Categorie: Amerika

De afgelopen dagen zijn er wat problemen geweest bij onze host DDS, dus is de blog een tijdje niet bereikbaar geweest. Gelukkig is alles weer opgelost en kan ik verslag doen van het afgelopen weekend. We hebben namelijk eindelijk iets kunnen doen waar we al een hele poos naar uit hebben gekeken: een bezoek aan de farmer’s market (boerenmarkt) van Spartanburg! Al sinds we hier net kwamen wonen hebben we van verschillende mensen gehoord over deze markt die tussen juni en oktober gehouden wordt bij het treinstation (!) van Spartanburg. We waren dus zeer benieuwd of we, net als in Gent en Eindhoven, voortaan in het weekend verse groenten en fruit op de markt konden kopen.

Zaterdagmorgen waren we voor 9.00 al op weg. De wegen waren nog uitgestorven en onze verwachtingen hooggespannen. Toen de TomTom ‘bestemming bereikt’ riep, zagen we een handvol kraampjes en parkeerden de auto, met het idee dat de rest van de markt in het station zou zijn. Maar… helaas. Het handjevol kraampjes was alles wat er stond. Acht stuks, om precies te zijn. Hiervan verkochten er vier bloemen en planten en één verkocht kaarsjes. De andere drie hadden enkele bieten of knollen en eentje verkocht aardbeien en perziken. Tja. Dat was dus niet helemaal wat we er van verwacht hadden. Enigszins teleurgesteld zijn we huiswaarts gekeerd en hebben we onze boodschappen maar gewoon bij Ingles gehaald.

Na het succes van Panera (de broodjeszaak) van vorige week, besluiten we om ook vandaag hier te gaan lunchen. Bovendien ligt tegenover Panera een bioscoop waar we nog niet geweest zijn, Carmike’s. Hier draait Indiana Jones en aangezien het verschroeiend heet is vandaag (37 graden midden in de zon, 33 graden in de schaduw), is het idee van een lange film kijken in een ruimte met airconditioning bijzonder aantrekkelijk. De film is precies wat je ervan kunt verwachten, maar ik zal geen details prijsgeven omdat ik weet dat een aantal mensen die deze blog lezen ook van plan zijn om naar Indiana Jones te gaan.

Als we van de koele bioscoop weer in de snikhete buitenlucht komen, besluiten we dat het perfect weer is voor een ijsje. Dat betekent een bezoekje aan Bruster’s bij ons om de hoek, waar we een heerlijke en reusachtige White Raspberry Truffle eten. ’s Avonds vermaken we ons met een televisiezender die we op proef hebben. De zender G4 zendt Japanse programma’s uit zoals Ninja Warrior en Unbeatable Banzuke, waar deelnemers fysiek loodzware trajecten moeten afleggen, voor niets meer dan de eer. Niet zelden haalt geen enkele deelnemer de finish, iets wat op westere televisie ondenkbaar zou zijn.

Regelmatig krijgen we vragen van mensen over waar in de VS we nu precies zitten. Vandaar een klein lesje in geschiedenis en aardrijkskunde voor de liefhebbers. We wonen momenteel in de staat South Carolina, gelegen in het zuidoosten van de USA. De staat behoorde tot de 13 koloniën die zich onafhankelijk verklaarden van Engeland tijdens de Amerikaanse Revolutie en het was de eerste staat die zich volledig zelfstandig verklaarde. De naam is een afgeleide van koning Charles II (Latijn: Carolinus). Aangrenzende staten zijn Georgia en North Carolina en de Atlantische Oceaan ligt aan de oostkant.

We zijn twee van de 4.3 miljoen mensen die in South Carolina wonen. Het totale oppervlak van de staat is 83.000 km2, dus dat is niet gek als je weet dat Nederland een oppervlak heeft van ongeveer 41.500 km2. Het klimaat is hier vochtig en subtropisch, en niet zelden worden in de zomer temperaturen van 40 graden of meer gemeten. Dat betekent dat je overdag beter binnen kunt blijven in de buurt van de airco en dat men zich ’s avonds pas een keer buiten laat zien.

De vier grote steden in deze staat zijn Greenville, Columbia, Charleston en Spartanburg. Over het aantal kerken is niets bekend, maar in onze directe omgeving zijn het er al een stuk of 50. De lokale bevolking is dus bijzonder religieus en daar vallen we uit de toon. Baptisten, Methodisten en Lutheranen strijden met elkaar en met Katholieken, Presbyterianen en Episcopalen wie het bij het rechte eind heeft over de lange, bochtige weg naar Verlossing. Wij houden ons overal fijn buiten en laten dat aan de Amerikanen over.

Qua belastingen is het een fijne staat om te wonen. De BTW is maar 6% (3% voor voedingsmiddelen) en dat is erg prettig aan het eind van je kassabon. Van je salaris hou je meer over dan in Nederland of België, maar je moet dan wel zelf voor je ziektekostenverzekering en andere zaken zorgen. Wat dat betreft is het een beetje lood om oud ijzer, behalve als je er voor kiest om onverzekerd door het leven te gaan (wat in geval van je autoverzekering als een misdrijf wordt beschouwd). Er wordt overigens geschat dat 1 op 7 Amerikanen geen ziektekostenverzekering heeft, met alle gevolgen vandien.

Op maandagavond belt Vicki om te vragen of ik haar wil helpen. Ze moet op dinsdag naar het ziekenhuis voor een catscan en wil de kleine Emma liever niet meenemen. Zodoende vraagt ze of ik wil babysitten terwijl zij in het ziekenhuis is. Natuurlijk is dat geen probleem.

Dinsdagmorgen gaat al vroeg de telefoon en vertelt Vicki dat Emma ziek is. Ze heeft al enkele keren overgegeven en wil weten of ik liever van het babysitten af zie. Wat mij betreft mag ze de kleine meid gewoon komen brengen en even na achten komt een lachende Emma de voordeur binnen.

Hoewel ze er niet ziek uit ziet, heb ik toch de nodige voorzorgsmaatregelen genomen. Op zo’n moment komt het goed uit dat de eigenlijke bewoners van ons huis zelf jonge kinderen hebben. In de kleerkasten op de kinderkamers liggen voldoende dekentjes en slabbetjes om ongelukjes mee op te vangen. De dekentjes liggen op de bank en we zien wel waar het schip strandt. Omdat Emma in de auto nog ziek is geweest, vraagt ze eerst om een schoon shirt. Gelukkig heeft Vicki het nodige achtergelaten en kan ik de kleine meid schone kleren aantrekken.

In de anderhalf uur die volgen, wordt Emma nog verschillende keren ziek. Maar als het eenmaal achter de rug is, lacht ze weer en gaat ze vrolijk verder waar ze mee bezig was. De bezorgde ouders bellen verschillende keren om te vragen hoe het met hun kleine meid is. Ze hebben hun dochter keurig opgevoed, want als ze het mis voelt gaan vraagt ze zelf om een handdoek. Het is ongelooflijk om te zien hoe makkelijk kinderen hun ongemakken weer te boven komen! Daar kunnen we als volwassenen nog iets van leren.

Zaterdag heb ik Rob even na zessen weer opgehaald van het vliegveld. Met een paar collega’s was hij vanaf Atlanta naar Greenville gereden, zodat hij uiteindelijk iets vroeger op het vliegveld was dan wanneer hij in het vliegtuig gestapt was. Eenmaal thuis stond de finale van het songfestival inmiddels online en konden we zien hoe Rusland, tot onze teleurstelling, er met de overwinning vandoor ging. Waarschijnlijk zouden er een groot aantal landen problemen krijgen met hun gastoevoer indien Rusland niet zou winnen. Wij hebben er anders ook geen verklaring voor.

Op zondag hebben we eerst een aantal praktische zaken afgehandeld. Het gras stond inmiddels weer behoorlijk hoog, zeker vergeleken met dat van de buren die hun veldjes allemaal erg netjes bijhouden. Nadat de koelkast ook weer gevuld was, zijn we in de stad gaan zoeken naar mooie handdoeken voor mijn ouders. Vooral mam heeft hier talloze mooie handdoeken gezien voor belachelijk lage prijzen en ze heeft ons op een missie gestuurd om voor haar een stapeltje uit te zoeken.

Op maandag was het Memorial Day, een dag waarop alle militairen die voor hun land gesneuveld zijn worden herdacht. De Amerikaanse vlaggen zijn op deze dag nog talrijker dan normaal. Ter ere van deze dag heeft iedereen vrij, iets wat in de VS niet verschrikkelijk vaak voorkomt. Wij gebruiken hem om ’s morgens naar Hollywild te gaan, de dierentuin in Inman. Even na negenen staan we al binnen, als het nog niet al te warm is en nog rustig in het park. Er is al weer het een en ander veranderd in het park sinds de vorige keer dat ik hier was. De twee kleine tijgertjes zijn uit elkaar gehaald maar in plaats daarvan zijn er wel twee berenjongen te bewonderen. Wat een snoesjes!

Even voor de middag rijden we weg uit Inman richting het centrum van Spartanburg. In de buurt van East Main Street ligt Panera, een broodjeszaak die zelf brood bakt en ook verkoopt, dus dat moeten we een keer gezien hebben. We lunchen er met een kop soep en een vers broodje, heerlijk! Vers brood is zo’n gemis, ik begrijp niet dat de Amerikanen genoegen nemen met het supermarktspul dat ze hier overal hebben. Panera ligt overigens in een winkelcentrum waar we nog niet eerder geweest zijn, dus we lopen rustig een poosje rond en wippen wat winkels binnen. Het is overal heerlijk stil, iets wat we niet verwacht hadden op een vrije dag als deze. Ook de straten en snelwegen zijn bijna leeg, dus je kunt erg ontspannen rondrijden. Zo zou het iedere dag mogen zijn! De afgelopen dagen heeft het kwik de 30 graden bereikt en ook de rest van de week lijkt het zo warm te blijven, dus het is hier al volop zomer.

Op vrijdag heb ik Rob naar het vliegveld gebracht, want in de komende week tijd reist hij van Belgie naar Nederland en Italie. Het is een beetje zoals we van tevoren al dachten: voorheen reisde hij vanuit Belgie vier keer per jaar naar de VS en nu we hier wonen, reist hij vier keer per jaar naar Europa. Niet zo gezellig, maar het is niet anders.

Robs verblijf in Belgie heeft ook wel nut, want nu kan hij weer eens zien hoe ons appartement erbij ligt, de brievenbus leeghalen en de doorstuurservice van de post verlengen. Bovendien liggen er op het bedrijf weer wat maaltijdcheques klaar waar hij zijn eten mee kan betalen. Handig! Op zondag reist hij naar Rolduc in Limburg voor een congres en dan kan hij daar afspreken met zijn ouders.

Terwijl Rob een druk schema heeft in een regenachtig Europa, kan ik op mijn gemak doen in Boiling Springs. Hier schijnt de zon en kan ik buiten lekker aan de laptop werken, wat onkruid uit de tuin halen (het is ongelooflijk wat een beetje water en zonneschijn met onkruid kunnen doen!) en af en toe wat boodschappen halen. De vogels zijn nog steeds trouwe bezoekers van onze patio, net als een kat van de buren die elke ochtend zijn kans zit af te wachten om een vogel te vangen. Ik hoop maar dat ik binnenkort niet wakker wordt met een dood vogeltje bij de achterdeur. Het zal deze spotlijster niet overkomen, want die bijt gewoon terug!

Op woensdag is het heel vroeg dag. Ik heb met Vicki afgesproken om naar de vlooienmarkt in Pickens te gaan en behalve dat het nog een eindje rijden is, moeten we er al op tijd zijn. Haar kerkgenote Phil gaat mee en zij heeft het nodige te verkopen, dus we moeten zorgen dat we er op tijd zijn om een tafel te bemachtigen. Zodoende sta ik om 4.45 naast mijn bed en komt Vicki me kort voor half zes ophalen.

In de duisternis rijden we naar een tankstation een stukje verderop waar we Phil en al haar spullen ophalen. Vicki heeft een flinke auto, maar die zit aan het eind van het verhaal van boven tot onder vol met spullen. Volgeladen rijden we naar Pickens, via de mooi gelegen highway 11 die temidden van de natuur ligt. Al voor zeven uur staan we de gehuurde tafel vol te stapelen met Phils spullen en de markt is nog niet officieel begonnen of ze heeft haar eerste verkoop al te pakken.

Terwijl Phil bij haar tafel blijft, gaan wij de rommelmarkt op. Het is in de open lucht en is zo’n 3/4 mijl lang, een behoorlijk stuk dus. We lopen langs de vele marktkooplui en je kunt weinig bedenken dat hier niet te krijgen is. Er zijn mensen die groenten en fruit verkopen, wapens, glaswerk of gewoon wat ze nog op zolder hadden liggen. Sommige mensen struinen gewoon wat rond en anderen zijn op zoek naar een verloren gewaand stukje antiek en hopen voor enkele centen iets waardevols te kopen.

Vicki heeft een lijst met spullen die ze hier hoopt te vinden, maar in tegenstelling tot succesvolle bezoeken in het verleden kan ze vandaag niet zo veel vinden. Als de markt tegen de middag is afgelopen is Phil enkele spullen armer, maar echt veel heeft ze niet verkocht. We pakken zodoende alles weer in en stapelen de auto opnieuw vol. Op weg naar huis stoppen we bij een klein restaurantje om te lunchen. Phil trakteert met het weinige geld dat ze vandaag verdiend heeft. Het is al bijna half vier als ik weer thuis ben en Rob belt niet veel later om te zeggen dat hij in tegenstelling tot eerdere plannen toch thuis komt eten. Omdat ik daar geen rekening mee heb gehouden besluiten we Chinees te halen. Net als bij de afhaalchinees in Nederland krijg je voor twee personen een enorme berg voedsel mee, dus daar hebben we vrijdag ook nog plezier van!

Ik had niet gedacht dat er nog eens een moment zou komen in ons leven dat we over de prijzen van benzine zouden klagen, maar het begint in de buurt te komen. Toen Rob gisterochtend ging werken was de prijs van benzine nog $3.37 per gallon en toen hij ’s avonds weer naar huis kwam betaalde je voor dezelfde gallon ineens $3.49. Dat is 12 cent op een dag tijd!

Het is niet de eerste keer dat de benzine flink is opgeslagen. Toen we met mijn ouders vertrokken om een aantal dagen rond te reizen, kostte een gallon $3.03 en bij thuiskomst, vijf dagen later, was dit gestegen naar $3.37. En dan te bedenken dat een gallon maar $2.86 kostte toen we hier kwamen wonen!

Bij veel webwinkels kun je je bestelde goederen gratis laten thuisbezorgen, maar de vrachtwagens die alles vervoeren rijden natuurlijk niet op water. Hoe lang kunnen ze dit nog volhouden? Naar het schijnt is de verkoop van fietsen enorm gestegen, maar voor zover ik kan beoordelen is het aantal fietspaden nog hetzelfde gebleven (nul). Misschien moeten ze daar eerst iets aan doen.