Peperazzi Blog

Het is niet hetzelfde als leren lopen of een eerste woordje, maar toch, als je kind naar zijn eerste zwemles gaat, besef je maar weer eens hoe groot hij al wordt, hoe veel hij kan en wat hij snel en makkelijk leert. Vorig jaar ging Alex nog steeds mokkend naar het zwembad, dit jaar heeft hij er reuze lol in en krijgen we hem er nauwelijks uit. En al snel zei hij tegen ons: “I want to learn how to swim!”

We gingen gauw op zoek naar een plaats waar hij op zwemles kon, want iedereen die wel eens met jonge kinderen te maken heeft, weet dat ze heel snel van mening veranderen. Maar helaas, het kon niet eerder dan 6 augustus, alles zat al volgeboekt. Dat was ruim een maand geleden, maar toen gisteren de eerste les was, stond Alex nog steeds te popelen van ongeduld. Zijn mening was helemaal niet veranderd, sterker nog, dankzij al het zwemmen en synchroon duiken op televisie tijdens de Olympische Spelen was zijn wens alleen maar vuriger geworden.

Wat was het dus een deceptie dat de eerste les niet doorging! Arme Alex, daar stond hij dan, in zijn zwembroek en vol ongeduld om het water in te gaan. Maar buiten onweerde het en om veiligheidsredenen wordt er tijdens onweer niet gezwommen. In plaats daarvan mocht hij naar een film kijken over veiligheid in het water, iets wat toch wel bij de cursus hoorde, maar als je 3 bent en niks liever wilt dan het bad in is dat mooi flink balen.

Gelukkig was er vanavond geen wolkje aan de lucht en we waren op tijd bij het Spartanburg Swim Center. Alex roetsjte van links naar rechts en stuiterde in het rond terwijl we wachtten op 18:45. Samen met vier andere kindjes ging hij samen met een badmeester en badjuffrouw eindelijk naar het water toe. Eerst op de rand zitten, spetteren met de benen, een duikbril op en daarna al snel, hop, kopje onder!

De eerste les was vooral een speelse kennismaking met het water en erop gericht om de kinderen over hun schrik voor het ‘nat worden’ heen te helpen. Dus vaak even onder water zodat ze niet meer bang zijn om een paar druppels in hun snoet te krijgen. Alex deed het ongelooflijk goed, helemaal nergens bang voor, aandachtig luisteren en steeds mooi meedoen, een droomstudent. Het eerste begin van de schoolslag werd ook al gemaakt en tot twee keer toe moest hij van de badjuf naar de badmeester toe ‘zwemmen’, waarbij hij heel eventjes zelf in het water lag.

We hebben met veel plezier gekeken en zijn heel benieuwd hoe Alex zich verder ontwikkelt in het water. Als hij zo door blijft gaan als vandaag, kunnen we alvast met een scheef oog naar de zomerspelen van 2024 kijken.

Een dialoog met Alex die niet in de Peuterpraat stond, maar wel degelijk met enige regelmaat plaatsvindt, is de volgende:

Het is bedtijd en Alex zit vol verhalen.
“I need to go to the airport, I go to opa en oma. En I bring a koffer.”
“Wat ga je meenemen in de koffer?”
“Eh… a little bit rijst… and chicken… en ketchup.”
“Moet je geen kleertjes meenemen als je op reis gaat?”
“Ja, a little bit kleertjes. En three shovels. En Thomas en Brewster en Irving en Spencer en Salty.” (dat zijn treintjes)
Alex denkt nog even na.
“Opa en oma need to find me on the airport. I stay with opa en oma in a bed. Opa en oma build a bed for me. En I share my eat with opa en oma. I bring spoons. Nova blijft bij papa en mama en Alex bij opa en oma. En daarna gaat Alex weer naar huis.”

Dit gesprek, en vele variaties daarop, hebben we de laatste tijd vaak moeten voeren. Laatst was ik de auto aan het stofzuigen en stond zijn stoel naar voren geschoven. Verheugd concludeerde Alex: “Opa en oma komen!”, omdat hij nog goed wist dat zij steeds op de achterbank zaten. Wanneer hij boos is, mokt hij: “I go to my other home!” (waarmee hij het huis van opa en oma bedoelt). Het houdt hem bezig dat opa en oma ver weg wonen. Als hij vraagt waar de Olympische Spelen zijn en we vertellen hem dat het in Londen is, ‘vlakbij opa en oma’, verwacht hij zijn grootouders elk moment op televisie te kunnen zien. En soms kan het niet duidelijker: “I miss opa en oma.”

Het mag duidelijk zijn: Alex mist zijn grootouders. Allevier. Hij weet dat ze een bed voor hem hebben. Hij weet dat je er met een vliegtuig naar toe kan. Hij weet dat ze hem dolgraag zien. Maar hij snapt absoluut niet waarom het steeds zo lang moet duren. Het heeft dus drieenhalf jaar geduurd, maar nu zijn we op het punt dat we zijn verdriet om zijn ‘afwezige’ grootouders echt kunnen merken. En dat doet een moederhart pijn. Het zal nog wel even duren voordat hij begrijpt dat wij degenen zijn die ver weg wonen en waarom dat zo is. Tot die tijd put hij gelukkig enige troost uit het feit dat hij omringd is met speelgoed en kleding van zijn grootouders en dat ze op die manier toch altijd dichtbij hem zijn.

Een lange aflevering in de reeks Peuterpraat, want Alex heeft op dit moment een bijzonder hoog amusementsgehalte!

Volledig uit het niets zegt Alex: “I have a magic kont.”

“What is Nova’s name? It’s Superman.”

Alex heeft naar Mighty Machines gekeken en speelt e.e.a. na met zijn blokken.
Als zijn gebouw instort, zegt hij: “The furnace* broke down. It was terrible.” (*= smeltkroes in een hoogoven)

Hoe leg je uit dat je een ongelukje hebt gehad? “I found a plas in my broek.”

Alex heeft geen zin om mee te gaan naar de supermarkt. “I don’t want to be a helper. I am not nice.”

Onze natuurkundige in de dop: “My plas is liquid*.” (*= vloeibaar)

“Alex, waar komt de honing vandaan?”
“Van de bees!”
“En waar komt de melk vandaan?”
“Van de cows!”
“En waar komt het ei vandaan?”
“Van de chicken!”
“En waar komt de chicken vandaan?”
“…euh… van de horse!”

Alex wil niks missen van zijn televisieprogramma. “Mama, you need to stop the film. I need even tandjes poetsen.”

Nova is erg moe en dus lastig aan tafel. Aan het eind van de maaltijd leggen we haar in het campingbedje, waar ze het flink op een brullen zet.
Alex interpreteert haar protest: “Nova is very mad. Nova wants ice cream too.”

Op school leert Alex volop over disciplne. Het komt geregeld voor dat kindjes die aanhoudend ongehoorzaam zijn in ‘time out’ worden geplaatst. Wanneer Nova voor de zoveelste keer die dag de potjes kruiden uit de kast haalt en al het kinderservies op de grond gooit, wijst Alex haar met een strenge vinger aan en zegt: “Nova, you are stout. You need to go in time out.”

We zitten aan tafel en er zit een vlieg te vervelen. Roept Alex: “Get off my food! Go out of my house!”

Het is een vrije dag. Hoewel Alex de avond ervoor pas na 23.00 is gaan slapen, is hij om 7.30 al weer klaar voor de start. Hij trommelt papa en mama uit bed: “Papa, wakker worden! De zon is hier! De moon is gone!”

Alex maakt zich erg druk over het weer dus we hebben wat boeken gelezen over storm. Als hij buiten donkere wolken ziet, zegt hij: “De storm is in the cloud.”

Het liedje ‘Lollipop’ van Mika is op de radio geweest. Alex zingt het aanstekelijke deuntje later na maar heeft de tekst niet helemaal goed verstaan. In plaats daarvan zingt hij: “I got high from the lollipop.”

Alex vertelt over zijn dag op school. “Dallas* zat in de trash te rommelen. Nou ja!! Dat is raar!” (* = naam van klasgenootje)

Arme Nova heeft diarree en terwijl ze over Alex heen klimt, gaat het even helemaal mis. Twee tellen later staan ze samen snikkend naast mama en het duurt even voordat ik het volgende tussen de snikken door versta: “Nova made a poop on my shirt. EEEEWWWW”

Het is bedtijd. Na het verhaaltje vraagt papa :”Krijg ik nog een knuffel?”
Waarop Alex met zijn vinger schudt en zegt:”Nee papa, jij hebt al een kus gehad.”
Wanneer we vervolgens opstaan, zegt hij heel serieus: “Blijven jullie even zitten?”
Hierna slaat hij het boek weer open en leest heel serieus voor uit het verhaal over treinen. Bladzijde na bladzijde vertelt hij:
“Deze trein is heel oud. This train is derailed. De tracks zijn very strong. This is where the people sit and eat. This train is very fast. The subway is undergroud. This is a mountain train. The end.”

Het is bedtijd en we lezen een verhaaltje voor. Het gaat over treinen. Als het boek dicht gaat, mijmert Alex nog even na.
“Steam engines are very old.” Na een tel nadenken gaat hij verder: “I’m not very old. I’m new.”

Het is bedtijd en we hebben een verhaaltje gelezen. Mama wil opstaan om de kamer uit te gaan.
Alex haast zich: “Jij wacht op mij? Jij moet even blijven zitten.”
Vervolgens drinkt hij een slok water uit een beker op zijn kast en zegt:
“It’s ok, mommy. Now you can go.”

Alex ruimt de knuffels in de speelkamer op. Een figuurtje uit de film Toy Story, Woody genaamd, komt ondersteboven terecht en blijft aan de kist hangen. Alex herinnert zich het voorleesuur uit de bibliotheek eerder deze week en roept enthousiast:
“Woody is a bat*! Is Woody a bat, mommy?” (*vleermuis)