Peperazzi Blog

Rob en ik zijn het er wel over eens dat we twee kindjes genoeg vinden en zeker nu we er van allebei de smaakjes eentje hebben, is er geen prikkel om te blijven proberen tot het gewenste geslacht een keertje opduikt. Het is verbazend om te zien en horen hoe veel mensen nog graag een zoon of dochter willen en zodoende hun gezin blijven uitbreiden tot het zo ver is!

Ik kan dus wel stellen dat dit de laatste zwangerschap is en aangezien die reis er bijna op zit, is het een mooi moment om me af te vragen: wat ga ik missen? en wat niet?

Wat is zeker ga missen is het gevoel van het kindje dat beweegt in je buik. Het is onvergelijkbaar met wat dan ook, tegelijk wonderlijk en grappig maar ook een geruststelling dat alles ‘ok’ is daarbinnen. Wat ik ook zal missen zijn de echo’s en het luisteren naar baby’s hartslag. Telkens weer prachtige beelden en een schitterend geluid waar je geen genoeg van krijgt. En wederom verbazing: wat is de kleine weer gegroeid ten opzichte van de vorige keer! Ook leuk is het maken van de kinderkamer, alle spulletjes bijeen zoeken voor je kleintje en de spanning hoe hij of zij er strakjes uit ziet. Speculeren over geslacht, gewicht, lengte, op wie lijkt hij/zij? En hoe gaan we ons kleintje noemen?

Maar zwanger zijn is geen aaneenschakeling van rozen en maneschijn. De misselijkheid en onvoorstelbare vermoeidheid van het eerste trimester is verlammend. De eeuwigdurende verstopte neus en dagelijkse bloedneuzen zal ik ook niet missen. Het allesoverheersende maagzuur dat dag en nacht aanwezig is, bah. Altijd op je linkerzij moeten slapen, pijn in je rug en je bekken, en ook nog zoiets leuks: zwangerschapsslapeloosheid (met als gevolg natuurlijk weer vermoeidheid en meer maagzuur). Nee, ik zal blij zijn als dat weer allemaal achter de rug is (hoewel de vermoeidheid nog wel een tijdje zal duren, vrees ik…).

De rit zit er bijna op en het is wat mij betreft wel mooi zo. Dan begint een nieuw spannend tijdperk voor ons als een gezin van vier, jongleren met twee kindjes, tijd en vrije tijd. Ja, ik kijk er echt naar uit! Maar eerst nog even doorbijten en de laatste zwangere loodjes uitzitten!

Nog een paar dagen en zusje is klaar! A.s. vrijdag maken we de 37ste week vol en dan wordt ze officieel als ‘full term’ beschouwd. De resterende weken zijn dan bedoeld om nog lekker wat babyvet toe te voegen, maar qua organen (met name de longen) is ze helemaal af! Babies die rond deze tijd geboren worden, worden dan ook niet meer beschouwd als prematuur.

Niet dat er veel kans is dat zusje zich vroeg laat zien, want net als bij grote broer Alex zijn er nog niet veel tekenen dat de geboorte om de hoek is. Na het onderzoek in het Piedmont vanmorgen zei de dokter ook dat we week 40 wel rond zullen maken, en dan misschien nog wat er bij. Nou ja, ook in dat geval is het bijna zover, want hoe lang is 3 weken nou nog? En er moet nog zo veel gebeuren voor die tijd!

Verder is alles goed met mama en de kleine. Nog steeds een mooie bloeddruk (128/68) en weer geen gewicht erbij, het blijft een raadsel hoe het mogelijk is. Ook het hartje van ons meisje klopte weer als een klok vanmorgen. Jammer alleen dat papa de afspraak moest missen, die had een stuk van een kies gebroken en moest onverwacht naar de tandarts. Later vandaag krijgt Rob z’n eerste kroon! De kosten van zo’n grapje? Zo’n 600 dollar. Jaja, denk daar maar eens aan als de volgende rekening van het ziekenfonds weer op de mat ligt…

Het aftellen naar de geboorte van zusje gaat nu heel snel en we zijn officieel aan de laatste maand van de zwangerschap begonnen! Vandaag was er weer een routine-controle en hebben we Dr. Warren in het Piedmont weer gezien. De volgende controle is al weer volgende week, dus het begint erom te spannen. Omdat de echo van 2 weken geleden liet zien dat zusje niet heel veel groter is dan gemiddeld kunnen we er vanuit gaan dat ze in de buurt van 8 april geboren wordt.

Er waren weinig bijzonderheden aan de controle van vandaag. De gewichtstoename is nog steeds 2.5 kilo en vandaag had ik bij de eerste meting al een (voor mij) mooie bloeddruk van 129/70. Verder hoefde er niet zo veel gedaan te worden, geen bloed prikken of wat dan ook. In de onderzoekskamer moesten we een hele tijd wachten, dus het was maar goed dat Alex vanmorgen bij zijn vriendje Johnny is gaan spelen, anders had hij waarschijnlijk de hele boel gesloopt.

De buik meet nu 37 weken, dus de baby ligt nog maar 1.5 cm voor op schema. Desondanks blijven we heel benieuwd naar haar geboortegewicht, want echo’s en metingen kunnen er toch nog wel wat naast zitten qua voorspelling. Hoe dan ook, nog maar een paar weekjes en we zullen het weten!

Hoera! Goed nieuws vandaag! We hebben ons meisje op de echo gezien en ze zag er prachtig uit! Helemaal en hartstikke gezond en ook belangrijk: zeker niet zo groot en zwaar als verwacht! Ze zit zelfs iets onder het gemiddelde, maar is blijkbaar wel erg lang. Bovendien ligt ze vrij uitgestrekt en steekt het kontje uit, waardoor de buik dus waarschijnlijk iets groter meet. Tja, er is maar een manier om het allemaal zeker te weten en dat is nog een paar weekjes geduld hebben tot ze zich laat zien.

Mama is gelukkig ook gezond en blijft op wonderlijke wijze op minder dan 2.5 kg zwangerschapsgewicht steken. Er zijn nog zo’n 6 weken te gaan, dus wie weet komt alles er op het laatste moment pas bij? Alles wat er bij is gekomen is in ieder geval puur babygewicht want zusje weegt precies 2 kilo, als we de echo van vandaag mogen geloven. Ook de omtrek van het hoofdje laat geen gekke dingen zien, dus we mogen wel zeggen dat het een opluchting is (vooral voor mama trouwens)!