Vakantie – Pagina 3 – Peperazzi Blog

Een weekend in Atlanta (3)

Atlanta in de mist — Vandaag laten we de grote stad weer achter ons

Op maandagmorgen is het tijd om uit te checken. Het weekend zit er weer op en nu is het tijd voor zaken en de eigenlijke reden dat we in Atlanta zijn: het aanvragen van nieuwe paspoorten. Gisteravond hebben we alles al zo ver mogelijk ingepakt zodat we snel op pad kunnen. Volgens de routebeschrijving is de fotograaf waar we pasfoto’s op Nederlands formaat kunnen laten maken ongeveer 16 minuten rijden bij ons vandaan. We hebben er een afspraak om half tien, maar we houden nu eenmaal graag een slag om de arm en we checken om 8.45 uit. Onze auto wordt uit de parkeergarage gehaald en we kunnen op weg.

Met behulp van de GPS navigeren we naar Sandy Springs, waar zowel de fotograaf als het Nederlands consulaat te vinden zijn. De route is een stuk verder dan aanvankelijk gedacht en maar net voor 9.30 staan we bij de gespecialiseerde fotograaf voor de deur. Ons ontbijt dat we gepland hadden te eten net voor we naar binnen zouden gaan schiet er dus bij in.

De fotograaf is nogal een perfectionist en hij neemt dus ruim te tijd om de perfecte foto te maken. De autoriteiten zijn erg streng tegenwoordig, zegt hij. Met name de reflectie op Robs brilleglazen is een probleem. Uiteindelijk heeft hij een oplossing: hij heeft verschillende brillenmonturen zonder glazen en zoekt er een uit die op Robs bril lijkt. Terwijl hij de ene na de andere foto schiet, is Alex volop op onderzoek uit in de fotostudio. Er hangt ergens een foto van een golden retriever waar hij maar niet van weg kan blijven. Het heeft voor de fotograaf natuurlijk voordelen dat hij als enige foto’s maakt op het ‘vreemde’ Nederlandse formaat, want hij kan er voor vragen wat hij wil. En zo komt het dat we 48 dollar mogen betalen voor een paar pasfoto’s.

We hebben nu nog 10 minuten om om 10.00 bij het consulaat te komen. Het is een ritje van 5 minuten en we vinden het in een keer. Dat wil zeggen, we vinden de parkeergarage in een keer, die overigens helemaal vol staat. We vinden ergens nog een krap plaatsje en moeten dan het consulaat zien te vinden, dat in een van de hoge, glazen gebouwen zit. Nergens staan bordjes of aanwijzingen en als we het aan mensen vragen hebben ze geen flauw idee dat er zoiets bestaat als Nederland, laat staan dat er een consulaat is. Uiteindelijk vinden we het dan toch en kunnen we met de lokettiste, die uit Leiden komt, aan het werk. Wederom veel papieren, kopieen en onze vingerafdrukken worden genomen.

Als alles is afgehandeld, kunnen we eindelijk op weg naar huis en een ontbijt/brunch/lunch gaan zoeken. We hopen op een Subway, maar het is een en al fastfood langs de weg: Sonic, Hardees, Burger King, Zaxby’s, Arby’s, Wendy’s… alleen maar vette hamburgerketens. Uiteindelijk stoppen we dan maar bij een McDonald’s, waar een grote overdekte speelplaats bij is. Daar kan Alex zich nog even uitleven voordat we aan de lange ruk naar Boiling Springs beginnen. Als we om half drie ’s middags thuis komen, hebben we in totaal 600 kilometer afgelegd. Toch een stevig tripje alles bij elkaar!

Een weekend in Atlanta (2)

Alex in het aquarium — Gefascineerd door de vissen

Het weerbericht voor zondag voorspelde regen an als we om 7.00 uit het raam kijken is het inderdaad erg grauw. Als een echte man gaat Rob ‘op jacht’ naar een ontbijtje. Dit zit niet inbegrepen in de prijs van de hotelkamer en de prijs van een boterham met gebakken ei is zo exorbitant (17 dollar) dat we het buiten de deur proberen te zoeken. Gisteravond hebben we op weg naar het hotel een zaakje op de hoek gezien dat elke ochtend broodjes en wraps zou moeten verkopen, dus Rob gaat daar eerst naar toe. Hij blijft echter erg lang weg en komt uiteindelijk terug met 2 bagels, 2 muffins en 2 koppen Starbucks koffie. Het zaakje op de hoek was vreemd genoeg toch dicht en hij moest half Atlanta doorkruisen om zo vroeg op zondag iets te vinden.

Om 10.00 lopen we naar het nabijgelegen Georgia Aquarium, het grootste aquarium ter wereld. Met een entreeprijs van 27 dollar per persoon verwachten er inderdaad het nodige van! En we worden niet teleurgesteld: het is gi-gan-tisch en indrukwekkend. Elk deel draait om een type water, wat ook tot uitdrukking komt in de aankleding van de tanks en de omgeving. Koraalriffen, rivieren, amazonegebied, oceanen, het komt allemaal aan bod. Rob de fotograaf kan zich weer helemaal uitleven, Alex stuitert van raam naar raam en probeert de voorbijzwemmende vissen te pakken.

Er zijn natuurlijk heel veel andere kinderen en Alex maakt weer genoeg nieuwe vriendjes. Een Aziatische vader met een zoontje (Eric) blijft bij Rob en Alex staan. De twee hummels blijken even oud te zijn, maar het is een wereld van verschil. Het andere kindje is nog een echte baby die door papa gedragen moet worden. Hij heeft een lekkere bolle toet en vindt het af en toe een beetje eng bij die grote vissen. Alex rent gewoon op alle beesten af, haaien, walvissen en krokodillen. Niks engs aan!

Via de website WhatToExpect.com, een site waar zwangere vrouwen en moeders ervaringen kunnen uitwisselen, heb ik veel medemoeders leren kennen die allemaal rond dezelfde tijd bevallen zijn. Een aantal van deze vrouwen zou toevallig op zondag in het aquarium samenkomen. En warempel, een van de dames, Conzuela, haar zoontje Miles en vriend James, zien we inderdaad op de afgesproken plaats. Miles is op dezelfde dag geboren als Alex, maar hij loopt nog niet. Ook op hem heeft Alex een streepje voor. Met z’n allen lopen we door het aquarium. Alex slaapt inmiddels als een blok, eindelijk zijn eerste (en enige) dutje van de dag. Zo kunnen we zelf ook nog even rustig rondkijken. De familie Smith is erg vriendelijk en we kunnen het goed met elkaar vinden. Na anderhalf uur komen we de andere moeders tegen, die ook rond 13.00 zouden komen maar blijkbaar te laat waren.

Rond 15.30 houden Rob en ik het voor gezien. We zijn al 5 uur in het aquarium en hebben nu alles wel zo’n beetje gezien. Voor veel te veel geld ($21,60) kopen we de souvenirfoto die bij binnenkomst van ons gemaakt is, halen we onze jassen op en doen de regencover over de kinderwagen. Het regent pijpestelen, dus we moeten stevig doorlopen. Vlakbij het hotel blijkt echter dat Alex onderweg een schoentje heeft uitgetrokken. Door de stromende regen lopen we dus weer helemaal terug, maar zonder succes. De schoen is kwijt. We zijn helemaal doorweekt van de regen, alles is nat en de straten lijken wel rivieren. Later zien we op tv dat er overstromingsgevaar is en dat er een tornadowaarschuwing geldt.

Terug in het hotel zijn we drijfnat en moeten we ons omkleden. Van onze plannen om naar een nabijgelegen winkelcentrum te gaan komt niks meer terecht. We moeten eerst even opdrogen. Op onze kamer spelen we met Alex tot het etenstijd is. Het regent nog steeds dat het giet, dus we kiezen voor het dichtstbijzijnde restaurant, Haveli, dat ongeveer 200 meter bij het hotel vandaan ligt. Het is Indiaas en we weten uit het verleden dat Alex dat wel lekker vindt. We bestellen samosas, lam vindaloo, kip tikka masala, pulao rijst en naanbrood.

We drinken er mango lassi bij en we leren Alex om door een rietje te drinken. Hij heeft het snel door en is de rest van de maaltijd helemaal gefixeerd door zijn rietje. De ober brengt nog een paar nieuwe. Vol enthousiasme drinkt Alex water door zijn rietje, maar nog veel lekkerder vindt hij onze mango lassi, waar hij zonder een druppel te knoeien regelmatig van drinkt. Aan het einde van de maaltijd is het natuurlijk weer een slagveld aan tafel, maar we hebben wel heerlijk gegeten. Buiten giet het nog steeds en we vluchten terug naar het hotel. Dat wordt ’s avonds een filmpje kijken op tv.

Een weekend in Atlanta (1)

Bij de ingang van de Atlanta Zoo — Rob en Alex zijn er klaar voor

In maart verlopen onze paspoorten, dus het was tijd om nieuwe aan te vragen. Het dichtstbijzijnde consulaat zit in Atlanta, ofwel 3 uur rijden bij ons vandaan. Daar hebben we nog best geluk mee, want er zijn er maar 5 of 6 in het hele land. We hadden het dus slechter kunnen treffen. In Atlanta komen we eigenlijk alleen op het vliegveld, dus we hadden besloten er een weekend naar toe te gaan en op maandagochtend naar het consulaat te gaan. Zo was de reis niet voor niets.

Atlanta is een miljoenenstad, er wonen meer dan 5,5 miljoen mensen en het is daarmee de tiende stad van het land. Het heeft het drukste vliegveld van de wereld met zo’n 90 miljoen passagiers per jaar. Er is genoeg te zien en te doen, dus we moesten keuzes maken waar we naar toe wilden gaan. Met een hummel van een jaar oud zijn keuzes echter niet zo heel moeilijk. We wisten al snel dat het de dierentuin en het aquarium zouden worden.

Koud weer en een gemene wind — Brrr... nog even lekker onder de deken

Op zaterdag zijn we al om 8.45 vertrokken en om half twaalf stonden we in de Atlanta zoo. Het was gemeen koud, kouder dan we gedacht hadden. We hadden ons niet warm genoeg gekleed dus het was een beetje blauwbekken. Het was om die reden ook een rustige dag in de dierentuin, wat dan wel weer fijn is. Alex heeft vol verwondering rondgewandeld, wijzend naar dieren, spelend met hekken, klauterend op stoepjes en kijkend naar beelden, planten, kinderen en alle andere nieuwe dingen die hij tegenkwam. Hij duwde steeds zijn eigen wagentje vooruit en had het dus prima naar zijn zin.

De zoo in Atlanta heeft vier panda’s in bezit, waarvan een moeder met een zoontje van anderhalf. Deze twee kwamen net uit hun verblijf om zich te storten op de verse bamboe die voor hen klaar lag. Het was een mooi gezicht en de panda’s zijn duidelijk erg populaire dieren. In het restaurant van de dierentuin heeft Alex lekker zitten eten en van onze borden meegepikt. Met al zijn gewandel heeft hij wel wat energie nodig. Ondanks de koude wind houden we het vol tot 15.00. Dan gaan we op weg naar ons hotel, het Marriott dat downtown ligt.

In een grote stad als Atlanta heb je ineens te maken met veel verkeer, druk verkeer, eenrichtingsverkeer en meer van dat soort leuke dingen. De GPS heeft het er maar moeilijk mee, al de straten die elkaar zo snel opvolgen. Desondanks lukt het Rob om het hotel te vinden. De vraag is alleen: waar is de parkeerplaats? We zetten de auto in een zijstraat neer en Rob gaat binnen in de lobby even informeren. Het blijkt alleen maar ‘valet parking’ te zijn, ofwel, je geeft je autosleutels af aan de portier, die de auto voor je parkeert in een garage onder het hotel waar de gasten niet mogen komen. Dit is de enige mogelijkheid en het kost 28 dollar per dag. We hebben het eens opgezocht, en alle hotels in het centrum van de stad hebben iets dergelijks. Tja, dat moet dan maar.

We laten Alexander de hotelkamer ontdekken en hij heeft al snel de prullenbakken gevonden, de kabels van lampen en televisie, lades op kogellagers die wel erg makkelijk schuiven en in de badkamer spoelt hij al snel het toilet een paar keer door. Rond etenstijd gaan we eens op zoek naar een restaurant. Het hotel heeft ons een lijst gegeven met leuke zaakjes in de buurt en we gaan op zoek naar Rise, een hippe sushi lounge bar waar we verkleumd binnen komen. Het heeft even geduurd voor we het gevonden hadden; het lag natuurlijk toch net iets verder weg dan we dachten. Op weg naar Rise zijn we langs het CNN hoofdgebouw gekomen, ook een leuke toeristische bestemming, maar waarschijnlijk niet voor een peuter. Het is nog niet druk in het restaurant, dus de sushi chef kan zich volledig op onze bestelling storten. Hij maakt er iets moois van en belangrijker nog, het is erg lekker. Het was al weer een tijdje geleden dat we nog sushi hadden gegeten, dat maakt het extra lekker. Ook Alex laat het zich goed smaken en bovendien wipt hij mee op de lounge muziek die uit de boxen schalt. Hij maakt er wel een zootje van, maar dat is gelukkig niet ons probleem. Door de ijzige kou lopen we weer terug naar onze kamer. We stoppen Alex in bad en daarna met enige moeite in bed. De eerste dag zit er al weer op.

De Hopduvel

Aan het eind van onze vakantie zijn we op de valreep nog een dag in Gent geweest en hebben daar onze vrienden Aster en Kurt gezien, samen met hun dochters Helena en Johanna. Ze hadden voor Alexander een loopfietsje meegenomen, een heel leuk ding waar hij direct enthousiast op reageerde! Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, gilde hij de hele tent bij elkaar toen Helena bij hem ging zitten om samen met het fietsje te spelen.

We hadden afgesproken om samen te gaan lunchen en onze Gentse vrienden wisten nog wel een leuk eetcafe dat we echt eens gezien moesten hebben. Zodoende volgden we Asters auto richting De Hopduvel. We reden eerst fout en toen de auto een tweede keer stopte en Aster kwam aansnellen, leek het er even op dat we het niet zouden vinden en een alternatief moesten zoeken. Maar een voorbijganger bood hulp: na even te informeren bleek dat het cafe zijn gevel geschilderd had en om onduidelijke redenen het bord bij de deur had verwijderd. We stonden er vlakbij!

Eenmaal binnen bleek al snel dat Kurt en Aster geen woord overdreven hadden, het was met recht een HEEL bijzonder cafe te noemen. Van boven tot onder stond het vol met de gekste dingen. De lampen waren geconstrueerd uit diverse geweien, stoelen en banken waren goud gespoten om het een barokke schijn te geven, beelden en afbeeldingen uit alle windstreken sierden zowel het cafe als het terras en overal stonden wandlange boekenkasten vol maffe boeken in verschillende talen. Echt de moeite waard om eens naar toe te gaan als je Gent nog eens aan doet.

De menukaart bestond feitelijk uit vele pagina’s vol bieren, gevolgd door een kort lijstje ‘slappe dranken’ en een handjevol gerechtjes die je kon bestellen. Maar zoals wel vaker het geval in Belgie, moet je je niet door eenvoud laten bedriegen. Achter de simpele namen gingen heerlijke hapjes schuil, vergezeld van een verfijnde presentatie die je hier in Amerika wel kunt vergeten. Rob heeft heerlijk gesmuld van een Oostends vispannetje en ik had zelf een niet te versmaden vegetarische quiche met geitenkaas en gekarameliseerde appeltjes. Ook Alexander vond het prima; hij zat in een antieke kinderstoel met telraam en liet met zijn gegil aan iedereen weten dat hij zeer tevreden was. Moest ik ooit nog eens een brochure voor de stad Gent maken, dan zou De Hopduvel zeker op de lijst met niet te missen plaatsen komen!

Een dag van 30 uur

Hoewel we voor ons gevoel nog maar net aangekomen waren, zat onze maand in Nederland er al weer op. De laatste dagen stonden veelal in het teken van afscheid nemen en de terugkeer naar de USA. Makkelijk was het allemaal niet. Alexander had het prima naar zijn zin en voor ons was het fijn weer dicht bij familie en vrienden te zijn. Het weer was geweldig en we zijn er vaak op uit getrokken, zowel dichtbij als verder weg. Je zou bijna vergeten hoe heerlijk het is gewoon even naar de bakker te lopen of te fietsen en daar vers brood te halen, iets wat we echt wel zullen missen. Maar het moeilijkste is natuurlijk dat we onze familie moeten missen, vooral de papa’s en mama’s of in het geval van Alex zijn opa’s en oma’s. Bij deze nog eens heel veel dank aan iedereen, dat we zo hartelijk ontvangen zijn en dat iedereen zo lief en gul voor Alex is geweest. Het is een heel bijzondere maand voor ons geweest.

Maar goed, zoals het spreekwoord al zegt, aan alles komt een eind en zo zaten we zondag voor dag en dauw al in een taxi richting het vliegveld. Alexander was ’s morgens om 5.15 samen met ons opgestaan en viel in de taxi mooi in slaap. Inchecken in Brussel was wat gedoe, maar omdat Rob een elite-klant is, hebben ze ons het nodige werk uit handen genomen. Daarna door de paspoortcontrole en security check en bij de gate duurde het niet lang voordat onze ouders allebei nog eens gebeld hadden. Alexander liet er geen gras over groeien en begon direct met het charmeren van de andere passagiers. Een gepensioneerde dame, op weg naar haar dochter in Atlanta, zei al snel dat hij ‘een felleke’ is. Met veel plezier bleef ze naar hem kijken en tegen hem babbelen, en aan het eind van de vlucht feliciteerde ze ons met onze ‘wonderbaby’.

Eenmaal aan boord van vlucht DL125 naar Atlanta zaten we gelukkig weer op dezelfde plaats, dat wil zeggen met een mandje voor onze neus waar Alex lekker in kon zitten en slapen. En je raadt het nooit, maar slapen deed hij! Twee keer anderhalf uur en daarna nog eens drie kwartier. Tussen het dutten door was meneertje erg goed geluimd en liet dat merken door af en toe flink te gillen van plezier. Wie hem ook maar een blik gunde kon rekenen op een overdonderende lach en we mochten dan ook vaak horen wat een schatje ons kindje toch is.

Eenmaal in Atlanta begon het al goed: onze buggy was nergens te vinden en het duurde even voordat ze die weer ergens gevonden hadden. Daardoor stonden we achteraan in de rij bij immigratie, wat toch al altijd zo lang duurt. De dame aan de balie was gelukkig heel vriendelijk, eindelijk eens een pluspuntje. Rob had al een auto gereserveerd bij Avis, met het idee dat we dan snel weg zouden zijn en flink wat tijdwinst konden maken. Je moet echter nogmaals door de security check, ook al is Atlanta je eindpunt. Bij de Delta balie informeerden we uit beleefdheid de beambte dat ze onze vlucht naar Greenville mocht annuleren en dat we per auto verder zouden reizen. De dame reageerde nogal paniekerig, dat kon zomaar niet! Veel gebel en gezanik later vertelde ze ons dat we toch moesten vliegen, of toch in ieder geval onze bagage. Wat een flauwekul allemaal, ik ken zoveel mensen die zonder iets te zeggen in een huurauto zijn gestapt, zelfs Rob heeft dat in het verleden al eens gedaan. We legden onze koffers dus toch op de band voor de mensen met eindbestemming Atlanta…

En wat denk je? Een of andere overijverige medewerker heeft onze koffers er tussenuit gevist en alsnog op het vliegtuig naar Greenville gezet. We stonden al weer enige tijd op onze koffers te wachten maar toen we na drie kwartier nog met lege handen stonden, is Rob eens gaan informeren. Men kon in de computer zien dat de koffers waren ingecheckt op de vlucht naar Greenville. Hartelijk dank hoor, maar niet heus. Toen dus maar zonder koffers naar de balie van Avis. Die sturen je met een pendelbus mee en zetten je een heel eind verder af bij het kantoor. Daar moesten ze nog op zoek naar een kinderstoel, waar ook weer een kwartier overheen ging. Nee, echt lekker liep het allemaal niet. Het was al na vieren eer we eens op weg konden en tot overmaat van ramp waren er wegwerkzaamheden rondom Atlanta die ons een stevige file opleverden. Grrr..!!

Onderweg zijn we maar even gestopt voor een broodje bij Subway en hebben we een handvol boodschappen meegenomen bij de supermarkt, en daarna zijn we doorgereden naar het vliegveld in Greenville. Vijf minuten later begon daar de bagageband te draaien en kwamen onze koffers aanrollen. Tot zover onze tijdwinst. Bij de taxibalie moest wederom gezocht worden naar een kinderstoel, nog meer tijdverlies en iedere minuut duurt verschrikkelijk lang als je zo moe bent. Even na negenen draaide de taxi de oprit op. In het schijnsel van de koplampen werd al snel pijnlijk duidelijk dat onze tuinman het de afgelopen maand mooi voor gezien had gehouden: het onkruid stond manshoog! Maar dat is van later zorg, eerst naar bed…

Zoo Parc Overloon

In het Brabantse Overloon ligt een dierentuin annex botanische tuin. We hadden er eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord en omdat we met Alex nog wel een uitstapje wilden maken en omdat hij zo dol is op dieren, kozen we dit park als bestemming. Dinsdag was er een goede dag voor, het zou mooi weer worden en dat hadden de weermannen goed gezien: het kwik haalde de 30 graden.

Het park is geen typische dierentuin. Er zijn voornamelijk kleine zoogdieren te zien in erg mooie habitats. Soms moet je even zoeken waar de dieren zitten, omdat ze zo de ruimte krijgen. Maar elk habitat kun je aan meerdere kanten bekijken, dus vroeg of laat krijg je het te bezichtigen dier in de smiezen. Zodra Alex de beesten in het oog kreeg, begon hij te gillen van plezier, een genot om te zien!

We komen zelf met enige regelmaat in dierentuinen maar ook wij werden verrast met enkele diersoorten die ons onbekend voorkwamen. Zo hadden we nog nooit een boomstekelvarken of witgezichtoeistitie gezien. Wat ook erg leuk was, waren een aantal gebieden waar je tussen de dieren door kon lopen. Zo konden we kangoeroes, wallabies, pelikanen, herten en nog heel wat andere dieren van dichtbij bekijken. Ook de vlindertuin deed zijn naam eer aan, overal fladderden ze rond. Het hele park was mooi aangekleed met bamboe en talloze andere planten, zodat je vaak tussen de hoge begroeiing door liep naar het volgende verblijf. Het was kortom een geslaagde dag!

Kermisklant

Ons tweede bezoek aan Meijel viel precies samen met de jaarlijkse kermis in het dorp. Altijd een beetje feest, en van tante Mieke kreeg Alex zijn eerste echte ‘kermisgeld’. De kleine dreumes had 5 euro te besteden! Op zondag kwam tante Moniek met Eric, Sanne en Robin en ook Wiel en Door en met het hele gezelschap gingen we de kermis op. Alexander, altijd een erg moeilijke slaper, presteerde het om midden tussen het lawaai en de drukte in te dutten. Het maakte niet uit naast welk herrie-apparaat we stonden, hij lag er prinsheerlijk bij. Geweldig!

Op de sluitingsdag van de kermis zijn we nog eens terug gegaan. Net als op zondag kon papa de roep van de schiettent niet weerstaan en schoot hij nog eens een paar knuffels bij elkaar. Dat zijn in totaal 6 knuffels! Niet slecht voor iemand die weliswaar in Amerika woont maar geen pistool heeft. Bij de touwtje-trek-kraam heeft de kleine zich vermaakt met een hele bos touwtjes en kregen we een grote prijs mee, een pluche slang. Dit bleek een schot in de roos, eenmaal thuis heeft hij als een mini-Tarzan met zijn nieuwe knuffel zitten ‘vechten’.

Bij de beesten af

In de afgelopen week zijn we al twee keer in een dierenpark geweest. Op dinsdag zijn we in Burgers Bush geweest in Arnhem, een oude favoriet waar we Alex zeker een keer mee naar toe wilden nemen. Er was weer het een en ander veranderd sinds we daar de laatste keer geweest waren, zoals de aanleg van het nieuwe stuk ‘Rimba’ (niet te verwarren met ‘rimboe’). Het was weer een warme dag, bijna on-Nederlands, iets wat we helemaal niet verwacht hadden toen we vanuit de VS naar het koele Holland kwamen.

Alexander vindt het prachtig om naar dieren en felle kleuren te kijken, dus in Arnhem kon hij zijn lol op. Al bij de pinguins bij de ingang zag je hem denken: wat is dat nu weer? Het is echt genieten om hem alles te zien bestuderen. Om te zorgen dat hij alles kon zien moesten we de kleine wel geregeld uit zijn wagentje halen. Op dat moment besef je dat 9 kilo heel wat is om mee te sjouwen! Het lijkt er trouwens op dat Alexander in de afgelopen week veel gegroeid is, zowel in lengte, gewicht als wijsneuzerigheid. Het zal het goede eten wel geweest zijn.

Vandaag, zondag, zijn we naar Uden geweest. Hier in de buurt ligt een wandelgebied, Slabroek, waar ook een Kabouterpad ligt. Dit heeft een lengte van 2.5 kilometer en langs de route staan verschillende kabouterbeeldjes. Het was erg grappig om Alexander met de beeldjes te zien. Hij was maar net iets groter en pakte ze allemaal bij de muts. Van de wandelroute zijn we doorgereden naar een mooie kinderboerderij. Deze was erg ruim van opzet met veel dierenverblijven. We hebben wat voer gekocht en met name Jos moest het bekopen, vooral in het hok van de geiten. Die kwamen als dollemannen op hem af en we zijn uiteindelijk maar naar buiten gevlucht. Alexander trappelde van plezier, luisterde vol verbazing naar de kraaiende hanen en probeerde alle beesten beet te pakken. Het heeft weer leuke plaatjes opgeleverd.

Tromgeroffel

Als er iets is dat onze kleine Alexander goed kan, is het herrie maken. Hij zal braaf in de kinderstoel zitten om zijn fruithapje te eten of een boterham, maar zo’n stoel is ook heel erg geschikt om flink op te trommelen. Tijdens zijn laatste ontbijt bij opa en oma Eindhoven liet hij nog even horen dat hij er was. De buren zullen wel merken dat de kleine boef weer vertrokken is.

Lama’s en andere beesten

De afgelopen anderhalve week zijn we veel dieren tegengekomen. Eerst in Burgers Bush in Arnhem, daarna op de kinderboerderij in Uden en op verschillende plaatsen zijn we tijdens een wandeling nog wel wat beestjes tegengekomen bij eendenvijvers of anderszins. Alexander vindt al die dieren heel fascinerend. Hij wil ze het liefst allemaal flink beet pakken en moet vaak lachen om de geluiden die ze maken. We lachen wat af om onze knul die de wereld aan het ontdekken is.