Het nieuws lijkt dun gezaaid, zo zou je misschien denken als je de blog volgt. Maar niets is minder waar: we zijn zo druk in de weer dat we de computer niet of nauwelijks van dichtbij zien en dat maakt het schrijven van blogberichten natuurlijk lastig. Het voordeel is wel dat als er een bericht verschijnt, het meteen een lang verhaal wordt. Bij deze.
Eerst maar even het minder goede nieuws: opa Jos heeft een flinke val gemaakt met de fiets. Terwijl we in de bieb waren met Nova wilde opa een stukje fietsen in de wijk. Bij het draaien raakte hij met het wiel net langs de weg en SMAK! Een val en direct flinke pijn. We zijn ’s middags bij een dokter geweest en ze constateerde dat er geen breuken waren maar wel flink gekneusde ribben. Ze schreef een pijnstiller voor en zei ook dat Jos de 800 mg ibuprofenpillen moest blijven nemen (die ik nog over had van na mijn bevalling). De ibu verzachtte de pijn enigszins, de pillen van de dokter deden niets. En Jos kan ondertussen nauwelijks bewegen.
Vrijdag, zaterdag en zondag zijn we, gerustgesteld door de dokter, toch een weekend naar Charleston gegaan. Rustig aandoen kun je overal, was immers het credo van patient Jos, dus hup, toch maar op pad. We wilden er graag twee plantages bezoeken en zodoende vertrokken we op de ochtend van Robs verjaardag richting de kust. Rob heeft voor zijn verjaardag een nieuwe Canon spiegelreflexcamera gekregen, een 7D, en kreeg zo meteen de gelegenheid om er flink mee te experiementeren.
Om 8:45 gingen we op pad. De kinderen keken onderweg naar afleveringen van Dora The Explorer en we lunchten bij Chick-fil-A, waar een speeltuintje bij was. De kleintjes konden zich daar even uitleven voordat we weer aan de rest van de lange zit begonnen. Een kleine drieenhalf uur in totaal, tot we bij Boone Hall op de parkeerplaats stonden. Dat is voor volwassenen al een aardige zit, laat staan als je nog niet eens leerplichtig bent.
De Boone Hall plantage in Mt. Pleasant is een befaamde lokatie, waar vroeger op zo’n 2000 acres (= 809 hectares) voornamelijk katoen verbouwd werd. De eigenaars hadden zo’n 300 slaven tot hun beschikking die met z’n allen woonden in 27 huisjes op het landgoed. De slaven hadden het verhoudingsgewijs goed; op de plantage was ook een baksteenfabriek en zodoende waren de slavenhuisjes ook van steen. Verder geloof ik niet dat je als slaaf veel had om blij van te worden. Boone Hall is heden ten dage geliefd in Hollywood. De serie North & South met Patrick Swayze is er opgenomen, net als Queen met Halle Berry en recenter nog stukken uit The Notebook. Vorig jaar zijn acteurs Ryan Reynolds en Blake Lively er getrouwd. Het is niet moeilijk te zien waarom de weelderige begroeiing tot de verbeelding spreekt. De oprijlaan naar het landhuis is prachtig met 100 ‘live oaks’ aan weerszijden. De bomen zijn behangen met Spaans mos en de eiken zelf zijn 300 tot 400 jaar oud. We maken een rondrit over het landgoed dat nu nog zo’n 500 acres telt. Er worden veel gewassen verbouwd en het is de oudste, nog werkende plantage in het land. De camera’s maken overuren.
Van Boone Hall rijden we naar hotel Hyatt Place, zo’n 20 minuten verderop. Het is een leuk, vrij modern hotel met aardig ingerichte kamers en, zo blijkt de volgende morgen, een prima ontbijtbuffet. Vanaf het hotel kunnen we te voet naar restaurant Cracker Barrel waar we heerlijk eten en bovendien heel betaalbaar. Het is de bedoeling dat Alex ’s avonds bij opa en oma op de kamer blijft slapen, maar na een uur brengt oma hem terug: te wild en absoluut niet van zins om te slapen. Bij ons op de kamer blijft hij, zelfs in het donker zonder televisie, druk met Nova tot 22.00. Daarna valt hij eindelijk in slaap en Nova 20 minuten later ook.
Natuurlijk hebben we op zaterdagmorgen veel moeite om de kinderen wakker te krijgen. Veel te weinig geslapen! Na een douch en een ontbijt gaan we toch op pad naar de Magnolia Plantation, waar we twee maanden geleden met de andere opa en oma ook geweest zijn. Er zijn enorm veel dingen te doen dus we hebben toen nog lang niet alles gezien. Gezien de vooruitzichten, hebben we op weg naar de plantage toe eerst poncho’s gehaald bij de Walmart, want ook die ochtend regent het af en aan. Als we bij Magnolia aankomen, blijft het echter droog en dat houden we zo tot ver in de middag.
We beginnen met een toch over het terrein. In een ‘treintje’ van enkele karretjes rijden we rond over hobbelige paden, iets waar opa met zijn gekneusde ribben op een stoel zonder vering flink bij moet afzien. Tijdens de tocht van 45 minuten horen we over de rijke natuur en de evenzo rijke geschiedenis van het landgoed, dat stamt uit het jaar 1676. Veel ouder wordt het niet in dit land! We zien tijdens de rondrit alligators en veel vogels in het moerasgebied. Nova valt ondanks het wilde gehobbel onderweg in slaap. Het geeft ons de gelegenheid om daarna een tour in het landhuis te doen onder begeleiding van een gids. Nova slaapt door het grootste gedeelte heen en Alex gedraagt zich voorbeeldig ondanks dat het voor hem niet bijster interessant is. Het landhuis is niet het originele, sterker nog, na twee keer verwoesting door brand en een keer door een aardbeving, is dit ‘tijdelijke’ landhuis (dat elders stond) afgebroken en heropgebouwd op het landgoed, zodat ze iets hadden om in te wonen terwijl een nieuw, permanent huis ontworpen en gebouwd werd. Dat laatste is nooit gebeurd, zodat het ‘tijdelijke’ huis uiteindelijk het huis werd waar nog verschillende generaties Drayton in gewoond hebben. Pas sinds 1975 is het niet meer in gebruik.
Na bezoek aan het huis lunchen we in het Peacock cafe en kijken we op de kinderboerderij. Nova en Alex hebben er de grootste lol met het vange van konijntjes. Het lukt het uiteindelijk niet, maar oh, wat hebben ze samen gelachen! Nova is ook erg gecharmeerd van de paarden in de wei ernaast, we houden ons hart nu al vast voor de paardrijlessen in de toekomst. Om 14.00 hebben we kaartjes voor een tocht over het water. De gids zit vol grappen en vertelt honderduit over de rijstvelden zoals die hier vroeger waren, want Magnolia Plantation verbouwde voornamelijk rijst. Net als Boone Hall telde het vroeger zo’n 2000 acres en werkten er tegen de 300 slaven. Die hadden het trouwens vrij redelijk: meneer Drayton gaf hen onderwijs en leerde ze lezen en bovendien hadden ze elke dag na 13.30 vrij. Dit ging tegen de wetten van de staat in, maar daar trok meneer Drayton zich blijkbaar weinig van aan en als we zijn landgoed vandaag bekijken, heeft de beste man het toch vrij aardig gedaan. Het landgoed is zeer weelderig, iets ruiger dan Boone Hall maar oh, zo schitterend. Tijdens de rondvaart zien we veel alligators die proberen op te warmen in de zon, iets wat niet makkelijk is op een bewolkte dag. Aan het eind van de boottocht beginnen de druppels te vallen en moeten we terug aan land de ponchos tevoorschijn halen.
Het laatste stuk van ons bezoek aan deze plantage brengen we door in het Audubon Swamp, het zeer indrukwekkende moerasgebied op het landgoed. Het is er groen, groen, groen en je kunt er een kolonie zilverreigers bewonderen, wat op dit moment extra speciaal is omdat het broedseizoen is. De machtige vogels slaan keer op keer hun vleugels uit om eten te zoeken voor hun kroost. Verderop liggen de alligators in het water, te loeren naar jonge eendjes en schildpadden die, erg dom natuurlijk, naast de hongerige reptielen zijn komen liggen. Een prachtig stuk natuur! Het enige dat jammer is, is dat het af en aan regent. Na anderhalf uur lopen we het moeras uit en dat is ook het moment dat de regen echt begint door te zetten. We rijden terug naar het hotel en parkeren de auto in hozende regen bij de Cracker Barrel, waar we wederom heerlijk eten.
Op zondag ziet het er diep triest uit. Het stortregent en ons plan om door het centrum van Charleston te wandelen valt erg letterlijk in het water. In plaats daarvan gaan we naar een dichtbij gelegen Monkey Joe’s toe, om ook de kinderen te belonen voor hun voorbeeldige gedrag het hele weekend lang. We kunnen goed merken dat ze erg moe zijn van de twee voorgaande dagen, want ze zijn lang niet zo uitbundig als ze kunnen zijn. Bovendien heeft opa het op deze dag erg kwaad met de pijn en weet hij niet meer hoe hij rechtop op een stoel moet zitten. Na anderhalf uur houden we het weer voor gezien. Omdat het nu wonderwel even droog is, kijken we nog eventjes bij een outlet mall aan de andere kant van de straat, een erg leuk centrum waar oma weer mooi kan slagen bij Tommy Hilfiger. Na een lunch rijden we om 14.00 weer richting Spartanburg en hoe dichterbij we komen, des te harden gaat het regenen. We komen niet minder dan 4 verkeersongevallen tegen en minstens zoveel files. De reis duurt vijfenhalf uur versus drie en de kinderen kijken al die tijd naar de films die we hebben meegebracht, zonder een enkele keer te mopperen. Hulde dus, voor die ukkies van ons! Tja, het is jammer van de regen, maar toch een mooi weekend gehad!
Natuurlijk zijn we maandag met Jos nog een keer teruggegaan naar de dokter, die hem vervolgens Vicodin heeft voorgeschreven. Verder hebben we rontgenfoto’s laten maken en daaruit bleek dat er niks gebroken is. Nog een poosje doorbijten dus, want zoals de dokter al zei: gekneusde ribben doen ont-zet-tend veel pijn. Arme Jos!
Op zaterdagochtend waren we al vroeg in de weer. De dierentuin ging om 9 uur open en we waren even na half 9 al op de parkeerplaats. Het was erg fris die ochtend, maar het zou bijna 30 graden worden, dus we gingen desondanks in t-shirt en korte broek op pad. Kippenvel! Maar het zou beter worden, wisten we. Als eersten – letterlijk!- stonden we binnen toen de poort eenmaal openging en wauw! Wat een indrukwekkende dierentuin! In feite is het een groot stuk bos waar hier en daar stukken natuur zijn afgezet voor de dieren. Schit-te-ren-de verblijven (want hokken kun je het echt niet noemen) en prachtig onderhouden allemaal. Alex heeft een giraf mogen voeren, er was een dinosaurusbos, de beide kindjes hebben met veel genoegen in de draaimolen gezeten en we hebben een 4D film gezien over het vangen van een t-rex. Dat vond Alex toch wel een beetje eng, zeker omdat het beest voortdurend vlak voor je neus stond te stampen en brullen. Het was allemaal even fantastisch, behalve… de temperatuur. Want die bleef gewoon op 16 graden steken en daar waren we niet op gekleed. Brrr! Een zeer grove dwaling van de weerman. Voor het komende weekend hebben we ook al weer plannen gemaakt, namelijk een paar dagen in Atlanta. Maar nu weten we zeker dat het warm zal zijn, want vandaag is het weer omgeslagen naar bloedheet en dat blijft voorlopig zo.
Peperazzi Blog 