Amerika – Pagina 2 – Peperazzi Blog

Boo in the Zoo

Rond Halloween zijn er veel activiteiten die in meer of mindere mate eng (maar leuk) zijn. Op internet hadden we eens even nagekeken of ‘The Bone Yard’ of ‘Wompus Woods’ geschikt waren om met Alex naar toe te gaan. Maar op de websites hadden we al snel in de gaten dat dit echt enge bestemmingen waren, waar menig volwassene waarschijnlijk nog met nachtmerries vandaan komt. Geen goed idee dus. Maar in de post kregen we een uitnodiging voor Boo in the Zoo, een speciale Halloween avond voor kinderen in de Greenville Zoo. Dat klonk een stuk beter!

Het was vrijdag prima weer voor een avondje uit en we hadden het olifantenpak van Alex meegenomen en ter plekke aangetrokken. Zo druk hadden we het op de parkeerplaats van de dierentuin nog nooit gezien! Er stonden zelfs mensen om het verkeer in goede banen te leiden. Alex kreeg een speciaal tasje voor het ‘trick or treat’-en en keek direct zijn ogen uit. Behalve de vele verklede kinderen waren er ook veel figuren neergezet, sommige van hout en soms grote opblaasfiguren. En vergeet de pompoenen niet, want bij elke pompoen die we zien horen we natuurlijk ‘poempoem!’.

Langs de uitgezette route viel onze kleine man van de ene in de andere verbazing, constant met zijn vingertje in de lucht, wijzend naar de spoken, heksen, vogelverschrikkers en andere figuren. Vooral de opblaasfiguren vond hij prachtig (zeker als ze bewegen als je er tegen duwt). Op verschillende plaatsen kreeg hij een snoepje of andere cadeautje in zijn tas, iets waar hij maar verbaasd bij stond te kijken. Zijn olifantenkostuum werd trouwens goed ontvangen, we hebben heel vaak mogen horen wat een snoezig olifantje we bij ons hadden!

Op weg terug naar de auto kwamen langs de speeltuin en meneertje kon het natuurlijk niet laten om van de glijbaan te roetsjen. Ondanks het late tijdstip was hij nog erg wakker en klaar voor actie. Ook in de auto viel hij niet in slaap en later in bed hebben we hem nog een poos horen babbelen. Pas rond 21.30 was hij eindelijk… uitgespookt.

Greencard ellende

Wie zich permanent wil vestigen in de Verenigde Staten moet veel geduld hebben en bereid zijn om concessies te doen op privacy. We zijn nu enige tijd bezig met onze Greencard procedure en dat heeft nogal wat voeten in aarde. Gelukkig wordt er veel voor ons gedaan via een advocatenkantoor en Robs werk, want om dit zonder dergelijke ondersteuning te doen is bijna onmogelijk. Het is in ieder geval een succesvolle ontmoedigingsstrategie, want als je aanvraag voor een Greencard niet op deze wijze wordt ondersteund, duurt het hele verhaal ongeveer 10 jaar, terwijl wij nu een ‘snelle’ procedure van anderhalf jaar doorlopen.

Na onbeschrijflijk veel papierwerk waarin je de gekste details en stomste vragen moet beantwoorden, mochten we vandaag bij een dokter langs voor een medisch examen. Gelukkig hadden we onze vaccinatiegeschiedenis nog op officiele papieren en hoeven we alleen een nieuwe tetanusprik te halen. Verder is er bloed genomen en de medische geschiedenis doorgenomen. De resultaten van dit onderzoek krijgen we woensdag, in een gesloten envelop die we zelf onder geen beding mogen openen. Kortom, er wordt een heel dossier over je aangelegd waar je geen inzage in krijgt. Maar zonder dit gedoe kun je die Greencard wel vergeten, dus veel keuze heb je niet.

We hebben ook nog een prikje gehad om te checken of we tuberculose hebben. Woensdag wordt dit gecontroleerd. Moest de huidtest niet goed zijn, komt er een rontgenfoto aan te pas (maar als je zwanger bent, hoeft dit gelukkig pas nadat je bevallen bent). De kosten van het hele grapje? Zo’n 600 dollar! Gelukkig mogen we de kosten declareren…

Papieren rompslomp

license plate SC — Op naar een SC nummerplaat van onszelf

Vandaag was een dag vol formaliteiten, papieren en cijfers. Het eenvoudigste stuk daarvan was ook het eerste: een bezoek aan de kinderarts om 8.10. We waren erg benieuwd nar de nieuwe cijfers, vooral die wat betreft Alexanders gewicht. We hadden zelf het idee dat hij stevig is aangekomen en ook de hoogte in is gegaan, en het is altijd leuk als je dat bevestigd ziet worden. De kinderarts meldde ons echter dat hij helemaal niet zo veel is aangekomen en nog altijd helemaal onderaan de schaal bungelt qua gewicht. Onze hummel zit bij de onderste 5%! Niks veranderd sinds de vorige keer dus, maar de dokter kon ook wel zien dat Alexander een heel gezond en blij kind is, bijzonder actief, ondernemend en voor de duvel niet bang. Ze was heel geamuseerd toen ze zag hoe hij, terwijl ze hem onderzocht, zich alles liet welgevallen en ondertussen alle instrumenten van de dokter aan het bestuderen was. Behoorlijk uniek voor een baasje van zijn leeftijd, zei ze.

Qua lengte is Alexander nog steeds gemiddeld en de omtrek van zijn hoofdje is altijd klein geweest, ook bij de onderste 5-10%. De officiele cijfers zijn nu: 8,98 kilo zwaar (vorige keer 8,75), 76,8 cm lang (vorige keer 72,3) en de omtrek van zijn hoofdje is nu 44,5 cm (vorige keer 43,8). Wij vinden het desondanks een hele vent, die uk van ons. Als bonus kreeg hij bovendien nog een H1N1 vaccinatie, die Alex zonder een krimp te geven onderging, en is hij getest op hemoglobine, dat 11.8 bedroeg. Ook deze prik in zijn vinger kostte geen enkele traan, de zusters waren erg onder de indruk en vonden hem een voorbeeld voor andere kinderen. Dat doet een ouder goed!

Zal Robs nieuwe rijbewijs er ook zo uit zien?

Na dit bezoek zijn we doorgereden naar het DMV, het Department of Motor Vehicles. Rob heeft de afgelopen week wat gestudeerd op de verkeersregels van South Carolina en heeft daar zijn theorie-examen gedaan. Het mag geen verrassing zijn dat hij met vlag en wimpel geslaagd is: alle 30 vragen goed! En dat terwijl je er 11 fout mag hebben voordat je zakt. Daarna is hij met een instructrice in de auto gestapt voor een praktijkexamen en ook dat was kat in het bakkie. Rob mag zich nu de trotse eigenaar noemen van een South Carolina rijbewijs. Dit stelt ons in staat om zelf een auto te kopen, zodat we de lease bij Avis kunnen gaan opzeggen.

Hoewel het zeer eenvoudig is om je theorie en praktijk te doen (je hebt immers geen afspraak nodig en de kosten vallen ook nogal mee: 2 dollar voor de theorie en 12,30 voor het praktijkexamen inclusief rijbewijs), kost het wel de nodige tijd om alle papieren rond te krijgen, vooral als je, zoals wij, niet Amerikaans van geboorte bent. Met een dik pak officiele papieren, die tijdens ons bezoek nog verder gegroeid is, hebben we een hele poos aan de balie gestaan. Alex amuseerde zich ondertussen met de bal die we hadden meegebracht, een plantenbak waar hij flink in wilde graaien, een interessant kantoor waarvan de deur openstond en natuurlijk de baliemedewerksters, die allemaal erg gecharmeerd van hem waren. We hebben weer vaak mogen horen wat een schatje we toch hebben!

Alex met Elmo — Elmo mag altijd op flinke knuffels rekenen

Omdat de papieren van Joyce nog niet helemaal in orde waren, moesten we naar het Social Security kantoor. Hier vraag je een soort sofinummer aan. Omdat we indertijd geen vertaling hadden van onze trouwakte is het bij ons eerste bezoek niet gelukt om zo’n nummer aan te vragen. Maar inmiddels hebben we die vertaling wel, dus warempel, het ding is aangevraagd en wordt met de post opgestuurd. Al met al zijn we van 8.00 tot 13.30 in de weer geweest, van kantoor naar kantoor en van formulier naar formulier.

Dit weekend gaan we naar Atlanta, omdat we daar maandag een afspraak hebben bij het Nederlandse consulaat. Onze paspoorten moeten verlengd worden, ook weer een hoop papieren rompslomp. Omdat we daar dan toch zijn, hebben we besloten een paar dagen in Atlanta te blijven. We hopen daar de dierentuin en het aquarium te bezoeken. Het zal dus een paar dagen rustig zijn op de blog, maar als we maandag terug zijn is er vast weer het nodige te melden.

Pakjesavond

Op 13 november ging in Gent het zegel op de container. Met de hulp van onze ouders waren al onze spullen uit ons appartement ingepakt en klaar om verscheept te worden naar Amerika. Op 7 december kregen we een telefoontje dat de container in de haven van Charleston was aangekomen. Nu moest alles nog door de douane en dan kon het met de vrachtwagen naar ons nieuwe huis toe.

Donderdag 17 december was het dan zover: om 8.15 kwam de vrachtwagen met de container aangereden. De chauffeur was ’s nachts om 2.30 vertrokken! Naar eigen zeggen reed hij alleen lokaal, dus South Carolina, North Carolina en Georgia. Pfff… wat je maar lokaal noemt. Na aankomst belde hij de verhuizers, die rond 9.30 bij ons aan de slag gingen. De deuren van de container gingen open en 204 pakketten in alle soorten en maten kwamen naar buiten. Het was een vreemde gewaarwording om al onze spullen ineens hier te zien staan.

Natuurlijk ben je na twee jaar al weer grotendeels vergeten welke spullen je allemaal had, dus toen de verhuizers rond 14.30 vertrokken, begon voor ons ‘pakjesavond’. Elke doos die we open maakten, zat vol nieuwe verrassingen. Hoewel we nog kinderloos waren toen we uit Belgie vertrokken, hadden we toch ineens verdacht veel dozen met speelgoed. Binnen de korste keren lag ons huis van boven tot onder bezaaid met spullen. Waar te beginnen?

Inmiddels hebben we een groot deel van de dozen al uitgepakt en kunnen we voorzichtig een begin maken met het opruimen. We hebben al veel kleren gesorteerd en een deel is naar het goede doel. De rest wordt allemaal gewassen, want de lange zeereis heeft alles een tikkeltje muf gemaakt. De klerenkasten zullen goed volhangen als alles weer fris is. Het huis staat helemaal op z’n kop en Alexander is een beetje uit z’n doen van alle gekte, maar aan de andere kant is hij ook in zijn nopjes met alle leuke dingen die hij overal tegenkomt. Zijn zitauto hebben we al gevonden, nu het hobbelpaard nog!

Bijna zomer

Hoewel het, met uitzondering van twee dagen regen met dank aan tropische storm Ida, al weken schitterend herfstweer is, werden we dit weekend wel heel royaal bedeeld met 25 graden. Op zaterdag hadden we nog een boel boodschappen af te werken, maar zondag zijn we er lekker op uit getrokken naar Columbia voor een bezoekje aan de dierentuin. Als abonnementhouders van de dierentuin in Greenville mogen we hier voor nop naar binnen, mooi meegenomen dus.

De vorige keer dat we hier waren was het 7 juni en Alexander was toen 6 maanden. Het was goed te merken dat hij in de afgelopen 4 maanden veel veranderd is. Hij speurde de dierenverblijven af en als hij iets zag bewegen, wees hij er met zijn vingertje naar. ‘Ie ie ie!’, riep de kleine boef met een verwonderd gezicht. Hartstikke leuk voor ons, we hebben echt genoten hoe Alex voor het eerst besefte dat er een heleboel vreemde beesten bestaan.

We hebben hem steeds de ruimte gegeven om te kijken en te ontdekken door hem vaak uit de wandelwagen te halen en bij de dierenverblijven te laten rondspoken. Er staan in de Riverbanks Zoo veel beelden van dieren en andere grappige dingen die het ontdekken waard zijn en Alex heeft daar flink gebruik van gemaakt. Het was ook wel te merken dat hij veel energie verbruikt had: op de weg naar huis, toch anderhalf uur rijden, heeft hij heerlijk liggen slapen in zijn stoel. Ook ’s avonds was het vroeg bedtijd, want al voor 19.00 vielen zijn ogen weer dicht. Dat gaf ons de gelegenheid om nog eens fijn met onze nieuwe Wii te spelen, een vroeg verjaardagscadeau!

Nattigheid

Je zou het bijna vergeten omdat het zo stilletjes is, maar we zitten nog steeds in het ‘orkaanseizoen’ en gisteren is orkaan Ida aan land gekomen. Het was maar een kleintje van categorie 1 en tegen de tijd dat ze aan land kwam, was ze al afgezwakt tot een tropische storm. Dat gaat evengoed nog steeds gepaard met enige overlast, en zowel gisteren als vandaag hebben we te maken met enorm veel regenval. Het plenst onophoudelijk, de straten zijn verworden tot rivieren en het is goed uitkijken op straat, vooral ’s avonds met de zeer gebrekkige straatverlichting en flink vervaagde wegmarkering.

Alexander moet zich dus binnenshuis zien te vermaken en laten we nu net een nieuw speeltje gekocht hebben. Het is een apparaat van V-Tech waar weer de nodige toeters en bellen op zitten en waar de kleine boef ook mee kan leren lopen, als hij wil. Voorlopig houdt hij het nog bij de voorkant van het ding, zoals je in het onderstaande filmpje wel kunt zien.

Klussen

Nu we de sleutels van ons nieuwe huis hebben, zijn we er ieder vrij moment te vinden om te klussen. We hebben nu twee kamers geschilderd en zijn de komende week nog wel zoet met gordijnrails en gordijnen hangen, wat meubels en andere zaken kopen en in elkaar zetten zodat we zoetjesaan de overstap kunnen maken om er definitief onze intrek te nemen. We hebben er veel plezier in en ook Alexander draagt graag een steentje bij.

Diepe dalen… hoge pieken!

Vandaag kunnen we ons geluk niet op, want na lang vechten, eindeloze papieren rompslomp, veel nee en weinig ja, frustratie, zenuwslopend wachten en vooral heel veel doorzettingsvermogen hebben we dan eindelijk de sleutels van ons nieuwe huis in ontvangst mogen nemen! Niet meer verwacht, toch nog gekregen. De andere kopers waren in de tussentijd afgehaakt, een extra geluk voor ons want zij hadden wel degelijk een hoger bod op het huis uitgebracht. Het had echt niet veel gescheeld of het hele feest was niet doorgegaan.

Afgelopen weekend zijn we al gaan zoeken naar meubilair en hebben een slaapkamer, woonkamer en koelkast uitgezocht. Die worden in de loop van de komende twee weken geleverd en dan kunnen we onze definitieve intreknemen. Vandaag zijn we al begonnen met de eerste stapjes om de boel schoon te maken en aan te kleden. We zijn heel benieuwd hoe alles er straks uitziet als ook de spullen uit Belgie arriveren.

In ieder geval is dit een gelegenheid om iedereen hartelijk te danken voor het meeleven met onze strijd een huis te bemachtigen. We hebben de felicitaties en troostberichten in grote getale ontvangen en erg gewaardeerd. Alsnog geopend: casa Hanssen!

Herfstfestival

Afgelopen weekend vond in Greenville het herfstfestival plaats. Gedurende drie dagen, vrijdag, zaterdag en zondag, werd het kleurrijke seizoen ingeluid met een festival dat draait om kunst en eten. We hadden dit vorig jaar gemist en waren wel benieuwd wat het was. Vicki en Emma gingen met ons mee, aangezien Daniel op dit moment in China is en ze wel zin hadden om er gezamenlijk op uit te trekken.

Op Main Street was het allemaal te doen. In grote drommen waren de mensen toegestroomd, het leek wel een worstfabriek, zoveel volk moest er door de hoofdstraat geperst worden. Het weer werkte goed mee, een stralende dag met een temperatuur van 28 graden. Overal stonden stalletjes waar je gerechtjes kon kopen. Een brij van zoete, zoute en kruidige geuren kwam je tegemoet. Maar kunst? Nee, dat hebben we niet veel gezien. Desondanks een gezellig uitstapje, en Alexander heeft weer eens fijn met Emma kunnen spelen. Ook leuk!

Hoge pieken, diepe dalen

Te koop... Ik ben iemand die zijn verwachtingen het liefst een beetje binnen de perken houdt. Dan word je vaak verrast en als er iets mis gaat, valt het ook niet zo tegen. Toen we twee weken geleden tegen alle verwachtingen in de toezegging kregen dat we ons droomhuis mochten kopen en we een hypotheek zouden krijgen, gingen we dan ook helemaal los! We hadden de hele zaak al afgeschreven en door het oog van de naald was het dan toch gelukt. Geweldig!

We zijn direct enthousiast gaan shoppen, nu kon het immers! Van de ene winkel naar de andere, zoeken naar meubilair dat bij onze smaak en budget paste. Het huis is een blanco canvas, dus we konden het helemaal inrichten en schilderen naar onze smaak. Het duurde niet lang of we hadden ons oog laten vallen op een complete slaapkamer, een bureau, een eethoek… de inrichting voor de badkamers had ik al snel gevonden en aangeschaft. Rob had gas, water en licht op onze naam laten zetten en 251 Bridgeport Rd begon al een beetje als thuis te voelen.

Maar helaas, na alle moeite, tijd, financiele en emotionele investeringen mag het toch niet zo zijn. Twee dagen voor het tekenen van het contract kwam SunTrust toch nog een keer met een te nemen hobbel: onze visas verlopen in januari en die moesten ten tijde van het tekenen voor het huis toch echt nog een jaar geldig zijn. Dat een nieuwe aanvraag al loopt, alsmede een aanvraag voor een greencard (permanente verblijfsvergunning) is niet ter zake doende. Het is niet in orde, dus een streep door de hypotheek en dus de koop. Een mokerslag.

Het is extra zuur dat we net een maand in Europa geweest zijn en daar makkelijk voor een nieuw paspoort en een visum hadden kunnen zorgen, als men ons hiervan 3 maanden geleden, toen men een kopie van onze paspoorten ontving, even op de hoogte had gebracht. Er bestaat nu nog een te verwaarlozen kans dat we het huis krijgen. Het is weer vrij op de markt en zelfs als we nu direct handelen is het erg waarschijnlijk dat andere kopers ons voor zijn. We zijn dus weer terug bij af, hebben voor de zoveelste keer onze spullen moeten verhuizen en zijn een heleboel illusies armer. Dat we flink balen is een understatement.