Peperazzi Blog

Internationaal Festival/Denver Downs

Het is weer herfst en dus is het feest: tientallen activiteiten, overal waar je komt. Alles is leuk en vrolijk, er zijn appels en pompoenen, er zijn festivals en farms om te bezoeken. Het weer koelt langzaam iets af, we halen weliswaar de 30 graden nog, maar de luchtvochtigheid is een eind gezakt, in de ochtend is het zelfs wat koeltjes met een graad of 15, 16 en na een uur of 17:00 is het ’s middags echt heerlijk buiten. Dat was niet zo lang geleden nog wel anders!

30003492911_04f2a07c41_k Afgelopen weekend hebben we daar geweldig van geprofiteerd met het International Festival in Spartanburg, dat jaarlijks door de stad georganiseerd wordt. Vorig jaar was het in het water gevallen doordat er dat weekend een orkaan aan land kwam, maar dit jaar was het fabelachtig weer dat goed paste bij het gastland Mexico. Het was zodoende een vrolijke boel met veel leuke acitiviteiten voor de kids: een sombrero knutselen, een piñata leegroven, plaktatoeages op de arm, opplak-snorren onder de neus, maracas bouwen en een zwaan knippen. Voor Nova was er veel te zien op het podium, waar dansen uit diverse culturen werden opgevoerd. Zij wilde niks liever dan daar blijven zitten kijken, terwijl Alex met zijn ‘paspoort’ de vele stands van verschillende landen afschuimde om daar stempels te scoren (zogenaamd visa stempels). Toen we ’s middags thuis kwamen, waren we zelfs enigszins verbrand, dus we wisten dat we voor zondag de zonnebrand niet mochten vergeten. In het filmpje zie je Alex bij de piñata en verder een aantal dansen op het podium. Rob heeft van de Azteekse dans een hele brok gefilmd.

Zondag stond een ander herfstritueel op het programma, namelijk het jaarlijkse bezoek aan Denver Downs Farms in Anderson. Wat een geweldig leuke ‘boerderij’ is dit, agrarisch entertainment van het hoogste niveau. Uren en uren kun je hier spelen en de kinderen waren diep teleurgesteld toen we rond 17:00 weer naar huis gingen. Het moest wel, want we moesten nog eten en de kids moesten dringend in bad, want ze waren zo ongelooflijk vies geworden! De gloednieuwe lichtroze legging die Nova ’s morgens had aangetrokken, kon direct de vuilnisbak in of op de stapel met oude kleren, die krijg ik nooit meer schoon. Maar ze hebben wel een fantastische dag gehad en ik vertel iedereen met jonge kinderen dat ze zeker een bezoek aan deze boer moeten brengen. Wat een feest is het hier!

Filmpjes!

Toen ik op mijn geheugenkaart keek, zag ik nog een filmpje van enkele weekenden geleden toen Alex helemaal geobsedeerd was door Pokémon. Hij vindt het nog steeds geweldig, maar kan dezer dagen ook nog aan andere dingen denken dan alleen maar Pokémon vangen. In dit filmpje zijn we op zaterdagmorgen aan de wandel op de Cottonwood Trail en op zondag in Cleveland Park. Op die laatste lokatie hebben we ook de eenden gevoerd en dat laatste is op beeld vastgelegd (van een kind die urenlang naar een beeldscherm staart om virtuele beestjes te vangen, kun je niet zo veel leuke filmpjes maken).

Vanavond heeft Nova ook nog even haar karate-skills geoefend. De kids hebben allebei een rode streep verdiend die hen komende maandag verzekert van een gloednieuwe band en wel een witte met zwarte streep voor Nova en een camo met zwarte streep voor Alex. Hiermee zijn ze aan het eind van het kleurenspectrum gekomen en moeten ze nu ofwel vroegtijdig doorstromen naar de volgende band ofwel tot ze de juiste leeftijd bereiken hun huidige band behouden. We zijn benieuwd wat het wordt.

Lappenmand

Deze week breng ik voornamelijk op de bank door, want afgelopen dinsdag ben ik onder het mes geweest. Ongeveer 5 weken geleden bleek bij een routine-onderzoek dat ik een flinke cyste had en een MRI scan was nodig om beter te bekijken om wat voor cyste het precies ging. Er waren een aantal mogelijkheden en afhankelijk van de uitkomst van de MRI waren er verschillende opties. We konden wachten en een aantal echo’s laten doen om te bepalen of het een snelgroeiende cyste was, we konden niets doen en wachten, of de cyste operatief laten verwijderen. De gynaecoloog waarschuwde wel dat als de cyste zich draaide of barstte dat zeer vervelende gevolgen kon hebben. Na de MRI besloten we zodoende om de operatie te laten uitvoeren.

Afgelopen dinsdag was het dan zover. De kinderen mochten de avond van tevoren noodgedwongen naar hun eerste sleep-over, een logeerpartij bij vriendinnetjes Ellie en Shayla, waar ze tegelijk heel veel zin in hadden maar zich toch ook wel zorgen over maakten. De moeder van Ellie en Shayla geeft haar dochters thuis les en ze had het zo gepland dat ze dinsdag wetenschappelijke experimenten gingen doen. Daar zijn onze kinderen wel voor te porren en zodoende hadden ze uiteindelijk een geweldige dag.

Wij waren om 5:20 onderweg naar het ziekenhuis dat tegen Greenville aanligt en geloof het of niet, maar om 5:45 stonden we in de file! Wegens wegwerkzaamheden waren 2 rijbanen afgesloten en was het een puinhoop op de snelweg. Gelukkig waren we uiteindelijk maar 5 minuten te laat in het ziekenhuis, want het is al genoeg stress zonder dat je te laat komt. De vrijdag ervoor waren we al geweest om wat bloed af te laten nemen voor tests, dus dat scheelde en gaf ons wat speling. Eenmaal in het ziekenhuis was het in een mooie ziekenhuisjurk in een bed, infuus aanleggen, met de verpleging en anesthesie en tenslotte mijn eigen arts over de procedure praten en uiteindelijk volgens planning de operatiezaal in. Binnen enkele seconden was ik volledig onder narcose en toen ik mijn ogen weer open deed was er anderhalf uur voorbij en was ik, drie incisies rijker, terug in de verkoeverkamer. Niks gemerkt uiteraard. Rob had al met mijn dokter gesproken en wist dat het allemaal goed was verlopen.

Nadat de narcose en eerste misselijkheid begonnen te verdwijnen, mocht ik weer met Rob mee naar huis. Daar aangekomen ben ik op de bank gaan liggen en heb van de rest van de dag bijzonder weinig meegekregen. Bijna de hele dag geslapen! Rob had mijn pijnstillers bij de apotheek opgehaald, een enorme hoeveelheid opiaten die ik mooi niet gebruik. Je wordt er veel te suf van, vind ik. Mijn buik doet eerlijk gezegd behoorlijk zeer en vooral de eerste twee dagen was het even flink afzien. Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter, hoewel het nog een paar dagen zal duren voordat ik weer kan autorijden. De kinderen zijn daardoor de afgelopen dagen naar de naschoolse opvang gegaan bij de karateschool, die hen bij hun school komt ophalen en hen helpt met huiswerk. Ook hiervoor hadden de kinderen enige schrik, maar het blijkt dat ze het helemaal fantastisch vinden. Sterker nog, als ik volgende week voldoende aangesterkt ben, zullen ze het waarschijnlijk jammer vinden dat mama ze weer gewoon uit school komt halen…

Pokémon Go

29170732923_521b29cb99_z — Alex op pad met mama’s telefoon. Het is overigens verrassend hoeveel andere Pokémon-jagers je onderweg tegenkomt!

Toen Pokémon Go een tijdje geleden uitkwam, hield ik mijn hart vast. Het was typisch zo’n spel waar Alex helemaal hotel de botel van kan raken dus ik zag de bui al hangen. Maar wonder boven wonder bleven we Pokémon Go vrij en het leven ging door…. totdat we op een vrijdagmiddag een keer een playdate hadden met vriendjes bij de lokale Chick-Fil-A. Daar zat een moeder (!) het spel te spelen in de speelruimte van dit restaurant en opeens kwam Alex bij me staan. Met een wilde blik in zijn ogen vertelde hij me dat we dit spel ‘moesten hebben’ en of we het direct konden downloaden. Ik probeerde hem nog van gedachten te veranderen door te zeggen dat we het er later op de dag met papa over zouden hebben in de hoop dat hij het dan weer vergeten zou zijn. Maar nee, Alex was vastbesloten en vroeg het direct aan papa zodra hij hem zag. En zo gebeurde het: toch Pokémon Go op de telefoon en Alex die er als een kleine zombie mee rondliep.

De afgelopen weekenden zijn we alle parken in de buurt afgeweest om te zorgen dat Alex Poké-balls en Poké-stops kan vinden, hoewel hij de Poké-gyms nog een beetje eng vindt. In het begin moest je hem echt bij de schouder vasthouden zodat hij niet overal zomaar binnenliep, als een zot achter het kompas op de telefoon aan op jacht naar het volgende monster. Inmiddels is dat wel iets verbeterd. De gekste termen vliegen om je oren en hij denkt dat ik alles begrijp. Niks is minder waar, ik snap er helemaal niks van. Maar wat ik wel kan waarderen is dat we eindelijk eens met de kinderen ergens een stukje kunnen wandelen zodat dat er direct een groot protest volgt. Wat dat betreft… dank je wel, Pokémon!

Kickuh!

De kinderen doen inmiddels een vol jaar aan karate en in die tijd hebben ze flink wat geleerd. Ze zijn nog ongeveer anderehalve maand verwijderd van hun zwarte streep (op hun respectievelijk witte en camo band) en daarna gaan ze allebei een klas omhoog. Nova was gisteravond nog wat aan het oefenen en dat kun je op het filmpje zien.

Peuterpraat #47

28263977574_6ec143de69_z De zomer is dit jaar bijzonder heet en inmiddels ook erg klef. Het is nog elke dag in de 30 graden en er is geen mens op straat te vinden. De herfst lonkt, advertenties voor het appel- en pompoenenseizoen dat over niet al te lange tijd begint, duiken hier en daar al op. Wij kunnen niet wachten op de herfst, de leukste periode van het jaar. Tot die tijd doen we het nog even met een peuterpraat:

Alex wil iets met waterverf doen.
“Mom, can you print, like, a picture of a farm animal, and then I will drop some paint on it and let the paint do its thing. And then I’ll let it dry and put a second layer on the top.”

Nova:
“Girls are the prettiest, because boys are stinky.”

Mama leest een boek dat ‘Dad is fat’ heet. Nova leest de titel:
“Dad is fat.” Ze kijkt naar papa die naast haar ligt.
“You’re fat too, dad!”
Ze klopt hem op zijn buik.
“Well, a little bit!”

Alex wil bij karate niet meedoen met dodgeball (trefbal). Gevraagd waarom is het antwoord:
“Because somebody always shoves their butt in my face and then I get hit!”

Alex heeft tijdens het Cinco de Mayo festival het woord Mexico op zijn wang laten schilderen. De volgende dag MOET het van hem blijven zitten. ’s Avonds wast hij de resten er dan toch vanaf.
“It still looked pretty but it also spoils my beautiful face.”

Alex en papa zijn het grote gevecht tussen Darth Vader en Luke Skywalker in The Empire Strikes Back aan het naspelen. Alex is Luke en papa is Darth.
Darth: “Come to the Dark side”
Luke: “No, I will not!”
Darth: “I am your father”
Luke: “No, you’re not!”
Darth: “You kissed your sister”
Luke: “No, she kissed me!”

Als we uitstappen bij McDonald’s zien de kinderen een convertible parkeren.
Nova: “Look, it’s a car without a hat!”
Alex: “It’s not a hat. It’s a lid.”

Alex bouwt met lego. Hij vraagt Nova om hem te helpen met blokjes aangeven. Nova sputtert:
“I don’t have one hundred hands!”

Nova staat te dansen en zingt:
I shake my butt, I shake my butt”. Ze lacht hysterisch om zichzelf. Alex:
“Nova, it’s not funny.” Nova, doodnuchter:
“I think it is.”

We schudden chips in een kom voor opa. Er zit aardig wat in. Alex:
“I will share with opa. I don’t mind sharing.”
Nova heeft andere ideeen. Ze pakt zelf een kommetje en zegt:
“I do! I’m not sharing. Opa can have his own bowl but this is mine!”

Alex legt e.e.a. aan oma uit.
“I have a girlfriend. Her name is Yuleimy. She asked me, I didn’t ask her. I’m very popular with the girls.”

Mama is naar een baby shower geweest. Alex vindt het maar raar.
“So, at a baby shower, it rains babies?”

Nova werkt in een boek over leren schrijven. Als ze een keer een foutje maakt en mama wijst haar daarop, zegt ze:
“That was not my fault. That was my brain’s fault. She was not paying attention.”

Nova weet waarom ze iets verkeerd heeft:
“My brain isn’t working right, I put in the wrong batteries.”

Nova is het er niet mee eens dat ze ’s morgens is wakker gemaakt.
“I was not done sleeping yet!” zegt ze met een boos gezicht.

Van het telefoon/internetbedrijf zijn ze flink in de tuin aan het graven om glasvezelkabel aan te leggen. Onze voortuin is een onbeschrijflijke puinhoop met vier enorme gaten erin en overal bergen zand. Alex en Nova bespreken het:
“We must be special since we have four holes in our yard and the others have only two.”
“I guess we are a hole-y family!”

We kijken naar een webstream van de Olympische Spelen. Het duurt Nova een beetje te lang.
“When is this going to be done?!”
Alex roept vanuit de andere kamer:
“It takes 17 DAYS, Nova!”

Nova kijkt naar het Chinese team dat een gymnastische oefening doet op de Olympische turnmat.
“Are you sure they are grown-ups?”

Nova is gevallen en heeft haar elleboog flink geschaafd. Na een tijdje merkt ze op:
“Blood is just like ketchup except you don’t eat it.”

Onderweg breekt plots een wolkbreuk los en al even plotseling houdt de regen weer op. Nova:
“It seems to me somebody in the clouds has the ability to turn the rain on and off.”

Een lange, lange zomer

Opa en oma zijn inmiddels al weer een maand thuis en ik vraag me steeds af waar ik over kan schrijven op de blog. Het is hartje zomer en het is heet, heet, heet. Zelfs voor een zomer in South Carolina is het heet! Elke dag temperaturen achterin de 30 graden en de 30 halen we al rond 9 uur ’s morgens. De hitte duurt tot laat in de avond en zelfs als de duisternis invalt is het nog steeds een graad of 30. De gevoelstemperaturen liggen rond of boven de 40 graden, dus wat doe je dan nog? Het zwembad is een van de weinige opties die overblijven. Tijdens het zwembadseizoen hebben we af en toe filmpjes geschoten en die heb ik nu allemaal achter elkaar geplakt voor wat visuele verkoeling. Fijn zo’n zomer, maar nu mogen er weer een paar graadjes vanaf!

Zomervakantie

Het zit er al weer op. De afgelopen vijf weken zijn opa en oma bij ons op bezoek geweest en op de een of andere manier is onze tijd samen alweer om. Vanmorgen hebben we opa en oma naar het vliegveld gebracht en nu is het stiller in huis. Een heel jaar kijken we er naar uit en plotseling is het voorbij. Dat kan maar één ding betekenen: het was een geweldige tijd samen en de tijd is omgevlogen.

Zoals gebruikelijk hebben we samen verschrikkelijk veel ondernomen. Korte trips, maar ook een langere reis die ons naar Charleston, Savannah en Jekyll Island heeft gebracht. Een weekend in de bergen van Asheville. Allemaal leuk, steeds weer goed weer, iedereen blij. Geen wonder dat de tijd zo snel om is gegaan.

img_5842_27576027796_o De timing van het bezoek was heel goed: in Nederland is het een bijzonder slechte juni-maand geweest. Hier is het daarentegen alleen maar zonnig en warm geweest, en tijdens de hele vakantie hebben we welgeteld één dag regen gehad, toen tropische depressie Colin eventjes roet in het eten gooide tijdens onze dag in Charleston. De kinderen hebben op Jekyll Island kennisgemaakt met het strand, daar waren ze nog nooit eerder geweest. Ik denk dat we rustig kunnen stellen dat het een groot succes was. Het was op de meeste dagen zo warm dat er ’s middags weinig beters te doen was dan naar het zwembad gaan. Iedereen is daardoor vreselijk bruin geworden! In de namiddag was er vaak een karateles waar opa en oma konden zien hoe goed onze kinderen daarin al zijn. En samen hebben we ook steeds gezellig getafeld.

Het zal weer even wennen zijn aan een leven met z’n vieren. De kinderen snappen niet waarom opa en oma niet gewoon hier blijven wonen. Er is toch plaats genoeg? Maar dat is nog moeilijk te begrijpen. Daarom beginnen we vandaag maar gewoon aan het aftellen naar volgend jaar. Het duurt nog lang, maar de eerste dag is al weer voor een deel voorbij. Voor we het weten, zijn ze weer terug bij ons!

Build A Bear

In de USA is Build-A-Bear een begrip, maar ik denk dat het buiten dit land niet bekend is. We waren er tot voor kort nooit geweest hoewel we wel wisten wat het was, maar om de een of andere reden waren we er nooit binnen geweest. Nova heeft onlangs enkele filmpjes op YouTube gezien van een meisje dat bij Build-A-Bear binnen was en daar een beer heeft gemaakt en sindsdien wilde ze er dolgraag naar toe. En papa… tja… die kon daar moeilijk nee tegen zeggen. 🙂

Dus toen Rob laatst een keer vrij had op een vrijdag zijn we naar Greenville gegaan en, na een bezoek aan de dierentuin, zijn we het overdekte winkelcentrum binnengegaan waar de Build-A-Bear Workshop zit. Hier zoek je een beer of ander beest uit dat je vervolgens geheel naar eigen wens kunt vullen en aankleden. De kinderen hadden op YouTube prinsesseberen gezien dus ze wisten al direct wat ze wilden hebben: een Rapunzel voor Nova en Alex wilde Ariel. Deze beren waren nu in de ‘aanbieding’ voor slechts 50 dollar per stuk in plaats van de reguliere 80. Maar eerlijk gezegd, als je een willekeurige andere beer pakt en daar kleertjes bij koopt, schoenen bij doet, een liedje erin stopt en wat je verder nog allemaal kunt toevoegen, haal je die 50 dollar ook royaal.

Het idee is dat je een lege beer koopt die je vervolgens opvult naar eigen wens. Je stopt er een hart in en je kunt er een geur in doen (Alex had suikerspin, Nova had aardbei) die het 3 tot 5 jaar volhoudt. Als de beer gevuld en dichtgemaakt is, mag je een outfit uitzoeken of in ons geval de bijbehorende prinsessenjurk aantrekken. Daarna is het tijd voor een geboortecertificaat: Alex heeft zijn beer ‘special Ariel’ genoemd en Nova heeft haar Rapunzel omgedoopt tot ‘Nova’. Sommige Build-A-Bear Workshops zijn nog wat uitgebreider en dan kun je de beer ook nog in bad stoppen. Onze kinderen waren helemaal ondersteboven van hun ervaring bij Build-A-Bear en zijn overtuigd dat ze hun volgende verjaardag hier willen vieren. Dat duurt gelukkig nog een hele tijd!

Wat een kermis

De zweefmolen was vroeger ook een favoriet van mama.

Afgelopen weekend stond er een kermis naast de bibliotheek en dat waren we eerlijk gezegd vergeten, ware het niet dat we het toevallig zagen toen we onze boeken gingen omwisselen. Alex was een aantal dagen aan het modderen geweest met koorts en weinig eetlust, dus toen hij zich zondag eindelijk weer wat beter voelde, was de kermis een leuk idee. Het was overigens schitterend lenteweer, een strakke blauwe lucht en in de twintig graden dus beter kon het echt niet zijn.

We kochten voor de kinderen elk een ‘stempel’, voor twintig dollar kunnen ze dan net zo veel ritjes maken in welke toestellen dan ook. En aangezien het goedkoopste ritje al 3 tickets kost, is het een snelle conclusie om voor de stempel te gaan. We waren hier twee jaar geleden voor het laatst geweest en toen was Nova bijna voor alles nog te klein, maar dat was deze keer wel anders. Samen met Alex is ze overal in geweest! En ze heeft meer lef dan haar grote broer, want waar Alex hem af en toe flink zit te knijpen, lacht Nova zich een breuk en wil ze het liefst nog een beetje wilder en gekker. Alex wilde maar één keer in het achtbaantje en de Jimmy, daarna had hij het al gezien. De boot liet hij al helemaal aan zich passeren. Papa is met de kindjes in het reuzenrad geweest, daar mochten ze alleen in met een begeleider erbij omdat ze anders te klein waren. Nova zwaaide enthousiast naar beneden, Alex hield zich heel stil. Maar goed, hij heeft het toch maar mooi gedaan.

Er waren ook veel ritjes waar het vooral om ronddraaien ging: auto’s, motors, boten, bijen, een draaimolen en een zweefmolen. Daar zijn ze ontelbare keren ingeweest. En dan nog de Frog Hopper, dat was ook een groot succes, hoewel Alex daar de eerste keer ook een beetje pips uitstapte. Drie uur lang zijn ze van ritje naar ritje gerend, toen was de koek op, de ananassmoothie leeg en mama danig verbrand, zodat het tijd was om naar huis te gaan. Altijd een bijzondere ervaring, die kermis, al is het maar om het personeel en de andere bezoekers te bekijken.