Kou of geen kou, Nova vindt schoenen erg leuk maar niet aan haar voeten.
Het is even schrikken, want het heerlijke herfstweer is plotseling omgeslagen in kou! Afgelopen zaterdag was het nog genieten van 30 graden, maar in de loop van de nacht kwam een koufront uit Canada met veel bombarie een eind maken aan de aangename temperaturen. Zondag haalden we de 20 nog, maar vandaag en gisteren blijft het kwik steken op 13 graden. Dus wat krijgen we plotseling? Lange broek, lange mouwen, dichte schoenen en sokken aan. En dat is echt wel eventjes wennen. Gelukkig staan voor de rest van de week weer betere temperaturen op het programma en zou het weer 25 graden moeten worden. Hopelijk wel, want anders moet ook de kachel nog eens aan!
Wat zijn we nu blij met een grote speelkamer en twee kinderen met een rijke fantasie.
In Nederland is onlangs een protest gehouden tegen het aanhoudende slechte weer en zie, spontaan breekt de zon door. Ik denk dat ik maar eens iets vergelijkbaars moet organiseren in South Carolina, maar dan omgekeerd. Wij zijn de eindeloze, bloed- en bloedhete zomer helemaal beu.
’s Morgens als je uit bed komt is het al een graad of 26. De luchtvochtigheid buiten is dan standaard 98%, het laagste punt ligt in de namiddag rond 65%. Om 9.00 is de temperatuur al geklommen tot dik in de 30 en blijft de rest van de dag ergens tussen de 36 en 40 graden. Pas na 19.30 is het buiten een beetje uit te houden. De UV straling is onnoemelijk hoog dus overdag naar buiten gaan is sowieso niet slim, voor wie dat zou willen. Je ziet buiten geen mens behalve de bouwvakkers die aan de overkant van de straat het ene na het andere huis aan het bouwen zijn.
Sporadisch valt er een bui en dan valt er in een korte tijd zodanig veel water dat het grootste deel de goot in spoelt. De aanhoudende droogte zorgt ervoor dat veel gewassen helemaal om zeep zijn, dus dat betekent weer stijgende prijzen wegens schaarste. Nee, wat ons betreft zijn we helemaal klaar met deze zomer.
Er valt nog elke dag iets nieuws te ontdekken.
In de winkels komen de herfstartikelen inmiddels binnendruppelen en we kijken halsreikend uit naar de dagen dat we lekker appels kunnen gaan plukken en op pompoenenjacht kunnen gaan. Buiten de deur, zonder zonnebrandcreme en zonder gevaar voor uitdroging. Laat de herfst maar gauw komen!
Alex heeft het besturen van en rijden met zijn bobcat, die hij voor zijn 3de verjaardag heeft gehad, inmiddels aardig onder de knie. Zodoende komt het apparaat wat vaker tevoorschijn. Ook Nova vindt het een bijzonder interessant ding en door simpelweg goed op te letten, heeft ze de bediening ervan zelf uitgevogeld. Het is dus zaak om, wanneer het ding in de garage staat, altijd de accu eruit te halen, want voor je het weet rijdt een van de twee in volle vaart tegen de auto aan!
Na een zeer warm en gelukkig kortdurend verblijf in Abu Dhabi is Rob vandaag verder gereisd naar Beiroet. Het is de hoofdstad en tevens belangrijkste haven van Libanon. Hoeveel mensen er wonen is moeilijk te zeggen, want de laatste volkstelling dateert al van zeer lang geleden. In 2001 werd de bevolking geschat op ruim 2 miljoen, het zal er nu dus wel een eindje boven zitten. Naar verluidt is het vanuit toeristisch oogpunt een zeer bijzonder land, want je kunt er op dezelfde dag zowel skien als lekker aan het strand liggen. Het klimaat is er in ieder geval prettiger dan op de vorige bestemming en lijkt meer op dat van de kust van South Carolina. Je kunt er, in tegenstelling tot Abu Dhabi, overdag dus gewoon buiten komen!
"De parel van het Midden-Oosten"
Omdat het een werkbezoek is waarbij de klant flink gepaaid moet worden, staan er de nodige leuke dingen op het programma. Zo staat er een bezoek aan de Jeita Grotto gepland, een toeristische trekpleister op zo’n 18 kilometer buiten Beiroet die bij de top 14 zat bij de meest recente verkiezing voor de 7 Nieuwe Wereldwonderen. Je kunt er blijkbaar alleen met een boot naar binnen omdat er een rivier door de grot stroomt. Er zijn tekenen dat de grot al in de prehistorie bewoond werd, dus het klinkt als een indrukwekkend bezoek. We hopen maar dat Rob de camera veelvuldig zal laten klikken zodat we over een paar dagen kunnen meegenieten van al het moois.
Byblos: wat een straf om hier te moeten werken
Als tweede uitstap is er een stadswandeling door de plaats Byblos gepland. Het ligt zo’n 42 km ten noorden van Beiroet enhet is pas in 1921 door archeologen ontdekt en vervolgens zorgvuldig uitgegraven. Er zijn restanten te vinden van tempels die dateren uit 2700 v.C. dus je mag gerust stellen dat het een historisch bezoek is. Het is een plaats waar antiek en modern elkaar ontmoeten, want toeristen kunnen er alles vinden wat hun hartje begeert: zowel de rijke geschiedenis van de eeuwenoude gebouwen als de gemakken waar de hedendaagse reiziger behoefte aan heeft. Eigenlijk is het jammer dat Rob moet werken, want aangezien zijn hotel in Beiroet een heus resort in de bergen is, klinkt het al bijna als een kleine vakantie!
Omdat Alex nog niet begrijpt dat hij op een aardbol woont en dus op een rond oppervlak, laat staan hoe groot dat oppervlak is, hebben we hem op de kaart aangewezen waar opa en oma wonen en hij heeft vooral onthouden dat dat ‘far away’ is. Als papa tegenwoordig reist en we duiden op de kaart aan waar hij naar toe is (onlangs bijvoorbeeld Chicago), roept Alex al snel “Papa is far away in een hotel”. Welnu, op dit moment is dat een waarheid als een koe, want Rob is vandaag, na een reis van ongeveer een etmaal, aangekomen in Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).
De skyline van Abu Dhabi
Het is er, nu ik dit schrijf, een uur of drie ’s nachts en de temperatuur is er 29 graden, gevoelstemperatuur 33. Dat is nog wel een graadje erger dan hier! Rob logeert op de 9de verdieping van een hotel met 25 etages, dus dat geeft wel te denken over de skyline van Abu Dhabi. Ik heb de plaats opgezocht op Wikipedia om iets meer te weten te komen over het gebied, want wat me van het Midden-Oosten voornamelijk bijblijft uit het nieuws is dat het er behoorlijk kan rommelen.
Om nog even bij het klimaat te blijven, in mei is de gemiddelde temperatuur er 44 graden op het warmste punt van de dag en 30 graden op het ‘koelste’ punt in de nacht. De gemiddelde regenval in milimeters: 0. Zandstormen komen tussen juni en september geregeld voor, dus laten we maar hopen dat dat Rob bespaard blijft als hij morgenvroeg van het hotel naar het kantoor van zijn klant wandelt.
Van de VAE, waar er in totaal zeven van zijn (de andere zijn Ajman, Dubai, Fujairah, Ras al-Khaimah, Sharjah en Umm al-Quwain) is het zo’n 900.000 inwoners tellende Abu Dhabi het grootst en meest welvarend. De zeven emiraten zijn elk een soort op zichzelf staande monarchie waar de afzonderlijke emirs de absolute macht hebben over hun eigen stukje. Maar omdat er een president is die de zeven emiraten overkoepelt, is deVAE geen constitutionele monarchie en ook geen zuivere republiek. Het is maar dat je het weet.
Wie alles goed kan uitspreken, verdient een snoepje
Het verblijf van Rob in de VAE is overigens niet van vreselijk lange duur. Morgen vliegt hij al weer verder naar Beirut in Libanon, waar het eerder deze week trouwens wel rommelde. Zoals al gevreesd werd, is het geweld in Syrie aan het overslaan naar buurland Libanon. De onrust vindt vooral plaats in het gebied rondom de grens met Syrie, dus vooralsnog hoef ik me geen zorgen te maken. Het zou jammer zijn als Rob vroeger terug zou moeten komen, aangezien hij in Beirut een leuk programma voor de boeg heeft. De spiegelreflexcamera is mee, dus hopelijk kan hij aan het eind van de week, als hij weer terug is, zelf een stukje schrijven over zijn belevenissen aldaar.
Onlangs is met veel bombarie de lijst met populairste namen van 2011 bekend gemaakt. Hier wordt in de media altijd veel gewag van gemaakt en een hoop filosofie op losgelaten. Waarom is naam X ineens zo populair? Bijbelse naam Y is plotseling drie plaatsen gezakt, betekent dat de ontkerkelijking van het land?
Ik weet niet precies welke namen in Nederland momenteel populair zijn, maar ik verwacht dat er veel overeenkomsten zijn. In de USA ziet de lijst er voor jongens als volgt uit:
1. Jacob
2. Mason
3. William
4. Jayden
5. Noah
6. Michael
7. Ethan
8. Alexander
9. Aiden
10. Daniel
En voor meisjes:
1. Sophia
2. Isabella
3. Emma
4. Olivia
5. Ava
6. Emily
7. Abigail
8. Madison
9. Mia
10. Chloe
'Nova' zal wel snel in populariteit stijgen
Als je het zo bekijkt, zijn het eigenlijk verrassend normale namen in de top 10. Dat stemt een mens wel hoopvol, want als je toch ziet wat voor verschrikkelijke namen mensen hun kinderen durven te geven! Ik snap best dat je je kind uniek vindt, maar dat betekent nog niet dat je ze moet vernoemen naar een vreemd stuk fruit, een obscure stripheld of erger nog, een willekeurige verzameling letters.
Bij het kiezen van een naam heb ik wel eens ergens gelezen dat je iets moet kiezen waar je kind zich niet voor hoeft te schamen als hij of zij later een belangrijke functie heeft en zich vaak aan anderen moet voorstellen. Toen ik gisteren in de lokale krant de namen zag van de kinderen die dit jaar van de middelbare school in Boiling Springs geslaagd zijn, vroeg ik me af of de ouders van Akeyia, LaShawnda, Shanikqua, Norveisha, Da-Quesha, La Bresha, Bometta en Tre’Anthony daar ook rekening mee hebben gehouden.
Hoewel alle dagen evenveel minuten hebben en elke week zeven dagen telt, blijft tijd toch iets heel subjectiefs. Zo voelde de middag van deze donderdag net zo lang als de twee vrolijke weken die eraan vooraf gingen. Het is spijtig maar waar: het bezoek van opa en oma Meijel zit er al weer op. Vandaag hebben we hen met een droevig hart naar het vliegveld in Greenville gebracht, waar zij aan de lange reis naar huis zijn begonnen.
En de hemel huilde met ons mee, want vanmiddag kregen we een zeer zware storm te verduren. Het zag er buiten ineens winters uit na een dik pak hagel. De stenen, die volgens het nieuws zo groot konden zijn als pingpongballen, sloegen met duizenden tegelijk tegen de ramen aan. Het was doodeng en schuilen geblazen. Het was het type storm waarmee we de waterdichtheid van de keuken eens goed konden testen en… helaas, het is nog steeds niet goed. Wéér water in de keuken en het plafond ziet er nu helemaal hopeloos uit. We zullen de mensen van het dakbedrijf dus maar bellen dat het probleem nog altijd niet is opgelost en dat zal gezien het Paasweekend wel iets voor volgende week worden.
De grootste reis van opa en oma zit aan het begin en het eind van de vakantie. Tussendoor maken we een heleboel kleine trips. Zo hebben we vandaag het landgoed Biltmore bezocht in Asheville, NC, een plaats die we al talloze keren belicht hebben op de blog, maar dat bij elk bezoek even indrukwekkend blijft. We hadden gehoopt dat de azaleas er in volle bloei zouden staan, maar er waren nog veel knoppen. Jammergenoeg hebben opa en oma de zee van azaleas dus niet kunnen zien, wat overigens niet betekent dat het niet mooi was vandaag. De frisse lentekleuren waren alomtegenwoordig en niet te vergeten: we hebben tulpen gezien in alle soorten en maten, velen daarvan ook Nederlands!
Wat een vrolijke boel!
Nu is Asheville zo’n vijf kwartier rijden, maar je hoeft niet verschrikkelijk ver om een trip te maken. Immers, een simpel bezoek aan een gigantische supermarkt of bouwmarkt is al een hele ervaring. Of je nu ver weg gaat of ‘dicht bij’ huis, je moet altijd de auto in. Even een brood halen? Hup, de garage gaat open. Een lekkere douchegel kopen? Spring maar in de Quest. Oma ziet overal wel iets leuks om voor iemand anders te kopen en opa zou het liefst een reuzenkoffer hebben om allerlei vondsten uit de Amerikaanse Gamma mee te kunnen brengen.
Je kunt misschien niet alles meenemen, maar wat er altijd in je koffer past? Foto’s en talloze mooie herinneringen. Gelukkig hebben we daar al weer heel veel nieuwe van!
Nu opa en oma er zijn, worden er links en rechts een hoop kleine klusjes gedaan. Op verzoek is opa een prikbord aan het maken voor de speelkamer, zodat we er de tekeningen en knutselwerkjes van de kinderen kunnen ophangen. Alex vindt het heel interessant allemaal, maar vandaag is hij op school, dus hij kan nu niet zien hoe opa aan het verstekzagen is.
Ook oma is druk in de weer met naald en draad. Broeken worden korter en gaten worden gedicht. Het komende jaar lopen we er allemaal weer keurig bij! De kleintjes houden opa en oma ook flink bezig, want ze vinden niks mooier dan geduwd en getrokken worden in hun karren door de tuin. Niet te geloven dat de eerste week van hun ‘werkvakantie’ er al weer op zit!
Tijd is iets wonderlijks, want hoe ver iets ook in de toekomst ligt, uiteindelijk is het moment toch daar. Al lang kijken we uit naar het bezoek van opa en oma Meijel en nu zijn ze er dan, veilig aangekomen na een lange, saaie reis. Gevieren stonden we gisteravond op het vliegveld om ze op te halen, Alex bijna buiten zichzelf van opwinding. We zagen eerst het vliegtuig landen en daarna de vele passagiers een voor een door de tunnel en via de roltrap naar binnen komen. Alex riep bij elke reiziger alvast ‘daar is opa!’ en toen dat na 50x nog niet zo was, ging hij maar luidkeels verkondigen wat iedereen bij zich had. ‘Een koffer! Een backpack!” De andere passagiers moesten lachen om zijn duidelijke enthousiasme.
Maar uiteindelijk was het echt zo ver, daar kwamen opa en oma van de trap af! Alex gedroeg zich keurig en hielp oma haar koffer naar de auto te brengen. Thuis gingen de koffers open en kwam het ene na het andere cadeau te voorschijn, het was nog erger dan kerstmis. Wat heeft iedereen weer goed aan ons gedacht, de kinderen zijn enorm verwend, veel boekjes erbij, speelgoed en kleertjes. Ontzettend bedankt iedereen! We gaan er twee heerlijke weken van maken en ik zal mijn best doen om via de blog iedereen een beetje op de hoogte te houden van de gang van zaken.
Peperazzi Blog 