Vanmorgen belde Vicki om eens te informeren hoe het was en of ik zin had om met haar, Emma en haar ouders naar een rozenfestival te gaan. Het was niet zo gek ver weg en we zouden voor de middag weer terug zijn, dus wat mij betreft was het prima. Niet al te veel later stonden ze met z’n allen voor de deur, ontmoette ik Betty en Rowald en waren we op weg.
Via de I85 en Highway 11 rijden we naar Pickens, waar het festival te vinden is. Bij aankomst blijkt er weinig ‘festival’ aan te zijn: het is een verzamelplaats voor rozenkwekers die er hun struiken aan de man proberen te brengen. De meeste struiken zijn nog lang niet aan het bloeien dus is het meer groen dan bloem. Het is er verder niet bijster groot dus we zijn vrij snel uitgekeken. Vicki verontschuldigt zich voor het tegenvallende ‘festival’ en als we van het terrein wegrijden ben ik nog de enige die niet onder de rode modder van Emma’s schoentjes zit.
Op de weg terug stoppen we bij een huis dat te koop staat. Vicki’s ouders wonen zelf in Alabama en zoeken iets in de buurt van hun kleindochter. Ze willen wel graag iets dat erg afgelegen ligt, met een beekje dat door de tuin stroomt, liefst in de bergen, met een waterput in de tuin en als het even kan een plaats waar ze hun eigen energie kunnen genereren. Het huis waar wij stoppen staat op een gebied van niet minder dan 10 acre, ofwel zo’n 40.000 m2. Op het terrein staat een waterput en een grote schuur en een enorme fruitboomgaard. Dat laatste blijkt helaas van de buren te zijn en ook de prijs is wat aan de hoge kant: 390.000 dollar! Ik probeer hen uit te leggen dat je in Nederland voor 260.000 euro niet veel soeps meer koopt tegenwoordig en ze kunnen dat maar moeilijk begrijpen. Vicki vindt 250.000 dollar voor zo’n huis met land meer dan genoeg. Ze kan in dat geval maar beter nooit naar Nederland of Belgie verhuizen…
Terwijl in Nederland op 5 mei Bevrijdingsdag wordt gevierd, is er in de VS op die dag aandacht voor Cinco de Mayo (Spaans voor 5 mei). In Mexico is dit een officiele feestdag en omdat er veel Mexicanen in de VS wonen (en natuurlijk Amerikanen van Mexicaanse afkomst) krijgt deze feestdag ook hier de nodige aandacht.
Dankzij de kaartjes die we eerder deze week van mam en Jos hebben gehad, staat onze planning voor zondag al vast. We gaan naar het Biltmore Estate in Asheville, dat in North Carolina ligt. Biltmore is het grootste landhuis van de VS en wordt omgeven door eindeloze tuinen die allemaal schitterend onderhouden worden. Het huis zelf telt 250 kamers en er zijn 1700 mensen in dienst om het 32 km2 tellende landgoed in piekfijne staat te houden. George Vanderbilt, van Nederlandse afkomst, liet het huis in 1880 bouwen als zomerhuis nadat hij de omgeving had bezocht en verknocht raakte aan het landschap en het klimaat.
Van de lentetuinen lopen we naar de tropische bloemenkassen en de visvijver, die vol baars en andere vis zit. Aan de achterkant van de vijver ligt een kleine waterval en voorbij dit punt kun je een meanderend pad door de bossen volgen. Zonder het te merken loop je hier kilometers rond. In de loop van de middag nemen we de shuttle terug naar de parkeerplaats en rijden dan naar de op het landgoed gelegen Winery. Je kunt hier een tour volgen en van de vele wijnen proeven die hier gemaakt worden. De wachttijd is hier echter erg lang vanwege de drukte dus we besluiten dit tot ons volgende bezoek te bewaren. Via de grote en indrukwekkende gift shop verlaten we Biltmore en rijden we terug naar huis. Vlakbij huis maken we een pitstop bij Brusters voor een heerlijk ijsje. Dat gaat er op zo’n warme dag wel in!
Zaterdag is een beetje een vreemde dag vol uitersten. Natuurlijk vieren we Robs verjaardag vandaag, maar het is ook de dag dat mam en Jos weer naar huis gaan. Het is ongelooflijk dat drie weken zo omgevlogen zijn. Zodoende zijn er ballonnen en cadeaus maar zijn we tegelijkertijd bezig met het passen en meten van alle koffers in de achterbak. Er is vandaag geen tijd meer om nog iets te doen want om 9.45 rijden we al naar het vliegveld in Greenville.
dat hun vlucht naar Atlanta geannuleerd is vanwege het slechte weer. Rob belt naar het vliegveld om uit te vinden of ze nog naar Atlanta zullen reizen vandaag, of dat we ze weer moeten ophalen van het vliegveld zoals hij zelf onlangs heeft meegemaakt toen hij naar Chicago vloog. Het blijkt dat ze zijn omgeboekt naar een latere vlucht, maar ook die heeft flinke vertraging. Als deze vlucht eindelijk naar Atlanta vertrekt is hun aansluitende vlucht naar Dusseldorf al vertrokken. Rob belt naar Atlanta om te achterhalen of mam en Jos ergens overnachten, zodat we hen kunnen bereiken. Dan horen we dat ze zijn omgeboekt op een vlucht naar Barcelona later op de avond en dat ze de volgende dag vanaf Barcelona naar Dusseldorf zullen vliegen. Van de simpele reis die we hen beloofd hadden, is dus weinig terecht gekomen.
Op vrijdag heeft Rob een vrije dag genomen zodat we met z’n vieren naar het mooie Chimney Rock kunnen gaan. De zon schijnt uitbundig en omdat het zo’n 30 graden zal worden vandaag, nemen we flink wat water mee. We rijden door het mooie landschap en zien de bergen in de verte al opdoemen, lang voordat we bij Chimney Rock zijn. Het laatste stuk van de weg slingert door de bergen en is niet minder dan spectaculair. We parkeren de auto bij het Old Rock Cafe en lopen eerst door het kleine dorpje en langs de met gigantische keien bezaaide Rocky River. Het blijft adembenemend, ook als je hier voor de derde keer bent. Sinds ons vorige bezoek is de natuur flink uitgelopen waardoor het er toch weer anders uit ziet.
Na de nodige foto’s beginnen we aan de heftige klim naar het wandelpad dat een stuk hoger ligt. Dit houdt in dat we zo’n 25 minuten kaarsrechte trappen op moeten lopen om daar te komen en we pauzeren geregeld om een slok water te nemen. Eenmaal boven is het genieten van het prachtige uitzicht en de mooie natuur. Het is rustig op deze hoogte en je komt niet veel mensen tegen. Het pad bestaat voor een deel uit aangelegde houten paden en voor de rest uit met keien bezaaide rots, zodat je redelijk wat moet klauteren.
Met de nodige hulp van de TomTom komen we bij Hollywild terecht. Dit ligt midden in de rimboe en ondanks dat het een doordeweekse dag is, loopt er genoeg volk rond. We kopen kaartjes en gaan het park binnen. Hoewel het niet verschrikkelijk groot is, is er wel genoeg te zien. De dieren in Hollywild zijn allemaal beesten die in Hollywoodfilms hebben meegespeeld en/of in reclamecampagnes te zien waren. Bij elke kooi staat beschreven in welke films het bewuste dier te zien was. Er zijn veel leeuwen, tijgers en andere roofdieren. De dieren zien er bijzonder goed verzorgd uit en we hopen maar dat ze goed afgericht zijn en naar hun verzorgers luisteren, want de kooien zijn waarschijnlijk niet stevig genoeg als de beesten een keer flink kwaad worden.
Na Hollywild rijden we naar de Walnut Grove Plantation. Het is inmidddels na de middag en we hebben behoorlijke trek. Gelukkig is vlakbij de plantage een tankstation met een Subway erin waar we onze tanden zetten in een flinke boterham. De plantage is nu een stuk groener dan de vorige keer dat ik hier was en het is heerlijk toeven in de tuin. Mam en Jos volgen de rondleiding met gids en ik blijf zelf buiten in de zon zitten en neem nog wat foto’s. We volgen de wandeling die uitgezet is op het terrein en rijden daarna weer terug naar Boiling Springs. Het is al na 16.00 als we thuis komen, net op tijd om nog wat te drinken voordat het tijd is om Rob op te halen.
Op woensdag gaat Rob weer gewoon werken en ik breng hem zodoende ’s morgens weg zodat wij overdag de auto tot onze beschikking hebben. We spreken af om hem om 17.00 weer op te halen. Op de weg terug stop ik even bij Ingles om daar verse muffins mee te nemen voor bij de koffie. Ze zijn nog warm als ik thuis kom.
in te zetten.
Op dinsdagmiddag heeft Rob een halve vrije dag. Halverwege de middag gaan we mijn ouders ophalen in North Carolina, maar voor het zover is gaan we eerst naar de Bank of America. Nu Rob een social security number heeft (een soort sofinummer) kan hij een bankrekening openen. Als we een bankrekening hebben, wordt het betalen van rekeningen een stuk eenvoudiger. We krijgen dan cheques (bij ons een uitgestorven betaalmiddel, maar in Amerika nog altijd veel gebruikt) zodat we de rekeningen zelf kunnen betalen en dan declareren bij Robs werkgever, in plaats van doorsturen naar het bedrijf in de hoop dat ze het op tijd betalen. We hebben nu al diverse keren meegemaakt dat we verschillende aanmaningen krijgen omdat het bedrijf erg traag is met het betalen van de rekeningen en daar zijn we niet erg gelukkig mee.
medewerker van het bedrijfje.
We rijden door Gatlinburg naar het Smoky Mountains National Park, waar het Sugarland bezoekerscentrum ligt. Hier vinden we een kaart met wandelpaden in de bergen, die meerdere staten beslaan. Er is zelfs een pad dat meer dan 2100 mijl lang is! Wij beginnen echter bescheidener met de Nature Trail die start bij het bezoekerscentrum. Hoewel het bij het centrum druk is, zie je op het wandelpad niemand meer. Al snel horen we donderslagen in de verte en we wachten even bij een schuilhut op de route. De regen blijft echter uit en we vervolgen onze weg op het flink stijgende en dalende bergpad. De Nature Trail is niet zo lang en als we bijna terug zijn, lopen we verder op de route naar de Cararact Falls, een kleine waterval in de bossen. Ook deze route hebben we snel gelopen en bij de waterval zien we een bordje richting Cove Mountain. Dit pad is ruim 8 mijl lang en we denken dit nog wel te kunnen afleggen.
We besluiten dan maar om naar Pigeon Forge te rijden, een stadje op ca 10 mijl afstand van Gatlinburg. Mam en Jos zijn hier doorheen gereden toen ze de camping aan het zoeken waren en volgens hen was het een grote kermis. Daarmee hebben ze niets teveel gezegd. Aan weerszijden van de straten staan enorme attracties die je in Nederland nog niet op de grootste kermissen zult vinden. Overal staan (water)achtbanen en zijn andere kolderieke ritten neergezet. Aan de rand van Pigeon Forge ligt Dollywood, het pretpark van Dolly Parton, waar je nog meer achtbanengekte kunt vinden.
Na de middag lunchen we bij een vestiging van Bob Evans dat naast Christmas Place ligt. Dit is een pleintje met niets dan kerstwinkels die het hele jaar open zijn. We kunnen de verleiding niet weerstaan om binnen te kijken en we zijn het er al snel over eens dat we nog nooit zo veel (en zo veel maffe) kerstversieringen hebben gezien. De hele zaak glittert en glinstert en de kerstliedjes schallen vrolijk uit de luidsprekers. Een zeer vreemde ervaring aan het einde van april.
Na een uurtje is het ineens droog en we stappen snel in de auto. Met het idee dat er nog meer water kan vallen besluiten we naar het aquarium te gaan. Dit hebben meer mensen bedacht en er loopt al aardig wat volk rond. De toegangsprijs is fors (20 dollar p.p.) dus de verwachtingen zijn hooggespannen. Binnen worden we niet teleurgesteld. Het aquarium is ruim van opzet, schitterend aangekleed en er is veel moois te zien. Er is een enorm bassin met o.a. haaien erin waar je zowel boven kan staan als onderdoor kan lopen. Het is een gigantisch ding en je kijkt je ogen uit. Regelmatig zijn er duikers die in de tanks voor demonstraties zorgen. Er is een bad met levende krabben die je mag oppakken en er is een bad met roggen die je mag aanraken. Erg leuk allemaal en we blijven er meer dan drie uur hangen.
Het is heerlijk slenteren door het stadje en je kunt regelmatig ergens gaan zitten om je te verwonderen over de mensen die rondlopen en rondrijden. Het stikt van de motorrijders die op de vreemdste voertuigen zitten, gekke en sjieke auto’s rijden op de weg en op de trottoirs lopen de gekste Amerikanen die we tot nu toe gezien hebben. De meesten zijn kogelrond en waggelen meer dan ze lopen. Kortom, we hebben ogen tekort vandaag.
Peperazzi Blog 