Over enkele uren begint onze reis naar Nederland en uitgerekend nu krijgen we te maken met noodweer. We zaten net naar buiten te kijken naar de lucht die constant verlicht werd door onweer, zonder de donderslagen. Op dat moment belde de buurvrouw om ons te waarschuwen dat we tot 3 uur vannacht onder een ‘tornado watch’ vallen, dus kans op een tornado. Dat verklaarde voor ons ook veel, want zo’n vreemd verschijnsel hadden we nog niet eerder gezien. Op het filmpje kun je zien hoe het tekeer gaat.
Categorie: Uncategorized
Baby #2, week 16
De tijd vliegt en onze allerkleinste spruit is al weer ruim 16 weken onderweg. Met de reis naar Nederland in het verschiet waren we erg benieuwd of we met een tweede jongetje of misschien een meisje te maken hebben, want dat zou betekenen dat we misschien al wat kleertjes in de juiste kleur zouden kunnen meebrengen.
Vandaag was het tijd voor een routine controle en ze hadden ons gezegd dat, als het niet te druk was, we een korte echo konden doen om het geslacht te bepalen. Welnu, we hadden geluk en het was inderdaad niet zo druk vanmorgen. Een tweede vereiste was natuurlijk dat de baby wilde meewerken, en laat die kleine uk nou net prins(prinses?)heerlijk liggen te slapen. Het kostte dus wat moeite om de juiste hoek te vinden maar uiteindelijk konden we toch met 90% zekerheid vaststellen om welke kleur het gaat.
De rest zag er ook goed uit, een mooi gezond kindje met een hartslag van 156bpm, prachtige beelden van het hartje, de diverse botten in armen en benen, altijd prachtig om te zien en opnieuw een geruststelling dat het nog steeds goed gaat. De kleine laat al flink van zich horen met schoppen en stoten, het is er eentje met stevige beenspieren! Je zou dus denken dat het een jongen is? Maar nee hoor, het is een meisje!
Rockster in de dop
Een paar maanden geleden hebben we al eens een filmpje op de blog gezet van Alex die zijn danskunsten laat zien. Sindsdien is hij weer veel danspassen rijker geworden en zijn zijn dansjes een stuk ingewikkelder geworden dan simpel rondjes draaien. Het maakt niet zo veel uit welke muziek je laat horen, als het een beetje vrolijk is, hopt hij al snel door de kamer en bovendien heeft hij geen rust totdat iedereen staat mee te swingen. Ook gisteravond was het weer prijs op de klanken van zigeunerpunkband Gogol Bordello.
Gaan met die kraan
Voor wie van bouwwerkzaamheden houdt (en de grote machines die daarbij horen) zijn het op dit moment gouden tijden. Om ons heen wordt volop gebouwd en vandaag zijn ze begonnen de grond aan de overkant te bewerken. Met een kraan worden bomen omver gegooid en een bulldozer ruimt de boel mooi op en maakt alvast een begin met nivelleren en kleiner onkruid ruimen. Het geluid van zware motoren is de hele dag te horen en Alex vindt het maar wat mooi.
Vanmorgen vroeg al zijn we verderop in de straat gaan kijken en hoewel het allemaal vreselijk interessant is, is het ook wel een beetje eng. Als de grote bulldozer dichterbij komt, kruipt Alex voor de zekerheid achter mijn benen en piept dan om een hoekje zodat hij toch vooral niks mist. Maar inmiddels hoeven we de voordeur maar open te zetten om van al het gegraaf te genieten, want het gebeurt op dit moment pal voor de deur. Blijkbaar moeten ook de laatste lots in de wijk eraan geloven en krijgen we, vroeg of laat, toch buren aan de overkant van de straat.
Sesamstraat Live
Alex heeft een uitstekend weekend achter de rug, want we zijn niet alleen naar Boo in the Zoo geweest, maar ook naar een live voorstelling van Sesamstraat! De show met de titel ‘Elmo’s Healthy Heroes’ was te zien in het Bi-Lo Center in Greenville. We hadden kaartjes voor de show van 10.30, omdat je ’s middag natuurlijk het risico hebt dat het kleine mannetje slaapt.
Het was de eerste keer dat we met Alex naar zo’n grote hal gingen, dus we waren benieuwd hoe hij zich zou gedragen. Hij ging braaf op zijn stoeltje zitten en keek de hal rond in afwachting van wat komen zou. Toen de lichten uit gingen en zijn Sesamstraat helden een voor een het podium opkwamen, kreeg hij een prachtige uitdrukking op zijn gezicht. Elmo helemaal in het echt, schitterend!
Het anderhalf uur durende programma zat trouwens heel goed in elkaar. Het verhaal ging over Supergrover die zijn ‘super’ kwijt was en niet meer kon vliegen. Zijn vrienden Elmo, Abby, Telly en Zoe (en haar speciale steen) vormden vervolgens de Fantastic Five en deden al het superwerk terwijl Grover zijn super bleef zoeken. Uiteindelijk bleek natuurlijk dat Grover gezond moest eten, slapen en moest bewegen, want de kinderen moeten aan het eind van het verhaal wel een lesje leren.
De show zat vol vrolijke liedjes en Alex stond regelmatig mee te schudden op de muziek. Hij heeft zich het hele programma lang keurig gedragen, dus in de toekomst kunnen we zoiets gerust nog eens doen. En dat het grote indruk op hem had gemaakt bleek wel op de weg naar huis: het duurde nog geen 2 minuten of meneer lag in diepe slaap op de achterbank.
Boo in the Zoo
Rond Halloween zijn er veel activiteiten die in meer of mindere mate eng (maar leuk) zijn. Op internet hadden we eens even nagekeken of ‘The Bone Yard’ of ‘Wompus Woods’ geschikt waren om met Alex naar toe te gaan. Maar op de websites hadden we al snel in de gaten dat dit echt enge bestemmingen waren, waar menig volwassene waarschijnlijk nog met nachtmerries vandaan komt. Geen goed idee dus. Maar in de post kregen we een uitnodiging voor Boo in the Zoo, een speciale Halloween avond voor kinderen in de Greenville Zoo. Dat klonk een stuk beter!
Het was vrijdag prima weer voor een avondje uit en we hadden het olifantenpak van Alex meegenomen en ter plekke aangetrokken. Zo druk hadden we het op de parkeerplaats van de dierentuin nog nooit gezien! Er stonden zelfs mensen om het verkeer in goede banen te leiden. Alex kreeg een speciaal tasje voor het ‘trick or treat’-en en keek direct zijn ogen uit. Behalve de vele verklede kinderen waren er ook veel figuren neergezet, sommige van hout en soms grote opblaasfiguren. En vergeet de pompoenen niet, want bij elke pompoen die we zien horen we natuurlijk ‘poempoem!’.
Langs de uitgezette route viel onze kleine man van de ene in de andere verbazing, constant met zijn vingertje in de lucht, wijzend naar de spoken, heksen, vogelverschrikkers en andere figuren. Vooral de opblaasfiguren vond hij prachtig (zeker als ze bewegen als je er tegen duwt). Op verschillende plaatsen kreeg hij een snoepje of andere cadeautje in zijn tas, iets waar hij maar verbaasd bij stond te kijken. Zijn olifantenkostuum werd trouwens goed ontvangen, we hebben heel vaak mogen horen wat een snoezig olifantje we bij ons hadden!
Op weg terug naar de auto kwamen langs de speeltuin en meneertje kon het natuurlijk niet laten om van de glijbaan te roetsjen. Ondanks het late tijdstip was hij nog erg wakker en klaar voor actie. Ook in de auto viel hij niet in slaap en later in bed hebben we hem nog een poos horen babbelen. Pas rond 21.30 was hij eindelijk… uitgespookt.
Geluk zit in een klein… treintje
Alex houdt van drie dingen: Elmo, Bob de Bouwer en Thomas de Trein. Als Alex ergens treinen ziet of de gelegenheid krijgt om met een treinset van Thomas te spelen, is hij helemaal in de wolken. Sterker nog, je moet van goede huize komen om hem er weer bij weg te slepen. Met de baby op komst vroegen we ons af of het een idee is om Alex zijn eigen Thomas treintafel cadeau te doen. Er komen een heleboel feestdagen aan (om hem steeds een onderdeeltje te kunnen geven) en het geeft hem iets te doen als ik straks met de baby bezig ben. Dat was althans ons idee.
Onlangs waren we eens aan het kijken wat het zoal kost, die Thomas de Trein toestanden. En dat was even slikken, want laten we het maar gewoon eerlijk zeggen: het is schreeuwend duur. Terwijl we de vele verschillende onderdelen op internet aan het bekijken waren, was Alex in tranen. Hij zag alle plaatjes en probeerde wanhopig om ze van het computerscherm te grijpen. O, wat wilde hij dat graag hebben!
Toen we opa en oma Meijel vertelden over de tranen die gevloeid waren, keek oma eens in haar spaarpot en vond daarin een mooi bedrag om voor Alex zijn eerste Thomas spullen te kopen. Zo gezegd, zo gedaan en we werden vandaag door de post verrast met een flinke doos vol rails en treintjes. Alex was buiten zichzelf van blijdschap en kon maar met moeite wachten tot alle onderdelen uitgepakt waren. Hij is er inmiddels al een uur mee zoet en er klinkt veelvuldig een dolgelukkig ‘toet toet!’ door de kamer. Lang leve Thomas!
Alexander op Biltmore
Er zijn al veel filmpjes van Alex gemaakt op het landgoed van Biltmore, en er zullen er ongetwijfeld nog een heleboel volgen. Dit zijn de beelden van afgelopen weekend.
Zonnige herfst
Na een lange, hete zomer kunnen we nu eindelijk genieten van de herfst. De bomen beginnen voorzichtig te verkleuren en vooral de temperaturen zijn een stuk aangenamer dan een tijdje terug. ’s Morgens is het soms maar 5 of 6 graden en dit loopt in de loop van de dag op naar heerlijke temperaturen in de 20 graden, de afgelopen dagen zelfs 30 graden! Elke dag zien we de zon en vanwege het koelere weer kunnen we er ook echt van profiteren en lekker veel buiten zijn.
Dit weekend hebben we dat gedaan in grote speeltuin Kids Planet en zondag op het landgoed van Biltmore. Fantastisch genieten van het buitenleven, ’s morgens met een vestje aan en overdag in je korte goed. Geweldig toch? Alex speelt graag buiten (welk kind niet eigenlijk?) dus daar krijgt hij nu volop de kans voor. En omdat je in deze tijd van het jaar overal pompoenen ziet, is ‘pompoen’ zijn nieuwe woord. Bij elke oranje kolos horen we het weer: “poempoem”.
Greencard ellende
Wie zich permanent wil vestigen in de Verenigde Staten moet veel geduld hebben en bereid zijn om concessies te doen op privacy. We zijn nu enige tijd bezig met onze Greencard procedure en dat heeft nogal wat voeten in aarde. Gelukkig wordt er veel voor ons gedaan via een advocatenkantoor en Robs werk, want om dit zonder dergelijke ondersteuning te doen is bijna onmogelijk. Het is in ieder geval een succesvolle ontmoedigingsstrategie, want als je aanvraag voor een Greencard niet op deze wijze wordt ondersteund, duurt het hele verhaal ongeveer 10 jaar, terwijl wij nu een ‘snelle’ procedure van anderhalf jaar doorlopen.
Na onbeschrijflijk veel papierwerk waarin je de gekste details en stomste vragen moet beantwoorden, mochten we vandaag bij een dokter langs voor een medisch examen. Gelukkig hadden we onze vaccinatiegeschiedenis nog op officiele papieren en hoeven we alleen een nieuwe tetanusprik te halen. Verder is er bloed genomen en de medische geschiedenis doorgenomen. De resultaten van dit onderzoek krijgen we woensdag, in een gesloten envelop die we zelf onder geen beding mogen openen. Kortom, er wordt een heel dossier over je aangelegd waar je geen inzage in krijgt. Maar zonder dit gedoe kun je die Greencard wel vergeten, dus veel keuze heb je niet.
We hebben ook nog een prikje gehad om te checken of we tuberculose hebben. Woensdag wordt dit gecontroleerd. Moest de huidtest niet goed zijn, komt er een rontgenfoto aan te pas (maar als je zwanger bent, hoeft dit gelukkig pas nadat je bevallen bent). De kosten van het hele grapje? Zo’n 600 dollar! Gelukkig mogen we de kosten declareren…
Peperazzi Blog 