Alex vindt het schitterend dat hij nu van wel vier mensen tegelijk aandacht krijgt. Hij houdt ons allemaal tegelijk bezig en als er iemand iets anders aan het doen is, blijven er nog steeds drie mensen over om met hem te spelen. De kleine boef staat dus graag in het middelpunt van de belangstelling en laat dan al zijn kunsten zien. Gisteren waren we in het Paris Mountain State Park en daar was een amfitheatertje in het bos. Rob nam Alex mee op het podium en toen bleek nog maar weer eens wat een artiest in de dop het eigenlijk is. Het ziet er in het filmpje een beetje uit of Rob een soort regendans aan het doen is, maar hij probeert om zo hard mogelijk te stampen zodat het in de hele arena lekker galmt.
Categorie: Vakantie Toos en Jos
BBQ
Rob heeft voor zijn 36ste verjaardag van mijn ouders een barbecue gekregen, een lekker grote Amerikaanse grill waar, als je wilt, 18 hamburgers tegelijk op passen. Zo bont zullen we het wel niet snel maken, maar we hebben gisteravond de grill voor het eerst in gebruik genomen met wat andere hapjes. Het apparaat werkt op propaangas en dat gaat volgens een heel handig inwisselsysteem: je koopt eerst een leeg tankje en dat kun je vervolgens bij elk verkooppunt van deze tanks omwisselen voor een volle. Je krijgt dus steeds een andere tank mee.
Rob en Jos hebben afgelopen maandag het hele ding in elkaar geschroefd, een mooi klusje voor een zeer regenachtige dag. Gisteren hebben ze het apparaat moeiteloos aan gekregen, het lijkt er dus op dat alle onderdelen op de goede plaats zitten. Het was gisteren 34 graden dus prima weer voor een etentje in de buitenlucht! Gelukkig kwam er een onweersgebied overwaaien, dat voor veel bewolking zorgde en daarmee de verschroeiende hitte van de zon blokkeerde. Het was daardoor heel aangenaam buiten en we hebben met smaak gegeten. Echt voor herhaling vatbaar!
Zon in Asheville
Na een zeer regenachtige 36ste verjaardag op maandag trof Rob het vandaag beter. Alsof er gisteren geen druppel is gevallen kwam de zon vandaag al snel tevoorschijn en klom de temperatuur naar 30 graden. De lucht was strak blauw en dat er in Nasheville, Tennessee in 48 uur 40 cm regen is gevallen, geloof je alleen als je de beelden op televisie ziet. Wij zijn gisteren alleen maar geschampt door het verwoestende regengebied dat overtrok en op veel plaatsen zo veel schade heeft aangericht.
Dat neemt niet weg dat we toch blij waren met een mooie en droge dag vandaag. We hadden al snel besloten om naar het Biltmore landgoed in Asheville te gaan. Het was voor ons al weer een dik jaar geleden dat we hier voor het laatst geweest zijn en mijn ouders zijn hier twee jaar geleden, tijdens hun eerste bezoek aan deze omgeving, ook geweest. Alex vond de bloemenpracht natuurlijk schitterend en deed vooral zijn best om stiekem bloempjes te plukken. Waar hij ook erg goed in is geworden, is het omver trekken van de informatiebordjes bij de verschillende planten. Hij wordt er steeds handiger in en sjort ze in een mum van tijd uit de grond, om er vervolgens mee aan de haal te gaan. Wat is het toch een ondeugd af en toe!
Beestjes kijken
Net als Alexander en papa en mama vinden opa en oma een dierentuin ook wel leuk. Het was dan ook al op de tweede dag van de vakantie dat we in Hollywild terecht kwamen. Opa en oma wilden wel eens zien hoe Alex achter de ganzen aan zit en alles op zijn eigen manier bekijkt.
We hadden een flinke zak voer gekocht om aan de dieren in het park te geven. Alex kreeg al gauw in de gaten dat de geitjes deze knabbels erg lekker vinden en hij durfde het zelfs aan om de beesten zelf te voeren. Dit ging prima tot een van de geitjes wel erg enthousiast een greep naar het handje van Alex deed. Daar schrok de kleine man natuurlijk van en hij hield het direct voor gezien met voeren. Dat betekende gelukkig ook dat hij het diervoer ook niet meer zelf opat.
Even later was hij het voorval al weer vergeten en stond hij vol enthousiasme de babygeitjes te voeren. Het is dus geen langdurig trauma geworden.
De cozy coupe
Enige weken geleden maakte Alex kennis met de Cozy Coupe van Little Tikes, een wagentje dat al 30 jaar lang een grote hit is bij jonge kinderen. Alex was bepaald geen uitzondering, vanaf het moment dat hij het karretje zag, was hij er niet meer bij weg te slaan. Nu opa en oma Eindhoven op bezoek zijn, heeft hij geluk: hij heeft van hen zijn eigen Cozy Coupe cadeau gekregen.
Al op de eerste avond van hun vakantie kwamen de vele onderdelen van het autootje uit een grote doos. Alex herkende het meteen en kroop al op de zitting voordat er ook nog maar twee onderdelen aan elkaar geschroefd waren. Vol enthousiasme klom hij onophoudelijk achter het stuur en er weer achter vandaan, om vervolgens opnieuw te beginnen. Helaas bleek er een vrij belangrijk onderdeel te ontbreken, waardoor we de Cozy Coupe niet in elkaar konden schroeven, maar de doos moesten ruilen voor een nieuwe.
Op woensdag zijn we bij Toys R Us de doos gaan ruilen en we kregen zelfs 20 dollar terug omdat het wagentje deze week in de aanbieding bleek te zijn. Een geluk bij een ongeluk. Eenmaal thuis hebben we in de tuin de klus alsnog geklaard, terwijl Alex ongeduldig in de auto zat te wachten tot alles aan elkaar was gemonteerd. Daarna heeft hij de rest van de dag met zijn nieuwe bolide gespeeld. Het is een heel schattig gezicht en net als papa iedere ochtend, zwaait hij lief gedag als hij in de auto stapt om te vertrekken. We hebben zelfs een nummerplaat met zijn naam erop op de Cozy Coupe geschroefd, zodat iedereen kan zien wie de eigenaar van de raceauto is.
Een reis vol pech
De vakantie van mijn ouders in South Carolina is er weer eentje voor de boeken. De eerste pech begon natuurlijk al met de beruchte vulkaanuitbarsting in IJsland, waardoor hun reis elke dag werd opgeschoven en steeds onzekerder werd. Op de vrijdag van vertrek zijn ze nog naar het vliegveld in Dusseldorf geweest, waar ze in alle commotie hun laptop zijn kwijtgeraakt. Maar het vliegtuig bleef aan de grond en het zou nog 11 dagen duren voordat ze uiteindelijk de oversteek naar de USA zouden maken.
In de tussentijd bleek dat het geen zin meer had om de camper, die we voor 2 weken gehuurd hadden, op te halen, waardoor we het borgbedrag kwijt waren. Bij het inchecken in Dusseldorf bleek vervolgens dat de visapapieren die ze op internet hadden ingevuld nep waren en dat ze ieder voor 50 dollar opgelicht zijn. Mijn moeder moest door het verschuiven van de reis een nieuw paspoort aanvragen, wat natuurlijk ook weer de nodige problemen gaf.
Het enige geluk dat ze hadden, was dat het vliegtuig van Duitsland naar de VS 40 minuten te vroeg landde, waardoor ze net genoeg tijd hadden om de aansluitende vlucht in Atlanta te halen en ze even na 16.00 lokale tijd in Greenville waren. De capriolen van Alex maakten al snel veel goed! Bij deze hartelijke groeten aan het thuisfront.
De tijd vliegt
Zaterdag is een beetje een vreemde dag vol uitersten. Natuurlijk vieren we Robs verjaardag vandaag, maar het is ook de dag dat mam en Jos weer naar huis gaan. Het is ongelooflijk dat drie weken zo omgevlogen zijn. Zodoende zijn er ballonnen en cadeaus maar zijn we tegelijkertijd bezig met het passen en meten van alle koffers in de achterbak. Er is vandaag geen tijd meer om nog iets te doen want om 9.45 rijden we al naar het vliegveld in Greenville.
Het inchecken op GSP is zoals gewoonlijk erg simpel en na een rondje over het vliegveld is het tijd om door de metaaldetector en paspoortcontrole te gaan, het punt waar je echt afscheid moet nemen. We wensen mam en Jos een goede reis en beloven hen dat het een makkelijkere reis wordt dan op de heenweg en dat alle lastige dingen nu achter de rug zijn. We rijden zelf terug naar huis, doen boodschappen en rijden naar Bed, Bath & Beyond om eindelijk de broodmachine te kopen die we al zo lang willen hebben.
Als we terug komen en de vluchtstatus van mam en Jos bekijken, zien we
dat hun vlucht naar Atlanta geannuleerd is vanwege het slechte weer. Rob belt naar het vliegveld om uit te vinden of ze nog naar Atlanta zullen reizen vandaag, of dat we ze weer moeten ophalen van het vliegveld zoals hij zelf onlangs heeft meegemaakt toen hij naar Chicago vloog. Het blijkt dat ze zijn omgeboekt naar een latere vlucht, maar ook die heeft flinke vertraging. Als deze vlucht eindelijk naar Atlanta vertrekt is hun aansluitende vlucht naar Dusseldorf al vertrokken. Rob belt naar Atlanta om te achterhalen of mam en Jos ergens overnachten, zodat we hen kunnen bereiken. Dan horen we dat ze zijn omgeboekt op een vlucht naar Barcelona later op de avond en dat ze de volgende dag vanaf Barcelona naar Dusseldorf zullen vliegen. Van de simpele reis die we hen beloofd hadden, is dus weinig terecht gekomen.
Chimney Rock
Op vrijdag heeft Rob een vrije dag genomen zodat we met z’n vieren naar het mooie Chimney Rock kunnen gaan. De zon schijnt uitbundig en omdat het zo’n 30 graden zal worden vandaag, nemen we flink wat water mee. We rijden door het mooie landschap en zien de bergen in de verte al opdoemen, lang voordat we bij Chimney Rock zijn. Het laatste stuk van de weg slingert door de bergen en is niet minder dan spectaculair. We parkeren de auto bij het Old Rock Cafe en lopen eerst door het kleine dorpje en langs de met gigantische keien bezaaide Rocky River. Het blijft adembenemend, ook als je hier voor de derde keer bent. Sinds ons vorige bezoek is de natuur flink uitgelopen waardoor het er toch weer anders uit ziet.
Bij een outdoor winkel koopt Rob een nieuwe korte broek en we lunchen in het Old Rock Cafe voordat we met de auto de flinke klim maken naar de parkeerplaats onder de rots waar Chimney Rock zijn naam aan te danken heeft. Het is geen overbodige luxe om met zonnebrandcreme te smeren voordat we de rots op gaan. We nemen voor het eerste stuk bovendien de lift zodat we onze energie sparen voor het zware stuk dat daarna nog volgt. De lift zoeft in 30 seconden 26 ‘verdiepingen’ omhoog en we stappen uit bij de rots waar de Amerikaanse vlag nog altijd trots wappert.
Na de nodige foto’s beginnen we aan de heftige klim naar het wandelpad dat een stuk hoger ligt. Dit houdt in dat we zo’n 25 minuten kaarsrechte trappen op moeten lopen om daar te komen en we pauzeren geregeld om een slok water te nemen. Eenmaal boven is het genieten van het prachtige uitzicht en de mooie natuur. Het is rustig op deze hoogte en je komt niet veel mensen tegen. Het pad bestaat voor een deel uit aangelegde houten paden en voor de rest uit met keien bezaaide rots, zodat je redelijk wat moet klauteren.
Na enige tijd komen we bij de Hickory Nut Fall, een waterval die 120 meter omlaag klatert. Het is een schitterende plaats en tot ons genoegen hoeven we hier niet om te draaien zoals de vorige keer, maar kunnen we de weg vervolgen en langs de berg afdalen naar de parkeerplaats. Elke hoek die je omgaat biedt een nieuw mooi uitzicht, stuurt je langs een soort natuurlijke douche of door een zeer nauwe spleet in de rots waar niet iedereen tussen zal passen. Het is een avontuurlijke wandeling en aan het eind van de dag, na 5 uur klimmen en dalen, zijn we moe maar tevreden. We rijden nog niet direct terug naar huis maar drinken eerst iets bij een biker bar aan Lake Lure. Op de weg terug stoppen we in Spartanburg bij een Thais restaurant want niemand heeft veel zin om te koken na zo’n zware dag!
Hollywild en de Walnut Grove Plantation
Ook op donderdagmorgen breng ik Rob naar zijn werk en pik ik bij Ingles een paar muffins mee. Ik haal ook meteen de boodschappen voor het avondeten zodat we daar geen tijd meer aan hoeven te spenderen, want vandaag hebben we een druk programma. ’s Morgens gaan we naar Hollywild, het dierentuintje in het nabijgelegen plaatsje Inman en ’s middags gaan we naar de Walnut Grove Plantation, waar ik met Rob onlangs nog geweest ben.
Met de nodige hulp van de TomTom komen we bij Hollywild terecht. Dit ligt midden in de rimboe en ondanks dat het een doordeweekse dag is, loopt er genoeg volk rond. We kopen kaartjes en gaan het park binnen. Hoewel het niet verschrikkelijk groot is, is er wel genoeg te zien. De dieren in Hollywild zijn allemaal beesten die in Hollywoodfilms hebben meegespeeld en/of in reclamecampagnes te zien waren. Bij elke kooi staat beschreven in welke films het bewuste dier te zien was. Er zijn veel leeuwen, tijgers en andere roofdieren. De dieren zien er bijzonder goed verzorgd uit en we hopen maar dat ze goed afgericht zijn en naar hun verzorgers luisteren, want de kooien zijn waarschijnlijk niet stevig genoeg als de beesten een keer flink kwaad worden.
In het park kun je ook met een safaribus mee en dit is een hele belevenis. De chauffeur haalt eerst een flinke kist met oud brood en deze wordt in de bus gezet. Vervolgens rijden we het park in waar honderden herten, reeen, zebra’s, emoes en diverse runderen rondlopen. Deze dieren weten heel goed dat ze bij de safaribus eten kunnen halen en ze komen gretig op de bus afrennen waar ze om brood komen bedelen. In de bus waar wij in zitten is het niet verschrikkelijk druk, dus we kunnen volop dieren voeren. In de grote wei staat ook de gigantische koe die ik in december gezien heb toen we hier waren voor de kerstlichtjesroute. Het enorme beest steekt boven alles uit en ook mam en Jos hebben nog nooit zo’n joekel gezien.
Na Hollywild rijden we naar de Walnut Grove Plantation. Het is inmidddels na de middag en we hebben behoorlijke trek. Gelukkig is vlakbij de plantage een tankstation met een Subway erin waar we onze tanden zetten in een flinke boterham. De plantage is nu een stuk groener dan de vorige keer dat ik hier was en het is heerlijk toeven in de tuin. Mam en Jos volgen de rondleiding met gids en ik blijf zelf buiten in de zon zitten en neem nog wat foto’s. We volgen de wandeling die uitgezet is op het terrein en rijden daarna weer terug naar Boiling Springs. Het is al na 16.00 als we thuis komen, net op tijd om nog wat te drinken voordat het tijd is om Rob op te halen.
Op pad zonder Rob
Op woensdag gaat Rob weer gewoon werken en ik breng hem zodoende ’s morgens weg zodat wij overdag de auto tot onze beschikking hebben. We spreken af om hem om 17.00 weer op te halen. Op de weg terug stop ik even bij Ingles om daar verse muffins mee te nemen voor bij de koffie. Ze zijn nog warm als ik thuis kom.
Mam ziet het wel zitten om een keertje te gaan winkelen in Gaffney’s Prime Outlet Center. Hier zijn we gisteren nog langs gereden toen we terug kwamen uit Charlotte en het vrolijk gekleurde winkelcentrum ziet er ook van een afstandje erg aantrekkelijk uit. We komen er rond 10.00 aan als de winkels net open zijn, parkeren de auto bij een vestiging van Eddie Bauer en beginnen aan een tochtje langs de 80 winkels die hier gevestigd zijn. Mam vindt al snel een aantal dingen bij Lane Bryant waar ze geen nee tegen kan zeggen en Jos doet goed zijn best bij Tommy Hilfiger. Steeds als we bij de auto in de buurt komen, gaat de achterbak even open om er een paar tassen 
in te zetten.
Als we in de middag weer terug zijn is het heerlijk zonnig weer en gaan we lekker in de tuin zitten. Als ik Rob ga halen, proberen mam en Jos al hun souvenirs in hun koffers te pakken en komen er achter dat ze meer spullen hebben dan ruimte. Zodoende rijden we ’s avonds nog een keertje naar Walmart om een nieuwe koffer te kopen. Het zal nog een klus worden om alles mee te nemen.
Peperazzi Blog 