Het was al weer ruim twee jaar geleden sinds ons laatste bezoek aan het Arboretum in North Carolina en afgelopen zondag leek ons een mooie gelegenheid om er nog eens naar toe te gaan. Het ligt bij Asheville, nog voor Biltmore, dus het ligt in de bergen waar het doorgaans iets koeler is dan bij ons. De entree is bovendien zeer schappelijk: 8 dollar per auto, ongeacht het aantal mensen dat erin zit.
Het was een rustige dag in het arboretum want we hebben maar weinig mensen gezien. Misschien dat de af en toe zeer dreigende luchten daar iets mee te maken hadden? Bij de ingang zagen we hier en daar wat kleine groepjes maar zoals het meestal is, hoe verder weg je gaat van de ingang, des te minder mensen kom je nog tegen. Gisteren zagen we op den duur helemaal niemand meer en hadden we het park vrijwel voor ons alleen. In een amfitheater hebben we lekker gepicnict in de schadus van een boom; de kinderen renden er lekker rond tussen de vele stenen banken en het zachte groene gras. Alex had in een mum van tijd weer talloze stenen verzameld om mee naar huis te nemen en Nova rende op haar blote voetjes vrolijk over de kiezels heen.
Instructies volgen valt niet mee.
Ik geloof trouwens dat de kinderen zich van het vorige bezoek niets meer konden herinneren. Het prieel waar we met opa en oma Eindhoven een familiefoto hebben gemaakt, het bankje waar Nova is verschoond, de gong waar talloze keren tegen geslagen is, de bonsai bomen tuin… niets leek enigszins bekend voor te komen. Ach ja, zo blijven de dingen steeds nieuw en verrassend!
De laatste weken hebben we het lekker druk. Alex heeft zwemlessen in blokken van twee weken en we zijn ook bezig met de voorbereidingen voor de start van school. Er moet het nodige aangeschaft worden en hoewel we pas op 14 augustus de officiele lijst ontvangen met datgene wat precies nodig is, kunnen we redelijkerwijs wel aannemen dat dingen als kleurkrijtjes, potloden en lijm vereist zijn. Het brengt weer herinneringen terug van mijn tienerjaren, toen de aanschaf van de juiste schoolagenda heel belangrijk was (en bovendien ook erg leuk)! In ieder geval heeft Alex een bureau op zijn kamer staan met een mooie stoel erbij die hij zelf heeft gekozen. Laat de huiswerkopdrachten maar komen, wij zijn er klaar voor!
Verder dwingen de hoge temperaturen en luchtvochtigheid ons ook tot activiteiten binnenshuis en de liefde voor onze Wii is weer helemaal opgelaaid. Een maand geleden hebben we bovendien de Wii balance board aangeschaft en de Wii Fit software, zodat we heel wat verschillende soorten sport en spel tot onze beschikking hebben. Rob is met name bedreven in skateboarden en kung fu, ikzelf doe graag steps en hoelahoep en sinds kort ook nog Zumba, de kinderen amuseren zich vooral met balansspellen omdat de rest nog wat moeilijk is. Gelukkig zagen we dit weekend een spel voor de Wii met al hun favoriete tekenfilmfiguurtjes erin. Dora, Team Umizoomi en de Bubble Guppies doen diverse dansjes en het is aan de kinderen om dit zo goed mogelijk mee te doen. Ze brengen het er trouwens niet verkeerd vanaf!
Kijk eens wie er niet voor haar broertje wil onderdoen?
Ergens tussen 19.00 en 19.30 komt onze achtertuin weer in de schaduw te liggen en dat is een mooi moment om nog fijn buiten te spelen. Het is nog wel een graad of 32, maar je zit niet meer in de volle zon. De kinderen zijn op dit uur altijd buiten te vinden. Ze rommelen met de watertafel, rennen door de sprinkler, spelen in het huisje, roetsjen van de glijbaan, gooien de bal over de schutting naar de buurkindjes, geven de plantjes water en rennen en springen dat het een lieve lust is! Natuurlijk wordt het daardoor met bedtijd ook wat later, want we gaan pas rond half negen weer naar binnen en voordat ze in bad zijn geweest en in bed liggen, staat de klok meestal wel op 21.00. Nou ja, daar is het zomer voor, toch?
Hoewel de zomer officieel nog moet beginnen, zijn wij de hitte eigenlijk al weer beu. Het zijn weer de dagen dat de thermometer om 10.00 al temperaturen ver boven de 30 aangeeft (vandaag bijvoorbeeld 35C) en je met goed fatsoen overdag niet kunt buiten komen. Hoe deden mensen dit voordat de airconditioning werd uitgevonden? Het is me een raadsel. We eten vrijwel elke avond salade omdat we snakken naar iets fris en lichts. Alex heeft bijna elke doordeweekse avond zwemles, dus die plonst heerlijk in het buitenbad terwijl wij aan de kant als gebakken eitjes de tijd aftellen.
Samen in de bobcat!
Het afgelopen weekend was het Touch-A-Truck in Greenville, een jaarlijks terugkerend evenement waar diverse trucks op de straat staan midden in het centrum van Greenville. Kinderen kunnen aanschuiven om plaats te nemen in een graafmachine, dieplader, veegwagen, schoolbus, verhuiswagen, brandweerauto en wat dies meer zij. Ze mogen achter het stuur zitten, op de claxon duwen en het hele voertuig van voor naar achter bestuderen. Maar de rijen zijn lang en als je op het asfalt staat, is het al snel niet meer om uit te houden. Dus we zijn met Wim en Ann (en hun kids) naar de speeltuin naast de Greenville Zoo gegaan. In een schaduwrijk hoekje hebben de kleintjes zich daar mooi kunnen uitleven, terwijl wij gezamenlijk van een heerlijke lunch (van een Franse bakker!) genoten. Daar vandaan was het een kwartiertje rijden naar Mauldin, waar in het cultureel centrum een modeltreinententoonstelling was. Spekkie naar het bekkie voor alle kleintjes in ons gezelschap, inclusief Finn, de telg van onze Nederlandse kennis uit Greer. Er waren veel knopjes om op te duwen en een Thomas trein om zelf in te zitten, tot groot genoegen van alle kleine heertjes in ons groepje. ’s Avonds nog lekker spelen in de tuin… dus Alex en Nova waren helemaal op aan het eind van de dag.
Hoera, we gaan naar het zwembad!
Op zondag waren we om 9.45 al in het zwembad waar we een dik uur aan het peddelen zijn geweest. Dikke pret met de pool noodles en flink op en neer zwemmen dankzij de reddingsvesten. Na het zwemmen en douchen hebben we een bezoek gebracht aan Strawberry Hill voor ijsjes en milkshakes, want daar was het wel weer voor. Daarna even een stop bij de doe-het-zelver en dat was het moment dat het weer flink begon te betrekken. We waren nog maar net thuis toen het losbarstte: hozen, plenzen, stortregenen. In een mum van tijd stond de achtertuin blank. Ook dat hoort hier bij de zomer; zeer intense regen- en onweersbuien.
Ook maandag was het nog niet voorbij. Terwijl Alex op school was en ik met Nova in de speelkamer aan het spelen was, begon ons alarmsysteem ineens te piepen. Op het display stond ‘tornado warning’. Buiten zag het er behoorlijk dreigend uit, met name een zeer donker gebied net voorbij ons huis. Ik belde eens met de buurvrouw, die is meestal behoorlijk goed op de hoogte van dat soort dingen.
Je zou zo niet zeggen dat het noodweer op de loer ligt.
En ja, Gloria was al in opperste staat van paraatheid, niet geheel onterecht want inmiddels gingen buiten overal de sirenes af. Ik zette op televisie het Weather Channel aan, die op dat moment net vertelde dat mensen in Greenville en Spartanburg onmiddelijk een veilige plaats moesten opzoeken. Rob kreeg bij Milliken de opdracht om in de kelder van het gebouw te gaan zitten. Ik had enkele vriendinnen gebeld om ze te waarschuwen en ook de school van Alex om te vragen wat ze daar gingen doen. Samen met Nova zat ik in de jassenkast onder de trap, onder het matras van Alex (voor het geval er rondvliegend puin op je valt). Nova speelde vrolijk met mama’s telefoon en mama luisterde gespannen naar het weerstation dat allerlei onheilspellende berichten de ether instuurde, terwijl buiten het noodweer voorbij trok. Na drie zeer trage kwartieren was het eindelijk over, het tornado-gevaar geweken. In de verte zagen we een piepklein streepje blauw en poeh, wat een opluchting was dat. Alex vertelde later dat hij met alle andere kindjes in de badkamer op school had gezeten. Zo lang we hier wonen, is de mogelijkheid van een tornado nog nooit zo reeel geweest. Ik kan het ook niet erg aanbevelen, eerlijk gezegd.
Alex zorgt goed voor de dahlia’s, die inmiddels al bloeien.
Tja, zomer in de subtropen. Terwijl ik dit schrijf, staat de waarschuwing voor een zwaar onweersgebied voor vanavond al weer te knipperen. Alex is blij dat ons huis ‘very strong’ is, want hij is er stellig van overtuigd dat niets ons huis omver kan blazen. Wij weten na de blikseminslag van vorig jaar wel beter en zijn extra alert wanneer er weer een melding voor een of ander noodweer verschijnt. Het hoort er echt bij deze tijd van het jaar, overdag onbehoorlijk heet en aan het eind van de middag knalt het en plenst het dat het een lieve lust is. In Nederland is het misschien lang koud en nat geweest, maar extreem weer aan het andere kant van het spectrum is ook niet alles!
De lente is in alle hevigheid losgebarsten en dat merken we ook aan de vele activiteiten in onze omgeving. Er is weer van alles te doen en daar moeten we mooi van profiteren voordat het weer TE warm wordt om trips te ondernemen, zoals zomers vaak het geval is. Dus dit weekend hebben we flink uitgepakt!
De damen verdrongen zich weer om onze zoon.
Zaterdagmorgen was het Spring Fest bij het Roper Mountain Science Center in Greenville. We waren er goed op tijd om 10.00 en hebben ons beperkt tot de buitenactiviteiten. Er stond al direct een workshop van het Home Depot, een doe-het-zelf-keten, waar Alex een gereedschapskist heeft gemaakt en Nova een zeilboot. Nova kreeg veel hulp van papa, Alex had twee dames van Home Depot tot zijn beschikking die de stukjes hout voor hem vasthielden. Het timmeren deed hij zelf en hij deed het goed! Zonder iemand op zijn vingers te slaan, gingen alle spijkertjes recht het werkstuk in. Knap werk! En daarna mochten ze hun werkjes schilderen aan de schildertafel. Voor Alex een koud kunstje, want die heeft al aardig wat ervaring op het gebied van schilderen, maar voor Nova pas de tweede keer dat ze een verfkwast vasthield, dus dat was weer een mooie ervaring. De werkstukken lieten we daar staan om te drogen in de zon terwijl we de rest van het terrein bezochten.
Genieten van het lenteweer.
In de grote weide waren weer veel activiteiten rond de oude houten huisjes die er staan. In het schooltje zaten onze kinderen in de schoolbank met zelfgemaakte domino’s te spelen. Alex snapte al goed hoe het moest en de juf was onder de indruk van hoe goed hij al kan tellen. Buiten ploegde de boer zijn land terwijl hij achter twee paarden liep. Verderop zagen we hoe je moet schapen- en eendenhoeden en in de stal stonden diverse boerderijdieren met hun jongen. Schapen werden vroeger geknipt en niet geschoren! Bij de smid werd hard gewerkt aan haken om potten boven het vuur te hangen. Elders werd leer bewerkt en hout vertimmerd zodat er meubelen van gemaakt kunnen worden (uiteraard in authentiek 18e en 19e-eeuwse stijl). Twee uur lang stonden we in de al behoorlijk warme zon bij de vele attracties te kijken. Daarna zijn we gaan lunchen bij een Grieks restaurant en gingen we met zeer goed gevulde buiken weer terug naar huis.
We hadden verwacht dat de kinderen wel in slaap zouden vallen, maar dat gebeurde mooi niet! In plaats daarvan doken ze de tuin in en speelden dat het een lust was. In het huisje, in de (weer met nieuw zand gevulde) zandbak, met het springtouw en het cornhole spel dat we er sinds kort bij hebben. Af en toe een nieuwe laag zonnebrandcreme erop, want 27 graden en volle zon zorgde bij mama in ieder geval al voor flink wat verbrande huid.
Samen met Sarah en Paul hebben ze aardig wat rondjes gedraaid.Samen met Fiona in de zweefmolen.
Om vier uur ’s middags stonden we op de kermis om de hoek. Hier troffen we onze buren Ruth en Karl met hun kinderen Sarah en Paul. Zij waren hier al enkele uren en eigenlijk net een beetje op weg naar huis. Met Alex en Nova erbij ging dat plan natuurlijk niet door; Sarah moest Alex van alles laten zien en ze vlogen er samen steeds vandoor. We hadden voor de kinderen voor 20 dollar een stempel gekocht zodat ze zonder beperkingen in alle ritjes mochten en dat was maar goed ook, want elke rit was 3, 4 of soms zelfs wel 5 tickets. Een enkel ticket kostte 1 dollar en we hebben eens omgerekend dat Alex al meer dan 90 tickets nodig had gehad om al zijn ritjes te betalen! Geen slechte investering dus. De kinderen vonden het helemaal geweldig, alleen Nova was af en toe teleurgesteld dat ze niet in de ritjes van haar keuze mocht. Er gold voor veel dingen een beperking op basis van lengte: voor kinderen vanaf 30 inch, 36 inch of 42 inch en dat werd behoorlijk streng gecontroleerd. Gelukkig werd ze al snel goede vrienden met de draaimolens in hun vele variaties en heeft ook zij zo’n 50 tickets ‘verreden’. Alex zat in de zweefmolen, de cakewalk, het spiegelhuis, de vliegende olifanten, het achtbaantje en de raceauto’s en was met grote moeite naar huis te krijgen. Pas toen we zeiden dat we een ijsje gingen eten bij zijn zo geliefde Tutti Frutti ging hij met ons mee.
Nova was om 18.15 eindelijk in slaap gevallen op mama’s schouder en werd wakker toen we bij de ijssalon aankwamen, waar ze heerlijk van haar ijsje heeft gesmuld. Eenmaal thuis was het hop, opnieuw de tuin in en spelen, spelen, spelen, tot de zon bijna helemaal weg was. Om 21.00 uur lagen ze eindelijk in bed en waren ze zo hyper dat het nog minstens een half uur duurde voordat ze eindelijk sliepen. Een lange, lange dag dus, maar wel fantastisch genieten!
Het circus, wat moet je daar nou van verwachten als je net 2 bent?
Ook zondag hadden we nog een uitstapje voor de boeg: het jaarlijks gehouden Hejaz Shriner’s circus op de Furman University een stukje voorbij Greenville. De kinderen hielden het goed vol dit jaar en we hoefden geen lichtstaven en andere dure snuisterijen te kopen om ze rustig te houden. Met name de acts met dieren vonden ze mooi: de dame met de olifant, de beren en de dromedarissen. Bij het zien van de clowns wilde Nova direct naar de auto (wat dat betreft lijkt ze op haar moeder; die moet ook niks van clowns hebben). De tuimelaars kregen de zaal met hun vrolijke buitelingen al snel op hun hand en ze maakten dan ook de meest fantastische sprongen. Het was al bijna 17.00 toen de voorstelling afgelopen was en toen moesten we nog van het parkeerterrein af zien te komen. De terugweg duurde al met al maar liefst 5 kwartier! Deze zondag was het wederom 27 graden maar met aanmerkelijk meer bewolking, dus het voelde lang niet zo warm als gisteren. Na zo’n feestelijk weekend zal de maandag wel extra tegenvallen!
Spring has sprung, zeggen ze hier als het lenteweer de kop opsteekt en we kunnen wel zeggen dat het zover is. Na een goede week lekker weer met temperaturen van 24 tot 26 graden, zijn we de 30 graden inmiddels gepasseerd. Het is een lange winter geweest die bijna meteen overgaat in de zomer, maar tja, wat doe je eraan?
Het afgelopen weekend hebben we van het lenteweer geprofiteerd door samen met vrienden onze nieuwe barbecue in te wijden. Het was perfect buiten, lekker maar nog niet te warm, heerlijk weer om buiten te eten en voor de kinderen om te spelen. En we kunnen melden dat onze nieuwe barbecue het prima doet! Dus wie eens zin heeft…
Ring werpen op Biltmore
Zondag zijn we naar Biltmore geweest om te zien hoe de tuinen in Asheville erbij lagen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen; de meeste tulpen waren al weg en er was niet veel voor in de plaats. Hier en daar een hyacint of een narcis, maar de azalea’s lieten zich nog helemaal niet zien, terwijl die enkele weken geleden, toen we aan de kust waren, al zoetjesaan die bloei begonnen te raken. Desondanks was het toch heerlijk ontspannen op het grote landgoed en hebben de kinderen lekker gespeeld en gerend in Antler Hill Village. De terugreis was erg rustig met twee slapende kinderen op de achterbank.
Al lekker bij de watertafel
Op maandagmorgen ben ik met Nova bij de kinderarts geweest, een routine controle omdat ze twee jaar is geworden. Alles zag er goed uit, alles wat ze zou moeten kunnen, kan ze makkelijk! Ze is nu 84 cm lang en 10,5 kilo; dat betekent dat het gewicht dat ze de afgelopen weken was kwijtgeraakt weer terug heeft. Dat is niet echt een verrassing, want de laatste dagen eet ze als een bouwvakker!
Oh, en dan nog een klein toetje: tijdens ons laatste bezoek aan het voorleesuur in de bieb is ondergetekende even geinterviewd voor de krant en zijn er veel foto’s gemaakt van de kinderen tijdens het voorleesuur. Onze kleintjes staan in de krant vandaag!
Het weekend was bijzonder warm voor de tijd van het jaar, 24 graden maar liefst! Niet wat je verwacht in het tweede weekend van het nieuwe jaar. Jammergenoeg was het wel zeer zwaar bewolkt en leek het steeds te gaan regenen, wat, op anderhalve spetter op zaterdag na, uiteindelijk niet gebeurde. We kozen er dus voor om dicht bij huis te blijven en zo werd het een weekend met van alles een beetje.
Door de tuin roetsjen garandeert lachsalvo’s.
Op zaterdag kwam de klusjesman eerst twee uurtjes werken aan de badkamer. In die tijd hebben we zelf flink opgeruimd en gepoetst, ook wel eens prettig om te doen en bovendien noodzakelijk. Rond het middaguur reden we naar Gaffney, om daar te zoeken naar winterkleren voor het volgend jaar. Er is niet zo vreselijk veel meer te vinden, dus ik heb denk ik net iets te lang gewacht. Gelukkig heb ik toch nog wel het een en ander gevonden (in totaal 350 dollar bespaard) en hopelijk komen we hier en daar nog wel eens wat tegen tijdens de volgende superuitverkoop. Jammergenoeg worden kleren voor jongens steeds saaier naarmate ze groter worden. Ik heb voor Alex gezocht naar kleren in maat 5T en XS en er is weinig meer te vinden met treinen en machines. Een streepje hier, een ruitje daar, een knoopje of een logo, maar dan heb je het wel gehad. Gelukkig zijn de pyama’s wel nog erg uitbundig. Op de weg terug zijn we gestopt bij Publix en Costco en zo was de middag al weer een heel eind om. ’s Avonds hebben we nog lekker gedanst met de kinderen in de speelkamer, dat vinden ze geweldig!
Nova’s kamer krijgt er iets leuks bij.
Op zondag was het weer precies hetzelfde, dus we zijn na een luie ochtend naar Greenville gereden. Bij meubelzaak Rooms To Go hebben we voor Nova een stoel gekocht, eentje die we al een poosje op het oog hebben maar die nu in de aanbieding was. Volgende week dinsdag wordt hij geleverd dus we zijn erg benieuwd wat ze er van zal vinden. Nova viel daarna in de auto in slaap, dus bleef er van ons plan om naar de speeltuin te gaan ineens niets meer over.
Onder enkele lagen verf zit een leuk bureautje verstopt.
In plaats daarvan heb ik ’s middags in de tuin aan een bureautje gewerkt dat ik aan het opknappen ben, terwijl de kinderen lekker aan het ravotten waren met alles dat de achtertuin te bieden heeft. Het was af en toe wel een klus om ze bij de natte verf vandaan te houden, maar gelukkig rende Rob dan met ze door de tuin om T-rex te spelen. Een bezig weekendje dus, en nu maar hopen dat de zon zich weer snel laat zien. Hoewel… voor de komende week staat bijzonder veel nat weer op het programma. Bah!
Toen ik vanmorgen de datum checkte, bleek het toch echt 10 januari te zijn en niet ergens midden in de lente. Wie buiten komt, kan echter danig in de war raken, want net als vorig jaar is de winter ver te zoeken. Vandaag halen we de 22 graden en voor het weekend staat er nog een paar graden extra op het programma. De kinderen hebben vanmiddag dan ook tweeenhalf uur heerlijk buiten gespeeld en al het buitenspeelgoed herontdekt; het was tenslotte al weer een poosje geleden dat ze nog in de zandbak hadden gezeten of met het stoepkrijt in de weer waren geweest. Als bonus kwam ook nog een pakje met de post en hebben we buiten een politiehelikopter voor Alex gebouwd. In januari. Buiten. Zonder jas. In de korte broek. Nou ja!
Er zijn geen foto’s van Thanksgiving, WEL van het mooie weer waar we nog steeds van genieten!
We genieten momenteel van een lang weekend, dankzij Thanksgiving en de direct daarop volgende Black Friday, traditioneel een brugdag om bij te komen, uit te buiken en lekker te shoppen. Thanksgiving valt altijd op de vierde donderdag in november en dit jaar was dat toevallig ook mijn verjaardag. Zesendertig jaar oud alweer, nog even en ik kan beginnen met terugtellen.
We waren voor Thanksgiving uitgenodigd bij onze vrienden Wally en Connie, die van elke gelegenheid een echt festijn maken. Wally was al sinds zondag aan het voorbereiden voor het diner en het was weer een heel spektakel. Natuurlijk was er de traditionele kalkoen en de zogenaamde ‘stuffing’, maar ook een spinaziesouffle, hertenstoof, venkelsalade, bouillabaise en fabelachtige aardappelpuree met zure room en karnemelk. Verder een uitgebreid dessertbuffet met een worteltaart, broodpudding, appelcrumble en bananenbrood, en de met amandelspijs gevulde dadels die ik zelf had meegebracht. Ze hadden 14 gasten uitgenodigd en iedereen kreeg nog eten mee naar huis en zelfs dan was er nog royaal over voor henzelf. Wally kookt in de regel voor twee legers!
We halen nog steeds regelmatig de 20 graden overdag.
Met goed gevulde buiken gingen we rond half zeven terug naar huis. De kindjes vielen gauw genoeg in slaap (en bleven ook slapen tot de volgende ochtend). We maakten van de gelegenheid gebruik om via een omweg naar huis te rijden. We waren wel eens benieuwd of er echt mensen in de rij voor de winkels gingen staan om jacht te kunnen maken op de superkoopjes waar Black Friday om bekend staat. Toys R Us en Sears gingen allebei om 20.00 open (om vervolgens de hele nacht en volgende dag open te blijven) en jawel hoor, er stonden drommen mensen te wachten! Dat soort winkels geven bijvoorbeeld de eerste honderd bezoekers een cadeautje, of stunten met absurd lage prijzen voor bepaalde artikelen (denk aan een televisie voor 300 dollar in plaats van 1300 dollar). Natuurlijk zijn dat soort aanbiedingen in beperkte hoeveelheden aanwezig, vandaar dat mensen in de rij staan om er maar als eerste bij te kunnen zijn. Niet alle winkels gaan om 20.00 al open, de meesten pas om middernacht. Maar het is wel bizar om op zulke vreemde uren zulke massa’s mensen op de been te zien. We hebben zelf gewacht tot vrijdagmorgen om nog een paar leuke dealtjes op de kop te slaan, mijn verjaardagsgeld kwam goed van pas en leverde nu extra veel op! Kerstshoppen was niet echt meer nodig: de cadeaus voor de kinderen hebben we de afgelopen maanden al bij elkaar verzameld en alles is al ingepakt voor onder de boom. Nu de boom nog…
Nee hoor, ik ga echt geen bericht schrijven over de kalender van de Maya’s en hoe die zogenaamd het eind van de wereld zou voorspellen ergens in december dit jaar. Ik denk dat we allemaal al honderd keer gelezen hebben hoe een of andere nep-profeet het einde der tijden heeft aangekondigd en aangezien we allemaal nog rondlopen, geloof ik dat ze geen van allen gelijk hebben gehad.
Maar de titel van de blog verwijst naar het gegeven dat het alweer november is, ver genoeg in november dat de winkels kerstliedjes draaien, mensen in drommen op zoek zijn naar cadeaus en ik weet niet hoe het met jullie zit, maar voor mij voelt het altijd aan alsof de laatste weken van het jaar twee keer zo snel voorbij gaan als de rest van het jaar.
Het komt waarschijnlijk omdat er zoveel te doen is. Veel activiteiten en festivals. Een heleboel verjaardagen. Thanksgiving, een van de belangrijkste Amerikaanse feestdagen, is op 22 november dit jaar, dus komende week hoeft Rob maar een paar dagen te werken en daarna is hij lekker vrij. Op Thanksgiving zijn we uitgenodigd bij vrienden, we gaan daar heerlijk eten en kijken of Alex en Nova zich een beetje willen gedragen met de vele snuisterijen in huis. Bij Alex op school was het afgelopen week al Thanksgiving, daar was iedereen die wilde uitgenodigd voor een diner op school. Iedereen bracht zelf een gerecht mee en zo was er een uitbundige dis met voor iedereen wat wils. Leuk om iedereen even te zien en kijk een aan, onze Nova die zo rampzalig weinig lust, at zomaar haar bordje leeg.
Dikke pret in het winkelcentrum eerder deze week. Heeft mama nog kwartjes om erin te doen?
Vrijdag moest ik Alex overigens al weer na een paar uur ophalen op school, hij had bijna 40 graden koorts en heeft ’s middags op de bank gedoezeld, geslapen en televisie gekeken. Er zat weinig fut in ons anders zo actieve baasje. Zaterdag was hij er een stuk beter aan toe, maar hij bleef toch met papa thuis terwijl mama met Nova en de juf van Alex, Ms. Pam en haar dochtertje Bella, naar een yard sale was bij een kerk in de buurt. De kerk verkocht allerlei speelgoed en andere spullen ten behoeve van een gezin met een kind met een stofwisselingsziekte. We hebben er zakken vol spullen meegenomen en samen betaalden we in totaal 16 dollar. Dat was een heel mooi begin van het weekend!
Vanmorgen was Nova helaas ook niet helemaal fit en dat was geen goed nieuws, want we zouden onze vrienden Vicki en Daniel zien en dat is natuurlijk geen goed idee als je zieke kinderen hebt. Alex was weer helemaal opgeknapt, Nova leek na een dosis Advil ook weer aardig de oude. Zodoende hebben we toch samen kunnen lunchen en even kunnen bijkletsen met oude vrienden. Het blijft toch jammer dat ze verhuisd zijn, het zijn zulke lieve en opgewekte mensen. Alex en Emma konden het goed vinden samen en Nova heeft zelfs even bij Emma op schoot gezeten, heel snoezig. Geen foto’s helaas!
Naarmate de dag vorderde zakte Nova toch weer een beetje terug, niet echt koorts maar duidelijk niet helemaal fit. Om 19.00 liet ze zich zonder enig protest naar bed brengen, terwijl ze vandaag vrijwel niets gegeten heeft. Hopelijk waait het bij haar net zo snel over als bij Alex. Hoe dan ook, we hebben het dit weekend vrij rustig gehouden, maar desondanks is het toch voorbij gevlogen! Het is maar goed dat het volgende weekend twee keer zo lang duurt en daarna is het met rasse schreden naar december. Niet te geloven, he!
Peperazzi Blog 