Biltmore…again

Een paar weken geleden kregen we weer eens een aanbieding voor goedkope(re) seizoenspassen voor Biltmore. Rob heeft daar gebruik van gemaakt, want het was al weer anderhalf jaar geleden dat we er voor het laatst geweest waren. Op dat moment was net begonnen met de bouw van een nieuw hotel en we waren ook wel benieuwd hoe dat er inmiddels uit zag. Biltmore blijft voor ons een geliefde bestemming en het is er mooi in alle seizoenen. Daarnaast is een abonnement zijn geld zeker waard, aangezien het minder kost dan de prijs van twee entreekaartjes. Bij je tweede bezoek maak je dus al ‘winst’.

Bloemenpracht op Biltmore.
Bloemenpracht op Biltmore.

Op dit moment is Biltmore Blooms in volle gang, het jaarlijkse lentefestival met een bonte pracht aan lentebloemen. De narcissen waren net zo’n beetje uitgebloeid maar daar stond tegenover dat je over de tulpen struikelde. Een indrukwekkend, kleurig tapijt van bloemen in de tuinen die het dichtst bij Amerika’s grootste huis liggen. We waren niet de enigen die kwamen kijken: het was een drukke dag op Biltmore, wat te verwachten was op een zonnige lentedag tijdens het populaire bloemenfestival.

Er stond een koele bries waardoor het kouder was dan het eruit zag en zelfs met een fleece jasje was het vooral in de morgen aan de frisse kant. Nova bibberde van de kou waardoor we uiteindelijk maar een trui voor haar hebben gekocht. Dat was een stuk beter en ze vond het een geweldige trui, wat maar goed was ook want ik geloof niet dat we al eerder 40 dollar hebben betaald voor een stuk kinderkleding.

Er was weer het nodige veranderd sinds ons laatste bezoek: het hotel was inmiddels af, er waren weer veel parkeerplaatsen bijgekomen, de speeltuin is verplaatst, de ijssalon heeft een verwarmd terras gekregen, de ingang van Biltmore village is verlegd, kortom, elk bezoek hier is opnieuw verrassend. Binnenkort gaan we wellicht nog een keertje terug als de azaleatuin in volle bloei staat!

Peuterpraat #46

Een goed gevulde Peuterpraat deze keer!

Tevreden aan het spelen met een van Nova's verjaardagscadeaus.
Tevreden aan het spelen met een van Nova’s verjaardagscadeaus.

Alex heeft een tijdje geleden een leuk boek ontdekt in de bibliotheek. We hebben dit voor hem besteld op Amazon, maar omdat het van origine Brits is, ontvangen we dus ook een originele Engelse kopie, in plaats van een die aangepast is aan de Amerikaanse markt. Zodra hij het boek openslaat, merkt hij het al.
“Mom, this isn’t right. In the preview I read for this book it said ‘you must be kidding’ but here it says ‘you must be joking’.
Mama legt uit dat er wat verschillen zijn tussen Engels en Amerikaans Engels. Even later staat er een vreemde uitdrukking in de tekst: “we had to hide in the loo.”
“Weet je wat dat betekent? Het betekent ‘bathroom'”.
Alex ligt in een kriek van het lachen.
“WHAT?! That is RIDICULOUS!”

Nova: “You are the best dad in the world!”
Papa: ” Hoe weet je dat?”
Nova: “Because you make me feel happier inside.” (Awww)

Nova meldt dat ze moe is en naar bed wil. Vervolgens ziet ze papa YouTube aanzetten op televisie, waarop ze zich acuut bedenkt.
“Ok, I’m unsleepy!”

Alex en Nova liggen naast elkaar op de grond naar een tablet te kijken. Nova merkt op:
“Alex has a bigger butt. Mine is still little. When he was six he had a big butt, but now it’s even bigger now that he is seven. My billen are still little.”

Nova geeft mama een pets op het achterwerk. Mama kijkt haar verbaasd aan.
“You get what you get and you don’t get upset”, roept ze wijs.

We horen de kinderen hard lachen en het is duidelijk dat ze iets aan het doen zijn wat waarschijnlijk niet mag. Mama vraagt:
“Wat zijn jullie aan het doen?”
De kinderen roepen: “Nothing!”
Mama: “Van zo’n antwoord word ik extra achterdochtig.”
Alex: “Umm… we’re spook-ing around the house!”
(‘Spook’ is hier een Nederlands woord: wij zeggen nogal eens dat de kinderen ‘aan het spoken’ zijn.)

Nova komt verdrietig melden: “Alex hurt my feelings.”
Papa: “Waar zitten je feelings eigenlijk?”
Nova: “In my knees.”

Alex heeft duitse les gehad.
“Mama, in German, breakfast is Frühstück.”
“Goed zo, Alex.
“And you know what banana is in German? *giechelt* It’s Ba-na-ne!”
Informerend vragen we of hij weet wat ‘Wurst’ is, aangezien hij graag worstjes eet. Om hem te helpen, maken we er een zin van.
“Ich mochte gerne Wurst.”
Alex denkt dat hij weet wat het betekent:
“I met a gang of worsts!”

Nova denkt na over de betekenis van Pasen en zegt liefjes:
“I think Easter is a wonderful day where you go looking for eggs.”

Er is iets grappigs gezegd en mama moet hard lachen. Nova blijft stil.
“Vind je het niet leuk, Nova?”
Ze antwoordt bloedserieus:
“I’m laughing in my brain.”

Nova is op zaterdagmorgen naar de all-girls class geweest in de karatestudio. Later vraagt ze:
“Why is it called old-girls class?”
(Ze heeft dus al die tijd gedacht dat het old-girls was…dat moet toch vreemd zijn voor een 4-jarige)

Nova heeft zoals gebruikelijk weinig trek in haar groenten.
“I’m accidentally not hungry for my vegetables, mommy.”

Alex komt verdrietig melden dat Nova zijn Lego-trein kapot heeft gemaakt. Nova rent achter hem aan.
“I didn’t do it!”
“Wie heeft de trein van Alex dan kapot gemaakt?”
“Umm… it was my foot.”

Het is bedtijd. Nova:
“I’m going to sleep in your bed tonight.”
“Nee hoor, je gaat in je eigen bedje slapen.”
“That’s ok, mom, I’ll just run there myself after you leave.”

Nova speelt dat ze een winkeltje heeft en papa komt een taart kopen. Hij hoeft niks te betalen.
“That’s because you are special. You only have to pay when you’re un-special.”

Alex: “I think that, when I say I LOVE something, I have little hearts floating above my head.”
Een poosje later zegt hij: “I love you, mom.”
Nova: “No, there are no hearts above your head. I checked.”

We zijn onderweg naar Nova’s verjaardagsfeestje. Ze maakt zich enigszins ongerust:
“I hope nobody farts. I don’t like it when it’s stinky.”

Nova maakt een statement:
“I love my family more than popsicles.”

Alex heeft heel wat knuffels in zijn bed. Als hij gaat slapen zegt hij dat hij er nog eentje bij wil doen.
“Daar heb je toch helemaal geen plaats meer voor?”
“Oh mom, I’m a very skinny boy. I’m sure it will fit.”

Bij Subway gooit Nova haar melk om. Alles zit onder. Mama zucht en ruimt het op. Alex ziet de zonnige kant:
“At least the table got a good wash-down!”

We hebben op YouTube een filmpje gezien waarin iemand ‘donutzaadjes’ geplant heeft (eigenlijk Cheerios, een soort cereal) en zodoende donuts liet groeien in de tuin. Alex laat zich maar heel even foppen en trapt er niet in. Toch blijft hij er wel over doorgaan en hij wil het voor de zekerheid een keer proberen.
“We have to plant 4, mom,”
“Maar Alex, jij houdt niet eens van donuts.”
“Ok, let’s do 3. But what about the long johns? I know! Let’s plant some underwear!”
(Een long john is een langwerpige donut die met vanillepudding is gevuld, maar het is ook de naam van lang ondergoed.)

Glunderend 5!

Op de troon als een echte koningin.
Op de troon als een echte koningin.

Het aftellen is begonnen naar Nova’s 5de verjaardag! Onze kleine dame is al sinds kerst bezig met het afstrepen van de dagen en nu is het bijna zover! Haar verjaardagsfeestje heeft ze al gehad, afgelopen zaterdag bij Pump It Up. Net als Alex in januari wilde ze haar feest hier graag houden en ook net als Alex wilde ze graag de Glow In The Dark variant. Dat maakt foto’s maken er niet gemakkelijker op, maar hey, het is haar grote feest en dus krijgt ze wat ze wil. Het was een dag vol spanning want het feestje begon pas om 17.00 dus na afloop viel ze in de auto ook meteen in slaap. Wat heeft ze genoten van een dag die helemaal om haar draaide!

Het kwam trouwens goed uit dat ze met haar nieuwe cadeaus kon spelen, want zondag, Paasdag, was een vreselijk druilerige dag. We zijn vooral binnen gebleven en de kinderen hebben lekker gespeeld met alle nieuwe speeltjes. De rest van de week vieren we nog een beetje door want Nova’s echte verjaardag is vrijdag pas en dan krijgt ze het cadeau van papa en mama en opa en oma. Op en top jarig dus!

Science Bob

Vorige week was er ’s avonds een bijzondere gast in de bibliotheek en daar gaan we op schooldagen eigenlijk nooit naar toe, maar het toeval wilde dat Nova de dag erna geen school had en Alex slaapt nooit zo vroeg, dus voor hem maakte het niet zo veel uit. Zodoende gingen we naar Science Bob, iets wat Rob aangekondigd had zien staan en waar hij wel oren naar had, aangezien het om een wetenschapper gaat, die zich met name met schei- en natuurkunde bezighoudt.

Science Bob is inmiddels een soort rockster in zijn veld, want hij is al vaak op nationale tv geweest met zijn proeven, die hij vooral bedenkt voor kinderen op de basisschool. Als leraar vroeg hij zich af hoe hij wetenschap voor kinderen aantrekkelijker kon maken en zo kwam hij met allerlei leuke proeven op de proppen, interessante scheikundige reacties die bij kinderen (en volwassenen trouwens ook) de nodige respons veroorzaken. Zijn humoristische en vaak spectaculaire aanpak trokken al snel aandacht en zodoende is hij uitgegroeid tot een fenomeen. De bieb had blijkbaar een aardig budget dit jaar want het zal een paar centen gekost hebben om Science Bob op bezoek te laten komen.

In het filmpje dat ik heb gemaakt, kun je drie proefjes zien. Het eerste is de zogenaamde ‘olifantentandpasta’. Dit experiment heeft hij ook bij Jimmy Kimmel Live gedaan, zij het iets groter en met de nodige gevolgen voor de opnamestudio. Zoals Science Bob al vertelt in het filmpje, “als ik dit erbij schenk ontstaat er een reactie en hoewel ik een vrij grote cylinder heb, kan het wel eens een beetje erover gaan, vandaar dat ik er iets onder heb gelegd.” De kinderen vonden dit helemaal geweldig, want ze konden niet wachten om deze proef thuis na te doen.

Het tweede experiment betreft Bernouilli’s Principle, of de Wet van Bernouilli. Je mag op Wikipedia opzoeken wat die wet precies inhoudt, want er komt nogal wat wiskunde bij kijken. Maar Science Bob had een proef gevonden om deze wet te demonstreren die voor iedereen duidelijk was. Met een bladblazer werd een rol wc-papier over de zaal verdeeld, en dat leverde heel wat hilariteit op.

Het laatste experiment gaat om het creeren van een wolk binnenshuis. Welke chemicalien hij daarvoor gebruikte, heb ik net niet vastgelegd (hoewel Rob waarschijnlijk wel iets kan bedenken). Het resultaat staat wel op beeld en de oplettende kijker kan Alex terugvinden in de meute kinderen die allemaal de wolk willen aanraken. Na afloop heeft Alex een boek van Science Bob gekocht en die door hem laten signeren. Een heel leuk aandenken aan een bijzonder amusante avond.

Lente?

Nova is klaar voor de zon
Nova is klaar voor de zon

De winter is officieel bijna voorbij en dat kunnen we merken. De bomen bloeien, de voorjaarsbloemen staan er gekleurd op en je voelt gewoon dat het buiten anders is. Gisteren, zaterdag 12 maart, klokten we 29.3 graden en zijn we weer eens het merendeel van de dag buiten geweest.

Het was een Second Saturday programma op Roper Mountain in Greenville, en hoewel daar ontzettend veel te doen was met het thema ‘ruimte’ zijn we de Living History Farm niet eens af geweest. De kinderen hadden er plezier met modelvliegtuigjes kijken, drones besturen op de computer, een vlieger bouwen, les volgen in het oude schooltje en Alex heeft een hele tijd gewerkt in het houtbewerkings-shop. Dat laatste was zeker niet de bedoeling, ze hadden niets klaargezet voor kinderen en het was alleen maar bedoeld als demonstratie. Maar Alex begon met die mensen te praten en ze hadden al snel in de smiezen dat het om een pienter baasje gaat.

Alex heeft aanleg voor houtbewerking in jaren 1800 stijl.
Alex heeft aanleg voor houtbewerking in jaren 1800 stijl.

En dus maakten ze een uitzondering, lieten hem toe, zetten de werkbank voor hem in elkaar, en lieten hem een hele poos schaven en wat dies meer zij. De oudere meneer die hem begeleidde had er duidelijk plezier in om zo’n gewillige student te hebben en zei ook dat Alex er zeker talent voor had. Zodra hij een jaar of 12 is, willen ze hem maar al te graag als leerling-houtbewerker hebben! Nou ja, dat duurt nog wel eventjes. Maar hij heeft er gisteren wel een mooi souvenir aan overgehouden, een stok die hij zelf helemaal bewerkt heeft en bij thuiskomst ook nog eens mooi geschilderd heeft. Wat een succes!

Na Roper Mountain hebben we bij Mexicaans restaurant Chuy’s op het terras gegeten en dat was heerlijk. Het was weliswaar warm, maar er stond nog een briesje en de wind voelt nog niet zo heet aan. Perfect weer dus. Jammer dat deze periode altijd maar kort is, voor je het weet is het elke dag bloedheet en afzien. Vandaag wordt het ook warm, maar met regen en onweer. Want dat hoort ook bij de lente: de voorjaarsstormen!

Thuis oefenen

Dat karate-les heel wat van onze tijd in beslag neemt, moge inmiddels duidelijk zijn. Op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag is er les en Nova volgt af en toe ook nog een extra les op zaterdagmorgen. Met name zij heeft er veel lol in en er wordt thuis geoefend; met èn op papa en mama. De techniek van de kinderen is na een half jaar karate-les zodanig goed en hun spieren dermate ontwikkeld, dat het oefenen op papa en mama een beetje pijnlijk begon te worden. Daarom hebben we iets in huis gehaald waar ze hun energie prima in kwijt kunnen en waar ze zo hard tegenaan kunnen slaan als ze maar willen. De paarse dummy is een gewillig slachtoffer!

Lieve Mieke

Wanneer we spreken over mensen met een ernstige ziekte hebben we het wel eens over ondraaglijk lijden. Ze hebben zo vreselijk veel pijn dat het ons zeer doet om er aan te denken. Je kunt je niet voorstellen wat zo iemand moet doormaken, dat zelfs zware pijnstillers niet alles kunnen verzachten. Een hel, een lijdensweg, volledig afzien.

Mieke met Alex, tijdens ons bezoek eind 2010.

Maar wat als dat lijden geestelijk is? Hoe staan we er tegenover wanneer iemand een verschrikkelijke pijn met zich meedraagt waar geen hulpverlener tegen opgewassen is? Je maakt je zorgen, hoopt voor het beste, je probeert iemand te helpen door een arm over de schouder, een knuffel, een maaltijd brengen, de maalstroom van gedachten doorbreken of door het mooie in het leven aan te wijzen. Maar toch… dat ondraaglijk lijden blijft. Je voelt je machteloos tegen die duisternis die blijft terugkomen ongeacht wat je probeert.

Voor tante Mieke kwam het ondraaglijk lijden gisteren tot een einde. Het is een complete schok, volledig uit het niets. Haar duisternis is voorbij. Voor zij die achterblijven, zijn er vooral vragen. Waarom? Heb ik gefaald? Had ik meer moeten doen? Wist ze wel hoeveel ik van haar houd?

Onze familie moet wederom leren omgaan met een totaal onverwacht verlies. Lieve Mieke, die zo vrolijk was, behulpzaam, een genieter van kleine dingen. Wiens lach ik me zo makkelijk voor de geest kan halen. Haar uitgesproken mening die ze uitte zonder terughoudendheid. Ze was dol op haar familie. Ze was gek met haar vriendinnen. Ze was zo lief voor Alex tijdens onze bezoeken aan Meijel. En wij waren gek op haar. Rust zacht, Mieke. Geef Riek, Sjraar en Ize een dikke knuffel van ons.

Het weer houdt de gemoederen bezig

Het is een roerige winter dit jaar, met een sneeuwstorm en een ijsstorm en ook vooral veel regen. Afgelopen woensdag werden we belaagd door een systeem dat rijkelijk met tornado’s strooide; gelukkig niet hier, maar het was doodeng weer. Half Spartanburg zat zonder stroom, alles stond onder water, modderstromen over de straat… niks leuks aan. Vanwege de overvloed aan nattigheid komen we niet zo veel buiten de deur als normaal in dit seizoen, want normaal gezien hebben we tijdens de winter toch wel de nodige mooie en zelfs lente-achtige dagen. Dit jaar zijn we amper in de tuin geweest!

Daarbij komt ook nog eens dat mijn auto de laatste tijd nogal wat streken heeft gehad, waardoor ik veel tijd bij de garage heb doorgebracht. Het probleem lijkt vooralsnog eindelijk verholpen te zijn, dus ‘fingers crossed’. Maar omdat verhalen over sores met de auto niet zo interessant zijn, heb ik in plaats daarvan een filmpje over de karateles van gisteravond. Het was de laatste week van de maand en dus stripe test; het thema van de avond was jiu jitsu, wat zoiets betekent als ‘grondcontrole’. Veel oefeningen op de vloer dus! Ik moest heel ver inzoomen waardoor het beeld jammergenoeg wat schokkerig is.

Koning Winter is hier

Dappere dodo in de sneeuw.
Dappere dodo in de sneeuw.

De winter was tot op heden warm en nat, maar het is plots omgeslagen en nu zitten we midden in een sneeuw- en ijsstorm. Het gebeurt bijna elk jaar wel een keertje en doorgaans zorgt het voor veel problemen. Dat is deze keer niet anders, want gisteravond belde de school al om te zeggen dat ze vandaag dicht zouden blijven, nog voordat er ook maar een vlok gevallen was. Vanmorgen kwam Alex om 6:13 onze kamer binnenrennen om aan te kondigen dat er een flink pak sneeuw lag en hoe geweldig hij het vond. Wat hem betreft sneeuwt het veel vaker, want hij vindt het prachtig.

Nadat we een kopje koffie gedronken hadden, moesten snel de jassen aan en liepen de kinderen buiten rond. Nova begon vrolijk aan het sneeuw-avontuur, maar hield het traditioneel al snel voor gezien. Heel leuk voor een paar minuten, maar zodra ze een druppel koud water voelt, is ze er klaar mee. Terwijl zij al weer droog en warm in de speelkamer zat, dartelde Alex nog heerlijk rond buiten. Samen met mama een sneeuwballengevecht gehouden en rondrennen terwijl hij naar het knisperen van de sneeuw onder zijn voeten luisterde.

Op en top genieten voor deze jongeman.
Op en top genieten voor deze jongeman.

Het was maar goed dat we onze sneeuwpret al vroeg binnen hadden, want niet veel later begon het opnieuw te vallen. Geen sneeuw deze keer, maar hele fijne korreltjes ijs. Hiermee start de tweede ronde en die zal beduidend zwaarder uitvallen dan de eerste. De weermannen op tv vinden het schitterend, want we krijgen exotische combinaties van sneeuw, ijs, regen, aanvriezende regen en dondersneeuw.  Het systeem dat overtrekt is een bijzonder bonte mix en op een kleine afstand kunnen de resultaten heel verschillend uitpakken. In Greenville, dat hier een half uurtje vandaan ligt, is geen vlok sneeuw gevallen, terwijl wij hier toch wel gauw 15 centimeter hadden. Maar inmiddels hebben we dus te maken met ijs en daar komt later vanavond weer sneeuw overheen. Wie wat precies krijgt, zal een verrassing worden, maar dat het voor grote problemen zorgt, is zeker.

Peuterpraat #45

Altijd in voor een grap.
Altijd in voor een grap.

Een vrolijk 2016 gewenst! Om die woorden kracht bij te zetten, beginnen we het jaar goed met een editie van Peuterpraat. Hartelijk dank aan eenieder die ons de afgelopen weken warme wensen heeft toegestuurd, dat waarderen we enorm en de foto’s van vrienden en familie op de schoorsteenmantel zijn altijd een heel welkom gezicht. Maar goed, wat de kinderen de afgelopen weken gezegd hebben…

Nova vist naar een lekker hapje.
“Can I have a snoepje?”
“Je hebt vandaag al genoeg rommel gegeten.”
“No I didn’t!”
“Jawel hoor. Je hebt al beren-crackers, cheez-its en een bagel gehad.”
Nova denkt er even over na.
“But I didn’t have anything realllllly bad…”

Nova ziet een gat in een boom en concludeert nuchter:
“It’s an elevator for a mouse.”

Alex is behoorlijk geobsedeerd door het spel Minecraft.
“I’m hooked on Minecraft. That means I’m leaning more towards ‘love’ than ‘like’. I’m pretty sure I LOVE Minecraft.”

Mama probeert uit te leggen wat een artiestennaam is. Alex hoort het aan en reageert geschokt en met een snik:
“I don’t want to be famous! I really like my own name!”

Nova heeft het ’s morgens koud.
“Mama, my beentjes are cold. They have the little bumpy things on them.”

Alex denkt alvast aan de toekomst.
“I don’t know how many wives I’m going to get.”

Alex heeft een kritische blik.
“Why is it called ‘invisible tape’ when I can still see it?”

“Mom, I’m not just a boy. I’m a BOYFRIEND.”
“Oh, en hoe weet je dat?”
“Because that’s what Yulemy says.”
(En wederom eist een van de klasgenotes Alex voor zichzelf op…)

Alex is niet voor een gat te vangen.
“My brain may be little, but I DO know a lot of facts.”

Alex wil graag 55 worden.
“At 55 I will still be playing Minecraft. 55 is not old, or when you get weak and die. And I’ll still be doing karate. And I’ll be a paleontologist, because I like dinosaurs.”

Wanneer papa een keer een avond weg is, vertelt mama dat Alex ‘the man of the house’ is. Als mama heeft uitgelegd wat dat betekent, vraagt ze:
“Denk je dat je die verantwoordelijkheid aankunt?”
Alex denkt, knikt en zegt enthousiast tegen zijn zusje:
“Nova, after dinner we get to play a game on tv!”

We zijn bij Ikea geweest en hebben daar ook wat eten meegenomen. De volgende dag is Alex nieuwsgierig.
“I like this cracker, mom.”
“Mooi zo. Weet je dat deze gemaakt is in Sweden?”
“Wat is dat?”
“Dat is de naam van een land.”
“Oh. Is it because the people who live there are very sweet?”

Nova: ” Is 600.000 a real number?”
Mama : “Ja.”
Nova: “Then I’m going to have 600.000 babies.”

Nova: “Mom, did you get married?”
Mama: “Ja, met papa.”
Nova: “What color was your marry-dress?”
Mama: “Ik had geen trouwjurk.”
Nova hoort het ontsteld aan.
“When I marry I’m going to have a marry-dress.”
Alex: “Me too!”

Alex heeft bij de pizzeria gevraagd welke heerlijke kaas er op zijn pizza zit. Als hij de volgende dag met Nova in de auto over mozzarella zit te praten, vraagt mama of ze nog een kaas bij naam weten. Na even nagedacht te hebben zegt Alex dat hij niks kan bedenken. Nova echter wel:
“I know one. Stinky cheese!”

Nova speelt met de Lego Minecraft poppetjes van Alex. Ze zet de hoofdjes expres op de verkeerde lijfjes. Alex vindt het helemaal niks.
“Can you change that back, please?”
Nova, resoluut: “No!”

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag