Categorie: Natuur

Rob volgt op televisie een programma op een lokale zender dat Wild Photo Adventures heet. Presentator en fotograaf Doug Gardner bezoekt daarin elke week een lokatie in South of North Carolina die de moeite waard is om naar toe te gaan en wat plaatjes te schieten. In een van de afleveringen ging het over watervallen en sindsdien waren we eigenlijk op zoek naar een gelegenheid om iets met de opgedane kennis te doen.

Eens in de twee maanden krijgen we via de post een boekje dat ‘Spartanburg’ heet, een tijdschrift met daarin nieuws en artikelen over de regio, vooral over interessante en weinig bekende zaken die desondanks best de moeite waard zijn. In de nieuwste editie staat een heel stuk over watervallen in de omgeving, waarvan we van de meeste het bestaan niet eens wisten. Alle watervallen die beschreven staan, liggen min of meer op een bereikbare afstand dus het duurde niet lang of Rob had zijn lenzen uitgezocht en stond al klaar.

Alexander vindt water en ook vallend water erg interessant, dus we hadden er geen twijfels over of hij zich wel zou kunnen amuseren tijdens onze watervallen-zoektocht. Onze eerste bestemming was Pearson’s Falls nabij Saluda, NC. Met behulp van de TomTom kwamen we lekker achteraf terecht, tussen het supergroen stond een wegwijzer en na een klimmetje werden we beloond met zicht op een prachtige waterval. Er waren aanvankelijk nog wat andere mensen, maar op een gegeven moment stonden we er nog maar met z’n drieen. Een prachtig hoekje natuur! Alexander heeft heerlijk naar het water zitten kijken, en ook naar zijn papa die druk in de weer was met de camera en het statief.

Van Pearson’s Fall reden we in ongeveer drie kwartier naar het Pisgah National Forest in de buurt van Brevard, NC. In dit recreatiepark liggen maar liefst zes watervallen, maar we hebben gezien het tijdstip slechts de meest bekende (en helaas dus ook toeristische) bezocht, de Looking Glass Falls. Deze ligt pal naast de weg en is dus eenvoudig bereikbaar. Het was er druk en je mag er in het water, dus veel mensen liepen er in badpak om een duik in het water te nemen.

We waren nog nooit in Pisgah geweest, maar het was ons snel duidelijk dat je hier gemakkelijk een hele dag kunt doorbrengen. De meeste watervallen liggen wat hoger en je moet er een korte of iets langere wandeling voor over hebben om er te komen, maar we kijken er al naar uit om weer een keertje terug te komen en de rest te bekijken.

Voor het eerst sinds een aantal weekenden was het eindelijk weer eens droog en zonnig, dus een gelegenheid om er op uit te trekken. Tijdens onze trips naar Asheville zijn we al verschillende keren het bordje ‘NC Arboretum’ gepasseerd, en een blik op het internet leerde ons al snel dat het een verzameling flinke tuinen met een grote diversiteit aan bomen is. Bij natuurfotograaf Rob begon het direct te kriebelen, dus een bestemming voor (Pinkster)zondag was snel gevonden.

Het is ongeveer een uur rijden naar het Arboretum, dat net als Biltmore in Asheville ligt, zij het aan de andere kant. Hoewel de tuin al in 1986 geopend is, ziet het er uit alsof het amper een jaar bestaat, alles is heel keurig en nieuw en bovendien wordt er nog uitgebreid. Deze middag wordt er een nieuw standbeeld onthuld, dus er staat heel wat sjiek volk rondom geschaard. Als Rob gaat informeren wat er te doen is, vertrouwt een van de medewerksters me snel toe: “Het stelt allemaal niet zo veel voor.” Waarmee ze maar bedoelde dat we heus niet tot 14.00 hoefden te staan wachten op de onthulling.

In plaats daarvan zijn we dus lekker rond gaan wandelen door de diverse tuinen, de warmte trotserend want het kwik loopt op tot boven de 30 graden. Gelukkig hadden we op zaterdag onze wandelwagen uitgebreid met een parasolletje, dat komt direct van pas want Alex zit mooi in de schaduw. Jammergenoeg zijn niet alle tuinen even makkelijk te bewandelen met een kinderwagen, maar we houden het er desondanks toch de hele dag uit. Alexander mag zich weer verheugen op de nodige complimentjes en vertederde blikken van andere bezoekers. Zelf kijkt hij zijn oogjes uit bij het zien van alle felle kleuren, het heldergroen van de blaadjes en knalkleuren in de bloemen. Hij slaapt geen moment: pas op de weg naar huis vallen eindelijk zijn ogen dicht.

Voor we naar huis gaan, rijden we nog een paar mijl verder naar een winkelcentrum. We zijn er nu toch vlakbij, dus denken we even snel te kijken wat hier zoal te doen is. Dat wordt een desillusie, het is er zeer doods, zowel qua winkels als bezoekers. De helft van de winkels is dicht en wat er wel open is, is niet veel soeps. Er loopt een handjevol mensen rond, heel vreemd voor een zondagmiddag. Hier hoeven we in ieder geval niet meer terug te komen als we eens lekker willen shoppen.