Categorie: Uncategorized

Het is al weer een paar dagen stil op de blog en dat komt niet omdat er niks te melden is, maar juist omdat het heel erg druk is geweest. Na onze lange en vermoeiende terugreis hadden we direct bezoek. Onze vrienden Vicki en Daniel hebben hun huis verkocht en waren druk in de weer met inpakken en verhuizers. Ze hadden daarom een logeerplaats nodig en die hadden wij hen aangeboden. Tenslotte wonen we vlakbij hun oude stek dus dat was wel zo gemakkelijk. Na onze vlucht moesten we snel alles in orde maken voor hun bezoek, dus de koffers uitruimen en alle was doen (4 machines vol!). We kwamen op dinsdagavond laat thuis en moesten toen nog boodschappen doen om de lege koelkast te vullen, want met een kale koelkast kun je natuurlijk geen gasten ontvangen.

Wat jetlag betreft had Alex daar toch wel behoorlijk last van. De eerste nacht was hij al om 3.45 wakker. Echt klaarwakker. Om 4.00 ’s morgens zat ik met hem naar Bob de Bouwer te kijken. De kleine boef zat boordevol energie! De volgende nacht werd hij al om 4.00 wakker en de nacht daarna om 4.30. Zo kwam er iedere nacht een beetje bij en afgelopen nacht heeft Alex gelukkig weer tot 6.20 geslapen. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat we hem gistermiddag lekker in de speeltuin hebben laten hollen, daar wordt hij meestal wel moe van.

Nu we weer een aantal dagen terug in de USA zijn, kunnen we terugkijken op een reis die ontzettend fijn en jammergenoeg veel te kort was. We kunnen niet duidelijk genoeg maken hoe dankbaar we zijn voor alle gastvrijheid, alle bezoekjes van iedereen, de vele cadeautjes voor Alex en onze kleine meid. We voelen ons altijd heel erg welkom en dat vinden we heel bijzonder. Lang niet iedereen heeft zo veel geluk met familie en vrienden!

Van onze trip zijn nog een aantal filmpjes die we tot op heden niet in een berichtje hebben geplaatst, dus daarom bij deze!

Op de laatste dag van onze vakantie leek het ons een leuk idee om met alle opa’s en oma’s een dagje uit te gaan. Aanvankelijk wilden we naar het Spoorwegmuseum in Utrecht, omdat het op de weg ligt naar Amsterdam en omdat Alex helemaal gek is van treinen. Maar dat bleek jammergenoeg gesloten op maandagen en zodoende zijn we in plaats daarvan naar Madurodam gegaan. Een klein stukje uit de richting, maar wel een plaats waar treintjes rijden.

Dat bleek dus een schot in de roos te zijn! Alex zag al direct bij binnenkomst de treinen staan en was zo enthousiast aan het wijzen dat de fotografe moeite had om hem op de kiek te zetten. Met z’n allen stonden we te roepen, ‘Alex! Alex!’, dat moet een grappig gezicht zijn geweest. Zoals het een echt peuter betaamt, trok hij zich er weinig van aan en ging lekker zijn eigen gangetje.

Jammergenoeg was het ook vandaag weer snijdend koud, de wind blies overal doorheen. Madurodam is bovendien een vrij vlak stuk waar je flink op de trek zit. Alex trok zich er weinig van aan, hij was waarschijnlijk het warmst aangekleed van ons allemaal. Maar de rest van het gezelschap stond flink te blauwbekken, zoals de laatste dagen wel vaker het geval is geweest. Gelukkig was er een restaurant waar we een beetje konden opwarmen, maar na een uur of drie hielden we het maar voor gezien. De foto’s bleken uiteindelijk erg goed gelukt te zijn en we hebben er een flink aantal gekocht. Een mooi souvenir van een wat bitterzoete dag.

Iedereen is wel zo’n beetje op de hoogte van ons bezoek in Meijel en dus proberen we zo veel mogelijk familie en vrienden te zien. Alex wordt overal ontzettend verwend met cadeaus en als ouders mogen we wel stellen dat hij zich keurig gedraagt en steeds een goede indruk maakt. Ook ons tweede kindje wordt goed bedacht, de kleine meid heeft aan het eind van deze reis al een fraaie garderobe bij elkaar verzameld.

Op donderdagavond  kwam An op bezoek voor ons ‘jaarlijkse avondje Chinees’. De babi pangang smaakte na zo’n lange tijd echt heerlijk! Ook Alex heeft deze keer voor het eerst echt goed gegeten, rijst met saus en kroepoek, tot zijn buikje er bol van stond.

Voor vrijdag stond een bezoekje aan Heesch op de planning, waar we eens zijn gaan kijken waar (schoon)zusje Moniek en haar gezinnetje tegenwoordig wonen. Het was erg leuk om iedereen na zo’n lange tijd weer te zien, Robin en Sanne waren in het afgelopen jaar enorm veranderd! Dat ook zij er een broertje of zusje bijkrijgen volgend jaar zal geen enkel probleem zijn, ze waren ontzettend lief voor Alex en speelden volop met hem. Binnen de kortste keren zat Alex bij ze op schoot en werd aan het handje meegenomen of ergens naar toe gedragen. Hij had de middag van zijn leven!

’s Avonds zijn we met z’n allen gaan eten in een nabijgelegen pannenkoekenrestaurant. Er stonden de heerlijkste pannenkoeken op het menu en voor de kinderen was er een flinke speelkamer vol leuke dingen. De kids hebben daar samen air hockey gespeeld en dat was verschrikkelijk leuk om te zien. Alex viel op weg naar huis als een blok in slaap… niet verwonderlijk!

Op woensdag kwam er een eind aan ons verblijf in Eindhoven en zijn we met alle bagage in de Swift naar Meijel vertrokken.Voor Alex ging er weer een nieuwe wereld open, allemaal nieuwe speeltjes en een nieuw huis om te ontdekken. Opa had voor hem een trapauto gevonden en opgeknapt en ook een driewieler om op te crossen. Jammer alleen dat het weer zo somber, koud en guur is (en blijft), anders had hij veel meer buiten kunnen spelen!

In de huiskamer stonden papa’s oude tafel en stoel voor hem klaar en een boel speeltjes die opa en oma voor hem verzameld hebben de afgelopen maanden. Van tante Mieke stond al een cementfabriek van Thomas de Trein klaar om uit te pakken, en er waren enkele treintjes om direct mee aan de slag te gaan. Binnen de kortste keren stond het huis natuurlijk op z’n kop, overal speelgoed en een tevreden Alex die ‘tuut tuut’, ‘broem broem’ of ‘baa baa’ riep.

Tot op heden vermaakt hij zich dus prima, alleen het eten blijft een strijd. Gisteravond was An op bezoek met een flinke portie Chinees en dat was de eerste keer dat de kleine boef eens lekker heeft zitten smikkelen. Nasi met saus en kroepoek en af en toe een klein stukje babi pangang. Fantastisch om te zien hoe hij de ene lepel na de andere in zijn mond stopte. Hopelijk lust hij vanavond ook nog de restjes.

Bij Aquabest zitten verschillende attracties voor groot en klein, en omdat het zondag niet zo droog bleek te zijn als voorspeld zijn we daar eens naar toe gegaan voor een bezoek aan Dippy Doe. Dit is een overdekt speelpaleis voor grote en kleine kinderen en we hadden gedacht dat Alex zich daar mooi een paar uurtjes kon vermaken.

Met enig enthousiasme is hij naar binnen gegaan, maar dat enthousiasme verdween al snel. Om de een of andere reden vond hij er he-le-maal niks aan, kroop hij bij ons op schoot en pakte ons bij de hand en sleepte ons weer richting de uitgang. We hebben het een half uur geprobeerd maar het werd ons wel duidelijk dat we hem echt geen plezier deden door te blijven. Gelukkig waren ze bij de kassa erg begripvol en kregen we ons geld weer terug. Helaas, dat was geen succes.

We zijn ’s middags dan maar naar de kinderboerderij in Uden gereden. Het was inmiddels droog en zowaar zonnig en ook hier duurde het eventjes voordat Alex ontdooide. Hij had dan ook weer weinig geslapen en met een heel serieus gezicht zat hij alles te bekijken. Na een tijdje kwam hij dan toch los, iets wat ook in het speeltuintje duidelijk werd. Er was weer veel zand en toebehoren, dus meneertje was helemaal in zijn nopjes. We zijn bijna tot sluitingstijd gebleven!

Op maandag staat een bezoek aan de Efteling op het programma, het weer belooft dan in ieder geval droog te zijn. Nu maar hopen dat Alex er niet net zo over denkt als bij Dippy Doe vandaag.

Het heeft even geduurd, maar inmiddels zijn we dan eindelijk in Nederland terecht gekomen. Het vliegen met Alex ging over het algemeen vrij goed, hij heeft zich het grootste deel van de tijd keurig gedragen! De vlucht van Atlanta naar Amsterdam zat tot de laatste stoel vol, dus we hadden veel minder plaats dan we gedacht hadden (vanwege de problemen de dag ervoor waren veel mensen omgeboekt en de nog lege stoelen dus gevuld). In plaats van een paar lege plaatsen naast ons hadden we dus een paar stevige kerels naast ons zitten, wat de toch al beperkte ruimte er niet veel beter op maakte.

Alex heeft onderweg nog geen 4 uur geslapen, dus we waren benieuwd hoe dat verder zou gaan als we eenmaal aan zouden komen. Het vliegtuig stond drie kwartier te vroeg al aan de grond en onze bagage, die de dag ervoor nog naar Detroit was gestuurd, zat samen met ons op dezelfde vlucht. Het duurde gelukkig ook geen eeuwigheid voor de koffers van de band kwamen rollen en daarna konden we door de douane en eindelijk naar de opa’s en oma’s.

Alex moest eens met z’n ogen knipperen want hij kende zijn grootouders natuurlijk wel, hij was alleen niet gewend om ze in 3D te zien! Maar het duurde niet lang of hij zat vrolijk bij ze op schoot en was de gangmaker van het gezelschap. Met z’n allen hebben we even koffie gedronken op het vliegveld en de kleine boef van top tot teen bestudeerd. Alex vond het allemaal prima en ook de Bob de Bouwer ballon die hij nog kreeg viel goed in de smaak.

Van het vliegveld was het richting Eindhoven en na een half uurtje rijden vielen de oogjes van Alex toch nog even dicht. Eenmaal aangekomen dook hij direct op het vele speelgoed dat voor hem klaarstond, alle grootouders hadden weer goed hun best gedaan om het nodige te verzamelen. De camera’s knipten er driftig op los en Alex brabbelde dat het een lieve lust was.

Toen opa en oma Meijel weer richting huis waren vertrokken, zijn we met Alex nog naar de speeltuin geweest. Het was in dezelfde speeltuin dat hij ruim een jaar geleden voor het eerst met zand heeft gespeeld en ook deze keer heeft hij zich weer prima met zand vermaakt. De vele schepjes die er lagen vond hij prachtig, wat hem betreft had hij 2 uur lang gegraven en zand verplaatst! Al voor het avondeten viel de kleine man uitgeput in slaap en het leek er even op dat hij al vroeg aan een lange nacht zou beginnen. Maar na drieenhalf uur zat hij ineens weer rechtop en vond hij het weer tijd om te spelen. Vroeg naar bed gaan zat er voor een zeer vermoeide papa en mama dus helaas niet in.

Het komen en gaan naar het gebied waar we wonen is niet echt iets dat doorgaans vlekkeloos verloopt. De natuur gooit nog wel eens roet in het eten (soms letterlijk) en ook deze keer is het weer prijs. Vanmorgen stonden we om 11.00 op het vliegveld, zijn met veel moeite ingecheckt en gekeurd en vol verwachting hoe het met Alex zou gaan en zijn tweede vlucht naar Europa.

Om 12.44 zouden we vertrekken, maar rond 12.30 begonnen de eerste sombere berichten. Wegens slecht weer in Atlanta werd de vlucht uitgesteld naar 14.15. Hier kwam later nog eens 20 minuten bij, en nog eens 20 minuten. Plotseling moesten we heel snel instappen omdat we dan toch toestemming hadden gekregen voor vertrek. Daar zaten we dan, gepropt in het kleine en overvolle vliegtuig. Te wachten. En wachten. En wachten. Want we zaten dan wel, maar de piloot kreeg steeds te horen dat het vertrek opnieuw werd uitgesteld. Tot overmaat van ramp bleek er opeens een technisch mankement te zijn, reden we terug naar de gate en moesten we weer uitstappen. Het bleek nog erg onzeker of we nog wel naar Atlanta konden vliegen vandaag.

Bij de balie zijn we gaan informeren naar onze opties, want inmiddels was het duidelijk dat we onze aansluitende vlucht naar Amsterdam niet zouden halen. We hadden de mogelijkheid om een dag later te vertrekken, of te wachten of de vlucht naar Atlanta alsnog zou gaan (geen garanties) maar dan vast komen te zitten in Atlanta omdat de late vlucht naar Amsterdam was volgeboekt, of proberen via een andere stad toch naar Amsterdam te vliegen. Maar helaas, vluchten naar Amsterdam waren er genoeg, maar geen mogelijkheden om in de overstapplaatsen te komen. Onze enige optie was de wachtlijst voor een vlucht naar Detroit, die om 18.30 zou vertrekken. Die zat in principe vol, maar als er iemand niet zou komen opdagen, konden we die stoelen krijgen.

Natuurlijk hadden wij weer het ‘geluk’ dat iedereen braaf aanwezig was en nadat we extra lang mochten wachten (want ook deze vlucht was vertraagd), konden we huiswaarts keren. Dat wil zeggen, nadat we onze tickets alsnog hadden omgeboekt naar de vlucht van donderdag. We moesten ook onze koffers nog even ophalen, en dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Na een half uurtje wachten bleken onze koffers nergens te vinden te zijn en men vermoedt dat ze alsnog naar Detroit zijn vertrokken. Het is dus maar hopen dat die in Amsterdam terecht komen en dat we ze daar dan terug kunnen vinden.

Het enige positieve aan vandaag waren de vele complimenten die we mochten ontvangen over Alex. Iedereen vond dat we een heel lief zoontje hebben dat zich keurig gedroeg ondanks het lange wachten en de saaie omgeving. Tja. Hopelijk is hij morgen weer zo braaf.