Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.
Welnu, onze gebeden zijn verhoord! Gisteravond begon het te regenen, en wel zo hard dat het satellietsignaal van de televisie volledig weg viel. Ook vannacht heeft het geregend en vandaag is het bijna helemaal donker in huis, terwijl buiten het water met bakken uit de hemel valt. De temperatuur is bijgevolg gedaald tot 29 graden! Niet sinds mei is het nog beneden de 30 geweest. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!
Omdat het weerbericht vermeldde dat het niet zo warm zou zijn dit weekend (slechts een graad of 30) leek ons dat een goed moment om nog eens gebruik te maken van onze jaarkaart voor het Biltmore Estate in Asheville. Bij ons vorige bezoek stonden de azalea’s in volle bloei en we waren benieuwd hoe de tuinen er nu bij liggen. Bovendien hadden we de vorige keer het huis niet bezocht, en dat wilden we nu wel doen.
Op zondagmorgen begonnen we rond een uur of 10.00 aan de autorit naar North Carolina en hoewel we dachten op tijd vertrokken te zijn, was het bij aankomst op de parkeerplaats van Biltmore al erg druk. Blijkbaar hadden meer mensen het weerbericht gezien en besloten om in het laatste weekend van hun vakantie lekker over het landgoed te banjeren.
We zijn eerst maar een reservering voor een bezoek aan het huis gaan halen en tot onze verrassing konden we met de eerste groep al mee. In de imposante ‘winter garden’ waar je binnenkomt was echter al snel duidelijk dat het huis uitpuilde van de mensen. Het huis telt 250 kamers dus je kunt je wel voorstellen hoe veel mensen daar moeten rondlopen voordat het ‘druk’ oogt. Je kunt er op eigen gelegenheid rondkijken en je vergapen aan de onverbloemde luxe in de talloze rijk versierde kamers. De familie Vanderbilt had duidelijk een paar centen te besteden toen ze hun meubilair kochten. Zelfs de personeelsvertrekken op de bovenste verdieping zien er nog beter uit dan menig studentenhuis tegenwoordig.
Als we later de tuinen bezoeken is het inmiddels toch weer behoorlijk warm, meer dan de 30 graden die ons beloofd waren. Gelukkig hebben we een aantal flesjes water meegenomen, die goed van pas komen als we de rozentuin bezoeken en de zeer fraaie Italiaanse tuin. Het is een heel ander bezoek dan de vorige keer, met een grotere diversiteit aan bloeiende planten op verschillende plaatsen. De azaleatuin is nu maar een heel gewone tuin zonder de overweldigende bloemenpracht. We zijn heel benieuwd wat Biltmore de volgende keer weer te bieden heeft.
Aangezien de koelkast vrijdag erg leeg was, zijn we het maar weer eens buiten de deur gaan zoeken. Vlakbij ligt een barbecue-restaurant waar we al heel vaaklangs zijn gereden maar nooit binnen zijn geweest, en dat ondanks de spannende naam Ron’s Hog Pen (Rons zwijnenstal). Vrijdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we binnengestapt.
En jawel, het is precies wat je ervan verwacht: houten banken, bijzonder zuidelijke inrichting, Amerikaanse soldaten aan de muur en een honky tonk band die heuse cowboy muziek staat te zingen. We hebben ieder een bordje barbecue besteld en geamuseerd rondgekeken. Dit soort restaurants zijn een echte ervaring.
Zaterdagmorgen zijn we, ook vlakbij huis, gaan brunchen bij een vestiging van Sonic. Ook hier zijn we al talloze keren voorbij gereden zonder er veel aandacht aan te besteden, maar we waren eens nieuwsgierig wat er zoal te krijgen was. Welnu, veel luier of Amerikaanser dan bij Sonic zul je het niet vinden.
Het principe is als volgt: bij elke parkeerplaats rond het ‘restaurant’ hangt een grote menukaart en een intercom waarmee je met een serveerster kunt communiceren. Op deze manier geef je door wat je wenst te eten en vervolgens kun je, eveneens vanuit je autoraam, betalen met je bankkaart. Als je bestelling klaar is, komt de serveerster dit naar je auto brengen en kun je alles lekker vanuit je autostoel oppeuzelen. Nu zijn Rob en ik geen mensen die graag in de auto eten, dus zijn we uitgestapt en naar de voordeur gelopen. Hier stond echter uitdrukkelijk vermeld dat binnen geen service werd verleend. Het gebouw was er niet voor bedoeld om binnen te komen eten. In plaats daarvan was er wel een lekker zonnig terras waar bij elke tafel ook via een intercom besteld en betaald kan worden, dus hebben we dat maar gedaan. Het was trouwens nog een hele uitdaging om tussen alle vette happen iets te vinden dat nog een beetje gezond was. 🙂
Vanmorgen ben ik met Vicki en Emma naar Cleveland Park gereden, een parkje nabij het Regional Hospital (waarin ook het Piedmont Women’s Health Center gevestigd is). Dit park is een tijdje geleden volledig opgeknapt en het is nu een zeer mooie lokatie met de nodige picnic-ruimtes en veel speeltoestellen voor de kinderen. Er ligt bovendien een flink meer waarover bruggetjes lopen.
Rondom de speeltuin liggen rails waarover een treintje rijdt. Emma was met name erg enthousiast om in het treintje te rijden, dus we zijn er gedrieen in gaan zitten. Toen het treintje door een tunnel reed en alle kinderen begonnen te schreeuwen, vond Emma het maar eng en kroop ze dicht tegen me aan. Gelukkig kwamen er geen tranen, maar we zijn toen maar naar het meer gereden om daar de eendjes te voeren. Dat was waarschijnlijk een stuk minder eng! Emma is de laatste tijd ontzettend aan het babbelen, een heel verschil met een half jaar geleden toen we hier net woonden. Het wordt steeds makkelijker om haar te verstaan, ondanks het Amerikaans en het brabbeltaaltje dat ze uitkraamt.
Eenmaal bij het meer kwamen ook Vicki’s vriendin Holly, haar man Chuck en hun zoontje Will bij ons zitten. Holly is ongeveer net zo oud als Vicki en ik en een erg vriendelijke en spontane vrouw. Spijtig genoeg lijdt ze aan MS en op dit moment had ze daar erg veel last van, voornamelijk door het onverbiddelijk hete weer van de afgelopen dagen. Dat is vooral frustrerend als je met je jonge kind lekker buiten wil gaan spelen. Op zo’n moment weet je weer eens hoe gezegend je bent als je, net als wij, helemaal niks mankeert.
Om ons rodeo-uitje van afgelopen vrijdag een beetje te compenseren, zijn we zondag naar het Greenville County Museum of Art geweest. Het was buiten toch veel te warm, dus een beetje rondlopen in een ruimte met airco leek ons zeer aantrekkelijk. We waren ook benieuwd of dit een ‘echt’ museum was, in tegenstelling tot het Chapman Cultural Center waar we vorig weekend geweest zijn.
Welnu, hoewel het museum nog steeds niet verschrikkelijk groot was, leek het al veel meer op een samenhangend geheel. Het gebouw was ruim en op elke verdieping werd gewerkt rond een bepaald thema. Het meest indrukwekkend waren de tentoonstellingen van Jasper Johns, Andrew Wyath en mijn persoonlijke favoriet William H. Johnson. Deze laatste schilder was afkomstig uit Florence in South Carolina en er hingen behoorlijk wat werken uit zijn oeuvre. Daardoor kon je goed zien welke ontwikkeling hij als kunstenaar heeft doorgemaakt en hoe zijn stijl beinvloed is door bijvoorbeeld Vincent van Gogh. Ook zijn levensverhaal lijkt op dat van Vincent, want de beste man heeft de laatste 22 jaar van zijn leven in een gesticht doorgebracht nadat hij compleet was doorgedraaid.
Na een kleine anderhalf uur in het museum zijn we een klein stukje doorgereden naar Main Street, een knusse straat met wat terrasjes en winkeltjes, omgeven door veel groen zodat je ondanks het bloedhete weer (36 graden vandaag) toch een beetje beschut bent. Bij een vestiging van Marble Slab hebben we een verfrissende smoothie besteld en ons verwonderd over de werkwijze van deze ijssalon. Je kunt er allerlei soorten ijs bestellen en er vervolgens talloze extra’s in doen: chocolade, nootjes, fruit in alle soorten en maten. Op een stuk marmer worden deze extra’s vervolgens door je ijs gemengd voordat het in je hoorntje wordt geschept. Een bijzondere werkwijze waar het bedrijf ook zijn naam aan te danken heeft. Het zag er lekker uit en dat vinden meer mensen, want er stond een flinke rij te wachten.
Onze vrijdagavond was na het bezoek aan de rodeo nog niet ten einde. Zoals oplettende lezers van deze blog wel weten, was het 1 minuut na middernacht ook het startsein voor de verkoop van het vierde en laatste deel uit de Twilight–saga, de reeks die ik de afgelopen dagen verslonden heb. Aangezien het toch al nabij middernacht was toen we vanuit Blacksburg vertrokken, besloten we om bij Barnes & Noble in Spartanburg te stoppen en daar als één van de eersten één van de 3.2 miljoen exemplaren van Breaking Dawn op te pikken.
Bij Barnes & Noble was het, gezien het late uur, verrassend druk. De parkeerplaats stond voller dan we ooit eerder gezien hadden en zwermen tienermeisjes en andere enthousiasten hielden gelukzalig hun exemplaar van het boek in hun hand. Barnes & Noble hadden geen halve maatregelen genomen: er stond politie en bodyguards om alles in goede banen te leiden en ook in de winkel zelf puilde het uit van personeel. We werden naar het eind van de rij wachtenden gestuurd, die ergens achterin de (enorme) boekenwinkel begon. Gelukkig waren alle kassa’s dubbel bemand, dus het wachten duurde niet verschrikkelijk lang. Rond 0:45 hadden ook wij Breaking Dawn in ons bezit.
Op zaterdagmorgen kwamen we niet zo snel op gang, gezien het late uur van de vorige avond. Ook waren we behoorlijk gemangeld van de lange zit op de houten banken in Blacksburg. Dat gingen we de rest van de dag natuurlijk voelen. Eén van de taken van vandaag was het repareren van de mengkraan in de keuken. Nadat deze bleef lekken, had Rob hem uit elkaar gehaald maar kon hem niet meer terug in elkaar krijgen. Althans, dat lukte wel enigszins, maar de kraan bleef lekken. Lowe’s, een grote doe-het-zelfzaak zit hier niet zo gek ver vandaan. We zijn daar eens gaan neuzen in een boek over loodgieten en al snel hadden we het gevonden. Met de juiste onderdelen voor onze mengkraan zijn we huiswaarts gekeerd en heeft Rob in enkele minuten de kraan gemaakt. Hij loopt nu beter dan ooit tevoren. Ergens in papa Rob zit dus een heuse klusser verstopt!
Al enige weken geleden zagen we een aankondiging voor Ed Brown’s Championship Rodeo in Blacksburg. Dit plaatsje ligt een goede 30 minuten rijden bij ons vandaan, een stukje voorbij Gaffney. De rodeo vindt plaats op 1 en 2 augustus, dus dit weekend. We hadden nog nooit van Blacksburg gehoord en dat is niet zo vreemd, want het piepkleine plaatsje telt maar een krappe 2000 zielen. Een keer per jaar, tijdens de rodeo, stromen zo’n 22.000 mensen toe om te kijken naar de capriolen van echte cowboys en cowgirls.
Met onze ervaring bij het PBR (het bullriding in de officiele league) nog in gedachten, zijn we vrijdagavond na het avondeten naar Blacksburg gereden. Het plaatsje was nog kleiner dan we dachten; er waren maar 2 stoplichten, dus heel snoezig allemaal. Het terrein rond de arena was groot genoeg, er moesten immers aardig wat mensen hun (zeer grote) auto kwijt! De vrijwillige brandweer stond alles in goede banen te leiden en zo werd iedereen naar een gratis parkeerplaatsje gecoacht.
Natuurlijk waren wij er goed op tijd (veel te vroeg) en hadden we vanaf 19.00 ruim de tijd om eens rond te kijken. Rondom de arena stonden ontelbare vreetstandjes en kermisattracties om de jeugd een beetje bezig te houden. De zitplaatsen waren niet meer dan dikke planken die enkele tientallen centimeters boven de grond op een stuk beton rustten. Niet het summum van comfort, maar gelukkig maakt het spektakel weer veel goed.
Voor de show was er wat entertainment in de vorm van bejaarde klompendansers en een live countryband die hemeltergende muziek ten gehore bracht, waaronder authentieke southern gospel (denk aan veel ‘prijs de heer’ en ‘ik zag het licht’). Rond half negen, dus toen de zon al onder ging, begon alles pas echt. Een foute cowboy in een wel erg paarse blouse deed wat trucjes met zijn paard en probeerde de stemming alvast op gang te brengen. Daarna volgde een vlaggenparade te paard, met daaronder ook de ‘rebel flag’, de vlag van het zuiden die een nogal beladen betekenis heeft. De organisatie benadrukte echter dat het niet met racisme of haat te maken had, maar met trots op afkomst en geschiedenis.
Na het volklied en een gebed voor de cowboys en de soldaten overzee, begonnen we met een opwarmertje: het eerste rondje bullriding. De meeste rijders lagen echter snel op de grond en niemand haalde de vereiste 8 seconden. Na het bullriding kwam het bareback rijden (op ongezadelde paarden), het steer wrestling (‘worstelen’ met stierkalveren), het wilde koeien-melken, het barrel racen voor de dames, het tie rope racen (vangen van een kalf met een lasso) en op het einde volgde weer een reeks bullriders.
Tussen en tijdens de diverse onderdelen was er nog vermaak van de rodeo clowns, de paarsgeblousde rodeo-entertainer en het man-en-paard duo Rawhide en Dusty. Het publiek bleef de hele avond enthousiast joelen (de zogeheten ‘Blacksburg roar’) en stuurde elke deelnemer met een applaus naar huis, ongeacht het behaalde resultaat.
Hoewel rodeo de reputatie heeft vooral voor rednecks en ander ruw volk te zijn, valt dit in de praktijk best mee. Natuurlijk zit er dubieus volk tussen, maar iedereen gedraagt zich keurig en het is een echt familie-uitje. Dat neemt niet weg dat het bestuderen van het publiek bijna net zo leuk is als het bekijken van het entertainment in de arena. De aanwezige mensen komen in alle soorten en maten (letterlijk) en alles verloopt vriendelijk en soepel.
De warme, zwoele avond wordt kort voor middernacht afgesloten met vuurwerk, ter gelegenheid van deze 40ste editie van dit evenement. Het is op dat moment nog altijd 29 graden buiten, dus de airco in de auto mag op weg naar huis lekker aan. De politie van Blacksburg staat op een aantal strategische punten klaar om je in het aardedonker toch de goede kant op te sturen (in ons geval in de richting van de snelweg). Een aantal filmpjes van deze avond zijn op ons YouTube-kanaal te vinden.
Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over mijn aangewakkerde belangstelling voor het fenomeen Twilight. Deze boekenreeks staat op het punt om tot een daverend slot te komen als het laatste deel a.s. zaterdag eindelijk te koop is. De media struikelen over elkaar heen om te berichten over dit boek en de verfilming van het eerste deel, dat in december in de bioscoop te zien zal zijn. Als de kassa’s rinkelen, luistert men immers aandachtig.
Omdat ik nieuwsgierig was, had ik Twilight besteld. Om ergens een mening over te hebben, moet je tenslotte wel weten waar het over gaat. Oei, oei, oei, waar ben ik aan begonnen! Binnen een dag had ik het boek uit en heb ik Rob ’s avonds meegesleept naar de boekhandel om deel 2 en 3 te halen. Ook die boeken had ik binnen een mum van tijd gelezen en ik moet bekennen dat ik inmiddels net zo halsreikend uitkijk naar het laatste deel als miljoenen anderen.
Het succes van Twilight is een wonderlijk fenomeen. De boeken hebben nou niet echt een hoogstaand literair gehalte en sinds wanneer willen mensen ineens lezen over vampieren? Maar de meeslepende romantiek tussen de hoofdpersonen raakt met name een gevoelige snaar bij de vrouwelijke lezers, van wie velen hun hart verpand hebben aan Edward, de mooie maar gevaarlijke vampier aan wie Bella haar hart verloren heeft.
Als je op internet zoekt naar recensies over het boek die geschreven zijn door lezers (‘fans’), kom je veel liefdesverklaringen tegen. Meisjes en vrouwen uit het hele land verklaren de fictieve figuur Edward hun onvoorwaardelijke liefde. En ik dacht nog wel dat alleen zwangere vrouwen last hebben van op hol geslagen hormonen!
Gistermiddag is de regio Los Angeles in California opgeschrikt door een aardbeving met een kracht van 5.4 op de schaal van Richter. Hoewel de schade beperkt is gebleven en er geen sprake is van doden en gewonden, geeft het de nieuwszenders weer veel te doen. Men is met name dol op speculeren, want als deze aardbeving relatief onschuldig was, wat gebeurt er dan als de boel echt begint te schudden?
De experts op het gebied van seismologie vertellen ons dat er een zeer grote kans bestaat dat California binnen 30 jaar te maken krijgt met een zeer zware aardbeving. Gelukkig heeft men sinds de vorige grote beving in 1999 geleerd om, in en om Los Angeles, stevigere huizen te bouwen. Dat is één van de redenen dat de schade gisteren beperkt is gebleven.
Ik weet nog goed dat we enkele jaren geleden in San Francisco waren, een stad die op de San Andreas-breuk ligt en in 1906 zeer ernstige schade opliep nadat ze getroffen werd door een aardbeving van 7.8. Waar je ook kwam, je werd er overal aan herinnerd en belangrijker nog: in San Francisco heerst het collectieve besef dat een dergelijke beving elk moment opnieuw kan gebeuren. Je zou denken dat men dan beter weet dan houten huisjes te blijven bouwen!
Wat dat betreft is een aardbeving een van de minst voorspelbare van alle natuurrampen. Ondanks alle moderne technologie blijft het nagenoeg onmogelijk om een beving langer dan enkele seconden van tevoren te voorspellen. South Carolina is niet zo gevoelig voor aardbevingen, maar wel voor orkanen. Gelukkig zie je die dagen van tevoren al aankomen.
Afgelopen weekend was het een waar eetfestijn buiten de deur. Voor een gedeelte kwam dat door onze vijfde trouwdag, een deel was op uitnodiging en het laatste beetje omdat we nog een beetje willen genieten voordat de kleine er is.
Het begon op vrijdagmiddag bij Indiaas restaurant Five Spices, waar Robs ‘baas’ en zijn vrouw ons uitgenodigd hadden voor een lunch. Het doel was eens bij te praten over de stand van zaken en onze verdere plannen. ’s Avonds zijn we bij El Burrito een Texas burrito gaan eten. Deze keet (‘cantina’) is piepklein en vooral praktisch, en wordt voornamelijk bezocht door Mexicanen. Het eten is er lekker, authentiek en bovendien bijzonder goedkoop. In totaal hebben we voor minder dan 10 euro gegeten.
Zaterdag zijn we, zoals al te lezen was in een eerdere blog, op cultureel uitje geweest. Daaraan voorafgaand hebben we eerst onze buiken gevuld bij Quiznos, maar alleen maar omdat Substation II nog dicht was. Quiznos ligt nogal een eind bij ons vandaan, maar ze hebben er een grote keuze in heerlijke (en redelijk gezonde) broodjes. Omdat we daar toch in de buurt waren konden we daar mooi van profiteren.
’s Avonds zijn we gaan eten bij Denny’s, een restaurantketen die voornamelijk in het zuiden te vinden is. Vlakbij de oprit naar de I85, ca 2 mijl bij ons vandaan, ligt een Denny’s Classic Diner. Dat is zo’n typisch restaurantje in jaren ’50-stijl, zoals je dat misschien kent uit de film Grease. Er wordt vooral veel Amerikaanse kost geserveerd en we hebben er allebei een heerlijke Western Burger gegeten: een reusachtige hamburger vol verse ingredienten die bijzonder goed smaakte. Als toetje hebben we een stuk wortelcake gedeeld. Mmmm!!!
Ook op zondag hebben we buiten de deur geluncht. Restaurant Applebee’s is welbekend, maar we waren hier nog niet eerder geweest. Vlak voordat de kerken leegliepen, hebben we nog een tafeltje weten te bemachtigen. We hebben er een stevige sandwich- en wraplunch besteld. Achteraf weet ik niet zeker of ik gekregen heb wat ik besteld had, maar het smaakte goed, dus geen klachten. ’s Avonds zijn we maar weer eens zelf achter het fornuis gekropen en stond er, ondanks het warme kleffe weer, Hollandse zuurkoolstamppot op het menu. Ook lekker!
Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.
Peperazzi Blog 