De zomer met zijn warme dagen duurt nog altijd voort, met temperaturen die varieren tussen de 33 en 36 graden. Overdag is het simpelweg te warm om buiten te zijn en eerlijk gezegd kijk ik al weer uit naar de activiteiten van de herfst, wanneer het aangenaam is maar niet meer klef en verschroeiend heet. We komen nu vooral na het avondeten buiten en deze week had ik een mooie deal gevonden voor stoepkrijt. Dat hadden we al een tijdje niet meer gehad en de vele kleurtjes werden al snel omarmd en in gebruik genomen.
Categorie: Uncategorized
Peuterpraat #37
Deze editie van Peuterpraat ging bijzonder snel, want de rake, wonderlijke en grappige uitspraken volgen elkaar momenteel rap op. En nu Nova steeds meer te vertellen heeft, komen uit haar hoek ook steeds vaker leuke observaties!
Alex komt aanlopen met zijn zusje aan de hand. Formeel kondigt hij aan:
“I present…a kid that needs a bow.”
Nova heeft geen dansles gehad op school. Gevraagd waarom, leg ik uit dat juf Lauren vandaag in Columbia is. Alex:
“Why?”
“Omdat miss Lauren meedoet aan Miss South Carolina.”
“Wat is dat?”
“Dan kijken ze wie het mooiste meisje van South Carolina is.”
“Maar dat is Nova!”
(Leuk detail: miss Lauren is uiteindelijk als tweede geeindigd in deze schoonheidswedstrijd!)
Alex is aan het leren over ons zonnestelsel. Hij is onder de indruk van Jupiter.
“Maar waarom is Jupiter de grootste?”
“Dat weet niemand, Jupiter bestaat al zo lang, niemand weet wanneer Jupiter precies gemaakt is, of hoe, en waarom hij precies zo groot is.”
“Ik wel. Toen ik nog klein was, ben ik met mijn rocket ship naar Jupiter gevlogen en toen was Jupiter nog aan het groeien.”
Mama heeft Alex naar bed gebracht.
“Ga je lekker slapen?”
“Ik moet eerst de lampen in mijn ogen uitdoen.”
Alex is onder de indruk van papa’s Lego-vaardigheden.
“My dad is very good at interlocking brick systems.”
Alex heeft zichzelf van cornflakes bediend in de keuken. Er ligt het nodige op de vloer. Desondanks zegt hij trots:
“Kijk eens, helemaal niks geknoeid!”
Alex heeft zijn best gedaan om een schildpad te tekenen. Het resultaat valt hem een beetje tegen. Hij constateert:
“Maybe it will look more impressive after I color it in.”
Nova’s manier om aan te geven dat ze honger heeft:
“I need something in my belly.”
Het is half negen en Nova heeft overdag niet geslapen. Van het ene op het andere moment is het op. Ze pruilt:
“Ik ben een beetje moe.”
We kijken naar de wedstrijd Nederland – Costa Rica en Alex heeft horen zeggen dat Nederland de bal mooi rond speelt. De kleine voetbalanalist zegt:
“The Netherlands is playing the ball round and round until the other team gets dizzy.”
Alex kijkt naar een programma over dinos. Bij het zien van een voor hem onbekende soort zegt hij stellig:
“Dat is een ommasommasaurus.”
Het is 4 uur en Nova begint moe te worden. Ze zegt:
“I’m a teeny tiny bit tired.”
Nova speelt met een plastic golf set. Als het haar lukt om de bal te putten, roept ze enthousiast:
“Goal!”
Gevraagd of Nova naar 101 Dalmatians wil kijken, zegt ze:
“No thanks, Pongo and Perdy are very eng to me.”
Het is half negen en we vertellen Alex dat het echt bedtijd is. Hij protesteert:
“But I like being awake!”
We zijn in de bieb bij de uitcheck-computer. De tafel is een beetje hoog en Alex kan net niet goed bij de scanner. Nova:
“You need to eat more vegetables!”
Nova informeert wat Alex wil eten.
“You want some chicken, brother?”
De informatie over groenten en fruit eten zit er bij Nova toch echt wel goed in. Wanneer ze ergens niet goed bij kan, klinkt het beteuterd:
“I need to eat more vegetables.”
Alex vertelt trots dat hij de hele nacht in zijn eigen bed heeft geslapen.
Mama: ” Maar je bent wel eerst nog een hele tijd aan het spoken geweest.”
Alex: “Oh, maar that’s how I get moe!”
Nova heeft toch heus een vleugje Hollands. In de afgelopen week heeft ze een ‘boekie’ gelezen, een ‘happie’ gegeten en een ‘plassie’ gemaakt.
Mama legt Alex uit wat er in de bieb te doen is. Kinderen gaan vingerafdrukken gebruiken om een koekjesdief te ontmaskeren.
“Hoe gaat dat dan?”
“Dat weet ik niet Alex, dat leren we dan wel.”
“Hoe je een koekje moet stelen?”
We hebben ‘Krazy bread’ bij het eten. Gevraagd waarom het zo heet, antwoordt mama dat dat is omdat het brood uit de zak springt zodra je die open maakt. Eenmaal aan tafel komen de staafjes knoflookbrood tevoorschijn. Alex kijkt vol verwachting
“When do they start jumping?”
De deceptie van het Krazy bread is de volgende dag niet vergeten. Alex maakt er dan maar zelf een verhaal van. “Who ate the most Krazy bread? I think it was Nova. It made my sister crazy. She is a clown!”
Nova bekijkt haar prestatie op het potje.
“Hihi, it’s just like a churro!”
(Een churro is een Mexicaanse lekkernij die we iedereen overigens van harte aanbevelen.)
Alex is de kunst van het vleien machtig.
“Mom, you’re the greatest, most extraordinay person ever. Also, I like your purple shirt.”
Mama zit aan de computer. Nova wil graag een spelletje spelen op internet.
“Can I play Super Why, mama? Please, please, pleeeeeeaaaase?”
“Eventjes wachten, Nova.”
“Mama, you have to share, ok?”
Stilte
Op het moment dat ik dit schrijf, is er een vliegtuig onderweg naar Eindhoven Airport met daarin de lichamen van de eerste Nederlandse slachtoffers die zijn omgekomen bij de vliegtuigramp in Oekraine. Wat daar is voorgevallen, vult me nog steeds met ongeloof. Dat het uberhaupt gebeurd is en daarna het ronduit genante gesol met slachtoffers is zeer moeilijk te verteren. Het idee dat de verantwoordelijken zich hullen in stilte is niet te verkroppen. Maar vooral de gedachte aan het moment van het ongeluk, van al die mensen die zich vastgrijpen aan hun geliefden in de wetenschap dat dat het einde is, is afgrijselijk. Voor veel mensen aan boord van MH17 was de dag vol belofte begonnen, vrolijk, onderweg naar een vakantiebestemming, op avontuur. Voor anderen was het de weg terug naar huis, naar de mensen die ze misten. Wat er vervolgens gebeurde, is met geen pen te beschrijven.
Helaas kunnen we ons een beetje voorstellen hoe de nabestaanden zich voelen. Een dag die zo mooi begon, zo onschuldig was, verandert zomaar in een drama. Het ene moment zwaai je iemand uit, het volgende moment is iemand er niet meer door toedoen van een onoplettende derde. Geen enkele waarschuwing. Volstrekt zinloos. Een dom ongeluk. Maar daarna eeuwige pijn en altijd onbeantwoorde vragen.
Vandaag denken we aan de 298 mensen aan boord van de vlucht Amsterdam-Kuala Lumpur en we kunnen alleen maar hopen dat zij die achterblijven, met name de families uit Eindhoven en Neerkant, de kracht vinden om door te gaan.
Op naar Kindergarten
De vakantie is inmiddels over de helft dus het aftellen naar de eerste dag van Kindergarten kan nu echt van start. Van andere moeders met kinderen in dezelfde leeftijd heb ik al gehoord dat ze brieven hebben ontvangen met informatie aangaande het komende schooljaar, de naam van de juf en de klasgenoten en welke schoolbenodigdheden vereist zijn.
Alex had aan het eind van pre-K al een lijst in zijn tas zitten met daarop de schoolspullen die hij nodig heeft voor Kindergarten en natuurlijk heb ik alles al in huis, zelfs de dingen die ‘optioneel’ zijn. Als je een beetje oplet, kun je momenteel erg scherpe aanbiedingen vinden. Scharen voor een kwartje, gummetjes voor een cent, 4 plakstiften voor 25c en meer van dat. We hebben een paar keer flink ingeslagen (een tas vol schoolspullen voor iets meer dan 2 dollar!) en dat lijkt misschien overdreven omdat Alex lang niet alles nodig zal hebben, maar ik heb aan het eind van zijn vorige schooljaar geleerd dat het gebruikelijk is om de juf materialen te geven voor in het klaslokaal als onderdeel van ‘teacher appreciation’ en alle dingen die we over hebben, krijgen op die manier een goede bestemming.
Alex is overigens zeer enthousiast over Kindergarten, hij mist het naar school gaan en heeft totaal geen schrik voor wat komen gaat. Hij was dan ook heel blij toen vandaag zijn nieuwe rugzak met de post kwam, die we afgelopen vrijdag op internet hadden uitgezocht. Verrassend genoeg heeft hij gekozen voor een rode tas en een bijpassende blauwe lunchtrommel. We hebben eerst uitgebreid onderzoek gedaan naar welke tas van goede kwaliteit is, want je wordt overspoeld met aanbiedingen voor velerlei rugzakken, veelal met afbeeldingen van populaire films, series en superhelden. Bij die tassen betaal je voornamelijk voor het plaatje dat erop staat en valt de kwaliteit behoorlijk tegen. De tas die we nu hebben, is ietsje duurder en zou het hele lagere schooltraject moeten kunnen meegaan, dus we zullen het zien. Eerst nog maar eens beginnen aan het eerste jaar!
Experimenteren
De hele zomer lang zijn er in de bibliotheken om ons heen allerlei activiteiten en zo komt het dat we plotseling ook in onze eigen bieb te vinden zijn, waar op dinsdag, woensdag EN donderdag iets te beleven valt. Elke dinsdagochtend doen we ‘iets wetenschappelijks’ met Ms Heather. Vandaag was het thema ‘citroen’.
Allereerst hebben we een onzichtbare inkt gemaakt met citroensap en water en met een wattenstaafje geschreven en getekend op een vel wit papier. Nadat het opgedroogd was, konden we er thuis de fohn tegen zetten en voila! Het citroensap verkleurde bruin en de ‘geheime boodschap’ werd zichtbaar!
Het tweede experiment vandaag was het mixen van baksoda met afwasmiddel, tot je een mooi papje had. Nadat alles gemengd was, moest er een flinke slok citroensap bij en hoppa, de boel ging vervolgens flink aan het schuimen! Dat was natuurlijk erg spectaculair en de kinderen wilden het thuis direct herhalen. Zo gezegd, zo gedaan, met het onderstaande filmpje als resultaat. Tijdens het experiment ging het plotseling even regenen, waardoor het filmpje een onverwachte wending neemt.
Zomersterren
Eind mei, toen het schooljaar afgelopen was, hebben we de kinderen direct ingeschreven voor het Summer Reading Program in de bieb. Dit organiseren ze elk jaar en het is een hulpmiddel om kinderen tijdens de zeer lange zomervakantie bezig te houden, niet alleen om de verveling te bestrijden, maar zeker ook om opgedane kennis niet kwijt te raken (een bekend probleem van de 3-maanden durende zomervakantie) en beter nog, om nieuwe kennis op te doen.
We doen het zomerprogramma al vanaf dat Alex een jaar oud was en het is altijd weer een succes. Het thema is dit jaar ‘Fizz Boom Read’ dus het geheel heeft een vrolijk, wetenschappelijk tintje. Er worden vreselijk veel dingen georganiseerd bij alle bibliotheken in de buurt rond dit thema en we hebben al de nodige bezoeken aan de bieb gedaan. We hebben gezien hoe geluidsgolven zichtbaar werden gemaakt (met een zelfgemaakte smurrie op een luidspreker met een vette beat), we hebben ‘slime’ gemaakt, raketten gevuld met gekleurd zand, de Critter Keeper bezocht (in een stampvolle zaal kwam een man met bakken vol interessante beesten uitleggen wat er aan elk dier zo bijzonder was) en een professionele verhalenvertelster vertelde een aantal fabels, opgeleukt met ongebruikelijke instrumenten en het enthousiasme van de kinderen in de zaal.
Gisteren hebben we onze ingevulde formulieren alweer ingeleverd. Het programma (en de bijbehorende activiteiten) lopen nog de hele maand juli door, maar Alex en Nova waren er erg op gebrand om hun ‘prijs’ op te halen. Vooral Alex wilde het graag, want hij doet dit jaar voor het eerst als ‘zelfstandige lezer’ en daarvoor krijg je o.a. een heuse medaille! Nova valt nog in de voorlees-categorie, maar ze had haar 50 stickers (EEN voor elk gelezen boek) na twee weken al allemaal opgeplakt. Natuurlijk lezen we Alex nog steeds erg veel voor, iets waarvan hij enorm geniet, maar zoetjesaan begint hij het zelf ook onder de knie te krijgen. De afgelopen weken heeft mama met hem woordjes geoefend en simpele boekjes gelezen en voila, vier weken later leest hij, op een eenvoudig niveau, bijna zelfstandig. Dat zal hem straks mooi van pas komen als hij naar Kindergarten gaat!
De twee ukken mochten ook een boek uitzoeken als beloning voor hun harde werk en ze hebben allebei een boek van Elephant & Piggie uitgezocht, erg leuke boekjes van een Amerikaanse kinderboekenschrijver (met Nederlandse ouders), Mo Willems. Die zijn niet alleen ontzettend leuk, maar precies op het goede niveau voor Alex om zelfstandig te lezen. Kun je je nog herinneren dat we de geboorte van kleine Alex aankondigden? Dat hele kleine kindje is inmiddels oud genoeg om zelf te lezen. Hoe is het mogelijk!?
Aanstormend talent
Tot verdriet van mama (maar tot groot genoegen van opa) heeft Alex plotseling besloten om de brui te geven aan zijn danslessen en in plaats daarvan te gaan voetballen. Waar die wens vandaan komt, is niet helemaal duidelijk. Hij had het al besloten voordat het WK van start ging, maar nu er voetbal op tv is, wil hij dat natuurlijk wel zien. Hij is voor het team in de tenues die hij het mooiste vindt, dus vanmiddag was hij duidelijk voor Algerije en tegen Duitsland. Enige spelkennis is hem nog vreemd, maar dat compenseert hij volop met enthousiasme.
Hoe het ook zij, afgelopen weekend hebben we hem officieel opgegeven voor voetballes bij AYSO, de Amerikaanse Jeugd Voetbal Vereniging. Steeds wanneer Alex trots zegt dat hij gaan voetballen deze herfst, zegt Nova stellig: “Not me! I’m going to dance!” We hebben al heuse voetbalschoenen en scheenbeschermers gevonden en in de loop van de zomer wordt hij ingedeeld in een team, komen er bijeenkomsten voor de ouders en overleg met de coach. Ook het voetbaltenue is inbegrepen in de inschrijfkosten, dus we hopen maar dat het een groen pak wordt.
Tot het zover is, oefenen we alvast in de tuin met een beetje balletje trappen. En Rob en ik zijn geen echte kenners, maar het lijkt erop dat Alex erg op Arjen Robben lijkt qua tempo. Als hij een beetje oefent met z’n pass, hebben we misschien wel met de toekomstige aanvaller van team USA te maken!
Astronautenvoer
Nadat we begonnen zijn met het thema ‘insecten’, gevolgd door ‘dinosaurus’ is het nu de beurt aan ons zonnestelsel. We hebben een dikke stapel boeken gehaald en al veel gelezen over de ruimte, de zon, de maan en de verschillende planeten. Natuurlijk hebben we ook weer het een en ander geknutseld, zoals een ruimtewezen, een space shuttle, een planeet en vandaag hebben we ballonraketten gemaakt. Een ballonraket teken je, knip je uit, plak je op een stuk van een rietje, je haalt het rietje door een draad en de draad span je tussen twee punten. Vervolgens neem je een stukje plakband, daar maak je een cirkel mee door de uiteinden aan elkaar vast te plakken en dit rondje plakband plak je op het rietje. Blaas je ballon op (maar knoop hem niet dicht), plak de ballon op het stukje plakband en laat los…. WHOOOSH! Je raket vliegt door de leeglopende ballon over de draad! Grote lol natuurlijk! Ik heb met Alex vele wedstrijdjes gedaan door onze ballonnen naast elkaar te laten racen, en Alex vond het schitterend dat hij meestal won. HIj had er ook een heel verhaal over:
De status van ons pech-project
Wellicht vraag je je af hoe het inmiddels is met onze patio. We hebben er maanden geleden over geschreven, foto’s geplaatst en we waren in afwachting van de afronding, zodat we samen met opa en oma konden genieten van schaduw en verkoeling in de hete achtertuin tijdens de warme maanden. Met de aannemer hadden we van tevoren afgesproken dat het voor 18 april klaar zou zijn, wanneer mijn ouders aankwamen en ze moesten er toen mee lachen. Pfff… wat een grap, het was 5 dagen werk en als het in april nog niet af zou zijn, was het toch wel heel triest gesteld. Dat was afgelopen februari. Het is nu 21 juni en wellicht voel je het al een beetje aankomen… maar de patio is nog altijd niet af.
Het begon aanvankelijk met het weer. Het was een zeer lange winter met ongebruikelijk veel sneeuw en vorst. De grond was ofwel te hard ofwel te nat om aan de patio te beginnen. Op 19 maart was het eindelijk zover! De palen gingen de grond in en de dakconstructie erop. Het zag er al meteen heel anders uit. Een voortvarende start, dus dat beloofde veel goeds! Maar helaas, er volgden veel natte weken en het zou teveel onnodige schade aan ons gras toebrengen om dan te werken (aangezien alle bouwmaterialen in het gras zouden komen te liggen. Bovendien was door de late start iedereen van zijn schema af. De bouwers waren geweest, maar de dakdekkers moesten komen, de elektricien, de betonmensen en ik vergeet er vast nog wel een paar. Met name het beton liet op zich wachten; zij hadden een vreselijke achterstand door nattigheid en kou en toen het weer het eenmaal toeliet, deden ze het liefst eerst alle grote projecten en niet zo’n klein stukje beton als bij ons. Maar hoera, op een zekere vrijdag stonden ze toen ineens voor de deur en hadden we ons beton liggen. Hiep hoi vooruitgang!
Met het beton op zijn plaats kon er gemeten worden voor de gemotoriseerde schermen. Deze schermen en hun behuizing worden op maat gemaakt bij een fabriek in Florida en dat zou zo’n 2 weken duren. Ook de plafondventilator was besteld en zou opgehangen worden op hetzelfde moment als wanneer de schermen geinstalleerd werden. Uiteraard lieten de schermen flink op zich wachten en daarna moesten de bouwvakkers weer een gaatje in hun schema vinden om ze op te hangen, toen ze er eindelijk waren. En hoezee, de schermen kwamen! Het zag er prachtig uit, op een detail na… het beton liep af dus waar de schermen aan de achterkant keurig tot op het beton kwamen, hingen ze aan de voorkant meer dan 10 cm boven de vloer. En als het idee is dat ze insecten tegenhouden, is een groot, gapend gat natuurlijk niet ideaal, om nog maar te zwijgen over esthetiek. De aannemer had een fout gemaakt en was de graduele afloop in het beton vergeten in te calculeren. De oplossing? Een betonspecialist werd erbij geroepen om te bekijken hoe het opgelost kon worden. Behalve de schermen bleek de ventilator het ook niet te doen en moest opnieuw besteld worden. In 20 jaar tijd was dat nog nooit gebeurd, maar natuurlijk krijgen wij de primeur!
De betonspecialist kwam en zei dat de bestaande betonvloer eruit gesloopt moest worden en er moest een geheel nieuwe vloer gestort worden. Er moest zodoende een bobcat komen om de oude brokken beton af te voeren, wat weer betekende dat ons hek voor een deel gesloopt werd zodat de bobcat erdoor kon. Maar maak je geen zorgen! Alles komt in orde en we repareren het hek meteen. De volgende ochtend werd ons hek inderdaad gesloopt en later op de dag kwam de betonman. De grote baas keek nog eens naar de situatie en zei dat er over het bestaande beton heen gestort kon worden. Er hoefde dus niets afgevoerd te worden en daarmee was ook het hek voor niets vernield. Later die dag werd overigens wel een heel mooie, nieuwe betonvloer gestort, die we, nu ze er toch waren, iets groter lieten maken zodat we geen last zouden hebben van opspattende kleigrond tegen onze mooie schermen en ook groot genoeg om de barbecue op te zetten, zodat we geen tegels meer hoefden te leggen. Van de nood een deugd maken, noemt men dat. Het zag er uiteindelijk heel fraai uit. Nu de schermen en de ventilator nog!
In de week erna kwam de elektricien terug om de schermen op te hangen. Terwijl ze hiermee bezig waren, stak er plots een stevige bries op en die scheurde een van de schermen volledig af. Het scherm vloog tegen een ladder aan en daardoor zat er ook nog eens een flinke scheur in. Daarmee was het scherm niet meer te gebruiken en moest er een nieuwe besteld worden. In Florida. Dus weer 2 weken wachten. Die 2 weken werden natuurlijk langer, want de stof die wij gekozen hadden, bleek ineens razend populair en de fabriek moest eerst de stof elders laten bijmaken, voordat zij er weer een scherm van konden maken. Zo waren we weer 3 weken verder. Vorige week was het dan eindelijk zover! De schermen hingen allemaal, details werden afgewerkt en we konden heerlijk gaan genieten van onze prachtige patio. Er is alleen nog een klein detail: er zit een klein lek in het dak en wanneer het stevig regent (het regent hier niet vaak, maar wanneer het valt, valt het goed) komt er wat water door. Totdat dit is opgelost, kan de inspecteur niet langskomen om het eindresultaat goed te keuren, zodat onze derde en laatste betaling nog altijd niet gedaan is en het project officieel nog steeds niet af.
Inmiddels hebben we wel al talloze keren buiten gegeten, aan onze nieuwe tafel. We kunnen er insectenvrij zitten en lezen en spelen, zonder weg te branden in de zon. Het is absoluut een geweldige aanwinst en we hebben er, ondanks de vele problemen, toch al veel plezier van gehad. Uiteindelijk is het af, maar wat een pechproject is het geweest!
Zomerschool
De zomervakantie duurt hier erg lang, net geen drie maanden, en een bekend probleem is dat kinderen die tijdens deze periode niks ‘schools’ doen, erg veel van het geleerde weer kwijt raken. Dit wil ik zeker niet laten gebeuren, dus we zijn al vanaf de eerste dag druk in de weer met ons eigen ‘schooltje’.
Op de eerste dag van de vakantie hebben we Alex (en Nova) ingeschreven voor het Summer Reading Program van de bibliotheek. We laten Alex dit jaar voor de ‘independent reader’ gaan, dus zelf lezen. Nu kan hij nog niet echt zelf boeken lezen, maar heel simpele boekjes gaan, met een klein beetje hulp bij het spellen van de woorden, wel. Verder lezen we samen talloze boeken en als het een beetje meezit, hebben die boeken een bepaald thema.
Tijdens de eerste 10 dagen van de vakantie hebben we gewerkt rond het thema ‘insecten’. Dat betekent dat we elke dag wel een of ander insect geknutseld hebben: een lieveheersbeestje geschilderd op een kei, een vlinder gemaakt van een gekleurde koffiefilter, een bidsprinkhaan van kralen en chenille, een libelle van geschilderde plastic messen en lepels en nog zo’n aantal van die dingen. Op internet heb ik bovendien een heleboel activiteiten gevonden rondom insecten: schrijven, tellen, kleuren, knippen, plakken, reeksen afmaken, verschillen zoeken… genoeg om ons iedere dag wel even mee bezig te houden. Natuurlijk hadden we in de bieb bijbehorende boeken meegenomen, verhaaltjes met insecten in de hoofdrol, maar ook een insectenencyclopedie. Die laatste kwam mooi van pas toen we een wandeling hebben gemaakt op de Cottonwood Trail, waar we foto’s van insecten hebben gemaakt en die met de encyclopedie geidentificeerd, uitgeprint en in een zelfgemaakt ‘bug book’ geplakt. Alex heeft overal bijgeschreven om welk insect het precies gaat. Het eindresultaat mag er zijn! Als afsluiter hebben we naar de film Microcosmos gekeken, een closeup van vele verschillende insecten ergens in een weide op de wereld. Dat maakte nog aardig wat indruk.
Afgelopen dinsdag zijn we met een nieuw thema begonnen en ook dat spreekt tot de verbeelding van onze kleine man. Het gaat namelijk om dinosaurussen, en zeg nou zelf, wat is daar niet interessant aan? De insectenboeken zijn in de bieb omgeruild voor dino-boeken en het door Lonely Planet uitgegeven ‘How to become a dinosaur hunter’ hebben we zelfs al gekocht omdat het zo boeiend (en leuk!) is. We hebben inmiddels al een diplodocus gemaakt, een Argentinosaurus, een dino-skelet, fossielen en een baby-dino die uit het ei komt. We hebben een dino-voetafdruk gemaakt en kijken naar de documentairereeks ‘Walking with Dinosaurs’ van de BBC. Alex vreet alle informatie op en krijgt er geen genoeg van. Ook lezen we elke dag een heel stuk in dino-boeken en hij maakt al volop plannen om, als hij groot is, samen met papa op zoek te gaan naar dinosaurusbotten.
Nova wil natuurlijk graag meedoen dus wanneer zij uit school komt, proberen we een activiteit te doen die zij kan meemaken. Ze vindt het minstens zo interessant, al is sommige informatie voor haar nog wel wat moeilijk. Maar knutselen, knippen en plakken kan ze als de beste, en dat is als je 3 bent, ook al heel wat waard!
Peperazzi Blog 