Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.
Welnu, onze gebeden zijn verhoord! Gisteravond begon het te regenen, en wel zo hard dat het satellietsignaal van de televisie volledig weg viel. Ook vannacht heeft het geregend en vandaag is het bijna helemaal donker in huis, terwijl buiten het water met bakken uit de hemel valt. De temperatuur is bijgevolg gedaald tot 29 graden! Niet sinds mei is het nog beneden de 30 geweest. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!
Omdat het weerbericht vermeldde dat het niet zo warm zou zijn dit weekend (slechts een graad of 30) leek ons dat een goed moment om nog eens gebruik te maken van onze jaarkaart voor het Biltmore Estate in Asheville. Bij ons vorige bezoek stonden de azalea’s in volle bloei en we waren benieuwd hoe de tuinen er nu bij liggen. Bovendien hadden we de vorige keer het huis niet bezocht, en dat wilden we nu wel doen.
Op zondagmorgen begonnen we rond een uur of 10.00 aan de autorit naar North Carolina en hoewel we dachten op tijd vertrokken te zijn, was het bij aankomst op de parkeerplaats van Biltmore al erg druk. Blijkbaar hadden meer mensen het weerbericht gezien en besloten om in het laatste weekend van hun vakantie lekker over het landgoed te banjeren.
We zijn eerst maar een reservering voor een bezoek aan het huis gaan halen en tot onze verrassing konden we met de eerste groep al mee. In de imposante ‘winter garden’ waar je binnenkomt was echter al snel duidelijk dat het huis uitpuilde van de mensen. Het huis telt 250 kamers dus je kunt je wel voorstellen hoe veel mensen daar moeten rondlopen voordat het ‘druk’ oogt. Je kunt er op eigen gelegenheid rondkijken en je vergapen aan de onverbloemde luxe in de talloze rijk versierde kamers. De familie Vanderbilt had duidelijk een paar centen te besteden toen ze hun meubilair kochten. Zelfs de personeelsvertrekken op de bovenste verdieping zien er nog beter uit dan menig studentenhuis tegenwoordig.
Als we later de tuinen bezoeken is het inmiddels toch weer behoorlijk warm, meer dan de 30 graden die ons beloofd waren. Gelukkig hebben we een aantal flesjes water meegenomen, die goed van pas komen als we de rozentuin bezoeken en de zeer fraaie Italiaanse tuin. Het is een heel ander bezoek dan de vorige keer, met een grotere diversiteit aan bloeiende planten op verschillende plaatsen. De azaleatuin is nu maar een heel gewone tuin zonder de overweldigende bloemenpracht. We zijn heel benieuwd wat Biltmore de volgende keer weer te bieden heeft.
Nu de olie ineens met de dag goedkoper wordt en de dollar dientengevolge weer meer waard wordt, hadden we besloten om een laatste grote uitgave voor de baby te doen. Nu is het koersverschil immers nog ruim in ons voordeel. Met die gedachte zijn we naar Babies R Us gereden in Greenville om een kribbe voor de baby te halen.
Het aanbod van kribbes is werkelijk onbeschrijflijk en je kunt er enorm veel geld aan kwijt, als je dat wilt. Wij zitten een beetje in het midden: het moet wel een mooie kribbe zijn, die stevig en veilig is voor baby, maar het moet ook weer geen maandsalaris kosten. We hadden geluk, want in de winkel stond een mooie kribbe waarvan het laatste model met 100 dollar korting werd verkocht. Die afprijzing was nog maar net gedaan en wij hadden hem binnen! Dertig seconden na ons greep iemand anders namelijk al mis.
Voor de 100 dollar die we bespaard hebben, hebben we een goede matras gekocht. Daarmee is het bed nog niet af, want je hebt natuurlijk ook beddengoed nodig. Dit hebben we gevonden, met hetzelfde thema als de swing: de Rainforest bedding set van Fisher Price. Onze kleine knul kan zich straks amuseren met allerlei regenwouddiertjes en vrolijke kleuren.
Wie benieuwd is hoe de baby er inmiddels uit ziet kan alvast kijken naar onderstaand filmpje op YouTube. Papa Rob heeft wat stukjes uit de echo bij elkaar geplakt, zodat je een idee kunt krijgen.
Aangezien de koelkast vrijdag erg leeg was, zijn we het maar weer eens buiten de deur gaan zoeken. Vlakbij ligt een barbecue-restaurant waar we al heel vaaklangs zijn gereden maar nooit binnen zijn geweest, en dat ondanks de spannende naam Ron’s Hog Pen (Rons zwijnenstal). Vrijdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we binnengestapt.
En jawel, het is precies wat je ervan verwacht: houten banken, bijzonder zuidelijke inrichting, Amerikaanse soldaten aan de muur en een honky tonk band die heuse cowboy muziek staat te zingen. We hebben ieder een bordje barbecue besteld en geamuseerd rondgekeken. Dit soort restaurants zijn een echte ervaring.
Zaterdagmorgen zijn we, ook vlakbij huis, gaan brunchen bij een vestiging van Sonic. Ook hier zijn we al talloze keren voorbij gereden zonder er veel aandacht aan te besteden, maar we waren eens nieuwsgierig wat er zoal te krijgen was. Welnu, veel luier of Amerikaanser dan bij Sonic zul je het niet vinden.
Het principe is als volgt: bij elke parkeerplaats rond het ‘restaurant’ hangt een grote menukaart en een intercom waarmee je met een serveerster kunt communiceren. Op deze manier geef je door wat je wenst te eten en vervolgens kun je, eveneens vanuit je autoraam, betalen met je bankkaart. Als je bestelling klaar is, komt de serveerster dit naar je auto brengen en kun je alles lekker vanuit je autostoel oppeuzelen. Nu zijn Rob en ik geen mensen die graag in de auto eten, dus zijn we uitgestapt en naar de voordeur gelopen. Hier stond echter uitdrukkelijk vermeld dat binnen geen service werd verleend. Het gebouw was er niet voor bedoeld om binnen te komen eten. In plaats daarvan was er wel een lekker zonnig terras waar bij elke tafel ook via een intercom besteld en betaald kan worden, dus hebben we dat maar gedaan. Het was trouwens nog een hele uitdaging om tussen alle vette happen iets te vinden dat nog een beetje gezond was. 🙂
Vanmorgen ben ik met Vicki en Emma naar Cleveland Park gereden, een parkje nabij het Regional Hospital (waarin ook het Piedmont Women’s Health Center gevestigd is). Dit park is een tijdje geleden volledig opgeknapt en het is nu een zeer mooie lokatie met de nodige picnic-ruimtes en veel speeltoestellen voor de kinderen. Er ligt bovendien een flink meer waarover bruggetjes lopen.
Rondom de speeltuin liggen rails waarover een treintje rijdt. Emma was met name erg enthousiast om in het treintje te rijden, dus we zijn er gedrieen in gaan zitten. Toen het treintje door een tunnel reed en alle kinderen begonnen te schreeuwen, vond Emma het maar eng en kroop ze dicht tegen me aan. Gelukkig kwamen er geen tranen, maar we zijn toen maar naar het meer gereden om daar de eendjes te voeren. Dat was waarschijnlijk een stuk minder eng! Emma is de laatste tijd ontzettend aan het babbelen, een heel verschil met een half jaar geleden toen we hier net woonden. Het wordt steeds makkelijker om haar te verstaan, ondanks het Amerikaans en het brabbeltaaltje dat ze uitkraamt.
Eenmaal bij het meer kwamen ook Vicki’s vriendin Holly, haar man Chuck en hun zoontje Will bij ons zitten. Holly is ongeveer net zo oud als Vicki en ik en een erg vriendelijke en spontane vrouw. Spijtig genoeg lijdt ze aan MS en op dit moment had ze daar erg veel last van, voornamelijk door het onverbiddelijk hete weer van de afgelopen dagen. Dat is vooral frustrerend als je met je jonge kind lekker buiten wil gaan spelen. Op zo’n moment weet je weer eens hoe gezegend je bent als je, net als wij, helemaal niks mankeert.
Als je zwanger bent lijkt het wel of je overal zwangere buiken en piepkleine babies ziet, óók in winkels die niks met kinderen te maken hebben. Steeds als we boodschappen gaan doen, zien we ouders met pietepeuterige kindjes op hun schouders en in hun armen. Misschien kent South Carolina erg vruchtbare grond, of valt het gewoon meer op omdat we zelf op ons kleine mannetje zitten te wachten.
Ook onder vrienden en kennissen is er een heuse baby-boom gaande. Zo verwachten ook Joost en Cristina, die onlangs naar Berlijn zijn verhuisd, hun eerste kindje, Mark en Mayra verwachten eind november hun tweede half-Mexicaantje, oud SKA-collega Xavier en zijn vriendin Angélique verwachten rond half december een zoon of dochter en mijn oud-klasgenoot Remco en zijn vriendin Karina zijn ook al bijna 3 maanden onderweg.
Nu onze baby-uitzet begint te groeien, hebben we toch maar besloten een soort babykamer te maken. Het is niet ons eigen huis, dus schilderen en stevig verbouwen zit er niet in, maar soms kun je aardig roeien met de riemen die je hebt. Zo heb ik al een verschoontafel gevonden waar ook baby’s mini-sokjes en slabbetjes in passen, net als de ongetwijfeld vele pakken luiers die we nodig gaan hebben. Ik ben met meubilair gaan schuiven en heb alle kasten in de kamer leeggemaakt, zodat we daar de spullen voor onze zoon in kwijt kunnen. Van Robs collega Jay en zijn vrouw hebben we een swing en een bouncer te leen gekregen, dus al met al begint het al ergens op te lijken.
Om ons rodeo-uitje van afgelopen vrijdag een beetje te compenseren, zijn we zondag naar het Greenville County Museum of Art geweest. Het was buiten toch veel te warm, dus een beetje rondlopen in een ruimte met airco leek ons zeer aantrekkelijk. We waren ook benieuwd of dit een ‘echt’ museum was, in tegenstelling tot het Chapman Cultural Center waar we vorig weekend geweest zijn.
Welnu, hoewel het museum nog steeds niet verschrikkelijk groot was, leek het al veel meer op een samenhangend geheel. Het gebouw was ruim en op elke verdieping werd gewerkt rond een bepaald thema. Het meest indrukwekkend waren de tentoonstellingen van Jasper Johns, Andrew Wyath en mijn persoonlijke favoriet William H. Johnson. Deze laatste schilder was afkomstig uit Florence in South Carolina en er hingen behoorlijk wat werken uit zijn oeuvre. Daardoor kon je goed zien welke ontwikkeling hij als kunstenaar heeft doorgemaakt en hoe zijn stijl beinvloed is door bijvoorbeeld Vincent van Gogh. Ook zijn levensverhaal lijkt op dat van Vincent, want de beste man heeft de laatste 22 jaar van zijn leven in een gesticht doorgebracht nadat hij compleet was doorgedraaid.
Na een kleine anderhalf uur in het museum zijn we een klein stukje doorgereden naar Main Street, een knusse straat met wat terrasjes en winkeltjes, omgeven door veel groen zodat je ondanks het bloedhete weer (36 graden vandaag) toch een beetje beschut bent. Bij een vestiging van Marble Slab hebben we een verfrissende smoothie besteld en ons verwonderd over de werkwijze van deze ijssalon. Je kunt er allerlei soorten ijs bestellen en er vervolgens talloze extra’s in doen: chocolade, nootjes, fruit in alle soorten en maten. Op een stuk marmer worden deze extra’s vervolgens door je ijs gemengd voordat het in je hoorntje wordt geschept. Een bijzondere werkwijze waar het bedrijf ook zijn naam aan te danken heeft. Het zag er lekker uit en dat vinden meer mensen, want er stond een flinke rij te wachten.
Vanmorgen hadden we al om 9.00 een afspraak in het ziekenhuis voor een nieuwe mijlpaal in onze zwangerschap: de echo! Terwijl wij de echo vooral spannend vonden om het geslacht van de baby te ontdekken, gebeurt er tijdens die afspraak nog veel meer. De baby wordt op allerlei manieren gemeten om te zien of hij of zij voldoende groeit en op schema ligt voor de geplande geboortedatum, of alle organen gevormd en goed ontwikkeld zijn en ook hartslag en zaken als lengte worden vastgelegd.
Echografe Jean begon met het smeren van een gel op mijn buik en heeft daarna 20 minuten lang naar onze ZOON gekeken. Inderdaad, het is een jongen! Hoofdje, armpjes en beentjes werden opgemeten en onze lieve knul heeft, zoals het hoort, 10 vingertjes en 10 teentjes. Alles zag er precies zo uit zoals het moet zijn, alle waarden waren normaal, dus we kunnen nu aan de groeispurt richting 27 december beginnen.
Om het mooie nieuws te vieren zijn we meteen naar Gaffney gereden om baby’s klerenkast uit te breiden met echte jongenskleertjes. Papa Rob heeft bij Ralph Lauren twee rode poloshirts voor zichzelf gekocht en voor zijn zoon een miniatuurversie. Eén ding is zeker, onze zoon zal goed gekleed door het leven gaan! Binnenkort verschijnen op Flickr nieuwe foto’s waar je baby’s nieuwe uitzet kunt bewonderen.
Onze vrijdagavond was na het bezoek aan de rodeo nog niet ten einde. Zoals oplettende lezers van deze blog wel weten, was het 1 minuut na middernacht ook het startsein voor de verkoop van het vierde en laatste deel uit de Twilight–saga, de reeks die ik de afgelopen dagen verslonden heb. Aangezien het toch al nabij middernacht was toen we vanuit Blacksburg vertrokken, besloten we om bij Barnes & Noble in Spartanburg te stoppen en daar als één van de eersten één van de 3.2 miljoen exemplaren van Breaking Dawn op te pikken.
Bij Barnes & Noble was het, gezien het late uur, verrassend druk. De parkeerplaats stond voller dan we ooit eerder gezien hadden en zwermen tienermeisjes en andere enthousiasten hielden gelukzalig hun exemplaar van het boek in hun hand. Barnes & Noble hadden geen halve maatregelen genomen: er stond politie en bodyguards om alles in goede banen te leiden en ook in de winkel zelf puilde het uit van personeel. We werden naar het eind van de rij wachtenden gestuurd, die ergens achterin de (enorme) boekenwinkel begon. Gelukkig waren alle kassa’s dubbel bemand, dus het wachten duurde niet verschrikkelijk lang. Rond 0:45 hadden ook wij Breaking Dawn in ons bezit.
Op zaterdagmorgen kwamen we niet zo snel op gang, gezien het late uur van de vorige avond. Ook waren we behoorlijk gemangeld van de lange zit op de houten banken in Blacksburg. Dat gingen we de rest van de dag natuurlijk voelen. Eén van de taken van vandaag was het repareren van de mengkraan in de keuken. Nadat deze bleef lekken, had Rob hem uit elkaar gehaald maar kon hem niet meer terug in elkaar krijgen. Althans, dat lukte wel enigszins, maar de kraan bleef lekken. Lowe’s, een grote doe-het-zelfzaak zit hier niet zo gek ver vandaan. We zijn daar eens gaan neuzen in een boek over loodgieten en al snel hadden we het gevonden. Met de juiste onderdelen voor onze mengkraan zijn we huiswaarts gekeerd en heeft Rob in enkele minuten de kraan gemaakt. Hij loopt nu beter dan ooit tevoren. Ergens in papa Rob zit dus een heuse klusser verstopt!
Al enige weken geleden zagen we een aankondiging voor Ed Brown’s Championship Rodeo in Blacksburg. Dit plaatsje ligt een goede 30 minuten rijden bij ons vandaan, een stukje voorbij Gaffney. De rodeo vindt plaats op 1 en 2 augustus, dus dit weekend. We hadden nog nooit van Blacksburg gehoord en dat is niet zo vreemd, want het piepkleine plaatsje telt maar een krappe 2000 zielen. Een keer per jaar, tijdens de rodeo, stromen zo’n 22.000 mensen toe om te kijken naar de capriolen van echte cowboys en cowgirls.
Met onze ervaring bij het PBR (het bullriding in de officiele league) nog in gedachten, zijn we vrijdagavond na het avondeten naar Blacksburg gereden. Het plaatsje was nog kleiner dan we dachten; er waren maar 2 stoplichten, dus heel snoezig allemaal. Het terrein rond de arena was groot genoeg, er moesten immers aardig wat mensen hun (zeer grote) auto kwijt! De vrijwillige brandweer stond alles in goede banen te leiden en zo werd iedereen naar een gratis parkeerplaatsje gecoacht.
Natuurlijk waren wij er goed op tijd (veel te vroeg) en hadden we vanaf 19.00 ruim de tijd om eens rond te kijken. Rondom de arena stonden ontelbare vreetstandjes en kermisattracties om de jeugd een beetje bezig te houden. De zitplaatsen waren niet meer dan dikke planken die enkele tientallen centimeters boven de grond op een stuk beton rustten. Niet het summum van comfort, maar gelukkig maakt het spektakel weer veel goed.
Voor de show was er wat entertainment in de vorm van bejaarde klompendansers en een live countryband die hemeltergende muziek ten gehore bracht, waaronder authentieke southern gospel (denk aan veel ‘prijs de heer’ en ‘ik zag het licht’). Rond half negen, dus toen de zon al onder ging, begon alles pas echt. Een foute cowboy in een wel erg paarse blouse deed wat trucjes met zijn paard en probeerde de stemming alvast op gang te brengen. Daarna volgde een vlaggenparade te paard, met daaronder ook de ‘rebel flag’, de vlag van het zuiden die een nogal beladen betekenis heeft. De organisatie benadrukte echter dat het niet met racisme of haat te maken had, maar met trots op afkomst en geschiedenis.
Na het volklied en een gebed voor de cowboys en de soldaten overzee, begonnen we met een opwarmertje: het eerste rondje bullriding. De meeste rijders lagen echter snel op de grond en niemand haalde de vereiste 8 seconden. Na het bullriding kwam het bareback rijden (op ongezadelde paarden), het steer wrestling (‘worstelen’ met stierkalveren), het wilde koeien-melken, het barrel racen voor de dames, het tie rope racen (vangen van een kalf met een lasso) en op het einde volgde weer een reeks bullriders.
Tussen en tijdens de diverse onderdelen was er nog vermaak van de rodeo clowns, de paarsgeblousde rodeo-entertainer en het man-en-paard duo Rawhide en Dusty. Het publiek bleef de hele avond enthousiast joelen (de zogeheten ‘Blacksburg roar’) en stuurde elke deelnemer met een applaus naar huis, ongeacht het behaalde resultaat.
Hoewel rodeo de reputatie heeft vooral voor rednecks en ander ruw volk te zijn, valt dit in de praktijk best mee. Natuurlijk zit er dubieus volk tussen, maar iedereen gedraagt zich keurig en het is een echt familie-uitje. Dat neemt niet weg dat het bestuderen van het publiek bijna net zo leuk is als het bekijken van het entertainment in de arena. De aanwezige mensen komen in alle soorten en maten (letterlijk) en alles verloopt vriendelijk en soepel.
De warme, zwoele avond wordt kort voor middernacht afgesloten met vuurwerk, ter gelegenheid van deze 40ste editie van dit evenement. Het is op dat moment nog altijd 29 graden buiten, dus de airco in de auto mag op weg naar huis lekker aan. De politie van Blacksburg staat op een aantal strategische punten klaar om je in het aardedonker toch de goede kant op te sturen (in ons geval in de richting van de snelweg). Een aantal filmpjes van deze avond zijn op ons YouTube-kanaal te vinden.
Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.
Peperazzi Blog 