Van onze trip naar Atlanta bestaan ook bewegende beelden, die eindelijk tot samenhangende filmpjes zijn gesmeed, dus bij deze.
Het eerste filmpje zijn opnames uit de dierentuin, waar, zoals je wel kunt zien, veel meer te doen is dan alleen beestjes kijken.
Het tweede filmpje toont de capriolen in Legoland.
Gisteren was Alex met Rob een middag uit naar de monster trucks in Greenville (en daar moet hij dus zelf maar een blog over schrijven). Nova wilde ook graag mee, maar omdat het zo’n verschrikkelijke herrie is, wisten we niet of het voor haar al zo geschikt is. Ze was echter vreselijk teleurgesteld dat ze niet met papa en Alex mee mocht en om dat te compenseren ben ik een middagje met haar op pad geweest.
Het was nog steeds berekoud (een maximumtemperatuur net rond het vriespunt) dus we moesten het binnen zoeken. In het overdekte winkelcentrum in Spartanburg zijn we eerst een lekker koekje gaan halen bij Great American Cookie. Ik had haar ook beloofd een prinsessenjurk te zoeken, dus we zijn wat typische kinderwinkels ingegaan op zoek naar iets super-meisjesachtigs. By Gymboree vonden we uiteindelijk een, hoe kan het ook anders, roze tutu waar ze zeer mee in haar nopjes is. Met een tutu kunnen we elke willekeurige outfit omtoveren in een prinsessen-outfit, want zolang ze maar een rokje met roesjes heeft, waant ze zich royalty.
Elders in het winkelcentrum heb ik haar een keer op de Spider Jump laten springen, waar je in een tuigje wordt gehesen zodat je daarna, vastgeklikt aan dikke elastieken, op een trampolinekussen heerlijk kunt stuiteren. Ik was benieuwd wat ze zou doen: wel of niet leuk? Maar niet gevreesd, ze vond het vanaf de eerste seconde fantastisch en de springtijd was veel te snel om. Weer een hele ervaring rijker!
Niet getreurd, de hoofdactiviteit moest nog komen. We gingen nog een keertje naar de bioscoop om voor de tweede maal Frozen te bekijken, de geweldige Disney film over maar liefst twee prinsessen, Elsa en Anna, welke poppen ze beide heeft. Ook de tweede keer maakte veel indruk. Voor wie niet bekend is met de film zal ik het verhaal niet verklappen, maar hieronder vind je ‘Let It Go’, het uitgekiende meezingnummer dat ook genomineerd is voor een Oscar en dat een goed beeld geeft van de indrukwekkende animatie. Nova weet overigens precies op welk moment de jurk van Else verandert wanneer we dit liedje in de auto beluisteren.
Even na 18.00 waren we weer thuis waar ervaringen uitgewisseld moesten worden. Alex vertelde over zijn middag en Nova over de hare. Maar ze waren vooral blij om elkaar weer gewoon te zien!
Vandaag moest Nova natuurlijk haar nieuwe tutu aan en Alex een monster truck trui en samen hebben ze een stukje gezongen van het liedje ‘In Summer’ uit Frozen. Je moet misschien eerst het origineel even horen en daarna naar Alex luisteren (en later ook Nova). Hij doet het voorzichtig maar hij zingt de tekst goed na. Tussen de monstertruck-rock muziek door, heeft hij blijkbaar ook nog oor voor Broadway.
Voor het eerst dit jaar had Rob vrij op Martin Luther King Day, nadat het bedrijf een extra vrije dag had toegekend en alle medewerkers mochten stemmen op welke dag deze collectieve vrije dag moest vallen. Natuurlijk had Alex ook vrij van school die dag en zo hadden we opeens een lang weekend. We hadden het er, half half, wel over gehad om dan een langere trip te maken, maar heel concreet waren die plannen niet. Op donderdag hakten we de knoop door dat we zouden gaan en op vrijdagmorgen belde Rob om te zeggen dat hij per ongeluk al voor die avond had geboekt. Kortom, heel snel de koffers inpakken en na het avondeten direct op weg!
We hadden onlangs van iemand gehoord dat in Atlanta een Legoland Discovery Center zat en daar waren we wel benieuwd naar. Het beloofde qua weer een mooi maar koel weekend te worden, dus we konden ook nog een buitenactiviteit plannen. Maar goed, eerst moesten we op vrijdagavond het forensenverkeer naar Greenville trotseren (iets wat we normaal gezien absoluut proberen te vermijden) en later op de avond wederom drukte rond Atlanta (hoewel je in een stad met 4 miljoen mensen niet kunt verwachten dat de wegen leeg zijn). Al met al viel het mee en deden we een half uur langer over de reis dan de GPS voorspelde. Het Holiday Inn hotel hadden we zo gevonden en na het inchecken vermaakten de kinderen zich, traditioneel in hotels, met het koffiezettertje op de kamer. Alex gaf echter al snel aan erg moe te zijn, dus de kleintjes sliepen redelijk op tijd. Net zoals thuis kroop Nova even na middernacht bij ons in bed, toch wel een beetje krapper in een queen-size dan in ons eigen king-size bed!
We hadden een erg goede deal getroffen met de kamer, maar het ontbijt was niet inbegrepen. Omdat hotels tegenwoordig exorbitante prijzen rekenen voor een ontbijt (ook voor kleine smurfen die nagenoeg niks eten), besloten we dat we net zo goed buiten de deur konden gaan eten. Zodoende kwamen we voor het eerst in ons leven bij de IHOP terecht, wat afgekort is voor International House of Pancakes. Nu serveren ze daar meer dan pannenkoeken alleen en overigens ook op elk uur van de dag (of nacht), maar we hebben er een typisch ontbijtgerecht besteld: Rob eieren met spek en pannenkoeken, Alex kip met een korstje en fruit, en mama en Nova een omelet. Het smaakte voortreffelijk en we gingen met een goed gevulde buik richting Legoland (behalve de kinderen, want die hadden zoals voorspeld bijzonder weinig gegeten).
We wisten dat Legoland in een overdekt winkelcentrum lag, maar het bleek nog een klein beetje zoeken hoe het nu precies zat. Rond kwart voor 10 parkeerden we de auto bij Saks 5th Avenue en vonden de hoofdingang van de mall, zodat we niet in de kou hoefden te wachten. Het was helder en net boven nul, dus een beetje fris om een kwartier in de wind te blijven staan. Eenmaal binnen bleek het een superdeluxe winkelcentrum, met vestigingen van Gucci, Michael Kors en talloze andere grote modemerken. Niet echt een plaats waar je Legoland verwacht. Via de ene na de andere peperdure etalage kwamen we op de bovenste verdieping terecht, waar andere mensen al stonden te wachten. Klokslag 10 uur ging de poort open en jawel, we stonden in Legoland!
In de eerste hal werd uitgelegd hoe Lego-steentjes precies gemaakt worden en kregen alle kinderen een speciaal Lego-blok als aandenken. Daarna gingen de deuren open en kon het echte spelen beginnen! In een hoekje voor peuters en kleuters stond een grote bak met mega-Lego van rubber. Er stonden bovendien Duplo-dieren nagebouwd (een giraf en een olifant die we herkenden uit onze eigen collectie) en een glijbaan die er precies zo uitziet als die in onze verzameling thuis, maar dan in het groot. Op dit punt bleven Alex en Nova al meer dan een half uur spelen en we hadden verder nog niks gedaan! Tegenover de reuzen-Lego lag een attractie waar je in karretjes moest zitten die ronddraaiden en hoe harder je fietste, des te hoger vloog je. Nou ja, dat hoef je een paar Hollanders niet uit te leggen! Wij zaten meteen in de top en bleven daar de hele rit hangen. We zijn het fietsen nog niet verleerd, voor het geval iemand zich dat afvroeg!
Er was ontzettend veel te doen: een 4D film waar je twee keer water tegen je aan kreeg gegooid, een station om race-auto’s te bouwen en te testen, een enorm klimtoestel waar de reuzen-Legoblokken ook weer te vinden waren, een station met meisjes-Lego waar je ook karaoke kon doen, een plaats waar je met Duplo kon bouwen op bewegende platen, zodat je kon zien hoe stevig je bouwsel was, en er was een Efteling-achtige rit waar je met een laserpistool allerlei targets moest raken om punten te verdienen. Daar werd onderweg ook een foto gemaakt, die je daarna voor een relatief christelijk bedrag kon kopen (maar aangezien niemand van ons in de lens keek, was het niet zo’n interessant plaatje). De website adviseerde 2 tot 3 uur uit te trekken voor een bezoek, wij vertrokken na 4.5 uur en alleen omdat Nova doodop was. Ze viel al in slaap op weg naar de auto en was net een lappenpop, helemaal uitgeteld. We reden daarna het hartje van de stad in, naar Centennial Park dat speciaal gebouwd is voor de Zomerspelen van 1996. In het park ligt een leuke speeltuin waar de kinderen lekker geklauterd hebben. De middag vorderde inmiddels al flink en je kon voelen dat de temperatuur aan het zakken was. Ook de wind was vrij koel, dus we besloten om in de buurt van het hotel te eten. Rob had er een restaurant gezien dat interessant was, dus…
Om 17.00 stonden we voor de deur bij Himalayas, een Indiaas restaurant. Het dichtstbijzijnde Indiase restaurant ligt voor ons in Greenville, dus daar komen we vrijwel nooit. Helaas gingen ze pas op 17.30 open, dus zijn we even binnengewipt bij de nabijgelegen Costco. We hadden een vooruitziende blik en namen er een fles wijn mee, eentje met een schroefdop omdat we geen opener hadden meegenomen. Bij Himalayas binnen werden we snel herinnerd aan de Indiase restaurants in London, ietwat smoezelig maar fantastische en authentieke gerechten. We bestelden papadums, muligatawny soep, mango lassi, naan en peshwari naan, geit vindaloo, kip bhuna, raita en pilav rijst. Absoluut sensationeel! Het enige nadeel aan deze maaltijd was dat met name Nova zich afgrijselijk gedroeg aan tafel. De kinderen zaten elkaar constant in de haren en zorgden ervoor dat we sneller aten dan we van plan waren. Tot overmaat van ramp moesten we 4 keer om de rekening vragen, iets wat normaal gezien echt geen probleem is maar in dit geval bijzonder ongewenst. Al met al was het een heerlijk diner en het flesje wijn van de Costco kwam goed van pas om het wangedrag van de kinderen te kunnen relativeren.
Met alle lichten uit duurde het nog steeds een behoorlijke tijd voordat de kinderen in slaap vielen, Nova hield het dankzij haar middagdutje extra lang vol. Sterker nog, Rob was in het donker ook in slaap gevallen, om 9 uur ’s avonds! Ik heb de avond gebruikt om het verslag van het weekend alvast op te schrijven, maar helaas heb ik mijn notitieboek in de hotelkamer laten liggen en moet ik alles weer van voren af aan verzinnen. Mijn hersenen draaiden natuurlijk op volle toeren, dus in tegenstelling tot de overige gezinsleden was ik wel tot middernacht wakker. Op zondag sprong Nova om kwart voor 7 in ons bed… goodmorning sunshine!
Zondag beloofde een zeer mooie dag te worden, dus we pakten onze spullen in, checkten uit en gingen terug naar IHOP. We hadden de dag ervoor zoveel lekkere dingen op het menu gezien, dat we het nog wel een keertje wilden proberen. Voor de kinderen bestelden we deze keer EEN gerecht om samen te delen, pannenkoekjes met ei en spek (die ze voor het grootste gedeelte opaten, gelukkig), voor mij een stapel Nut and Grain pancakes en Rob nam nog eens de 2+2+2, zij het deze keer met roerei in plaats van sunny-side-up en worstjes in plaats van spek. Het was een heerlijk ontbijt en we vertrokken vervolgens naar de Atlanta Zoo. Deze dierentuin onderscheidt zich van anderen doordat ze panda’s hebben en heel bijzonder, panda babies! Zo’n 6 maanden geleden is mama panda bevallen van een tweeling en wie weet hoe panda’s in elkaar zitten, weet dat dat heel bijzonder is. Dankzij onze passen van de Greenville Zoo mochten we voor half geld naar binnen, ook mooi meegenomen!
De weersvoorspelling had het bij het rechte eind en het werd inderdaad een schitterende zondag. We hebben heerlijk door de dierentuin gewandeld en bijna alle dieren gezien. Degenen die ’s morgens nog binnen waren door te lage temperaturen, lieten zich later op de dag alsnog zien. De leeuwen kwamen net naar buiten toen we bij het verblijf stonden en het mannetje begon luid te brullen, een imposant geluid. Ook diverse primaten kwamen net buiten en onderzochten hun verblijf en het eten dat er door de verzorgers verstopt was. Bij de panda’s kregen we een uitgebreide blik op het speelse leven van de kleintjes, heel aandoenlijk. Een onverwachte bonus was de zwarte neushoorn, die ook een jong had. De moeder verstopte zich al snel, maar het jong sprong en rende dat het een lieve lust was. Wellicht aangemoedigd door het luide schateren van Alex en Nova bleef het kleine ding heen en weer roetsjen, een vrolijk gezicht. Naast ons stonden mensen uit Colorado die speciaal voor het neushoornjong en de panda’s naar deze dierentuin waren gekomen. Dan is een autorit van 3 uur ineens zo erg nog niet.
Het was al weer half vier toen we eindelijk naar huis gingen; Nova ging binnen twee tellen knock-out in de auto. Het was verder een rustige rit naar huis en het mooie was dat we het ’s avonds op ons gemak konden doen, want de maandag was immers een vrije dag. Ondanks haar middagdut ging Nova tegelijk met Alex naar bed en liet zich verder niet meer horen. Het vele wandelen in de dierentuin, in combinatie met spelen in de speeltuin ter plaatse had haar blijkbaar toch behoorlijk uitgeput. Dit moesten we maandag bekopen met wederom een vroege morgen… maar ter compensatie werd het een lente-achtige dag met temperaturen die piekten op 20 graden! Een prima dag om het springkasteel weer tevoorschijn te halen!
Over het algemeen kunnen we zeggen dat Nova de kleine schaduw van Alex is. In alles doet ze hem na! Maar een enkele keer zijn de rollen omgedraaid. Alex is aangestoken door het dans-enthousiasme van Nova en wil ook graag op les. Zodoende stonden we vanmiddag voor de deur van de dansstudio van Nova’s dansjuf voor een proefles. En ik was heel benieuwd wat het zou worden!
Nova was natuurlijk mee en herkende de juf direct, dus de eerste vraag was of Nova met dezelfde les kon meedraaien. Ik vermoedde dat ze er weinig begrip voor zou hebben als ze moest wachten terwijl Alex lekker bezig was en aangezien de les een uur duurt, is het ook wel lang wachten voor een peuter. Gelukkig was het geen enkel probleem en mocht ze deelnemen. Dat kwam goed uit, want ze had haar nieuwe balletjurk en haar dansschoentjes al de hele dag aan.
Juf Lauren begon stipt aan de les en het was al snel duidelijk dat Alex het erg leuk vond. Samen met Nova luisterde hij aandachtig en volgde de aanwijzingen prima op! Menigmaal heb ik hem breeduit zien lachen. Ik heb het hele uur foto’s en filmpjes gemaakt want het was echt genieten en lachen om die twee! Helaas moesten de ouders buiten de ruimte wachten en kon ik alleen door een raampje, waar ook nog eens luxaflex voor hingen, kijken, dus dat maakt de kwaliteit van de foto’s een beetje minder. Maar hopelijk spreken de beelden boekdelen en snap je waarschijnlijk wel dat hij volgende week dinsdag weer terug in de dansstudio is!
Vandaag hebben we even geprofiteerd van het mooie weer. Gisteren was het warm maar nat en morgen duikt de temperatuur weer omlaag en krijgen we misschien (natte) sneeuw, dus dan komen we waarschijnlijk ook niet buiten. Vanmiddag was het goed weer voor een projectje dat ik al een tijdje wilde doen: scheerschuim spelen.
Het idee is heel simpel: spuit een berg scheerschuim op een tafel en laat de kids hun gang gaan. Zo gezegd, zo gedaan en wat een verrassing: ze vonden het prachtig. Het schuim was zo lekker zacht, het rook lekker en je kon er van alles mee maken. Het is een idee dat ik op de school van Nova geleerd heb. Blijkbaar doen juffen dit vaak aan het eind van de dag omdat het de tafels zo fijn schoonmaakt. En ik moet zeggen, de tafel van Alex en Nova die ik voor deze activiteit gebruikt heb, is er mooi van opgeknapt!
Zoals te verwachten was, werd het een grote bende en kon ik de kinderen amper terugvinden onder de zeep, maar ze hebben er lol in gehad en dat is het belangrijkste. Voor de kosten hoef je het niet te laten, het heeft ongeveer 50 dollarcent gekost. Maar het vergt wel enige inspanning met opruimen…. kleertjes uit, tafel afsoppen en kinderen in bad, want het schuim zat tot in hun haren!
He, he, eindelijk is het dan zover! Het verjaardagscadeau dat Alex van papa en mama en opa en oma Eindhoven heeft gehad, mag uit de doos gehaald worden. Het is een opblaasbaar springkasteel voor in de tuin en het weer werkte afgelopen week (niet geheel onverwacht) absoluut niet mee. Eerst recordbrekende vrieskou, daarna een natte moesson, maar vandaag liet de zon zich zien en werd het lekker 15 graden. Na wat boodschappen hier en daar was het achter in de tuin lekker genoeg om de kinderen hun gang te laten gaan.
We waren benieuwd hoe lang het zou duren voor de hele constructie springklaar was en heel verrassend valt het reuze mee! In minder dan 2 minuten is het hele gevaarte opgeblazen en klaar voor twee zeer ongeduldige kinderen. Bekijk het filmpje eens en zeg dan zelf: is dat geen GEWELDIG verjaardagscadeau?
De verjaardag van Alex was natuurlijk afgelopen maandag, maar het bijbehorende kinderfeestje was pas vandaag. We hebben de dagen en nachten afgeteld tot we naar Pump It Up mochten, maar eindelijk was het dan zover! Vol verwachting gingen we rond 8.50 op pad.
En weet je nog dat het zo berekoud was van de week? Vandaag is het 17 graden, maar we werden even na vijven vanmorgen al gewekt door luid onweer. Het knalde om ons heen en de regen sloeg tegen de ramen, dus niet veel later kwamen de kinderen allebei in bed gekropen. Nova wilde nog wel verder slapen, maar Alex wist wat voor een belangrijke dag het was en was veel te opgewonden om zijn ogen weer te sluiten. Het was dus geen enkel probleem om op tijd bij Pump It Up te zijn.
Het was ongelooflijk mistig op de weg en je zag bijna geen hand voor ogen. Veel gasten moesten flink beroep doen op de GPS om Pump It Up te vinden; sommigen zijn er wel drie keer voorbij gereden voordat ze het bord zagen staan en dat terwijl ze wisten waar het was! Enkele laatkomers hebben onderweg 20 minuten naast de weg gestaan om te wachten tot een hoosbui voorbij was. Kortom, geen lekker weer, maar een perfecte dag voor een verjaardagsfeestje. Hebben de kinderen ondanks het noodweer toch iets te doen! Eenmaal bij Pump It Up rammelde de telefoon met een dringend nieuwsbericht: bijna heel South Carolina valt onder een ‘tornado watch’. Welja, dat kan er ook nog wel bij!
Maar goed, wij hadden het veel te druk met de ‘tornado’ binnenshuis. Na een korte instructievideo over wat wel en niet mag tijdens het springen op de springkastelen werden de kinderen losgelaten in de speelruimte. Het was goed te merken dat alle kinderen na het vele binnenzitten deze week helemaal los gingen. Er hing een prima sfeertje tussen alle ouders en we hadden het geluk dat ondanks het vreselijke weer en het griepseizoen toch bijna iedereen gekomen was.
Na 5 kwartier lekker springen was het tijd voor pizza, taart en cadeaus. De taart was wederom verzorgd door Ms. Crystal, een juffrouw van de school van onze buurjongen. Zij had een heerlijke monster truck-taart gemaakt die er heel goed uitzag en nog beter smaakte. Daarna was het tijd voor cadeaus… en wat voor cadeaus! De vriendjes van Alex hadden hun papa’s en mama’s diep in de buidel laten tasten. Vriendinnetje Charley, nog van toen Alex naar het kinderdagverblijf ging, was er ook en de vriendschap was nog lang niet over. Voordat ze naar huis ging, vroeg ze nog of Alex een keertje mocht komen logeren. Een heel lief meisje!
En voordat je het weet, is het feest alweer voorbij. Door de kletterende regen keerden we huiswaarts, Alex zeer tevreden en Nova binnen enkele tellen in dromenland. De zeer vroege morgen (en late bedtijd gisteravond) waren haar halverwege het feestje al opgebroken en eenmaal in de auto was de slaap niet meer te houden. Alex heeft de rest van de middag heerlijk gespeeld met zijn nieuwe aanwinsten, waaronder een piratenschip, een bouwset om forten mee te maken, een monster truck van Lego en een racebaan van Hotwheels. Wat een verwennerij, he?
Wat kan het soms snel veranderen. In de week van kerst zaten we met 26 graden in de dierentuin een ijsje te eten, vandaag zijn er kouderecords gebroken en is het bibberen geblazen bij temperaturen ver onder nul en gevoelstemperaturen die nog een stuk daaronder liggen.
In South Carolina mogen we niet eens mopperen met -13 graden, elders in het land is het nog vele malen kouder en ronduit levensgevaarlijk om de straat op te gaan. Ik zie op nieuwssite http://www.nu.nl regelmatig berichtjes staan over de kou in de VS en ik kan me voorstellen dat je denkt, pfff… nou weten we het wel hoor! Maar als je hier niet woont, is het waarschijnlijk moeilijk om je voor te stellen hoe extreem het weer hier kan zijn. In Illinois was het vandaag kouder dan op de Zuidpool. In Canada waren de auto’s aan de straat vastgevroren. Het regent indrukwekkende foto’s van bevroren objecten. Waar wij wonen is het ook nog een zo dat extreme kou zo zeldzaam is dat men er simpelweg niet op voorbereid is. In staten als Minnesota, dat tegen Canada aan ligt, kan men veel beter met sneeuw en kou overweg, maar zelfs daar lag het openbare leven volledig plat door deze zogeheten ‘polar vortex’.
Vanmorgen vloog om kwart over zes onze stroom eruit en je wilt niet weten hoe snel de temperatuur in huis zakte. Tegen 8 uur was het nog 13 graden binnen. Rob is gaan werken en ik ben met de kinderen naar de McDonald’s gevlucht, waar het warm was, ik een kop koffie kon drinken en de kinderen konden spelen. De scholen waren vanmorgen gesloten vanwege de kou. Toen we later thuis kwamen (en de stroom het gelukkig weer deed), zag ik dat in de zandbak in een nacht tijd 5 cm ijs was ontstaan! We klappertanden nog eventjes door want ook komende nacht wordt het weer flink koud. Daarna zou het stilletjes aan beter moeten worden. Dat hopen we dan maar!
Weet je nog, pas geleden, toen ik zo’n lief klein baby’tje in mijn armen had? Een piepklein jongetje, 3104 gram en 50 cm lang, een heel tevreden kindje, altijd vrolijk en ondernemend maar een beroerde slaper, luisterend naar de naam Alexander (omdat dat de enige naam was waar we het over eens konden worden). Welnu, dat kleine mopje is vandaag 5 jaar geworden!
Wat zeg je? Ja, natuurlijk is hij nog altijd lief, tevreden en ondernemend! Maar dat piepkleine, dat is echt wel voorbij. Zelfs in het afgelopen jaar is zijn snoet een heleboel wijzer geworden, vooral sinds het schooljaar begonnen is. Er is een flink eind bijgegroeid en vooral binnenin het koppie is veel gebeurd. We staan er dagelijks van te kijken hoe hij de wereld beleeft en benoemt. Op een leuke manier natuurlijk, want anders hadden we geen Peuterpraat op de blog!
Alex mocht vandaag trakteren op school en toen hij vanmorgen uit bed kwam, wist hij het meteen: ik ben jarig! Met keurige dankbetuigingen nam hij zijn cadeau in ontvangst (“thank you mom and dad for the best present ever!”), een tijdelijk cadeau want zijn echte cadeau ligt nog in de garage. Zijn echte cadeau is namelijk een heel erg cool springkasteel voor in de tuin, maar uitgerekend nu worden we geteisterd door ijskoud winterweer. Voor de zekerheid hadden we dus nog een racebaan gekocht, zodat hij ook iets te spelen had voor binnen indien het weer niet zou meewerken vandaag.
Wie een kaart heeft gestuurd of op een andere manier felicitaties heeft gestuurd, hartelijk dank daarvoor. Voor een jongen van 5 is jarig zijn heel erg belangrijk, hij geniet ervan en vindt het heerlijk om in het middelpunt te staan vandaag. Dank aan eenieder die eraan heeft meegeholpen hem heel speciaal te laten voelen!
Gisteren was het Oudjaar en de kinderen waren er stellig van overtuigd dat ze tot het vuurwerk zouden opblijven. Vooral Alex, want die snapt een heel klein beetje wat tijd is en welke vormen het allemaal heeft, maar hij begrijpt vooral dat na december januari weer begint. En nog belangrijker, dat zijn verjaardag op 6 januari is! ’s Middags is hij zelfs 5 minuten op zijn bed gaan liggen, waarna hij naar beneden kwam en zei: “Mama, ik heb een klein slaapje gedaan dus nu kan ik heel lang wakker blijven.”
We zijn ’s middags met de kinderen naar de speeltuin geweest en hebben hen daar laten spelen en fietsen, dus flink moe gemaakt. Na een late maar heerlijke lunch bij de Copper River Grill viel Nova in slaap in de auto en bleef maar liefst meer dan 3 uren slapen. Tegen de tijd dat ze wakker werd, had ik een buffetje klaargezet in de keuken en poffertjes gebakken. Met een bakje vol lekkere hapjes zaten zij en Alex op de bank naar Transformers te kijken, een spannende film over robots die auto’s kunnen worden.
Toen de film om 21.00 afgelopen was, zijn we naar buiten gegaan om sterretjes af te steken. En net zoals voorgaande gelegenheden (vorig Oudjaar en afgelopen 4 juli) hadden we de nodige moeite om de zaak aan het branden te krijgen. De aansteker was zo goed als leeg, we hebben geen lucifers en met behulp van een theelichtje dat we nog net aan het branden kregen, hebben we met veel moeite de sterretjes afgestoken. Voor papa werd het een principekwestie, de kinderen waren de kou al snel moe en wilden terug naar binnen.
We waren net op tijd voor het begin van de volgende film: De Hobbit. Alex hield het nog eventjes vol maar tegen tien uur ‘deed hij net alsof hij ging slapen’. Natuurlijk duurde het niet lang of de kleine man was in dromenland. Met de lange dut van Nova eerder op de dag, was het een verrassing dat ze om 11 uur ook in slaap sukkelde. We hadden zeker gedacht dat ze het tot middernacht zou redden! Ook voor papa werd het moeilijk om klokslag 12 te halen, dus toen de vuurpijlen op de eerste tellen van het nieuwe jaar de lucht in gingen, hebben we elkaar een goed Nieuwjaar gewenst en was het simpelweg bedtijd voor iedereen!
Peperazzi Blog 