Santa weet nu wat Alex graag wil hebben voor Kerst
Afgelopen weekend stond in het teken van Sint, maar ook van zijn jongere broertje Santa. Santa was op zaterdagmorgen in de Hatcher Garden en in ruil voor wat houdbare goederen mochten de kinderen bij Santa zitten en werd er een foto gemaakt. Nova mocht op schoot en Alex zat er naast. Hoewel hij het ook wel een beetje spannend vond, heeft hij Santa toch volop verteld over bulldozers, bobcats en excavators. Wie weet krijgt hij dus wel de nodige cadeaus op kerstavond dit jaar! Tenslotte gaat het heel erg goed met de zindelijkheidstraining en is hij ook heel erg lief voor zijn zusje en andere kindjes met wie hij de laatste tijd gespeeld heeft.
Na een paar minuutjes bij Santa op schoot, realiseerde Nova dat die meneer met de baard niet papa of mama was en zette het op een brullen. Het was dus tijd om te gaan en daarom gingen we naar de koekjestafel, waar alle kinderen een koekje mochten versieren met allerlei lekkers. Zoiets hoef je Alex ook maar een keer uit te leggen, want al snel zat er hagelslag en m&ms op zijn koekje. Jumjum, hop de buik in! Een geslaagd bezoek aan Santa en in de loop van de week kunnen we ook de ‘officiele’ foto nog ophalen die door de fotograaf gemaakt is. We zijn benieuwd of het resultaat net zo leuk is als de foto’s van papa.
De kerstman domineert dan misschien in de USA, maar Sinterklaas laat zich niet zomaar in een hoekje zetten. De Nederlandse kindjes in deze hoek van de wereld krijgen toch cadeaus! Afgelopen weekend hebben we een heuse Sinterklaasviering gehad met drie koppels en vier kinderen, allemaal Nederlandstalig. Jaja, het heeft vier jaar geduurd, maar eindelijk hebben we een medelander getroffen aan de overkant van de plas. Monique woont hier met haar Amerikaanse partner Mark en samen hebben ze een zoontje, Finn. Zij troffen een tijdje terug onze Vlaamse vrienden Wim en Ann in de supermarkt en zo ging de bal aan het rollen.
Zodoende kwam Sint gisteren naar Simpsonville en hebben de kleintjes hun pakjes gevonden bij de open haard. Alex was qua leeftijd de enige die het idee van Sinterklaas een beetje snapte, maar om cadeaus te krijgen hoef je niet te weten wie de Goedheiligman is. Alle ukkies waren heel tevreden met hun pakjes en Alex zei zelfs ‘dank je wel Sinterklaas’.
Hoewel Mark een Amerikaan is, had hij een heuse pan snert gemaakt en die smaakte nog zeer goed ook! De tafel stond vol met lekkere dingen en in de schoen van Alex zat zelfs nog een zak met stroopwafeltjes. De snoepkont had z’n letter binnen de kortste keren opgesmuld… ja, die Sinterklaas mag wat hem betreft vast nog wel een keertje terug komen volgend jaar.
Op weg naar huis zijn we naar Roper Mountain geweest, een kerstlichtjes spektakel in Greenville. Hoewel het zeer mooi gedaan was, was het vrij kort en dus ook niet zo indrukwekkend als Hollywild. Daar gaan we dan ook zeker nog naar toe een dezer dagen. Gelukkig had het bezoek aan Roper Mountain niet overdreven veel gekost, we konden er niet met credit card betalen en cash hadden we niet bij ons. Dus moesten we maar ergens pinnen en dan op weg naar buiten iemand betalen, zeiden ze. Tja, het geld hebben we wel uit de automaat gehaald, maar niemand van het personeel meer gezien, dus het was geen al te dure trip. Dat was weer genieten op z’n Hollands!
Al voor het derde weekend op rij zijn we bezig met het schilderen van ons hek. In eerste instantie hadden we het verfpistool van de buren geleend, maar dat gaf er al snel de brui aan dus werd het weer ouderwets met de kwast. En dat schiet nu eenmaal niet zo vreselijk op.
Het betekent ook dat we niet zo veel tijd over hebben om dingen te ondernemen, dus het viel vandaag een beetje tegen dat we miezerweer hadden, terwijl we een trip naar de speeltuin hadden gepland. In plaats daarvan zijn we maar naar het winkelcentrum in Greenville gereden, waar de kindjes konden spelen in het overdekte speeltuintje en papa en mama een lekkere Starbucks koffie konden nippen. Gelukkig hebben we afgelopen week wel het een en ander gefilmd zodat er toch iets te bekijken valt.
Ja hoor, het is weer zover. We liggen achter op de blog. Vandaar een bericht met veel beeldmateriaal zodat we allemaal weer bij zijn.
Halloween lijkt al weer heel lang geleden, maar anderhalve week geleden liepen alle kinderen nog verkleed rond. De beelden in het filmpje zijn van de Halloween Hoopla in Greer, waar Alex het enorm naar zijn zin had met de springkussens. Het kostte heel wat moeite om hem mee naar huis te krijgen, zelfs toen het feest voorbij was en ze de springkussens lieten leeglopen, kregen we hem niet echt overtuigd van de noodzaak om weer huiswaarts te keren.
Nova is een tijdje geleden al zelf gaan staan en inmiddels kruipt ze met een aardig vaartje door het huis. Maar wat moet je als je bij de tafel staat en je wilt iets hebben dat op de grond ligt?
Het verjaardagsfeestje van Owen was op de rolschaatsbaan en dat was natuurlijk iets nieuws. Alex was in de auto in slaap gevallen dus het duurde even voordat hij wakker was en voldoende bij zijn positieven om mee te doen. Maar hij kreeg de smaak te pakken en aan het eind van het verhaal kwam hij aardig vooruit op zijn schaatsen!
Alex heeft van opa en oma Eindhoven een camera gekregen, een speciale Vtech camera voor jonge fotografen. Het ding kan zodoende wel tegen een stootje en dat is maar goed ook, want mannetjes van bijna drie zijn niet bijzonder zachtzinnig. Afgelopen zondag zijn we in de Hatcher garden geweest om te genieten van het mooie herfstweer en de bijbehorende kleuren. Het was een perfecte gelegenheid om Alex te wijzen op wat de herfst met de natuur doet, en tegelijk om hem de kans te geven foto’s te maken.
Alex komt aangewandeld met twee riemen. Hij houdt ze voor me omhoog en zegt:”Papa snake en Nova snake.” Ik vraag hem waar ‘mama snake’ en ‘Alex snake’ zijn. Hij denkt even na en zegt dan:”Mama snake en Alex snake zijn buiten spelen.”
Even later gaan we verder over slangen. Alex houdt een riem voor mijn neus en zegt: “Mama slang aaien.” Ik aai de riem en vraag Alex wat hij moet doen als hij ooit een echte slang tegenkomt.
“Mag je een echte slang aaien?”
“Nooo!”
“Goed zo Alex.”
“Slang sandwich eten.”
Ik leg uit dat slangen graag muizen eten. Alex hoort het, maar vindt het waarschijnlijk niet zo indrukwekkend. Even later zegt hij:
“Slangen eten monsters!”
Alex heeft een camera gekregen van opa en oma. Enthousiast maakt hij foto’s van alles wat hem boeit. Als papa ’s avonds Angry Birds speelt op televisie, haalt hij het ding ook weer tevoorschijn en roept voordat hij klikt: “Say cheese, angry birds!”
“Hi mommy!!” (Alex, als hij om vier uur ’s nachts onze slaapkamer komt binnenwandelen.)
“I do not like it.” (bij alles wat hem niet aan staat en dat is tegenwoordig heel wat, vooral als hij iets moet opruimen of opeten waar hij geen zin in heeft)
“Alex eten.” (om 2:30, nadat hij twee dagen een hongerstaking heeft gehouden)
Tot op heden is Alex geen fan van eieren, zij het gekookt, gebakken of anders. Het is al weer een poosje geleden dat ik het hem aangeboden heb, dus we proberen het nog maar eens. Het gekookte ei ligt in stukjes op zijn bord.
Alex: “Is een ei.”
Ik: “Inderdaad. Een ei voor Alex.”
Alex: “Stukkies ei.”
Ik geef hem een eerste hapje met een vork. Twijfelachtig verdwijnt het in zijn mond. Het tweede hapje komt er niet meer in.
Ik: “Vind je het niet lekker? Wil het ei opeten of wil je het ei niet opeten?”
Alex: “Alex eet een ei.”
Vervolgens laat hij zijn ei volledig met rust. Na een tijdje komt de volgende vraag.
Alex: “Is een baby bird.”
Ik:”Nee hoor, Alex, er zit geen baby bird in het ei. Alleen speciale eieren hebben een baby bird.”
Alex: “Waar is de baby bird?”
Ik: “Er is geen baby bird.”
Alex denkt even na en zegt: “Angry birds!”
Omdat we binnenkort het tuinhek gaan verven, zeg ik tegen Alex dat ik de struiken moet snoeien. Even later roept hij verheugd: “Mama gaat aan de struiken knoeien!”
Alex is momenteel in een nogal opstandige fase. Zodoende weigert hij om in bad te gaan. Na drie dagen zonder bad wordt het dringend tijd om de kleine man te wassen. Ik vertel Alex dat hij stinkt en dat stinkende jongetjes niet welkom zijn op de birthday party van Owen en de birthday party van Johnny dit weekend. Alex trekt zich er niks van aan, hoewel het later op de dag, om andere redenen, toch lukt om hem in bad te doen. De volgende morgen herinnert hij zich het gesprek van de dag ervoor. Verrukt roept hij: “Stinky birth party!” Waarschijnlijk is het argument dat jongens stinken géén hulpmiddel om ze iets te laten doen…
De fontein in Greer City Park spuit roze water deze maand
Vorige jaren is ons helemaal niet opgevallen dat er in de herfst rond Halloween zo vreselijk veel te doen is. Ik denk dat het ook komt omdat we nu veel alerter zijn op activiteiten die leuk zijn voor de kinderen. Nu we er op letten, zien we de ene activiteit na de andere en tot het eind van de maand is er bijna elke dag wel ergens iets te doen.
Vandaag was er de Halloween Hoopla in Greer. Er stonden een hoop springkussens bij elkaar, er waren knutselactiviteiten en als we iets vroeger waren gekomen, had Alex ook nog een heleboel snoepjes kunnen verzamelen. Maar de springkussens waren al een traktatie op zich, want de jongeman wilde er maar met moeite vanaf komen. Steeds als de springtijd om was, moesten we hem bij zijn broekspijpen van het kussen af sleuren. Dan holde hij meteen weer naar het eind van de rij voor een volgende ronde. Tijdens het wachten wurmde hij zich steeds naar voren en probeerde soms al weer op het kussen terug te kruipen. Gelukkig hoefde hij nooit langer dan een paar minuten te wachten en dan kon hij zich weer het hart uit het lijf springen. Wat een lol had onze kleine boef!
Een onherkenbare ridder
En wat we ook geleerd hebben, Alex is een heuse charmeur! Op het springkussen met de glijbaan stond een dame om de kleintjes te helpen. Alex liep naar haar toe, zette zijn grote, blauwe ogen op, keek eens lief, zei wat en hopla, ze hielp hem de trap op en gleed met hem de glijbaan af. En dat niet een keertje, nee hoor! Achter elkaar door! En een schik dat hij had, je houdt het niet voor mogelijk. Nova zat vanaf de zijkant toe te kijken met even grote ogen. Je zag gewoon dat ze ook wou springen. Volgend jaar meissie, dan mag jij ook!
Alex is deze week bijzonder lief, behulpzaam en goed bezig met zijn zindelijkheidstraining. Om dat te belonen, hebben we hem gisteravond meegenomen naar de First North Baptist Church. De kerk?! Wat krijgen we nou?! Deze kerk organiseert blijkbaar elk jaar rond deze tijd een herfstfestival, een soort kinderkermis waar alle activiteiten gratis zijn en de kinderen overal snoepjes kunnen verdienen (bijvoorbeeld door met pijltjes een ballon kapot te gooien, een bal door een net te gooien, een pingpongbal in een emmer te mikken, etc). Alex heeft er heerlijk wat snoepjes bij elkaar verdiend dus dat was smikkelen en smullen. Zijn vriendje Johnny was er ook even en samen zijn ze in een soort zweefmolen geweest. Dikke pret, die twee! En ee leuke activiteit om te onthouden voor volgend jaar!
Ondanks een klein dipje in het weer op dinsdag en woensdag kunnen we toch niet anders zeggen dan dat de herfst tot op heden spectaculair is. Afgelopen weekend was het maar liefst 30 graden en de lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen. Rob had op vrijdag onverwacht een vrije dag genomen, dus het weekend was ook nog eens extra lang!
We zijn vrijdag de boodschappen alvast gaan halen bij Publix, een zeer luxe supermarkt aan de andere kant van de stad. We komen daar eigenlijk niet zo heel vaak, maar sinds kort heb ik de kortingsbonnen ontdekt, iets waarover ik binnenkort wel eens iets uitgebreider zal schrijven. In ieder geval, we hadden 58 dollar bespaard op onze boodschappen, dus niet gek veel meer uitgegeven dan we normaal bij Walmart doen. Een interessante ontwikkeling!
Met de boodschappen al op tijd in huis, hadden we tijd over voor leuke dingen. In Gaffney hebben we wat kinderkleertjes gehaald, mama aan het shoppen terwijl papa en Alex lekker in het speeltuintje waren. Alex amuseerde zich daar prima met andere kindjes en kreeg nog eens de kans om zijn Engels te oefenen (meer daarover in de volgende editie van Peuterpraat). Ook daar heerlijk bespaard, de totale kosten van $450 teruggebracht naar $140. Kijk, daar wordt een mens vrolijk van!
Alex had wel de hele middag op de band kunnen blijven zitten
Zondag zijn we naar Strawberry Hill USA geweest in Chesnee. Deze gigantische aardbeienboer verkoopt momenteel voornamelijk appels en pompoenen en heeft ook de nodige activiteiten die aan het seizoen gekoppeld zijn. Om je een idee te geven van de omvang: er staan 400 Amerikaanse vlaggen verspreid op het grondgebied van Strawberry Hill en wij hebben ze lang niet allemaal gezien.
Een ritje met de tractor is altijd leuk en Alex riep al bij aankomst ‘tractor, tractor!’. Het was echt een leuk aangekleed tochtje, we kwamen een trol tegen die we om toestemming moesten vragen de ‘brug’ over te steken zodat we de koeien konden voeren in de weide erachter. Verder werden twee heren uitverkoren om een biggetje te vangen en stond er een kalfje van vier weken dat de fles kreeg. Ook Alex mocht haar even aaien en de fles vasthouden. Verder waren er talloze plaatsen waar hooibalen, stropoppen en pompoenen bijeen waren gezet om foto’s te kunnen maken. Er hingen banden aan de bomen om te kunnen schommelen, iets wat Alex zo leuk vond dat hij bijna vergat om een pompoentje uit te zoeken om mee naar huis te nemen. Toen we weer allemaal op de tractor terug moesten, waarschuwde ik Alex dat hij nog een exemplaar mocht uitzoeken, waarop hij naar de pumpkin patch rende en in allerijl een oranje knol pakte. Een prachtig gezicht. Voor Nova hadden we een kleintje meegenomen omdat ze die dingen ook zo leuk vindt. Alex heeft ze eenmaal thuis allebei bij de verzameling in de voortuin gezet.
Het 'corn maze' van bovenaf gezien.
Alex mocht zijn snoet laten beschilderen, we hadden maar gekozen voor iets simpels omdat we natuurlijk niet wisten hoeveel geduld hij daar voor zou hebben. Meestal is het geen stilzitter… maar in dit geval zat hij keurig op de schommelstoel en liet de dame een pompoen op zijn wang tekenen. Hij zat er zo lief bij te kijken, je zou bijna denken dat hij altijd zo rustig is. Gelukkig weten wij wel beter. Daarna zijn we het ‘corn maze’ ingegaan, maisveld dat is omgetoverd in een doolhof. Vergis je niet, we hebben het hier niet over een klein veldje, maar een flinke lap grond. Je krijgt dan ook een rode vlag mee voor het geval je verdwaalt, zodat een reddingsteam je kan komen halen als je er niet meer uit komt. Wij zijn het kinderdoolhof ingegaan en lieten Alex de weg bepalen. Hij riep steeds ‘this way!’ en wij gingen er mooi achteraan. Hij had de grootste schik! Ook het kinderdoolhof was nog een aardig ding en we begonnen even te vrezen dat we de vlag al in de lucht moesten steken, toen we toch ineens de uitgang vonden. Daar vandaan zijn we naar het cafe bij de boerderij gegaan, waar ze heerlijk zelfgemaakt ijs hebben. Alex heeft er gesmuld van een regenboogijsje en papa en mama een ouderwetse milkshake. Jummie!
Na zoveel pret waren de kinderen natuurlijk behoorlijk moe en ze vielen allebei in slaap in de auto op weg naar huis. Echt een heerlijke dag gehad!
Ik zou er wel elke dag eentje kunnen maken! Voor de liefhebbers is hier weer een verzameling vondsten van onze Alexander.
Alex: Gordon moet schoonmaken.
Ik: Ga je Gordon schoonmaken?
Alex: Alex Gordon schoonmaken. Gordon is vies.
Ik: Oh jee. Hoe kan dat?
Alex: Gordon poep aan de wielen.
Ik (licht gealarmeerd): Poep? Waarom heeft Gordon poep aan de wielen? (kijkt naar treintje, ziet bruine wielen)
Alex (wijst): Alex daar poep gemaakt.
Tussen de treinbaan, die ongeveer de halve kamer beslaat, ligt inderdaad een drolletje op het tapijt. Oftewel… alles opruimen, stofzuigen en met de Bissell de boel weer schoonmaken…
Ik: Kijk Alex, het wordt buiten donker. Nu kun je een stukje van de maan zien (1e kwartier). A piece of the moon.
Alex: A piece van de maan, een stukkie maan, a piece van de moon.
Ik: Heel goed. En ‘a piece of cake’ is een stukje cake of een stukje taart.
Alex: A piece of cake, een stukkie cake.
Ik: Goed zo Alex. Kijk, nu gaan we over de brug. A piece of the bridge.
Alex: Een stukkie brug, a piece van de bridge. A piece van de moon, een stukkie maan. A piece of cake, een stukkie cake.
Ik: Knap hoor, dat heb je goed onthouden. We zitten in de auto. A piece of the car.
Alex: A piece van de car! Een stukkie auto. Een stukkie brug, a piece van de bridge. A piece van de moon, een stukkie maan. A piece of cake, een stukkie cake.
Ik: Wauw Alex, heel knap onthouden! A piece of the road is een stuk van de weg.
Alex: A piece of de road, een stukkie straat. A piece of de road is een stukkie van de straat. A
piece van de car, een stukkie auto. Een stukkie brug, a piece van de bridge. A piece van de moon, een stukkie maan. A piece of cake, een stukkie cake.
(volgende dag, in de auto)
Ik: Weet je nog Alex, gisteren hadden we het over de maan, a piece of the moon?
Alex: A piece van de moon, a piece van de bridge, a piece van de car, a piece van de road, a piece van de cake!
Alex: Investigate.
Ik: Investigate, goed zo. Wat betekent dat?
Alex: Investigate. Onderstoepen!
Alex eet een koekje. Hij vindt het lekker en ik leg hem uit dat een koekje zoet is, ofwel ‘sweet’.
Alex: Cookie is sweet! Snoepie is sweet!
Ik: Goed zo Alex. Maar mensen kunnen ook ‘sweet’ zijn, en dan betekent het ‘lief’. Bijvoorbeeld: Nova is sweet en Alex is sweet.
Alex: (denkt even na) Mommy is so sweet!
Alex vindt in een la een verjaardagskaart met muziek erin. Natuurlijk maakt hij de kaart 20 keer open en dicht en luistert de volledige melodie. Na de zoveelste keer zegt hij: Dat is een special liedje.
Alex klimt op het bureau en legt uit: Ik ben een hondje.
Alex vindt een of ander tandwiel en zegt verrukt: Een skroevenmaaier!
Peperazzi Blog 