Categorie: Amerika

Afgelopen zaterdag was het al bijzonder warm, maar zondag deden we er nog een schepje bovenop. ’s Morgens vroeg zijn we eerst in de tuin gaan werken (Rob op de grasmaaier en met de kantensnoeier, ik met de snoeischaar en handschoenen) om het weer een beetje presentabel te maken. Ondanks het vroege uur was het al bloedverzengend heet en na een uurtje ploeteren waren we doordrenkt van het zweet. Bovendien was ik verschrikkelijk duizelig en mocht ik van Rob niet meer verder werken.

Nadat we een beetje bekomen waren in de airco en na een douche zijn we onze wekelijke boodschappen gaan halen. Het was nog geen middag maar desondanks zaten we al dik in de 30 graden. ’s Middags zijn we nog even gaan kijken hoe de Hatcher Gardens erbij liggen. Op straat was er bijzonder weinig verkeer en in de botanische tuin liep nagenoeg niemand. Echt vreemd was het niet, want de temperaturen waren inmiddels opgelopen naar 38 graden. Pfff…

Na een klein uurtje in de tuin waren we dringend toe aan verkoeling en wat vocht. Gelukkig is er altijd wel een Starbucks in de buurt, die in de warme maanden niet alleen warme koffie serveren, maar ook een heel gamma koele drankjes (ijskoffie, ijsthee, smoothies). Het wordt hoe langer hoe duidelijker dat het leven in het zuiden zonder airco bijna niet te doen is. En dat vinden wij niet alleen, dat is de lokale bevolking hartstochtelijk met ons eens.

De voorspellingen voor maandag en dinsdag zijn niet veel beter; ook dan gaat de temperatuur richting de 40 graden.

Toen we vorig weekend in Frankie’s Fun Park Pedro en Cathy tegenkwamen, hebben ze ons uitgenodigd voor een barbecue bij hen thuis. We hadden hun huis nog niet gezien en de familie Van Hoecke heeft graag mensen om zich heen, dus een afspraak was snel gemaakt.

Zaterdag was het weer traditioneel warm, een graad of 35, en het warmste punt van de dag ligt tussen 17.00 en 18.00 uur. Je kunt je dus wel voorstellen dat toen we bij Pedro thuis kwamen en op het dek gingen zitten, de barbecue amper aan hoefde om vlees te braden. Het huis hadden we met behulp van de TomTom gevonden en dat is maar goed ook, want het kleine paleis ligt in de Carolina Country Club. Dit is een zeer exclusieve wijk rondom een golfcourse waar het kleinste huis nog altijd 4000 vierkante voet telt (ca 440 vierkante meter) en je een maandelijks lidmaatschap van 1000 dollar moet neertellen, alleen om hier te mogen wonen. Tsjonge!

Natuurlijk waren we niet de enigen rondom de barbecue-dis. In totaal zaten we met z’n tienen en 4 kinderen van Pedro’s grillkunsten te smullen. Iedereen had wel een hapje of drankje meegenomen, dus er was zeker nergens gebrek aan. Aangezien we toch vlakbij de golfbaan zaten, zijn de mannen na het eten nog even een balletje gaan slaan. Volgens goed Belgisch gebruik (en Amerikaanse navolging) vloeit de drank rijkelijk en wordt het gezelschap al snel loslippiger. Rob en ik gedragen ons natuurlijk netjes. Ikzelf mag niks drinken en Rob sympathiseert met mij en houdt het bij een paar glaasjes wijn.

Ik heb al eens vaker geschreven over onze ervaringen met Chinezen op ons Amerikaanse adres. We worden nog steeds gebeld door Chinese mensen die geen woord Engels spreken en na een half jaar nog steeds niet doorhebben dat de eigenlijke bewoners niet meer op dit adres wonen.

Verder krijgen we nog dagelijks stapels post voor diverse Chinezen op dit adres. Niet alleen de familie Xie, want dat is natuurlijk logisch, maar voor een stuk of 5, 6 andere Chinezen die hun post op dit adres laten komen. Dat we daar al de nodige problemen mee gehad hebben mag bekend zijn. Het ene na het andere uniform staat aan de deur om een achterstallige betaling te innen en ik moet ze allemaal teleurstellen met de mededeling dat wij niet de betreffende Chinezen zijn (hoewel ze die conclusie gelukkig zelf ook al snel trekken).

Nadat het even stil is geweest, stond er vandaag weer een gemeenteambtenaar aan de deur. De dame in kwestie was al eens vaker geweest en was vandaag een stuk vriendelijker en mededeelzamer. Wat blijkt? Het koppel Wang en Kang, dat lang geleden al met de noorderzon vertrokken is, laat hun ongewenste post (lees: openstaande rekeningen etc.) nog steeds op ons adres komen. Nu hebben ze blijkbaar een huis op hun naam staan dat in 2005 al gesloopt zou worden, maar ze zijn er vandoor gegaan en het huis staat er nog steeds. Slopen kost namelijk geld. Inmiddels zitten er een stel daklozen in het pand, die blijkbaar veel stennis schoppen. De gemeente Spartanburg is het moe en heeft na de talloze brieven en waarschuwingen (die natuurlijk onbeantwoord bleven) besloten dat de maat vol is.

Indien Wang en Kang niet binnen 48 uur reageren, wordt het huis alsnog gesloopt en worden de kosten op hen verhaald. Maar… je voelt het al, die post komt op ons adres aan en zal dus fijn genegeerd worden. Dat gaat erin resulteren dat er een arrestatiebevel wordt uitgevaardigd en dat de sheriff wat knechtjes bij ons langs stuurt. Volgens hun informatie wonen Wang en Kang immers op ons adres. Het lijkt me dat meneer Xie er rare vrienden op na houdt en dat hij maar beter eens kan verzoeken of ze een adreswijziging willen doorgeven.

Vandaag heb ik een aantal filmpjes op YouTube gezet die ik de afgelopen week gemaakt heb. Het eerste filmpje is het antwoord op de vraag: Hoe is het met de eekhoorns? Geregeld wordt er geinformeerd of deze pluizige beestjes nog wel eens in de tuin zitten, en spijtig genoeg zitten er meer dan ons lief is. Hun brutaliteit is onbeschrijflijk en bovendien zijn ze bijzonder gewiekst. De eekhoorn op het filmpje zit te azen op de vetbol voor de vogels die aan de dakgoot hangt, maar hij houdt zich in omdat hij merkt dat ik hem in de gaten heb.

De andere twee filmpjes zijn gemaakt in Frankie’s Fun Park. In het ene filmpje kan de oplettende kijker Rob ontwaren aan de start op de kartbaan en het andere filmpje is een stukje van de video arcade. Wat een gekkenhuis he!

Zondag was het, na behoorlijk wat regen de afgelopen week, weer eens ouderwets zonnig weer. De luchtvochtigheid was helaas navenant, dus geen weer om erg inspannende activiteiten te ondernemen. Waar in Nederland en Belgie tijdens de zomerperiode vaak oninteressante en mislukte films gaan draaien, is dat hier helemaal anders. In de zomervakantie gaan alle grote producties één voor één het grote scherm op en zodoende zijn we de afgelopen weken elk weekend wel in een bioscoop te vinden geweest (voor een deel ook met het idee: nu kan het nog!). De comfortabele zalen met airco zijn tevens een aangename plaats om een paar uur door te brengen, vooral als het buiten in de zon blarend heet is.

Voordat we de auto bij Carmike parkeren, rijden we eerst nog even langs electronicazaak Best Buy. Na rijp beraad hebben we besloten onze oude iPod te vervangen voor een nieuwe. De koers is op het moment bijzonder gunstig (een euro is 1.60 dollar waard) dus voor slechts 170 euro hebben we een mooie nieuwe iPod Classic in ons bezit en kunnen we 80 GB volzetten met muziek, video’s en foto’s. Van de oude iPod kunnen we een baby-Pod maken, met muziek die vooral geschikt is voor de baby, zodat we altijd wat slaap- en kinderliedjes bij ons hebben.

Met onze nieuwe gadget op zak gaan we vervolgens kijken naar Hellboy 2, die dit weekend in premiere gaat. Het is de nieuwe film van regisseur Guillermo del Toro, die ook verantwoordelijk was voor het eerste deel en de mooie film Pan’s Labyrinth. Zijn volgende project wordt de verfilming van The Hobbit en hoewel weinig regisseurs Peter Jackson kunnen vervangen, zal Guillermo del Toro als een van de weinigen in de buurt kunnen komen. De man heeft een ongelooflijk gevoel voor het creeren van van mysterieuze werelden die het midden houden tussen horror en sprookjes. Ook Hellboy 2 is weer een overdonderend visueel spektakel vol vreemde creaturen en niet te vergeten de nodige humor.

Als we de bioscoop uit komen zien we dat het flink geregend heeft, en aan de lucht te zien zit er nog meer aan te komen. Op weg naar huis barst het flink los en worden we bijna van de weg gespoeld. Zelfs met de ruitenwissers op de hoogste stand kunnen we nauwelijks iets zien. Ook Boiling Springs is niet overgeslagen en het is klets- en kletsnat als we thuis komen. De sproeiers hoeven vandaag in ieder geval niet meer aan.

Afgelopen vrijdag hoorde Rob op de valreep van een activiteit in het in Greenville gelegen Frankie’s Fun Park. Iedereen van Milliken Chemical was, met hun hele gezin, uitgenodigd om naar dit park te komen, waar bovendien ook voor een lunch gezorgd zou worden.

Vanaf 10.00 waren we welkom en we hebben vanaf de parkeerplaats eerst eens wat eerste indrukken opgedaan. Het park lag er keurig verzorgd bij, iets wat je altijd en overal tegenkomt in dit land. Wat ons vooral opviel waren de fonteinen die wel heel erg blauw water spoten. Daar was duidelijk een kleurstofje aan toegevoegd. De entree was gratis en we kregen ieder een pasje met een tegoed van 5 dollar erop.

In het park zijn een heleboel verschillende attracties opgesteld, zoals een video arcade (een grote hal vol schiet-, gooi- en andere spellen), een kartbaan, honkbalkooien, een minigolfbaan (waar de blauwe fonteinen stonden de spuiten) en nog een heel stel andere kermisachtige attracties. Om een attractie binnen te komen, haal je je pasje door de daarvoor bestemde sleuf, de kosten van je deelname worden van het tegoed afgetrokken en zo kun je zelf beslissen hoeveel geld je gedurende de dag wilt uitgeven.

Rob heeft een rondje op de kartbaan gereden en heeft verder een boel zombies neergeschoten in House of the Living Dead 4. Ook in de saloon zijn de nodige objecten gesneuveld, dankzij zijn kunsten als scherpschutter. De jaarlijkse ronde schieten op de kermis in Meijel is duidelijk niet voor niks geweest. Prijzen verdien je er helaas niet mee, maar het was al met al een vermakelijk dagje uit.

Soms vraag je je af in wat voor wereld je een kind laat opgroeien. We worden via CNN dagelijks overstelpt met zorgwekkende berichten over de strijd om het kostbare goedje olie en spijtig genoeg zijn we op dat gebied voor een groot deel afhankelijk van landen die er nogal enge principes op na houden.

Ongeacht wat de VS beweren, weten we allemaal dat het invallen in Afghanistan en Irak grotendeels gebaseerd is op het veilig stellen van de olietoevoer naar Noord-Amerika. Dit land draait nu eenmaal op olie en een tekort zal de toch al kwetsbare economie nog verder om zeep helpen. Het is de VS er dus alles aan gelegen om ervoor te zorgen dat het zwarte goud zijn weg naar de Verenigde Staten blijft vinden.

Een van de oliereuzen in het Midden-Oosten, Iran, is sinds gisteren weer actief bezig met het testen van lange-afstandsraketten. Volgens eigen zeggen heeft dit niks met de voorbereiding op een nucleaire oorlog te maken, maar voor het geval iemand in zijn hoofd haalt iets tegen Iran te ondernemen, waarschuwen ze alvast dat bij een eventuele aanval niet geschroomd zal worden om internationaal troetelkind Israel plat te bombarderen. Dat we het even weten.

Nu flirten de VS en Iran al tijden met wederzijdse quasi-dreigementen in de stijl van “Niet dat we het van plan zijn, maar als ze binnenvallen, dan…”. De spanning loopt steeds iets verder op en Amerika brengt zoetjesaan een hoop militair geweld in gereedheid voor het geval het nodig mocht zijn. En dat zijn alleen de berichten die CNN halen, dus achter de schermen is er ongetwijfeld nog veel meer zorgwekkends gaande. Volgens mij zit George Bush bovenop de grote rode knop, voor het geval dat. Het is toch te hopen dat hij aan het einde van zijn laatste termijn geen nieuwe oorlog begint.