Peuterpraat #38

Jammergenoeg hebben de kinderen de gewoonte om veel leuke dingen te zeggen als je echt niet in de gelegenheid bent om ze op te schrijven (bijvoorbeeld tijdens het autorijden). Desondanks hebben we weer een verzameling grappige uitspraken verzameld.

Het is 22.00 geweest en Nova loopt nog beneden rond.
“Nova, we zullen zo maar eens naar bed gaan, of niet?”
“Ummm, niet!”

Alex heeft zelfkennis.
“Running around and screaming is my specialty!”

Papa mag binnenkort een speciaal diner bijwonen in Philadelphia waar een wetenschapsprijs wordt uitgereikt. Hij wordt hier met het Milliken privevliegtuig naar toe gevlogen. Wanneer mama dit aan Alex probeert uit te leggen, zegt hij, onder de indruk:
“Cool! Papa mag met de milk in the airplane!”

Alex ligt tussen twee kussens.
“Look! I’m a hamburger!”

Alex heeft straf en zit op zijn kamer. Hij heeft op zijn zusje gespuugd en moet boven gaan nadenken waarom dat fout is. Nova mag intussen naar een favoriet programma kijken. Al snel klinkt het van boven:
“Kan ik naar beneden komen? I can’t think of anything anymore.”

Alex luistert voor het eerst naar Smooth Criminal van Michael Jackson. Hij kan het niet helemaal goed verstaan en vraagt:
“Waarom zingt hij ‘chicken has a boo-boo?”

De eerste dag van Kindergarten zit erop. Mama zegt dat ze Alex heeft gemist. Hierop pakt Alex mama’s hand, geeft er een kus op en zegt:
“Keep this close to your heart so you will always have my love.”

Als Alex voor de tweede keer uit Kindergarten komt, vertelt mama dat ze zijn kus goed bij zich heeft gehouden. Wijsneus Alex:
“You can still wash your hands, it won’t come off.”

Het is bedtijd. Na het verhaaltje en een kus zegt Nova poeslief:
“I am lief geweest vandaag. Can I go beneden with you?”

We lunchen bij Costco. Er loopt een meneer langs onze tafel die opmerkt:
“What a mighty pretty little girl you have.”
Waarop Nova direct zegt:
“Who is THAT man?!”

Nova speelt dat zij de mama is en papa is de baby. Alex kijkt er even naar en constateert:
“That is a BIG baby.”

Nova haalt een peuter uit haar neus en stopt hem in haar mond. Alex ziet het en zegt:
“Every person needs maintenance.”

Het is de ochtend van een verjaardagsfeestje.
“Nova, wat wil je voor ontbijt?”
“Umm… Claire’s cake!”

Alex heeft geen zin in voetbal.
“Waarom wil je niet naar de voetbaltraining toe?”
“Because I don’t like sweating!”

Onze wijk is bereikbaar via twee toegangswegen. Nova heeft een ervan de ‘princess line’ gedoopt. Wanneer we op haar verzoek over de princess line naar huis rijden, vraagt Alex:
“Why do you call it princess line? There are zero princesses here.”

Bij elke willekeurige rommel die we waar dan ook tegenkomen, roept Nova alvast:
“It wasn’t me!”

Er komen vriendjes spelen en voor die gelegenheid zijn er donuts in huis. Nova heeft twee halve donuts verorberd.
“My tummy is still talking.”
“En wat zegt jouw tummy dan?”
“That it needs another donut.”

Nova weet precies hoe de iPad van papa en mama werkt. Ze heeft de tablets al vaak genoeg van allerlei hooggelegen plaatsen gehaald door er een stoeltje bij te zetten. Ze weet ook dat ze geen gebruik mag maken van de Youtube-applicatie.
“I’m not watching Youtube”
“Can I push this button [the Youtube app]? Just pretend…”

Nova speelt dat ze de voetbal coach is.
“You play soccer and I’ll be Katie.”

We lopen over de parkeerplaats, die op een heuvel gelegen is. Alex:
“Why is the earth scheef?”

Nova zegt iets waar Alex om moet lachen. Hij veronderstelt:
“I think Nova has a funny bone.”

Alex proeft voor de eerste keer rucola. Na enkele blaadjes zegt hij:
“Deze leaves have too much smaak for me.”

Alex krijgt op school Duitse les. De juf heeft de kinderen een liedje geleerd om in het Duits te leren tellen. Alex zingt het thuis regelmatig:
“Einz, beinz, dreinz, fiiieeerrr foef…”

De boer op

Dat ziet er toch uit alsof ze het naar hun zin hebben, niet?

Jawel, de farms in de wijde omtrek zijn weer geopend voor het Halloween-seizoen en natuurlijk waren we daar afgelopen weekend te vinden. We vroegen Alex waar hij naar toe wilde en het was geen verrassing dat hij voor de ‘farm met de corn box’ koos. Deze feest-farm komt door het jaar heen herhaaldelijk ter sprake samen met de vraag of hij al open is. Dus natuurlijk moesten we hier direct naar toe!

Reuze-pret bij Denver Downs.

Vriendjes Hugo en Lucie waren nog niet eerder naar Denver Downs geweest en zodoende vroegen we of ze mee wilden komen. Dat maakte de pret dubbel groot en het was een vrij rustige dag qua bezoekers (veel mensen wachten met een bezoek tot het dichter bij Halloween is) zodat de kinderen eindeloos vaak op alle attracties konden klimmen. Ze zijn ontelbare keren van de glijbaan gegaan, Alex is wel een keer of 15 op de zipline geklommen, ze hebben talloze keren op het luchtkussen gesprongen, aan het touw tussen de hooibalen geslingerd, in de cow-train gereden, tussen de gedroogde maiskorrels gespeeld en op de paardenschommels gezeten.

Toen ze om 5 uur sloten, zijn we 400 meter verderop gaan eten bij McDonalds, 4 vermoeide kinderen met een Happy Meal en een ijsje toe… hoe groot kan een feest worden? Het was een super middag en het lijkt erop dat we voor het eind van dit seizoen nog wel een keertje bij Denver Downs terecht gaan komen.

Dansen maar

Relevé

Nova zit inmiddels al weer bijna een jaar op balletles en ze vindt het nog net zo leuk als in het begin. Elke woensdag vertelt ze wat ze bij Miss Lauren heeft geleerd en ze demonstreert thuis maar wat graag welke stapjes en poses ze beheerst. Nova loopt vaak op haar teentjes door het huis, een ballerina in de dop. Ze zet graag ergens een radio aan (meestal de radiowekkers op de slaapkamer) en zwiert en zwaait dan dat het een lieve lust is. Hoewel het niet onze bedoeling is om Nova te drillen tot een prima ballerina, kunnen we wel merken dat de lessen haar een vrij elegante peuter maken met een mooie houding en sierlijke bewegingen. Omdat de balletlessen plaatsvinden op haar kinderdagverblijf, zien we er niet zo heel veel van, maar gisteren ben ik weer eens gaan kijken. Natuurlijk heb ik de camera meegenomen en heb ik flink gefilmd, zodat papa en Alex het ook kunnen zien. Heel goed gedaan, Nova!

Lang niet gezien

Tja. De blog is er nogal bij ingeschoten de laatste tijd. Te veel te doen, te weinig tijd of fut om nog achter de pc te kruipen. Met veel genoegen kan ik melden dat de herfst eindelijk zijn intrede heeft gedaan. Anderhalve week geleden piekte de temperatuur nog op 35 graden, maar sindsdien schommelt het tussen 25 en 31. De ochtenden zijn eindelijk koel en de onuitstaanbare hoge luchtvochtigheid overdag lijkt voorbij te zijn. Dit is een fantastische tijd van het jaar, die overgang van zomer naar herfst, wanneer het buiten nog licht is tot de kinderen naar bed gaan en aangenaam om in een korte broek buiten te zijn en te spelen.

Alex met zijn team en coaches Katie en Shannon.

De vele activiteiten rondom de herfst zijn al overal te vinden. We zijn al twee keer appels gaan plukken… zeg nou zelf, is er iets lekkerder dan een vers geplukte appel? Daar kan geen supermarkt-appel tegenop! Er staat al een pompoen bij de voordeur, want de kinderen vinden niks mooier dan zo’n knaloranje joekel in het portiek. Een vlaggetje bij de voordeur zegt ‘Happy Fall y’all!’ en dat menen we van harte. Geniet van dit prachtige seizoen dat zo onuitputtelijk geeft.

Appels plukken doen we net als vorig jaar samen met Ms. Pam en Bella.

Alex speelt inmiddels al een aantal weken voetbal en is goed bevriend geraakt met zijn teamgenoten. Ze grappen en grollen wat af tijdens de wedstrijden en dat is erg leuk om te zien. Ook Nova kan er flink om schateren af en toe, want zij is haar broers grootste fan. Op school leert zij over kleuren (die ze al kent) en het alfabet (dat ze ook al feilloos kent). Ze heeft zichzelf geleerd hoe ze haar naam moet schrijven, dus die verschijnt nu op elke tekening die ze maakt. Onze kleine meid is flink aan het groeien en dat zegt ze zelf ook. Alleen in de speeltuin bij de schommels claimt ze nog een ‘baby’ te zijn, omdat ze niks mooier vindt dan in de babyschommel te zitten en geduwd te worden.

We mochten een keertje komen lunchen bij Alex op school.

Ook Alex maakt flinke vorderingen op school. Vorige week mochten we ’s avonds in zijn klas komen kijken naar waar hij zich overdag allemaal mee bezig houdt. Er wordt vooral veel geschreven en gelezen en hij kent al aardig wat woorden (gelukkig hadden we die tijdens de zomer thuis ook al flink geoefend). We hebben zijn klaslokaal van boven naar beneden en van links naar rechts moeten bekijken. Zijn juf is erg met hem ingenomen en dat kan ook niet anders. Alex is een voorbeeldige student die mijlenver voorligt op wat hij verondersteld wordt te leren en te kennen. In tegenstelling tot zijn meeste leeftijdsgenoten heeft hij al zijn tanden nog, hoewel hij al een poosje claimt dat er eentje los zit. Maar dat is  volgens mij vooralsnog meer een wens dan een waarheid.

De dagen vliegen voorbij. In de winkels beginnen de kerstornamenten op te komen en uiteraard is het overal Halloween waar je kijkt. Deze mama is al begonnen met de kerstinkopen…het zal weer druk worden onder de boom dit jaar. Dit is zonder twijfel mijn favoriete periode in het zuiden. En hoe zit het bij jullie in Nederland?

SC State Museum

Naar eigen zeggen het fossiel van een hadrosaurus.

Het was een goed gevuld weekend, want na een drukke zaterdag volgde ook nog een bezige zondag. In Columbia ligt het SC State Museum, waarin je het nodige over South Carolina kunt vinden. Bovendien zijn er wisselende tentoonstellingen en  op dit moment zijn er diverse mechanische dinosauriers te zien. Gevraagd of de kinderen daar belangstelling voor hadden, klonk het uit twee monden enthousiast ‘Ja!’. Zodoende stonden we enkele minuten na openingstijd binnen en was onze eerste activiteit het bezoeken van de T.Rex en zijn vrienden.

Na de familiefoto met green screen liepen we de ruimte binnen en zagen als eerste een Corythosaurus bij een nest met eieren. Deze vriendelijke herbivoor bewoog dankzij een computergestuurd metalen skelet (dat lieten ze aan het eind van de tentoonstelling zien) en uit de luidsprekers klonken vele soorten gebrul en gegrom. De kinderen waren daardoor behoorlijk onder de indruk en zelfs een beetje bang. Ook de tweede dinosaurus werd enigszins met argusogen bekeken: een Pachycephalosaurus, eveneens een planteneter, met een zeer dikke schedel stond bij een prehistorische struik en keek af en toe op om te zien of je niet probeerde zijn eten te stelen. Van deze blik en grom sprongen de kids achteruit! Maar dat was nog niks vergeleken met de koning der dinosauriers: de oppermachige Tyrannosaurus Rex stond als derde klaar en zorgde voor bibberende knieen. Nova zette het bijna op een brullen en dook weg. Papa nam de twee helden dan maar mee naar een moeder Triceratops met haar twee jongen. Daar werden Alex en Nova weer rustig, zij het dat ze met een schuin oog in de gaten bleven houden dat de grote carnivoor aan de overkant niet van zijn plek kwam. Er waren nog een Pterodon, Stegosaurus, Deinonychus (met een gevangen Temontosaurus) en de watermonsters Elasmosaurus en Mosasaurus. Daarna volgden een poppentheater, mini-dino’s om mee te spelen en een enorme Tyrannosaurus-kop die je kon aanraken. Op dat moment besloot Alex dat hij alles nog eens wilde zien en zijn we er nog eens doorheen gelopen. Deze keer was hij al een stuk dapperder, zij het dat hij voor de T.Rex nog steeds schrik had! In het winkeltje mochten beide kleintjes een dinosaurus uitzoeken en daarna liepen we de rest van het museum in.

Papa laat zien waarom mensen en dino’s niet samen kunnen bestaan.

In South Carolina zijn tot op heden slechts een handvol fossielen van dinosauriers gevonden, maar uit de ijstijd des te meer. Mastodonten, mammoeten, sabeltandkatten en meer van dat fraais. Alex vond de fossielen van deze dieren prachtig, maar nog mooier waren de twee dino-skeletten van Albertosaurus en een Hadrosaurier.  Helemaal fantastisch was de bak met een afgietsel van een fossiel erin dat je kon opgraven met een borstel of kwast. Dit is een spel dat Alex thuis volop speelt in de zandbak (met assistentie van zuslief) dus hier kwam de fantasie helemaal tot leven. Ook Nova roept zonder stotteren woorden als ‘tyrannosaurus rex’ en ‘stegosaurus’, want ze pikt het nodige van haar broers enthousiasme op! Dankzij de film Jurassic Park weet Alex bovendien dat je (theoretisch) met behulp van dino-DNA weer een nieuwe dino kunt bouwen en deze wetenschap deelt hij met iedereen die ook maar even naar hem wil luisteren.

In de rest van het museum was nog meer te zien, over de samenstelling van de grond in de verschillende delen van onze staat, het ontstaan en ontwikkelen van moderne communicatie, scheepvaart, textielindustrie en het spoorwegstelsel in South Carolina. Er was een leuke, interactieve tentoonstelling over natuurkundige snufjes waar we een hele tijd geweest zijn en waar de kinderen overal mochten aankomen, wat altijd goed is in een museum. Maar uiteindelijk waren de dino’s toch het mooiste… op weg naar buiten wilde Alex NOG een keertje gaan kijken. Dat verzoek hebben we ingewilligd en hij liep er deze keer heel dapper doorheen en ging zelfs met de T.Rex op de foto! Nova hield een hand voor haar ogen maar verklaarde daarna dat ze er toch heus helemaal zelf doorheen was gelopen. De kids hebben al aangekondigd dat opa en oma dit ook allemaal moeten zien, dus ze zijn alvast gewaarschuwd.

Voetballuh!

Een heuse aanvaller!

Het is een druk weekend, want na een verjaardagsfeestje deze morgen was het direct daarna tijd voor de eerste voetbaltraining van Alex. Aanvankelijk was de training geannuleerd wegens de hitte (36 graden met een gevoelstemperatuur van 40), maar omdat we dat telefoonbericht niet hadden ontvangen omdat we bij het verjaardagsfeestje waren, stonden we zoals afgesproken toch om 1 uur op het veld. Teamgenoot Luke was er al en nadat ze hun officiele tenues hadden gekregen, had coach Katie een schaduwrijk plekje tussen de bomen gevonden en werd besloten dat er toch getraind zou worden.

Welnu, dat was muziek in de oren van de ‘Purple Crushers’, want er stonden inmiddels vier jongetjes klaar om te voetballen! Slechts een van hen had al eens eerder gevoetbald, dus ze zullen het allemaal nog moeten leren. Er werd zodoende geoefend met warmlopen, dribbelen, balcontact en wat spelletjes. Alex deed alles met een grote grijns en had de grootste lol. Volgende week gaat het echt van start met oefenen gevolgd door een partijtje tegen een ander team. We zijn heel benieuwd hoe dat er aan toe gaat!

De eerste week zit erop!

Op de vroege morgen van de eerste schooldag!

De eerste week van Kindergarten is al weer achter de rug! Alex vindt het schitterend en is elke dag thuisgekomen met een smiley op zijn ‘gedragskaart’. Dat is niet vreemd want hij vindt naar school gaan ontzettend leuk en neemt het ook serieus. Elke dag is hij met zijn lunchtrommel van huis gegaan en heeft er braaf van gegeten. Zelfs bij navraag of hij niet liever iets wilde kopen in de schoolkantine, was het een ferm en overtuigend ‘nee’. De lunch moet van mama komen! We zullen zien hoe lang hij dat blijft volhouden. Het menu op school staat overigens ook vol met gerechten waar hij helemaal niet van houdt, dus ik ben niet heel erg verbaasd. In tegenstelling tot de meeste kinderen houdt Alex niet van hotdogs, hamburgers, corndogs, tater tots, mac & cheese en peanut butter & jelly boterhammen. Daarvoor mogen we ons wel fijn in de handen knijpen!

Alex zit aan tafel 5 en had precies 1 kindje in zijn klas die hij nog kende van zijn jaar in Pre-K. Daar kwam gisteren plotseling verandering in toen zijn vriendinnetje van vorig jaar werd overgeplaatst naar zijn klas. Alex was er zeer gelukkig mee, al had hij in de tussentijd alweer een nieuw meisje gevonden. De dames zullen het onderling moeten uitvechten, denk ik. Elke dag krijgen we veel verhalen te horen, de meeste heel plausibel maar soms ook een beetje fantastisch (of waarschijnlijk erg aangedikt). Toen ik hem op woensdag kwam halen, zei Alex dat een ander kindje zijn lunchtrommel helemaal had leeggegeten. Uiteindelijk bleek dat een ander jongetje een paar zonnebloempitjes had gepakt. Dat was dus lang zo dramatisch niet als onze boef aanvankelijk deed voorkomen!

Het afzetten en ophalen gaat ook goed. Het is wel flink drukker, dus ’s middags gaat mama al een half uur voordat de school uit is in de rij staan. Dan staan er al zo’n 30 auto’s te wachten! Gelukkig gaat het ophalen elke dag een beetje sneller nu het ritme erin begint te komen. Daar zijn we blij om, want met temperaturen van 35 graden (en gevoelstemperaturen van 40 graden) is het geen pretje om lang in de auto te moeten zitten.

Alex is ook begonnen aan de ‘100 book challenge’. Dat is een project waarbij studenten worden gestimuleerd om 100 boeken zelf te lezen. Alex heeft er al flink wat gedaan, dus die honderd boeken hebben we binnen de korste keren gehaald! Het schooljaar is goed begonnen en het ziet er florissant uit. We hebben er zin in!

Nog een keertje feest

Op de laatste dag van de zomervakantie mocht Alex uitkiezen wat we gingen doen. Hij hoefde er niet lang over na te denken; hij wilde naar Chimney Rock om zijn verzameling stenen uit te breiden. Zodoende vertrokken we richting de bergen van North Carolina, waar dit kleine maar betoverende dorpje ligt. Het is een plaatsje waar we al komen sinds we hier net woonden en het heeft nog niets aan magie ingeboet.

In de gem mine.

Na een lunch zijn we de ‘gem mine’ ingedoken. Hier koop je een emmer zand en ga je aan een bak met stromend water zitten. Je schept zand uit je emmer in een zeef, houdt de zeef in het water en als het zand is weggespoeld, blijft je schat over: kristallen en andere speciale stenen. Het is een geliefde bezigheid voor veel mensen en ik kan me niet herinneren dat ik dit in Nederland of Belgie ooit gezien heb. Misschien heeft het te maken met de ‘gold rush’ van lang geleden en het idee dat je een klompje goud zou kunnen vinden. Nova deed voor de eerste keer ook echt mee (vorige keren dat we dit deden vond ze het niet zo heel interessant) en samen hebben ze een behoorlijke verzameling ‘gems’ gevonden.

Klimmen, klauteren en spelen in Chimney Rock.

Met een zak vol stenen zijn we vervolgens langs de Rocky Broad River gaan wandelen (en klauteren). Het is altijd avontuurlijk langs dit water, al klimmend over bruggen gemaakt van enorme keien en genietend van de prachtige uitzichten, welke kant je ook op kijkt. Het was een drukke dag, want het Dirty Dancing festival had ook plaats dus er was veel volk op de been. Mocht je het gemist hebben in eerdere berichten over Chimney Rock, in dit gebied is veel van de beroemde film opgenomen.

Veel bekende scenes zijn geschoten in en om het naast Chimney Rock gelegen Lake Lure. Ondanks onze vele trips in dit gebied waren we nog nooit op het water geweest. Het was gisteren bijzonder warm en ook erg vochtig, dus een verkoelende rondvaart klonk ineens erg aangenaam. Lake Lure is een aangelegd meer en om hier te kunnen wonen moet je diep in de buidel tasten. Tijdens onze rondvaart (af en toe meer een race-vaart) hebben we ontzaglijke paleizen gezien, een topper van 16 miljoen met sprookjesachtige uitzichten. Ook kwamen we op de plaats waar de waterscene uit Dirty Dancing is opgenomen (wanneer Baby de lift moet leren) en waar de hoofdrolspeelster een watermeloen een stenen trap op sjouwt. Het was niet moeilijk om de bewuste beelden voor de geest te halen! Aan het eind van de rondvaart viel Nova in slaap en dat was het moment om huiswaarts te keren. Een heerlijke dag, al moeten we nu gaan bedenken waar we de vele stenen uit de gem mine een plaatsje moeten geven.

De scholen zijn weer begonnen

Deze slimmerik is vandaag voor het eerst naar Kindergarten!

Ik weet het nog goed toen ik zelf naar school ging. De eerste week hingen er overal banners met deze fameuze tekst om automobilisten erop te attenderen dat vele fietsende scholieren weer dagelijks op de weg te vinden zouden zijn. Het lijkt nog niet zo lang geleden… maar er is toch degelijk een heleboel tijd verstreken. Vanmorgen is onze oudste zelf voor het eerst echt naar school vertrokken!

Het is wel heel anders. Waar wij met de fiets gingen, wordt hij met de auto gebracht. Niet omdat het zo ver is, maar omdat het absoluut onveilig is om hier een kind met de fiets naar school te laten gaan. Daar zijn de wegen hier niet op ingericht en de automobilisten krijgen doorgaans een hartverzakking als ze een fietser of voetganger op de weg zien. De andere optie is met de bus naar school, je weet wel, de grote gele schoolbussen die je kent van televisie. Maar dan moet het arme kind op een ongoddelijk uur vertrekken en is het aanmerkelijk later thuis. Nee, we zullen hem met plezier halen en brengen, zeker nu hij nog zo klein is. Want met vijf jaar is het misschien al een hele vent, uiteindelijk is hij pas vijf jaar.

Het zijn overigens lange dagen. De school begint om 7:40 en eindigt om 14:15. Dit is elke dag van de week, dus ook woensdag. Niks een middag vrij! Ontbijt en lunch op school, dus vanmorgen is Alex met zijn eerste lunchtrommeltje van huis gegaan. Hij gaf geen krimp, hij was zo enthousiast om eindelijk te mogen beginnen. Hij kijkt er al weken naar uit en heeft geen traan gelaten. Dag mama. Een hele dikke knuffel, een kus en weg was hij. Het einde van een tijdperk en de start van een nieuw. Het is mooi dat hij het met twee handen aanpakt en niet kan wachten om te leren, ook al is het voor mama best even slikken.

Dit weekend hoorde ik Alex tegen zijn zusje zeggen dat hij voortaan langer naar school ging, dat hij een grote jongen was en dat ze hem zou gaan missen. En nadat papa en Alex vanmorgen vertrokken waren, zei Nova: “Now it’s just us two girls.” Kijk eens aan.  Een waarheid als een koe, zowel van de 5-jarige als de 3-jarige. Zo klein en toch al zo wijs.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag