de vogels en ander leven. Hoewel het nergens specifiek staat aangeduid, denken we dat het pad zijn naam te danken heeft aan de Cottonwood bomen, die grote witte vlokken verspreiden die sterk lijken op katoen. Soms ligt de bodem ermee bezaaid en lijkt het een beetje op sneeuw.

Er is vandaag een grote kans op onweer en dat is goed te voelen. De lucht is drukkend en zwaar, wat een beetje het gevoel geeft alsof je je door door tropisch regenwoud probeert te banen. Enige regen zou overigens geen kwaad kunnen. In dit natuurgebied, waar water een grote rol speelt, staat het water in de Lawson’s Fork zeer laag en het moerasgebied staat ook bijna droog. Waar de bevers in het verleden een dam hebben gebouwd, staat zelfs bijna geen water meer.

We lopen alle trails rondom het moerasgebied en verbazen ons over de rust (geen mens te zien) en de weelderige natuur die in feite midden in de stad ligt. De Cottonwood trail is een goed bewaard geheim! We zijn zeker van plan om ook de paden aan de andere kant een keer te lopen. Bovendien is een wandeling hier goed te combineren met een lekkere sandwich bij Panera!

Oranjebitter

Tja. Wat moet je er van zeggen? In het voetballen wint niet altijd de beste ploeg (zie bijvoorbeeld de kwartfinale Kroatie – Turkije) maar vandaag was dat wel het geval. De veelbelovende groepswedstrijden van oranje lieten heel Nederland, en velen daarbuiten, denken dat de cup al zo ongeveer binnen was. Maar niets is minder waar: in Basel werden de jongens van Oranje compleet van de mat gespeeld door Rusland. Verdiend gewonnen, ik kan het niet anders zeggen.

Maar waar ging het mis? Werd, zoals wel vaker het geval is, de tegenstander weer eens schromelijk onderschat en was men in gedachten al bij een halve finale tegen Italië of Spanje? Heeft het Nederlandse team te vroeg gepiekt en was het momentum voorbij? Was de druk van de favorietenrol zo groot dat het ‘ons’ uiteindelijk genekt heeft? Of is het gewoon de magie van Guus Hiddink, die van elke middelmatige ploeg een mirakel weet te smeden?

Als ik de eerste reacties van de Nederlandse spelers lees, geeft iedereen ruiterlijk toe dat Rusland de betere ploeg was en de overwinning zodoende verdiende. Daarin moet ik ze gelijk geven. In 120 minuten voetbal was Nederland niet één keer gevaarlijk. Nergens was iets van de magie te bespeuren die de wereld deed kwijlen tijdens de wedstrijden tegen Italië en Frankrijk. Jammer, want ze kúnnen het dus wel.

Zoals de Amerikanen het zeggen: it’s no use crying over spilled milk. Maar stiekem keken we wel een beetje uit naar een klein Nederlands feestje volgend weekend, met Hollandse hapjes en een zelfgemaakte ‘hup Holland hup’-spandoek. Over vier jaar nog maar weer eens proberen.

Ons eigen boek!

Soms kom je op internet, behalve nieuws en grappige websites, ook wel eens iets nuttigs tegen. Een poosje geleden stuitten wij op www.blurb.com, een website met een lelijke naam maar met een leuke functie: je kunt er je eigen boek maken.

Omdat we over ons verblijf in de VS al het nodige geschreven hadden en bovendien talloze foto’s gemaakt, leek het ons een aardig idee om een en ander in boekvorm te gieten. Wie schrijft, die blijft, nietwaar? Een fotoboek hadden we al eens eerder gemaakt bij Colormailer, maar in dit geval wilden we er graag meer tekst aan toevoegen. Het voordeel van zo’n fotoboek is dat je alles mooi gebundeld hebt, geen witte pagina’s overhoudt in je album, je niet zelf meer hoeft te passen en meten met foto’s en bovendien neemt het boek veel minder plaats in in je kast.

Op Blurb download je wat software en dan kun je aan de slag. Je hebt een eindeloze hoeveelheid layouts, lettertypes en thema’s tot je beschikking dus je kunt je naar hartelust uitleven. Nu zijn Rob en ik geen types voor al te veel frutsels, dus we hebben ons eigen boek vrij simpel gehouden. Het is een samenvatting van de teksten zoals ze eerder op de blog zijn verschenen, vergezeld van de mooiste foto’s die we de afgelopen zes maanden gemaakt hebben.

Het idee van Blurb is dus heel eenvoudig en voor iedereen toegankelijk, of je nu een roman wilt schrijven, een receptenboek wilt maken of net als wij een fotoboek. Maar het is niet alleen lof voor deze website: de software kent nog veel mankementen en kinderziektes die voor de nodige frustratie kunnen zorgen. Desondanks hebben we ons exemplaar deze week opgestuurd dus nu kunnen we vol spanning afwachten wat de post ons binnenkort zal bezorgen. En wie ook benieuwd is, kan alvast een klein kijkje nemen:

Free and brave

By Rob en Joyce Hanssen

Book Preview

Waar we wonen: onze county

Binnen de staat South Carolina wonen we in de county Spartanburg. ‘County’ kun je vertalen met ‘graafschap’. De term county wordt gebruikt om een gebied aan te duiden met een eigen bestuur dat tussen de kleinere gemeentes en de grotere staat in zit. Elke staat is opgebouwd uit een aantal counties en binnen elke county liggen een heleboel plaatsen van verschillende grootte, zo moet je het ongeveer zien.

De stad Spartanburg is de op een na grootste van de staat South Carolina. In 2000 telde men hier bijna 40.000 inwoners, maar als je de randgemeenten meetelt kom je uit op ongeveer 275.000. Spartanburg bestrijkt een gebied van 50 km2, maar met de buitengebieden erbij is dat een heel stuk groter.

De naam Spartanburg is naar alle waarschijnlijkheid afgeleid van het Spartan regiment van de South Carolina Militia en bestaat sinds ongeveer 1780. Wat tamelijk uniek is, is dat de plaatsnaam Spartanburg in de hele VS maar één keer voorkomt. De naam Greenville bijvoorbeeld, kom je zo’n 20 keer tegen, er zijn vijf verschillende ‘Hollywoods’ en ook Boiling Springs kun je in veel staten terugvinden.

Hoewel je er nu niet veel meer van terug kunt vinden, was dit gebied vroeger een geliefde jachtgrond voor Cherokee en Catawba indianen. Uit Europa kwamen in vroeger tijden de Fransen om hier op pelsdieren te jagen, Engelsen die hout kwamen halen en de Schotten en Ieren kwamen hun boerenleven hier beproeven. Van al deze geschiedenis zie je tegenwoordig weinig meer, behalve in de achternamen van de huidige bewoners.

Een weekend vol kleine klusjes

Afgelopen vrijdag zijn we het weekend al vroeg (en goed!) begonnen. Rob wilde ook graag naar Oranje kijken en had zodoende vrijdagmiddag vrij genomen. Het was niet voor niks, want aan het eind van de middag zagen we ons legioen de Fransen met 4-1 van het veld spelen. Hoera! We tellen weer mee in Europa! In tegenstelling tot in Nederland werd hier niet druk toeterend rondgereden en met Nederlandse vlaggen gezwaaid, maar de pret was er niet minder om.

Op zaterdag zijn we, na de gebruikelijke boodschappen, op pad gegaan om een aantal dingen te zoeken. Rob wilde graag eens een kijkje nemen in een fotografiewinkel waarover hij gelezen had en ik was zelf nog steeds op zoek naar een fatsoenlijke doos om een aantal spullen naar Eindhoven te sturen. We besloten in diezelfde omgeving ook te lunchen bij het Indiase restaurant Five Spices, maar dit bleek wegens een renovatie uitgerekend deze zaterdag gesloten. Zodoende reden we naar het nabijgelegen Bangkok Thai, dat verrassend genoeg geen lunch had op zaterdag en New China ging pas om 15.00 uur open. Wat was dit nu?! Restaurants die gesloten zijn? Op zaterdag? In Amerika!? Uiteindelijk reden we dus maar door naar downtown Spartanburg en hebben bij het Monsoon Noodle House een lekker bordje Aziatisch besteld.

‘ s Middags zijn we bij Wal-Mart een waterpistool gaan kopen. De eekhoorns en hun vraatzucht komen ons de keel uit en met een echte Super Soaker zullen we ze dat laten weten ook. Rob heeft zich enorm geamuseerd met het oefenen en uiteindelijk echt raken van een hongerige eekhoorn. We zullen eens zien of de koude douche de beesten op andere gedachten zal brengen.

Op zondag zijn we, na een ontbijtje van verse bosbessenpannenkoekjes, naar de stad gereden. Rob klaagt al een tijdje dat zijn schoenen hun beste tijd gehad hebben, dus we zullen eens zien of je in South Carolina ook aan veiligheidsschoenen kunt komen. Omdat het nog vroeg is, en de mall nog dicht, gaan we eerst naar een vroege voorstelling van Kung Fu Panda in de Spartan 16. Dit is een zeer fraai vormgegeven animatiefilm over een panda die ervan droomt om een kung fu held te zijn, maar wanneer hij de uitverkoren ‘Dragon Warrior’ blijkt te zijn om een gevreesde vijand te verslaan, blijkt hij toch wat probleempjes tegen te komen. We hebben de zaal nagenoeg voor ons alleen en spenderen een aangename anderhalf uur met panda Po en zijn kornuiten.

Van de bioscoop is het maar een paar meter naar het winkelcentrum en dan begint de zoektocht naar nieuwe schoenen voor Rob. Hij heeft er geen zin in, maar blijven klagen heeft ook geen zin, dus het moet maar. Bij Dick’s vinden we alleen sportschoenen en de Footlocker en de Payless hebben ook niet wat we zoeken. Bij Sears vinden we iets aardigs maar Rob is niet volledig overtuigd van de juiste pasvorm, dus ook deze gaan terug in het rek. De verkoopster bij Footlocker vertelt ons dat we bij de iets verderop gelegen Academy waarschijnlijk wel veiligheidsschoenen kunnen vinden. We stappen dus maar weer in de auto en rijden naar deze enorme winkel toe, die werkelijk gigantisch is en vol staat met alles wat Amerikanen ‘sport’ en ‘buitenleven’ vinden. Dat betekent een grote verzameling (jacht)messen, geweren en kogels, pijlen maar gelukkig ook benodigdheden voor ‘echte’ sporten zoals vissen en golf. Ze hebben ook een grote verzameling schoenen, en ja, zelfs veiligheidsschoenen, maar dit zijn bijna allemaal hoge modellen. Het enige paar dat Rob kan vinden dat lekker zit, heeft een fabrieksfout en er is geen tweede paar in dezelfde maat. We hebben dan nog één optie en dat is de Safety Shoe Store, een winkel die alleen veiligheidsschoenen verkoopt maar een eindje verder ligt. We rijden er naar toe en komen er dan achter dat de winkel definitief zijn deuren gesloten heeft. Onverrichterzake gaan we terug naar Boiling Springs. De schoenen die Rob echt zou willen hebben zijn de schoenen die hij nu heeft, dus we zwengelen de computer aan en zoeken de schoenen van GriSport op. Ze blijken gemaakt en geleverd te worden door een bedrijf in Engeland en hoera! Je kunt ook online bestellen. Binnen enkele minuten is de bestelling geplaatst en we zullen zien hoe lang ze erover doen om van de UK naar de VS te komen. Eén ding is zeker: ondanks de verzendkosten zijn ze goedkoper dan hetzelfde paar dat we vorig jaar bij Yankee in Eindhoven hebben gekocht.

Zwanger in de VS

Voor degenen die zich afvragen (waarschijnlijk alle vrouwen die zelf al eens bevallen zijn) hoe een zwangerschap in de VS verloopt, zal ik eens vertellen wat zich tijdens de eerste maanden precies heeft afgespeeld. Toen we zoetjesaan het vermoeden hadden dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, hebben we eerst een thuistest gehaald bij de apotheek. Deze verkleurde nagenoeg direct naar ‘positief’, hoewel er in de gebruiksaanwijzing stond dat je tot wel drie minuten moest wachten voordat je misschien iets zag. In het doosje zaten twee testjes, dus de volgende ochtend heb ik de tweede test gedaan. Ook positief, dus tijd om actie te ondernemen.

Omdat ik geen flauw idee had tot wie ik me hier moest wenden, heb ik Vicki over mijn vermoedens verteld en gevraagd of ze een suggestie voor me had. Behalve dat ze heel blij voor me was, adviseerde ze me ook naar het Piedmont Women’s Health Center te gaan. Dat is een vrouwenkliniek die in het ziekenhuis van Spartanburg ligt, enkele mijlen verderop aan Highway 9. Zo gezegd, zo gedaan en ik belde het Piedmont, waar ik mijn situatie uitlegde en waar ik een afspraak maakte voor 19 mei.

Natuurlijk was Rob in de week dat ik in het ziekenhuis moest verschijnen op zakenreis in Chicago en omdat ik het niet zag zitten om alleen te gaan, vroeg ik Vicki om met me mee te gaan. Ze was zeer vereerd dat ik haar bij de afspraak wilde hebben en ging maar al te graag met me mee. Een zuster in het Piedmont nam 6 buisjes bloed af (terwijl Vicki en Emma voor afleiding zorgden), mijn bloeddruk werd gemeten en op basis van een urinestaal werd bevestigd dat ik inderdaad zwanger ben! Hoera, goed nieuws!

Eenmaal thuis heb ik Rob direct gebeld om te bevestigen waar we inmiddels al vrij overtuigd van waren. Het duurde nog vijf lange dagen voordat ik hem een dikke knuffel kon geven om het goede nieuws te vieren. Een tweede afspraak in het Piedmont stond inmiddels gepland voor 28 mei. Daar kon Rob wel bij zijn en dat is maar goed ook, want het was een heel bijzonder bezoek.

Na opnieuw het gebruikelijke urinestaal (bij ieder bezoek) werd ik onderzocht door Betsy Miller, een registered nurse. Zij deed wat onderzoekjes (dat ik de mannelijke lezers verder zal besparen) en daarna werd Rob uit de wachtkamer geroepen. Het was tijd voor de eerste echo en hoewel onze kleine nog maar 9 1/2 weekjes oud was, bewoog hij/zij al volop. Een hoofdje, armpjes en beentjes, alles zat eraan. Betsy slaagde erin de hartslag van het kindje te vinden en het snel kloppende geluid van een babyhartje vulde de kamer. Ongelooflijk dat zoiets prils zo vol leven kan zijn.

Vol verwondering en met een stapel foto’s van de echo liepen we even later weer buiten. In de lift zagen verschillende mensen ons met de foto’s staan. “Oh wat leuk! Wat wordt het?” vroegen ze direct. Binnen de kortste keren stond iedereen gezellig over babies te babbelen. Amerikanen zijn dol op kleine kinderen, zoveel mag duidelijk zijn. We kijken al weer uit naar onze volgende afspraak op 24 juni.

Attack of the killer tomatoes

Zoetjesaan beginnen de tomaten uit het assortiment van de supermarkten te verdwijnen. Ook restaurants halen de tomaten van hun menu. De reden hiervoor is dat er tomaten met salmonella in omloop zijn en dat niemand weet om welke tomaten het precies gaat.

Sinds april zijn er honderden mensen ziek geworden door de salmonella Saintpaul variant. Deze werd het eerst aangetroffen in New Mexico, maar inmiddels zijn er al in 17 verschillende staten gevallen van zieken bekend. En Amerika zou Amerika niet zijn als er geen massale paniek uitbrak.

Van de staten die ‘veilig’ verklaard zijn, is South Carolina er eentje. Desondanks hoor je hier en daar paniekerige opmerkingen of je wel of geen tomaten moet eten. Dat de bron van de salmonella-tomaten nog altijd niet bekend is, maakt het er natuurlijk niet veel beter op.

Het beste wat je volgens mij kunt doen, is even lezen wat je beter wel en niet kunt kopen. Alleen het eten van rauwe pruim-, roma- en vleestomaten kan tot voedselvergiftiging leiden en dan alleen in de aangewezen staten. Een handjevol kerstomaatjes in je salade kan helemaal geen kwaad. Sterker nog, als je zwanger bent wordt het sterk aangeraden bijna alle dagen salade en saladegroenten te eten. Ik laat me dus mooi niet onnodig gek maken.

Was het maar Kerstmis!

Rob en ik kijken erg uit naar Kerstmis dit jaar. Dat heeft niet alleen te maken met de onmogelijke temperaturen van 38 graden en meer die ons op dit moment teisteren, maar ook met iets heel anders dat daar niets mee te maken heeft. Zoals het er nu uitziet kunnen we rond Kerstmis ons eerste kindje verwachten!

Hoewel de timing verre van ideaal is en het bijzonder spannend is om aan zo’n avontuur te beginnen terwijl je tijdelijk in een ander land woont, zijn we er heel erg blij mee. Tot op heden zijn onze ervaringen in het Piedmont Women’s Health Center alleen maar positief en zien we de rest van de zwangerschap met plezier tegemoet.

Op dit moment zijn we er natuurlijk erg gelukkig mee dat onze verzekering hier goed geregeld is. Dat is iets dat we al snel in de gaten hadden toen we in het proces van ziekenhuisbezoeken terecht kwamen: zonder ziektekostenverzekering wordt het een moeilijke en bovendien zeer kostbare zaak.

Hoe dan ook, met de kleine gaat alles op dit moment goed. Op de eerste echo was het al een levendige baby en de hartslag klonk als muziek in onze oren. De eerste drie maanden gingen gelukkig zonder al te veel problemen voorbij en we zijn blij dat we het eindelijk aan iedereen mogen vertellen. De blog zal de komende tijd behalve een reisverslag dus ook een babyverslag worden!

Over burritos en recycling

Op maandag belt Rob mij op om te vragen of ik zin heb om bij El Burrito te gaan lunchen. El Burrito is een Mexicaans ‘restaurant’ (een klein hokje dat nog het meeste lijkt op een oude kantine) waar je authentiek Mexicaans kunt eten voor spotprijzen. Het ligt bovendien bij ons in de buurt dus we zijn er in een wip. Ik heb over El Burrito al veel goeds gehoord, dus dat hoeft Rob me geen twee keer te vragen. Bij het ‘restaurant’ zitten Daniel en Vicki al op ons te wachten en met z’n vijven (Emma is er natuurlijk ook bij) eten we, inclusief drankjes, ieder een reusachtige burrito voor het totale bedrag van $14,50 – minder dan 10 euro. Jummie!

Als Rob ’s avonds uit zijn werk komt, hebben we een aantal dingen te doen. Ten eerste zijn we benieuwd naar het recycling centrum waarvan we afgelopen weekend gehoord hebben dat het bestaat. Niet eens al te ver bij ons vandaan (maar natuurlijk wel zeer afgelegen) blijkt inderdaad een plaats te zijn waar je je papier, glas, plastic en zelfs restafval naar toe kunt brengen. Fantastisch! De afgelopen dagen heb ik, met dit in gedachten, alle PMD en glas al apart gehouden, dus we kunnen direct beginnen.

Nu we weten dat afval scheiden een serieuze mogelijkheid is, rijden we naar de Wal-Mart in de stad. Hier halen we een paar plastic bakken zodat we daar voortaan ons gescheiden afval in kunnen bewaren. We moesten toch in de stad zijn, want Robs collega Sami had ons gevraagd een camera voor hem te kopen. Sami is van Indiase afkomst en hij laat zich nog dit jaar uithuwelijken volgens Indiase traditie, een bijzonder feest waar Rob en ik voor uitgenodigd zijn. De camera zal wel bedoeld zijn om alle toestanden rondom het grootse huwelijksfeest te kunnen vastleggen. Het wordt ongetwijfeld een heel bijzondere ceremonie en we wensen hem dan ook nog veel gelukkige jaren met zijn aanstaande bruid.