Peperazzi Blog

Vanwege Labor Day (een soort Dag van de Arbeid) hebben we kunnen genieten van een extra lang weekend en we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een nachtje in Atlanta te blijven. Op vrijdag hebben we de auto alvast in orde gemaakt, zodat we op zondagmorgen na het ontbijt spoedig konden vertrekken.

Nova had niet zo’n beste nacht achter de rug, dus zij viel al snel in slaap. Dat was gunstig, want ze houdt niet erg van autorijden en al zeker niet van lange stukken. Alex hield zich zoet met een film en na een uur of twee rijden brak een fikse regenbui los, zodat we bij een McDonalds gestopt zijn om te lunchen en te schuilen. Het laatste uur hebben we vervolgens rustig kunnen rijden, ook al waren Alex en Nova allebei wakker.

Om 14.00 waren we uiteindelijk in Imagine It!, het kindermuseum van Atlanta. Het was qua stijl en opzet wederom anders dan de andere kindermusea die we al gezien hebben, daardoor blijven deze bestemmingen altijd leuk en bovendien leerzaam. Tot vlak voor sluitingstijd hebben de ukkies zich heerlijk kunnen uitleven met een eindeloze hoeveelheid activiteiten. Nova heeft voor het eerst geschilderd en beide kinderen hebben kennisgemaakt met het wonderlijke materiaal ‘moon sand’, wat het midden houdt tussen klei en zand. Ook menige papa en mama zat aan deze tafel te spelen! Ze konden  in het museum klauteren, glijden, bouwen en met water spelen, dus het was een groot succes.

Van het kindermuseum reden we in 20 minuten naar ons hotel, het Hilton Garden Inn. We hadden op internet een aardige deal gevonden en het lag vlakbij het hotel waar we de vorige keer geslapen hebben toen we in Atlanta waren. Zodoende wisten we dat er een groot winkelcentrum in de buurt was waar we op het food court konden eten en waar bovendien een Starbucks was voor een lekker kopje koffie na de maaltijd. De kinderen hebben na het eten nog even in de Disney winkel geneusd, waar voor Nova prachtige prinsessenjurken hingen. Maar het totale prijskaartje van rond de 100 dollar voor een outfit vonden we toch een beetje te gortig, hoe snoezig het ook was.

In het hotel werden de kinderen natuurlijk helemaal wild, alles moest onderzocht worden en open en dicht gedaan. Maar het was zoetjesaan tijd om te gaan slapen, dus hup, onder de douche en pyamas aan! Nova sliep om 20.00 en Alex hield het vol tot 21.00, hoewel hij al vroeg uit bed was en overdag niet geslapen had. Nova had wederom een moeilijke nacht en heeft van 22.45 tot 00.15 gebruld, iets waar Alex wonderlijk genoeg doorheen heeft geslapen.

Maandagmorgen waren de kinderen al op tijd wakker, ondanks hun gebroken nacht. De ontbijtzaal van het Hilton was uitnodigend en we hebben er lekker gegeten. Zo konden we op tijd uitchecken en naar het Fernbank Museum, een natuurhistorisch museum waar o.a. dino’s te zien zijn en op dit moment ook een grote tentoonstelling over… poep! Alex moest al grinniken van het idee. Hij heeft ons onderweg wel honderd keer gevraagd of er botjes van dino’s te zien zouden zijn, want dat had hij onlangs op televisie gezien.

Net na openingstijd waren we bij het museum en voor de deur stonden enkele beelden van dinosaurussen. Dat was al direct indrukwekkend! Ook Nova was druk met haar vingertjes aan het wijzen, zij vond het ook mooi. Binnen zijn we eerst naar de ‘kinderafdeling’ geweest, een hele verdieping waar volop geklauterd en gespeeld kon worden en op een speelse manier een heleboel geleerd. Alex roetsjte van links naar rechts, we konden hem nauwelijks bijhouden. Samen met Nova heeft hij een hele poos met een soort vier-op-een-rij spel gespeeld, dat vonden ze allebei fascinerend. Er waren op deze afdeling een aantal leuke trucs, zoals water dat op de grond geprojecteerd werd en echt bewoog als je er door liep, en ook een waterval (een lichtprojectie) wat net echt was.

Vervolgens zijn we bij de tentoonstelling over poep gaan kijken. Daar waren talloze knopjes om op te duwen en er waren veel filmpjes van poepende dieren en informatie over wat ze er vervolgens mee deden. Alex wilde steeds bij de olifantenpoep kijken, waar ook een weegschaal stond waar je kon zien hoe lang het duurde voordat een olifant je gewicht gepoept had. Voor de kinderen samen was dat trouwens tweeenhalf uur…  Aan het eind van de dag vroegen we Alex wat hij het mooiste vond van zijn bezoek en verrassend genoeg vond hij het filmpje van de kraanvogels het interessantst. Kraanvogels gooien met bisonpoep om indruk te maken op potentiele partners. Net waar je zin in hebt!

De laatste verdieping vertelde de geschiedenis van Georgia, vanuit het oogpunt van ontstaan van leven door de vele tijdperken heen. In een van de ruimtes stonden verschillende dinosauriers, waar Alex en Nova natuurlijk weer helemaal van ondersteboven waren. Ook de dino-skeletten in de grote hal waren erg indrukwekkend en op zo’n moment besef je maar weer eens dat het maar goed is dat mensen en dino’s niet tegelijk op aarde zijn. De levensduur van de mens zou er een stuk korter van worden!

Op weg naar huis sliep Nova binnen enkele tellen en hield dat maar liefst 2,5 uur vol. Alex bleef wakker en heeft zich de hele weg keurig gedragen, zelfs zonder een film te kijken. Om dat te belonen zijn we vlakbij huis even gestopt om de ukkies een speelgoedbeest te laten uitzoeken, een dino voor Alex en een olifant voor Nova. Een heel geslaagd weekend!

Het heeft even geduurd, maar de bewegende beelden van het afgelopen weekend zijn eindelijk beschikbaar!

Op 13 mei van dit jaar zag de tweede telg van Wim en Ann, Lucie, het levenslicht in Spartanburg Regional Hospital. Die dag (en nacht) pasten wij op hun oudste, de kleine Hugo en hoewel een simpel ‘dankjewel’ volstaan had, overrompelden Wim en Ann ons met het aanbod ons als dank te trakteren op een paar dagen in een chalet in de bergen. Dit weekend was het halsoverkop zo ver en na een haastige planning vertrokken we vrijdagmiddag naar Blairsville in het noorden van Georgia.

Na een rit van een krappe drie uur kwamen we aan bij de Chocolate Moose, een chalet met 4 slaapkamers en 2 badkamers, een flinke keuken, eetkamer en buitendek met schommel, schommelstoelen, zithoek en jacuzzi. Het was kortom echt afzien daar, zo ver van alle moderne gemakken verwijderd… Toen Wim en Ann met kinderen en oma (de moeder van Ann is op dit moment op bezoek) arriveerden, had Alex al gekozen welke kamer ‘van hem’ was. Rond 19.00 zaten we allemaal om de tafel voor ons eerste maal en toosten we op een feestelijk weekend ter ere van de kleine Lucie (die overigens al weer bijna drie maanden oud is – wat vliegt de tijd). Voordat we nog maar aan tafel zaten, had Alex zijn nieuwe ‘oma’ al geadopteerd, iets wat makkelijk te begrijpen is als je plotseling zo’n hartelijke grootmoeder te leen krijgt.

De kinderen hadden de grootste lol en Alex was erg gelukkig met de jacuzzi, waar hij in totaal drie keer in heeft gezeten. Nova op haar beurt kreeg geen genoeg van de schommelbank, dat was haar geliefde stekje. De eerste avond maakten we plannen voor de zaterdag: ’s morgens een wandeling in Vogel State Park en ’s middags naar een wijnproeverij en eventueel, als het zo uitkwam, konden we nog naar een modeltreinenmuseum dat in de buurt was. We waren zo wijs geweest om Alex op voorhand niets te vertellen, want als je op vakantie bent weet je immers niet precies hoe je dagen gaan uitpakken.

Na een stevig ontbijt reden we zaterdagmorgen in een minuut of 10 naar Vogel State Park, een flink natuurgebied met heel wat recreatiemogelijkheden. De Smoky Mountains deden hun naam eer aan deze ochtend, want de beroemde mist hing erom heen en het is deze mist die ervoor zorgt dat het lijkt of de bergen roken. In de loop van de ochtend trok de mist op en bij elke bocht rond het meer waar we wandelden, werd de lucht blauwer en het uitzicht fraaier. De kinderen vermaakten zich prima met stenen in het water gooien (iets wat Alex aan Hugo geleerd heeft dit weekend – of zijn ouders daar ook blij mee zijn is zeer de vraag) en liepen hun korte beentjes moe op de ca. 1 mijl rond het water. In de buurt van de parkeerplaats werd Alex plots gestoken door een wesp, iets wat terecht dikke tranen opleverde. Het laatste stukje hebben we hem gedragen en terug bij de auto zijn been verzorgd. Het bezoekerscentrum had een middeltje tegen insectenbeten en in mama’s tas zat nog een pleister van Cars. Na de nodige kussen en knuffels en een zakje troostchips, reden we terug naar het chalet voor de lunch.

Even voor 14.00 stonden we bij het treinmuseum. Hoewel, echt een museum was het niet, het was een volslagen uit de hand gelopen hobby die zoveel bekijks trok dat het nu min of meer werd uitgebaat. De hobbyist in kwestie, een heer van ruim in de 80, vertelde hoe het geheel tot stand was gekomen. Als kleine jongen droomde hij al van een grote treinbaan en toen hij 70 was, was het eindelijk zover. Toen we na zijn uitleg naar de ruimte werden gebracht, waren we inderdaad zeer onder de indruk. De beste man had, met hulp, vele replica’s gemaakt van bekende plaatsen in Georgia en ook enkele uit North Carolina (bijvoorbeeld Biltmore House). Je kon overal tussendoor lopen en je verbazen over de eindeloze details waar duidelijk met veel liefde en plezier aan gewerkt was. Alex vond het natuurlijk adembenemend en wilde absoluut niet meer weg, maar ook Hugo vond het prachtig. Hij stond te klappen en springen als er weer een treintje voorbij kwam en alleen dat al was de vrijwillige bijdragen (ten goede komend aan lokale goede doelen) meer dan waard. Voor Alex was een het mooie troost voor de wespenbeet die heus wel pijn deed. Nova en Lucie hebben alles gemist, want zij waren beide in diepe rust.

Van de treintjes was het een stukje rijden naar een wijnproeverij waar witte wijnen werden gemaakt. Gezamenlijk probeerden we een flesje en het was heerlijk zitten onder de druivenranken met een fris glaasje in de hand, een lekker kaasje op tafel, prachtig uitzicht op de bergen, af en toe een licht briesje, goed gezelschap en het gegiechel van de spelende kinderen. Als je dan nog geen vakantiegevoel krijgt, weet ik het ook niet meer. Op de weg terug naar de Chocolate Moose pikten we wat boodschappen mee voor een barbecue op het dek. Het was er ’s avonds fantastisch weer voor en na het eten waren de kinderen helemaal uitgeteld.

Dat de kleinsten erg moe waren, bleek op zondagochtend wel, want we waren pas om 8 uur op. Bij ons is dat het equivalent van ‘heel lang uitslapen’. Ontbijten en vervolgens de auto’s weer inruimen en helaas weer gedag zeggen tegen ons vrolijke verblijf in Blairsville. Voor de zondag hadden we gekozen voor het bekijken van de Tallulah Gorge in Tallulah Falls in Georgia. Het was nog wel zo’n vijf kwartier rijden omdat het grotendeels over binnenwegen moest, maar het was wel een erg fraaie rit. Het was flink slingeren door de bergen en dat leverde op den duur een probleem op: Alex gooide zijn hele ontbijt er weer uit en dat op de ochtend dat hij 3 boterhammen en een potje yoghurt had gegeten. Het was om die reden dat we Wim en Ann kwijtraakten (het idee was dat wij hen zouden volgen). Gelukkig hadden we het adres van onze bestemming in onze telefoon geprogrammeerd en hoefden we maar te luisteren naar de GPS, dus wat kon er mis gaan?

Welnu, een hele hoop dus. Het ging een hele poos goed, totdat we volgens de GPS ergens naar rechts moesten waar geen rechts was. Vervolgens werden we de bossen ingestuurd, een grindpad op, kwamen we bij een gesloten hek en we slingerden heel steil naar beneden op een weggetje waar je absoluut niet kon omdraaien. Natuurlijk was de telefoonontvangst nihil, dus niet alleen hadden we aan de GPS niet veel meer, het was ook bijzonder moeilijk om te communiceren met de andere helft van het gezelschap. Toen we bij de kampeerplaats aankwamen, waar wij dachten wel door te kunnen rijden naar het bezoekerscentrum van het park, stonden we aan de rand van het Yonah meer, in Tugalo park, zo stond op een bord te lezen. Er konden misschien 10 kampeerders staan en het was duidelijk niet waar we moesten zijn. Mondjesmaat kregen we uit het andere kamp wat sms’jes binnen met een adres dat we moesten inprogrammeren, een dame aan het meer vertelde hoe we terug moesten komen bij de hoofdweg en uiteindelijk hadden we weer voldoende bereik om het Tallulah Gorge park te bereiken. Daar bleek natuurlijk dat we entreegeld contant moesten betalen, terwijl we geen cent bij ons hadden en de dichtstbijzijnde pinautomaat lag bijna 10 km verderop bij een pompstation, wat best lastig is als je tank bijna leeg is. Uiteindelijk is Wim ons komen redden, want anders hadden we daar nu waarschijnlijk nog gestaan.

Met enige vertraging begonnen we dus aan onze wandeling door de spectaculaire Tallulah Gorge, een kloof van 2 mijl (3.2 km) lang en 1000 voet (ruim 300 meter) diep.  De uitzichten waren bijzonder mooi en dankzij een warme, heldere dag konden we ook ver kijken. In de diepte zagen we verschillende hangbruggen die onderdeel waren van diverse wandelingen in het gebied rond de kloof. Om helemaal af te dalen naar de bodem van de kloof moest je niet minder dan 630 traptreden af (en niet geheel onbelangrijk, daarna weer terug op) dus we hebben ons beperkt tot de best begaanbare stukken met zicht op de bovenkant van de Gorge. Wim, Ann en Rob zijn het eerste deel van de trappen afgegaan, een slordige 350 traptreden en dat is  best even puffen als het 30 graden is.

Na het bewonderen van het natuurschoon was het inmiddels al bijna half vier en gezien de lange terugreis tijd om afscheid te nemen. Via een pompstation en een McDonalds zijn we tegen 19.00 weer thuis aangekomen. Een heerlijk weekend dat veel te snel om was, maar het geeft ons zeker nieuwe ideeen voor bestemmingen in de toekomst. Dank aan Wim en Ann, het was super!