Denver Downs Farm

IMG_1457
Bij aankomst zag het er nog niet zo florisant uit.

Nu het hoogseizoen is bij de boeren, dankzij de goede appeloogst en de pompoenen die massaal worden ingeslagen, maken we daar flink gebruik van door er in de weekenden op uit te trekken naar een van deze boerderijen. Rob had op de radio iets gehoord over de Denver Downs Farm in Anderson en daar waren we nog niet eerder geweest, dus hoppa, er naar toe!

Deze boer had een iets andere opzet dan de vorige waar we geweest waren. Daar draaide het echt om de appels en de appelprodukten, met allerlei activiteiten erom heen (zoals een hooiwagentocht en speeltoestellen). Maar Denver Downs heeft geen boomgaard, zij verdienen hun geld voornamelijk met slachtvee.

Toen we de auto parkeerden naast het grote veld wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Zo van een afstandje leek het niet vreselijk veel soeps. De entree was 12 dollar per persoon en het regende ook nog een beetje. Tja. Toch maar naar binnen, we hadden er tenslotte een uur voor gereden. En maar goed ook, want het was geweldig leuk en de kinderen hadden er de tijd van hun leven.

IMG_1520
Nova heeft aardig wat meters gemaakt in het mini-doolhof.

Van oude autobanden waren heel vernuftig schommels gemaakt in de vorm van een paard, die bovendien alle kanten opdraaiden. Nova is verzot op schommels, maar deze vond ze helemaal fantastisch. De eerste 20 minuten hebben de kinderen dus op een schommel gezeten! Daarna was het een rondje op de ‘cow train’, karretjes achter een tractor waarmee je een paar rondjes werd rondgereden. De kindjes bij mama op schoot, gelukkig waren ze lief voor elkaar en werd er eens niet geduwd en getrokken. Het was lekker even rennen in het mini-doolhof en we maakten een tochtje op de hooiwagen en kwamen zodoende door het pompoenenveld, en omdat het inmiddels mooi was opgeklaard, hadden we fraai zicht op de bergen.

IMG_1502
Alex had al snel een dump truck veroverd in de mais-bak.

Terug op het veld dook Alex de hooischuur in, waar hij met de grootste lol aan touwen slingerde. Dat was totdat we de ‘zandbakken’ zagen, waar geen zand in zat maar mais. Oh, wat was dat een feest. Ruim drie kwartier zaten de ukkies te graaien en te grabbelen, te rollen, scheppen en ‘zwemmen’. Later bij de McDonalds lag het onder onze tafel nog bezaaid met maiskorrels. Alex mocht zich nog heerlijk uitleven op een reusachtig springkussen, jammer dat je zoiets niet in je achtertuin kunt neerzetten.

Met allerlei planken en verbindingsstukken kon je huisjes bouwen, er waren klimgeitjes (met jongen) die je eten kon geven via een emmertje op het bovenste plateau, zodat je de beestjes naar boven kon zien klauteren. Bij de ouderwetse waterpompen was het flink werken om de rubberen eendjes te laten zwemmen van de ene naar de andere kant. En er lagen bergen hooibalen waar je fijn overheen kon lopen, of in het geval van Alex, springen, want tussen de een en de ander zat nog een aardig gat voor zo’n manneke. Het was op het laatst nog een keertje door het mini-doolhof, waar Nova absoluut niet meer uit wou en eigenlijk wilden ze allebei niet weg, want we moesten Alex onder luid protest en met dikke tranen meenemen naar de auto. Zoals hij het zelf zei: “I want to live here!” We kunnen dus wel stellen dat het een succes was.

Skieten, Willy!

Het was een heerlijke dag vandaag en hoewel het kwik maar 21 graden aanwees, voelde het in de volle zon een stuk warmer aan. De kinderen profiteerden ervan door lekker buiten in de tuin te spelen terwijl wij de barbecue demonteerden. Tja, na 3 jaar trouwe dienst waren er zoveel onderdelen aan vervanging toe dat we volgend jaar beter een nieuwe kunnen kopen.

Toen ook het gras gemaaid was en de tuin nu min of meer winterklaar is, was het tijd voor ontspanning. Papa haalde de Nerf pistolen tevoorschijn en Alex weet al precies hoe ze werken. Vandaag mocht hij voor het eerst helemaal zelf schieten en dat ging al aardig. Je kunt op het filmpje in ieder geval zien dat hij het met de nodige toewijding doet. En op het pas gemaaide grasveld zijn de schijfjes weer snel teruggevonden!

Brrr! Herfst!

IMG_1441
Kou of geen kou, Nova vindt schoenen erg leuk maar niet aan haar voeten.

Het is even schrikken, want het heerlijke herfstweer is plotseling omgeslagen in kou! Afgelopen zaterdag was het nog genieten van 30 graden, maar in de loop van de nacht kwam een koufront uit Canada met veel bombarie een eind maken aan de aangename temperaturen. Zondag haalden we de 20 nog, maar vandaag en gisteren blijft het kwik steken op 13 graden. Dus wat krijgen we plotseling? Lange broek, lange mouwen, dichte schoenen en sokken aan. En dat is echt wel eventjes wennen. Gelukkig staan voor de rest van de week weer betere temperaturen op het programma en zou het weer 25 graden moeten worden. Hopelijk wel, want anders moet ook de kachel nog eens aan!

 

Peuterpraat #21

IMG_1387
Deze kletskous krijgt binnenkort geduchte competitie van zijn zus

Alex grossiert nog steeds in rake vondsten. Dit is alweer de 21ste aflevering van Peuterpraat en Nova begint ook voorzichtig mee te doen. Dat kan nog interessant worden!

Alex is buiten het huis aan het wassen met een spons.
“Wat ben je aan het doen?L
“I’m cleaning the house.
“Is het nodig? Hoe komt het dat het vies is?
“Because we played much much and put dirties on it.
En even later:
“The sun will be very happy!” (omdat hij geleerd heeft dat natte dingen opdrogen door de warmte van de zon)

Aan het spelen met het keukentje.
“Nova, here is your eat eat.”

Een andere weggebruiker haalt een levensgevaarlijke manoeuvre uit.
Mama: “Nou ja!”
Alex: “Nou ja!”
Nova: “Naja!”

Alex is behoorlijk gefascineerd door het gegeven dat er een tijdsverschil is tussen de plaats waar hij woont en de plaats waar opa en oma wonen. Om het hem nog eens uit te leggen, gebruik ik mijn hand als ‘aarde’ en een bal als de ‘zon’, zodat hij kan zien hoe de aarde wegdraait van het licht. Na mijn uitleg hoop ik dat hij het een beetje begrijpt.
“Snap je nu waarom het bij opa en oma avond is en bij Alex niet?”
Alex fronst en heeft hele andere dingen onthouden van de uitleg. “Dat is geen zon! Dat is een bal!”

“Mijn rug doet pijn.”
“Hoe komt dat?”
“Van het eten van de ketchup.”

Op weg naar huis.
“I don’t like this road.”
“Waarom vind je deze straat niet leuk?”
“Omdat ik die niet leuk vindt.”
“Oh. Hoe komt dat zo?”
“Ik ben mad van deze road.”
“Mad? Wat is er gebeurd dat je boos bent op deze weg?”
“Because I love this road!”

We zijn in de dierentuin en komen bij het verblijf van de bavianen.
“De aap heeft rode billen! Hij heeft een pets gehad!”

Nova, aan het eind van elke maaltijd: “Kwa!” (= klaar!)

“I need sun!” Zegt Alex beteuterd nadat hij water op zijn kleren heeft geknoeid.

Alex knoeit vruchtensap op zijn broek. In plaats van de gebruikelijke paniekreactie zegt hij kalmpjes: “The sun will dry it.”

“Zombies are nice.”

Alex heeft op school een vriendinnetje, Charlie. Op de speelplaats rennen ze hand in hand rondjes rond het speeltoestel. Ik hoor Charlie roepen: “We’re getting our exercise!” Als ik Alex ’s middags ophaal, vraag ik ernaar.
“Was je samen aan het rennen? Waarom eigenlijk?”
Alex heeft het heel anders beleefd dan zijn maatje.
“We were running away from the monsters!”

Als er iets nieuws of ongebruikelijks in de planning zit, helpt het vaak om ruim van tevoren al e.e.a. te bespreken. Zo is de weerstand het minst.
“Nova moet binnenkort naar de dokter en dan krijgt ze een prikje.”
“Why?”
“Dat is zodat ze niet ziek wordt.” (het gaat om de griepspuit)
“Papa en mama krijgen ook een prik, en Alex ook.”
Alex, zeer beteuterd:” I don’t want a prikje.”
“Als je je prik hebt gehad, gaan we daarna naar McDonalds.”
Mokkend:”Ik hoef geen McDonalds.”
“Zonder prikje word je ziek en dan kun je niet zwemmen.”
“Ik word niet ziek mama.”
“Ha! Dat denk jij!”
“No, you think it!”

Op televisie ziet Alex een simulatie van een vliegtuigongeluk.
“Het vliegtuig is helemaal kapot!”
Even later, bezorgd:”Nu kunnen opa en opa niet komen.”
Nog twee tellen later: “Gaat het vliegtuig nu naar de body shop?”

Vreemde maten

IMG_1383
Alex is 3 1/4 voet, ofwel 99 cm.

We wonen inmiddels al weer bijna vijf jaar in de USA, dus veel dingen die in het begin vreemd waren, zijn inmiddels gewoon geworden. De afstanden lijken minder groot, de auto’s minder bombastisch, de huizen minder gigantisch en het bestellen in een restaurant minder gecompliceerd. Maar toch, er blijft iets wat lastig is en veel omrekenen vraagt.

Dan bedoel ik maten. Inhoudsmaten, lengtematen, volume, je weet wel. Hoe groot, klein, lang of kort is iets? Hoeveel zit er in een verpakking? Amerikanen blijven stug volharden in het gebruik van hun imperiale systeem en daar zit totaal geen logica in. Een Amerikaans pond (lb) is 454 gram, dus net iets minder dan een normaal pond. De kleinste maat daaronder is een ounce (oz), ca 30 gram, dus een lb is 16 oz. Maar als ik bij de slager om 4 oz gesneden ham vraag, weet geen mens hoeveel dat is. Je moet dat aangeven met ‘1/4 lb ham’, en dan maar hopen dat je ongeveer krijgt waar je om gevraagd hebt.

Het valt ons nog eens te meer op nu we geregeld op de boerderij te vinden zijn om appels te halen. Die inhoudsmaten slaan helemaal nergens meer op. We gaan zelf plukken, dus dan is de vraag natuurlijk ‘hoeveel’? Wilt u een zak voor een peck of een bushel? Pfff… waar hebben ze het over?! Deze maten worden specifiek gebruikt voor verse groenten en fruit en een ‘peck’ past vier keer in een ‘bushel’. Een bushel is het equivalent van 4 gallon en een gallon is vierenhalve liter, dus de zak Mutsu appelen die we afgelopen weekend gekocht hebben, was 18 liter. Snap je het nog? Overigens hebben we het zaakje thuis gewoon op de weegschaal gezet en hadden we uiteindelijk een kleine 9 kilo. Kijk, dat is nog eens een maat waar je wat aan hebt!

Anderhalf

She had so much fun climbing and sliding
Klimmen, klauteren en glijden als de beste!

Het is bijna niet te geloven, maar op 1 oktober is Nova al weer 18 maanden oud! Op de tiende is het bezoek aan de kinderarts, dus dan zullen we de officiele metingen weer te horen krijgen. Maar we hebben de dokter niet echt nodig om te weten dat het met Nova helemaal super gaat.

Vijfhonderachtenveertig dagen geleden kwam ze met 48cm en 2804 gram op de wereld, een weekje te vroeg en totaal onverwacht en bovendien op 1 april, dus uiteraard dachten veel mensen dat het een grap was. Net als haar broer had ze wat ademhalingsproblemen en werd ze meegenomen naar de Neonatale Intensieve Zorg, maar binnen 5 minuten was ze al terug. Het bleek dat die kleine longetjes toch prima werkten, want ze zette het op een schreeuwen zodra Nova bij papa en mama werd weggehaald.

A backpack she got from our visitors
Al een heel dametje

Inmiddels zijn we dus 18 maanden verder en die kleine baby is een klein mensje geworden met eigen trekjes en wensjes, een bijzonder, vrolijk, ondernemend en erg pienter meisje. Ze gaat de trappen zelfstandig op en af, klautert op stoelen, tafels en bedden, versjouwt de inhoud van elke kast naar een willekeurige andere plaats, gebruikt haar vingertje om alles wat ze interessant vindt aan te wijzen, brabbelt de hele dag door en we kunnen er zelfs af en toe wat van verstaan.

Nova zegt ‘papa’, ‘mama’, ‘opa’, ‘Ate’, ‘die’, ‘daar’, ‘baby’, ‘bye bye’, ‘poppa’, ‘nou ja’ en nog zo’n 15 andere woordjes. Ze kan haar buik, neus, handen, haren, tanden en billen aanwijzen en kent van talloze dieren het bijpassende geluid dat ze maken. Nova maakt eenvoudige puzzels, kent de gebaren bij liedjes, is dol op olifanten en hondjes, leest dolgraag boekjes en kan tekenen en kleuren dat het een lieve lust is. Ze houdt van schoenen en zich verkleden, maar ook met een prinsessenjurk aan duikt ze bovenop alle machines van haar broer.

Het is een dame met een uitgesproken mening en ze is dol op haar broer, ook al kunnen ze elkaar af en toe flink in de haren zitten. Maar ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat een leven zonder Nova absoluut ondenkbaar is!

Peuterpraat #20

I'm Alex and I approve of this costume
Klaar voor Halloween

Laten we de herfst goed beginnen met een nieuwe aflevering van Peuterpraat!

We hebben een nummer ontdekt van een maffe Zuidkoreaanse rapper dat ‘Gangnam Style’ heet. In het refrein zingt hij ‘oppa Gangnam Style!’
Alex zingt het nummer vrolijk mee, maar blijf stug volhouden dat de tekst ‘opa lange staart’ is.

“Het is echt gebrookt!” Snikt Alex, als Nova hem op zijn arm slaat.

Alex komt uit bed.
“I have lekker geslaapt.”

Wetenschapsonderwijs.
“Dinosaurs bestaan niet meer. De space rock viel op de earth en toen waren de dinosaurs echt wel dood.”

We hebben Alex een happy meal beloofd als pauze tijdens de lange autoreis naar Atlanta. Als we op een gegeven moment de staatsgrens overgaan, zegt mama: “Kijk, nu zijn we niet meer in South Carolina maar in Georgia.”
Alex vraagt direct bezorgd: “Zijn er in Georgia ook McDonalds?”

Het is een lange dag geweest op Biltmore. Nova heeft over de hele dag maar 10 minuten geslapen en valt in de auto bijna direct in slaap.
“Ben je ook moe, Alex?”
“Niet zo moe als Nova.” (overigens sliep Alex enkele minuten later ook)

Alex denkt terug aan Labor Day en vraagt:
“Is tomorrow Neighbor day again?”

Er ligt een insect in de zandbak. Alex analyseert de situatie:
“De beestje was in de zandbak. Toen was er allemaal zand. Toen was het beestje heel erg dood.”

Alex heeft van de prullenbak iets heel anders gemaakt.
“Mama, I put the trash in de billenbak.”

Alex kent al aardig wat planeten.
“Alex, welke planeten ken jij?”
“Umm, Mercury en Jupiter en Mercury.”
“Goed zo. En Venus, is het daar warm of koud?”
“Warm!”
“Inderdaad. En waarom is het daar warm?”
“Omdat het daar warm is.”
“En hoe komt dat?”
“Omdat het daar niet koud is.”

In de auto.
“Weet je waar we zijn, Alex?”
“Ja.”
“Waar zijn we dan?”
“Hier.”

Het is ochtend.
“Alex, zullen we even kleertjes aan gaan doen?”
“No mommy, I need my jamas. I need my jamas ‘cause I’m working.”

“De echte dinosaurs hadden een shirt aan.”
“Oh. Wat stond er dan op het shirt?”
“Angry birds.”

Papa helpt Alex met instappen in de auto. Hij kijkt naar alle huizen in aanbouw in onze straat.
“Waar is de dumptruck?”
“De dumptruck is naar huis.”
“Waarom zijn ze naar huis?”
“De workers spelen thuis met de kindjes.”
(verwonderd) “Hebben de workers kindjes?”
“Ja, want papa is ook een worker.”
“Nooooo! You’re not a worker! You’re a daddy!”

Uitwaaien op Biltmore

Feest op Biltmore

Vorig weekend zijn we nog eens op Biltmore geweest, en meer specifiek in het Antler Hill Village. Er is in de septembermaand veel te doen met wijn en muziek; zo kon je de hele middag luisteren naar een live jazz band en bij de wijnerij kon je druiven stampen, waarvoor je vervolgens een ‘diploma’ kreeg. Alex vond dit erg grappig om te doen, Nova vond het helemaal niks! Het was heerlijk weer, achterin de 20 graden en een zalig briesje, al klinkt het op het filmpje soms of er een flinke zuidwester waaide. Ons diner hebben we genuttigd in Cedric’s Tavern, een heerlijke maaltijd met 20% korting, want dat hoorde ook bij de septembermaand. Echt een dagje genieten!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag