Categorie: Vakantie

Op 13 mei van dit jaar zag de tweede telg van Wim en Ann, Lucie, het levenslicht in Spartanburg Regional Hospital. Die dag (en nacht) pasten wij op hun oudste, de kleine Hugo en hoewel een simpel ‘dankjewel’ volstaan had, overrompelden Wim en Ann ons met het aanbod ons als dank te trakteren op een paar dagen in een chalet in de bergen. Dit weekend was het halsoverkop zo ver en na een haastige planning vertrokken we vrijdagmiddag naar Blairsville in het noorden van Georgia.

Na een rit van een krappe drie uur kwamen we aan bij de Chocolate Moose, een chalet met 4 slaapkamers en 2 badkamers, een flinke keuken, eetkamer en buitendek met schommel, schommelstoelen, zithoek en jacuzzi. Het was kortom echt afzien daar, zo ver van alle moderne gemakken verwijderd… Toen Wim en Ann met kinderen en oma (de moeder van Ann is op dit moment op bezoek) arriveerden, had Alex al gekozen welke kamer ‘van hem’ was. Rond 19.00 zaten we allemaal om de tafel voor ons eerste maal en toosten we op een feestelijk weekend ter ere van de kleine Lucie (die overigens al weer bijna drie maanden oud is – wat vliegt de tijd). Voordat we nog maar aan tafel zaten, had Alex zijn nieuwe ‘oma’ al geadopteerd, iets wat makkelijk te begrijpen is als je plotseling zo’n hartelijke grootmoeder te leen krijgt.

De kinderen hadden de grootste lol en Alex was erg gelukkig met de jacuzzi, waar hij in totaal drie keer in heeft gezeten. Nova op haar beurt kreeg geen genoeg van de schommelbank, dat was haar geliefde stekje. De eerste avond maakten we plannen voor de zaterdag: ’s morgens een wandeling in Vogel State Park en ’s middags naar een wijnproeverij en eventueel, als het zo uitkwam, konden we nog naar een modeltreinenmuseum dat in de buurt was. We waren zo wijs geweest om Alex op voorhand niets te vertellen, want als je op vakantie bent weet je immers niet precies hoe je dagen gaan uitpakken.

Na een stevig ontbijt reden we zaterdagmorgen in een minuut of 10 naar Vogel State Park, een flink natuurgebied met heel wat recreatiemogelijkheden. De Smoky Mountains deden hun naam eer aan deze ochtend, want de beroemde mist hing erom heen en het is deze mist die ervoor zorgt dat het lijkt of de bergen roken. In de loop van de ochtend trok de mist op en bij elke bocht rond het meer waar we wandelden, werd de lucht blauwer en het uitzicht fraaier. De kinderen vermaakten zich prima met stenen in het water gooien (iets wat Alex aan Hugo geleerd heeft dit weekend – of zijn ouders daar ook blij mee zijn is zeer de vraag) en liepen hun korte beentjes moe op de ca. 1 mijl rond het water. In de buurt van de parkeerplaats werd Alex plots gestoken door een wesp, iets wat terecht dikke tranen opleverde. Het laatste stukje hebben we hem gedragen en terug bij de auto zijn been verzorgd. Het bezoekerscentrum had een middeltje tegen insectenbeten en in mama’s tas zat nog een pleister van Cars. Na de nodige kussen en knuffels en een zakje troostchips, reden we terug naar het chalet voor de lunch.

Even voor 14.00 stonden we bij het treinmuseum. Hoewel, echt een museum was het niet, het was een volslagen uit de hand gelopen hobby die zoveel bekijks trok dat het nu min of meer werd uitgebaat. De hobbyist in kwestie, een heer van ruim in de 80, vertelde hoe het geheel tot stand was gekomen. Als kleine jongen droomde hij al van een grote treinbaan en toen hij 70 was, was het eindelijk zover. Toen we na zijn uitleg naar de ruimte werden gebracht, waren we inderdaad zeer onder de indruk. De beste man had, met hulp, vele replica’s gemaakt van bekende plaatsen in Georgia en ook enkele uit North Carolina (bijvoorbeeld Biltmore House). Je kon overal tussendoor lopen en je verbazen over de eindeloze details waar duidelijk met veel liefde en plezier aan gewerkt was. Alex vond het natuurlijk adembenemend en wilde absoluut niet meer weg, maar ook Hugo vond het prachtig. Hij stond te klappen en springen als er weer een treintje voorbij kwam en alleen dat al was de vrijwillige bijdragen (ten goede komend aan lokale goede doelen) meer dan waard. Voor Alex was een het mooie troost voor de wespenbeet die heus wel pijn deed. Nova en Lucie hebben alles gemist, want zij waren beide in diepe rust.

Van de treintjes was het een stukje rijden naar een wijnproeverij waar witte wijnen werden gemaakt. Gezamenlijk probeerden we een flesje en het was heerlijk zitten onder de druivenranken met een fris glaasje in de hand, een lekker kaasje op tafel, prachtig uitzicht op de bergen, af en toe een licht briesje, goed gezelschap en het gegiechel van de spelende kinderen. Als je dan nog geen vakantiegevoel krijgt, weet ik het ook niet meer. Op de weg terug naar de Chocolate Moose pikten we wat boodschappen mee voor een barbecue op het dek. Het was er ’s avonds fantastisch weer voor en na het eten waren de kinderen helemaal uitgeteld.

Dat de kleinsten erg moe waren, bleek op zondagochtend wel, want we waren pas om 8 uur op. Bij ons is dat het equivalent van ‘heel lang uitslapen’. Ontbijten en vervolgens de auto’s weer inruimen en helaas weer gedag zeggen tegen ons vrolijke verblijf in Blairsville. Voor de zondag hadden we gekozen voor het bekijken van de Tallulah Gorge in Tallulah Falls in Georgia. Het was nog wel zo’n vijf kwartier rijden omdat het grotendeels over binnenwegen moest, maar het was wel een erg fraaie rit. Het was flink slingeren door de bergen en dat leverde op den duur een probleem op: Alex gooide zijn hele ontbijt er weer uit en dat op de ochtend dat hij 3 boterhammen en een potje yoghurt had gegeten. Het was om die reden dat we Wim en Ann kwijtraakten (het idee was dat wij hen zouden volgen). Gelukkig hadden we het adres van onze bestemming in onze telefoon geprogrammeerd en hoefden we maar te luisteren naar de GPS, dus wat kon er mis gaan?

Welnu, een hele hoop dus. Het ging een hele poos goed, totdat we volgens de GPS ergens naar rechts moesten waar geen rechts was. Vervolgens werden we de bossen ingestuurd, een grindpad op, kwamen we bij een gesloten hek en we slingerden heel steil naar beneden op een weggetje waar je absoluut niet kon omdraaien. Natuurlijk was de telefoonontvangst nihil, dus niet alleen hadden we aan de GPS niet veel meer, het was ook bijzonder moeilijk om te communiceren met de andere helft van het gezelschap. Toen we bij de kampeerplaats aankwamen, waar wij dachten wel door te kunnen rijden naar het bezoekerscentrum van het park, stonden we aan de rand van het Yonah meer, in Tugalo park, zo stond op een bord te lezen. Er konden misschien 10 kampeerders staan en het was duidelijk niet waar we moesten zijn. Mondjesmaat kregen we uit het andere kamp wat sms’jes binnen met een adres dat we moesten inprogrammeren, een dame aan het meer vertelde hoe we terug moesten komen bij de hoofdweg en uiteindelijk hadden we weer voldoende bereik om het Tallulah Gorge park te bereiken. Daar bleek natuurlijk dat we entreegeld contant moesten betalen, terwijl we geen cent bij ons hadden en de dichtstbijzijnde pinautomaat lag bijna 10 km verderop bij een pompstation, wat best lastig is als je tank bijna leeg is. Uiteindelijk is Wim ons komen redden, want anders hadden we daar nu waarschijnlijk nog gestaan.

Met enige vertraging begonnen we dus aan onze wandeling door de spectaculaire Tallulah Gorge, een kloof van 2 mijl (3.2 km) lang en 1000 voet (ruim 300 meter) diep.  De uitzichten waren bijzonder mooi en dankzij een warme, heldere dag konden we ook ver kijken. In de diepte zagen we verschillende hangbruggen die onderdeel waren van diverse wandelingen in het gebied rond de kloof. Om helemaal af te dalen naar de bodem van de kloof moest je niet minder dan 630 traptreden af (en niet geheel onbelangrijk, daarna weer terug op) dus we hebben ons beperkt tot de best begaanbare stukken met zicht op de bovenkant van de Gorge. Wim, Ann en Rob zijn het eerste deel van de trappen afgegaan, een slordige 350 traptreden en dat is  best even puffen als het 30 graden is.

Na het bewonderen van het natuurschoon was het inmiddels al bijna half vier en gezien de lange terugreis tijd om afscheid te nemen. Via een pompstation en een McDonalds zijn we tegen 19.00 weer thuis aangekomen. Een heerlijk weekend dat veel te snel om was, maar het geeft ons zeker nieuwe ideeen voor bestemmingen in de toekomst. Dank aan Wim en Ann, het was super!

Het is al weer een paar dagen stil op de blog en dat komt niet omdat er niks te melden is, maar juist omdat het heel erg druk is geweest. Na onze lange en vermoeiende terugreis hadden we direct bezoek. Onze vrienden Vicki en Daniel hebben hun huis verkocht en waren druk in de weer met inpakken en verhuizers. Ze hadden daarom een logeerplaats nodig en die hadden wij hen aangeboden. Tenslotte wonen we vlakbij hun oude stek dus dat was wel zo gemakkelijk. Na onze vlucht moesten we snel alles in orde maken voor hun bezoek, dus de koffers uitruimen en alle was doen (4 machines vol!). We kwamen op dinsdagavond laat thuis en moesten toen nog boodschappen doen om de lege koelkast te vullen, want met een kale koelkast kun je natuurlijk geen gasten ontvangen.

Wat jetlag betreft had Alex daar toch wel behoorlijk last van. De eerste nacht was hij al om 3.45 wakker. Echt klaarwakker. Om 4.00 ’s morgens zat ik met hem naar Bob de Bouwer te kijken. De kleine boef zat boordevol energie! De volgende nacht werd hij al om 4.00 wakker en de nacht daarna om 4.30. Zo kwam er iedere nacht een beetje bij en afgelopen nacht heeft Alex gelukkig weer tot 6.20 geslapen. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat we hem gistermiddag lekker in de speeltuin hebben laten hollen, daar wordt hij meestal wel moe van.

Nu we weer een aantal dagen terug in de USA zijn, kunnen we terugkijken op een reis die ontzettend fijn en jammergenoeg veel te kort was. We kunnen niet duidelijk genoeg maken hoe dankbaar we zijn voor alle gastvrijheid, alle bezoekjes van iedereen, de vele cadeautjes voor Alex en onze kleine meid. We voelen ons altijd heel erg welkom en dat vinden we heel bijzonder. Lang niet iedereen heeft zo veel geluk met familie en vrienden!

Van onze trip zijn nog een aantal filmpjes die we tot op heden niet in een berichtje hebben geplaatst, dus daarom bij deze!

Op de laatste dag van onze vakantie leek het ons een leuk idee om met alle opa’s en oma’s een dagje uit te gaan. Aanvankelijk wilden we naar het Spoorwegmuseum in Utrecht, omdat het op de weg ligt naar Amsterdam en omdat Alex helemaal gek is van treinen. Maar dat bleek jammergenoeg gesloten op maandagen en zodoende zijn we in plaats daarvan naar Madurodam gegaan. Een klein stukje uit de richting, maar wel een plaats waar treintjes rijden.

Dat bleek dus een schot in de roos te zijn! Alex zag al direct bij binnenkomst de treinen staan en was zo enthousiast aan het wijzen dat de fotografe moeite had om hem op de kiek te zetten. Met z’n allen stonden we te roepen, ‘Alex! Alex!’, dat moet een grappig gezicht zijn geweest. Zoals het een echt peuter betaamt, trok hij zich er weinig van aan en ging lekker zijn eigen gangetje.

Jammergenoeg was het ook vandaag weer snijdend koud, de wind blies overal doorheen. Madurodam is bovendien een vrij vlak stuk waar je flink op de trek zit. Alex trok zich er weinig van aan, hij was waarschijnlijk het warmst aangekleed van ons allemaal. Maar de rest van het gezelschap stond flink te blauwbekken, zoals de laatste dagen wel vaker het geval is geweest. Gelukkig was er een restaurant waar we een beetje konden opwarmen, maar na een uur of drie hielden we het maar voor gezien. De foto’s bleken uiteindelijk erg goed gelukt te zijn en we hebben er een flink aantal gekocht. Een mooi souvenir van een wat bitterzoete dag.

Iedereen is wel zo’n beetje op de hoogte van ons bezoek in Meijel en dus proberen we zo veel mogelijk familie en vrienden te zien. Alex wordt overal ontzettend verwend met cadeaus en als ouders mogen we wel stellen dat hij zich keurig gedraagt en steeds een goede indruk maakt. Ook ons tweede kindje wordt goed bedacht, de kleine meid heeft aan het eind van deze reis al een fraaie garderobe bij elkaar verzameld.

Op donderdagavond  kwam An op bezoek voor ons ‘jaarlijkse avondje Chinees’. De babi pangang smaakte na zo’n lange tijd echt heerlijk! Ook Alex heeft deze keer voor het eerst echt goed gegeten, rijst met saus en kroepoek, tot zijn buikje er bol van stond.

Voor vrijdag stond een bezoekje aan Heesch op de planning, waar we eens zijn gaan kijken waar (schoon)zusje Moniek en haar gezinnetje tegenwoordig wonen. Het was erg leuk om iedereen na zo’n lange tijd weer te zien, Robin en Sanne waren in het afgelopen jaar enorm veranderd! Dat ook zij er een broertje of zusje bijkrijgen volgend jaar zal geen enkel probleem zijn, ze waren ontzettend lief voor Alex en speelden volop met hem. Binnen de kortste keren zat Alex bij ze op schoot en werd aan het handje meegenomen of ergens naar toe gedragen. Hij had de middag van zijn leven!

’s Avonds zijn we met z’n allen gaan eten in een nabijgelegen pannenkoekenrestaurant. Er stonden de heerlijkste pannenkoeken op het menu en voor de kinderen was er een flinke speelkamer vol leuke dingen. De kids hebben daar samen air hockey gespeeld en dat was verschrikkelijk leuk om te zien. Alex viel op weg naar huis als een blok in slaap… niet verwonderlijk!

Op woensdag kwam er een eind aan ons verblijf in Eindhoven en zijn we met alle bagage in de Swift naar Meijel vertrokken.Voor Alex ging er weer een nieuwe wereld open, allemaal nieuwe speeltjes en een nieuw huis om te ontdekken. Opa had voor hem een trapauto gevonden en opgeknapt en ook een driewieler om op te crossen. Jammer alleen dat het weer zo somber, koud en guur is (en blijft), anders had hij veel meer buiten kunnen spelen!

In de huiskamer stonden papa’s oude tafel en stoel voor hem klaar en een boel speeltjes die opa en oma voor hem verzameld hebben de afgelopen maanden. Van tante Mieke stond al een cementfabriek van Thomas de Trein klaar om uit te pakken, en er waren enkele treintjes om direct mee aan de slag te gaan. Binnen de kortste keren stond het huis natuurlijk op z’n kop, overal speelgoed en een tevreden Alex die ‘tuut tuut’, ‘broem broem’ of ‘baa baa’ riep.

Tot op heden vermaakt hij zich dus prima, alleen het eten blijft een strijd. Gisteravond was An op bezoek met een flinke portie Chinees en dat was de eerste keer dat de kleine boef eens lekker heeft zitten smikkelen. Nasi met saus en kroepoek en af en toe een klein stukje babi pangang. Fantastisch om te zien hoe hij de ene lepel na de andere in zijn mond stopte. Hopelijk lust hij vanavond ook nog de restjes.

Bij Aquabest zitten verschillende attracties voor groot en klein, en omdat het zondag niet zo droog bleek te zijn als voorspeld zijn we daar eens naar toe gegaan voor een bezoek aan Dippy Doe. Dit is een overdekt speelpaleis voor grote en kleine kinderen en we hadden gedacht dat Alex zich daar mooi een paar uurtjes kon vermaken.

Met enig enthousiasme is hij naar binnen gegaan, maar dat enthousiasme verdween al snel. Om de een of andere reden vond hij er he-le-maal niks aan, kroop hij bij ons op schoot en pakte ons bij de hand en sleepte ons weer richting de uitgang. We hebben het een half uur geprobeerd maar het werd ons wel duidelijk dat we hem echt geen plezier deden door te blijven. Gelukkig waren ze bij de kassa erg begripvol en kregen we ons geld weer terug. Helaas, dat was geen succes.

We zijn ’s middags dan maar naar de kinderboerderij in Uden gereden. Het was inmiddels droog en zowaar zonnig en ook hier duurde het eventjes voordat Alex ontdooide. Hij had dan ook weer weinig geslapen en met een heel serieus gezicht zat hij alles te bekijken. Na een tijdje kwam hij dan toch los, iets wat ook in het speeltuintje duidelijk werd. Er was weer veel zand en toebehoren, dus meneertje was helemaal in zijn nopjes. We zijn bijna tot sluitingstijd gebleven!

Op maandag staat een bezoek aan de Efteling op het programma, het weer belooft dan in ieder geval droog te zijn. Nu maar hopen dat Alex er niet net zo over denkt als bij Dippy Doe vandaag.

Het heeft even geduurd, maar inmiddels zijn we dan eindelijk in Nederland terecht gekomen. Het vliegen met Alex ging over het algemeen vrij goed, hij heeft zich het grootste deel van de tijd keurig gedragen! De vlucht van Atlanta naar Amsterdam zat tot de laatste stoel vol, dus we hadden veel minder plaats dan we gedacht hadden (vanwege de problemen de dag ervoor waren veel mensen omgeboekt en de nog lege stoelen dus gevuld). In plaats van een paar lege plaatsen naast ons hadden we dus een paar stevige kerels naast ons zitten, wat de toch al beperkte ruimte er niet veel beter op maakte.

Alex heeft onderweg nog geen 4 uur geslapen, dus we waren benieuwd hoe dat verder zou gaan als we eenmaal aan zouden komen. Het vliegtuig stond drie kwartier te vroeg al aan de grond en onze bagage, die de dag ervoor nog naar Detroit was gestuurd, zat samen met ons op dezelfde vlucht. Het duurde gelukkig ook geen eeuwigheid voor de koffers van de band kwamen rollen en daarna konden we door de douane en eindelijk naar de opa’s en oma’s.

Alex moest eens met z’n ogen knipperen want hij kende zijn grootouders natuurlijk wel, hij was alleen niet gewend om ze in 3D te zien! Maar het duurde niet lang of hij zat vrolijk bij ze op schoot en was de gangmaker van het gezelschap. Met z’n allen hebben we even koffie gedronken op het vliegveld en de kleine boef van top tot teen bestudeerd. Alex vond het allemaal prima en ook de Bob de Bouwer ballon die hij nog kreeg viel goed in de smaak.

Van het vliegveld was het richting Eindhoven en na een half uurtje rijden vielen de oogjes van Alex toch nog even dicht. Eenmaal aangekomen dook hij direct op het vele speelgoed dat voor hem klaarstond, alle grootouders hadden weer goed hun best gedaan om het nodige te verzamelen. De camera’s knipten er driftig op los en Alex brabbelde dat het een lieve lust was.

Toen opa en oma Meijel weer richting huis waren vertrokken, zijn we met Alex nog naar de speeltuin geweest. Het was in dezelfde speeltuin dat hij ruim een jaar geleden voor het eerst met zand heeft gespeeld en ook deze keer heeft hij zich weer prima met zand vermaakt. De vele schepjes die er lagen vond hij prachtig, wat hem betreft had hij 2 uur lang gegraven en zand verplaatst! Al voor het avondeten viel de kleine man uitgeput in slaap en het leek er even op dat hij al vroeg aan een lange nacht zou beginnen. Maar na drieenhalf uur zat hij ineens weer rechtop en vond hij het weer tijd om te spelen. Vroeg naar bed gaan zat er voor een zeer vermoeide papa en mama dus helaas niet in.

Het komen en gaan naar het gebied waar we wonen is niet echt iets dat doorgaans vlekkeloos verloopt. De natuur gooit nog wel eens roet in het eten (soms letterlijk) en ook deze keer is het weer prijs. Vanmorgen stonden we om 11.00 op het vliegveld, zijn met veel moeite ingecheckt en gekeurd en vol verwachting hoe het met Alex zou gaan en zijn tweede vlucht naar Europa.

Om 12.44 zouden we vertrekken, maar rond 12.30 begonnen de eerste sombere berichten. Wegens slecht weer in Atlanta werd de vlucht uitgesteld naar 14.15. Hier kwam later nog eens 20 minuten bij, en nog eens 20 minuten. Plotseling moesten we heel snel instappen omdat we dan toch toestemming hadden gekregen voor vertrek. Daar zaten we dan, gepropt in het kleine en overvolle vliegtuig. Te wachten. En wachten. En wachten. Want we zaten dan wel, maar de piloot kreeg steeds te horen dat het vertrek opnieuw werd uitgesteld. Tot overmaat van ramp bleek er opeens een technisch mankement te zijn, reden we terug naar de gate en moesten we weer uitstappen. Het bleek nog erg onzeker of we nog wel naar Atlanta konden vliegen vandaag.

Bij de balie zijn we gaan informeren naar onze opties, want inmiddels was het duidelijk dat we onze aansluitende vlucht naar Amsterdam niet zouden halen. We hadden de mogelijkheid om een dag later te vertrekken, of te wachten of de vlucht naar Atlanta alsnog zou gaan (geen garanties) maar dan vast komen te zitten in Atlanta omdat de late vlucht naar Amsterdam was volgeboekt, of proberen via een andere stad toch naar Amsterdam te vliegen. Maar helaas, vluchten naar Amsterdam waren er genoeg, maar geen mogelijkheden om in de overstapplaatsen te komen. Onze enige optie was de wachtlijst voor een vlucht naar Detroit, die om 18.30 zou vertrekken. Die zat in principe vol, maar als er iemand niet zou komen opdagen, konden we die stoelen krijgen.

Natuurlijk hadden wij weer het ‘geluk’ dat iedereen braaf aanwezig was en nadat we extra lang mochten wachten (want ook deze vlucht was vertraagd), konden we huiswaarts keren. Dat wil zeggen, nadat we onze tickets alsnog hadden omgeboekt naar de vlucht van donderdag. We moesten ook onze koffers nog even ophalen, en dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Na een half uurtje wachten bleken onze koffers nergens te vinden te zijn en men vermoedt dat ze alsnog naar Detroit zijn vertrokken. Het is dus maar hopen dat die in Amsterdam terecht komen en dat we ze daar dan terug kunnen vinden.

Het enige positieve aan vandaag waren de vele complimenten die we mochten ontvangen over Alex. Iedereen vond dat we een heel lief zoontje hebben dat zich keurig gedroeg ondanks het lange wachten en de saaie omgeving. Tja. Hopelijk is hij morgen weer zo braaf.