Peperazzi Blog

Nog heel even en dan… kerstmis!

Het is de laatste week voor kerst! Nova had vandaag haar laatste schooldag, Alex heeft morgen nog een halve dag te gaan, maar ze gaan een kerstfilm kijken dus echt heel zwaar werk is dat niet meer. Alles staat natuurlijk in het teken van de magische dag aan het eind van de maand. Onze elf is weer op bezoek en haalt elke dag andere fratsen uit. Nova mocht vorige week op bezoek bij de kerstman, samen met de rest van haar klas. Mama is meegegaan om het vast te leggen, want tot op heden wilde Nova nooit bij de beste man op schoot. Wat zou dat dus opleveren? Het filmpje laat de resultaten zien. Het was overigens een zeer muzikale kerstman!

De klas van Alex werkt al weken aan een Reader’s Theater, waarbij ze in groepjes een kort verhaaltje opdragen. Alex speelt de Wolf in het verhaal van de Drie Biggetjes. De juf had deze rol speciaal voor hem uitgezocht, omdat hij de beste lezer van de klas is en het meeste emotie in zijn lezen (en nu ook voorlezen) legt. Vanmorgen was het grote optreden voor de papa’s en mama’s en ik kan niet anders zeggen dan dat hij het geweldig heeft gedaan. Het zal wellicht wat moeilijk te volgen zijn op het filmpje, maar ik denk dat iedereen de strekking van het verhaal wel kent.

De spanning voor kerst is overal voelbaar en dat wil wat zeggen want qua weer lijkt kerst nog heel ver weg. De afgelopen week hebben we temperaturen geklokt tussen 21 en 24 graden, waardoor het meer op het voorjaar lijkt. De voorspellingen zeggen dat we een erg milde kerst kunnen verwachten en zelfs dat de hele winter vrij warm zal zijn. En dat terwijl ik dit jaar eindelijk een keer een slee heb gekocht!

Zondag in december

Soms lijkt het wel of de kinderen telepathisch zijn, want we hadden besloten om ze nog eens mee te nemen naar The Big E in Gaffney en wat denk je? Dat is precies waar ze om vroegen die dag. Ze wilden zo heel graag nog eens spelen met het ballenkanon, dus of we toch please please please nog eens konden gaan. Je kunt je voorstellen dat er een paar zeer blije kindjes in de auto zaten toen we de auto parkeerden bij de plaats waar ze zo graag naar toe wilden.

Na een tijd spelen op de klauterbaan, kreeg Alex belangstelling voor het Jurassic World spel dat elders in de hal stond. Er zijn daar veel van dat soort dingen, een soort Chuck E Cheese opzet, maar dan veel duurder en met prijzen varierend per ‘attractie’. Het Jurassic World spel is niets meer dan een schietspel (knal de aanvallende dino’s omver!) maar natuurlijk wel heel mooi gemaakt. Alex kon het niet loslaten, hij moest en zou dat spelen, dus uiteindelijk hebben we een kaart gekocht van 10 dollar waar hij (en Nova natuurlijk ook) mee kon spelen. Elk spel kostte 1,50 dus het ging er rap doorheen, zeker als ze allebei gaan schieten, maar oh, wat vonden ze het geweldig. Zelfs nadat de kaart allang leeg was, bleven ze lang rondhangen bij het dino-spel, maar ook een race-spel met motors en een ander schietspel waar je zombies overhoop moet knallen. We voorzien dat er nog heel wat discussies gaan plaatsvinden in de toekomst, over hoe veel (zak)geld ze daar precies aan mogen besteden…

Nova’s Thanksgiving optreden

De afgelopen weken heeft Nova hard gewerkt aan een aantal liedjes die ze samen met haar klas zingt voor de Thanksgiving show op school. De ochtend- en middagklas van beide 4K juffen traden vanmorgen allemaal samen op in de cafetaria op het grote podium. Terwijl de kinderen achter het gordijn allemaal hun plaats innamen, konden de ouders en andere aanwezigen kijken naar een filmpje waarin alle kindjes vertelden waar ze in het bijzonder dankbaar voor zijn. Nova vertelde dat ze ‘thankful is for my brother’. Dus hoewel ze elkaar af en toe in de haren kunnen zitten, zijn ze toch blij dat ze elkaar hebben!

We hadden het geluk dat we aan de kant van het podium zaten waar we Nova goed konden zien en ze stond bovendien behoorlijk vooraan dus het was een stuk makkelijker filmen dan bij de 1st Grade musical een paar weken geleden, waar we van Alex jammergenoeg af en toe slechts een glimp konden opvangen. Als het horen zingen van een groep kleutertjes je doet glimlachen, kan ik onderstaand filmpje warm aanbevelen.

Weekend in North Carolina

Waar het aan ligt weet niemand, maar deze herfst is ongebruikelijk nat, zeker als je de lange, droge zomer nog in het achterhoofd hebt. De afgelopen maand viel er steeds de nodige regen en helaas ook in de weekenden, wat er toe leidde dat we veel binnen zijn geweest en thuis zijn gebleven. Dat is heel jammer, want doorgaans zijn de herfst en de lente precies de ideale tijden om veel buiten de deur te doen: heerlijke temperaturen en ontzettend veel te zien en doen.

Dit afgelopen weekend was er echter eentje om in te lijsten en toen we zeker wisten dat de weersvoorspelling goed zou zijn, hebben we een hotel geboekt nabij Asheboro, NC om een weekendje weg te gaan dat al enige tijd in de planning zat, maar door het weer steeds werd opgeschoven. Het is niet de eerste keer dat we deze trip gemaakt hebben, ook met oma Toos en opa Jos hebben we dit rondje al eens gemaakt. We zijn op zaterdag eerst naar Spencer gereden, naar het Transportation Museum. Hier zijn veel oude treinen en andere voertuigen te zien en je kunt er zelfs een treinritje maken, wat voor de kinderen altijd erg leuk is. Het was al weer drieenhalf jaar geleden dat we hier voor het laatst waren; Nova liep nog (net) niet en het was toen ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar, iets waar we overigens niet op gekleed waren. Deze keer waren we beter voorbereid en was het weer ook iets warmer, een aangename 18 graden met een heerlijk zonnetje. Maar waar wij een rustige dag in het museum hadden verwacht, stond ons een behoorlijke verrassing te wachten toen we het terrein op reden. Niet minder dan 650 padvinders ‘woonden’ dit weekend in het museum, in een reusachtig tentenkamp dat ze hadden opgezet op het terrein. Met veel moeite konden we nog net een parkeerplaats vinden. Maar het moet wel gezegd worden, hoewel er onverstelbaar veel padvinders waren, hebben we er geen last van gehad. Het enige nadeel was dat de zee van tenten het zicht op de treinen soms blokkeerde, in die zin dat je geen foto’s van de locomotieven kon maken zonder beeldvervuiling door een oneindige hoeveelheid padvinderstentjes. Maar ze waren zelf heel vriendelijk en beleefd, dus daar valt verder niets van te zeggen.

Nova was heel verwonderd dat ze hier al eens eerder geweest was maar er desondanks niks meer van wist. “Was ik toen nog een baby? Hoe oud was ik? Ooooh, wat was ik een schattige baby!” Maar van de vele voertuigen ter plaatse herinnerde ze zich natuurlijk niets meer. Het kwam wel mooi uit dat we bij dit museum waren: Nova heeft op school net een unit over ‘transport’ afgerond en haar schoolreisje naar het vliegveld 2 weken geleden was in het water gevallen door overvloedige regen op de desbetreffende dag. Dat gemis konden we op deze manier toch nog enigszins goedmaken. Na aardig wat uurtjes rondgewandeld te hebben, zetten we onze reis voort naar Asheboro, waar ons hotel lag. De kinderen hadden een verzoek ingediend voor een hotel met zwembad en zo geschiedde. Nova kon amper het geduld opbrengen om iets te eten, zo graag wilde ze in het water plonzen. De receptioniste van het hotel gaf ons twee bonnen cadeau voor Chili’s, een restaurant dat aan de overkant van de weg lag en waar de kinderen gratis konden eten. Hartstikke mooi, we hebben er lekker getafeld en van het uitgespaarde geld een heerlijk dessert besteld, dat natuurlijk groot genoeg was om met z’n vieren van te smullen. Eenmaal terug in het hotel moesten direct de zwemkleren aan en gingen we naar het verwarmde zwembad, waar we beslist niet alleen waren. Er was zelfs een gezin met oudere kinderen dat met z’n allen met de voeten in de whirlpool zat, met Bon Jovi’s Greatest Hits op een behoorlijk volume en een verzameling bier ernaast. Heel classy dus. De kinderen hebben een dik uur fantastisch in het bad geplonst en waren ook daarna nog niet moe. Na een bad hebben ze nog televisie gekeken en kostte het NOG de nodige moeite om ze in slaap te laten vallen. Tomeloze energie…

Op zondagmorgen hadden we een vrij aardig ontbijt dat zelfs bij de kamer was inbegrepen. Iedereen die wel eens in een hotel slaapt, weet dat dit tegenwoordig een behoorlijke luxe is, sommige hotels rekenen rustig 20 tot 30 dollar per persoon voor een ontbijtje! We vertrokken daarna naar de NC Zoo, waar we een kwartier na openingstijd binnen gingen. Geen last van rijen bij de kassa en het was een vrij rustige dag in de dierentuin, wat eerlijk gezegd wel lekker is, want je kunt tenminste alles op je gemak bekijken. De NC Zoo is erg mooi en zeer ruim van opzet, we wisten van tevoren dat er flink gelopen moest worden en dat stuitte bij de kinderen natuurlijk regelmatig op protest. Drie kwartier voor sluitingstijd hielden we het voor gezien en we hadden toen nog niet alle dierenverblijven bezocht. Voor de kinderen was de koek echter op en het was simpelweg tijd om te gaan. En wonder boven wonder, Nova is tijdens de bijna 3 uur rijden naar huis niet in slaap gevallen! Een heerlijk en heel vol weekend dus, waar we samen van genoten hebben.

Peuterpraat 44

Wederom kranige uitspraken van dit vrolijke duo

Alex heeft een belangrijke beslissing genomen.
“I decided I have too many girlfriends, so I took out Kimayah.”

Alex heeft nogal raar staan doen tijdens de karateles. Om hem te motiveren om de volgende keer beter zijn best te doen, geeft mama Nova een kwartje voor haar inzet met de mededeling dat degene die de volgende keer het hardst werkt dan ook een beloning krijgt. Alex is danig overstuur, maar het helpt wel: de les erna doet hij heel goed zijn best. Mama geeft beide kinderen een kwartje. Alex laat zich van zijn beste kant zien:
“Nova, I think you worked harder and were more focused today. When we get home, I have a surprise for you.” (Zo gezegd zo gedaan, eenmaal thuis haalt hij 45 cent uit zijn spaarpot en geeft ze aan zijn zusje. Lief he!)

Alex vergelijkt de tekeningen van Nova met de kunstwerken van Gustav Klimt.

Alex is tot een ontluisterende conclusie gekomen:
“I don’t think I was meant to be a soccer boy.”

Nova is een kaart voor Alex aan het maken. Ze informeert:
“What is your favorite fruit and vegetable? Then I can draw them on the card.”
Alex: “My favorite vegetable is broccoli and my favorite fruit is cantaloupe.”
Nova: “Can you say pineapple and beans? I can’t draw the other ones.”

Nova probeert iets te doen waar je veel fijne motoriek bij nodig hebt. Als het even mis gaat, zucht ze:
“It’s hard with these little hands.”

Alex heeft een splintertje in zijn vinger. Met knikkende knieen staat hij toe dat mama deze eruit haalt met een naald. Met een zielig stemmetje piept hij:
“I’m not excited about this at all.”

Nova is aan het schilderen.
“I draw-ed a heart!”
En twee tellen later:
“it looks like my butt.”

Alex en Nova bespreken wat hun favoriete pizza is.
“Cheese and pepperoni!”
Maar Nova weet ook wat ze niet lekker vindt.
“Macaroni and cheese pizza is my last favorite.”

Na een dag stampvol leuke activiteiten analyseert Alex:
“Today was a lot of fun! It just kept continuing. It was like turning the page of a book! And tomorrow, guess what? More fun! Today was only the first day!”

Nova eet een granola reep.
“Thanks for the granola bar, mom!”
“Je hebt hem zelf uitgezocht.”
“Oh. Thanks self!”

Nova kijkt naar een zwartwit foto op papa’s nachtksstje.
“Ewwww!”
“Wat is er ‘ewww’?
“I don’t like that picture.”
“Wat is er mis met de foto dan?”
“It has no colors.”

De klok is verzet, we zijn vroeg wakker. Alex komt de slaapkamer binnen.
“Is it 8:00 yet?”
“Nee, masr iedereen is wakker dus kom maar.”
“So you woke up all by yourself?”
“Nee, ik werd wakker toen Nova in bed kroop.”
“I didn’t even kruip, I leaped!”

Wij hebben een Amazon Echo in de keuken staan, een gadget die je door spraak kunt aansturen. Nova vraagt een liedje aan:
“Amazon, play Rolling in the Dirt.”
(Ze bedoelde overigens Rolling in the Deep, van Adele.)

Alex:
“The sky is naked. That means there are no clouds.”

Alex zit een beetje te jammeren. Nova:
“Alex, chill!”

Stampvol weekend

Coach Jimmy heeft de toekomst in z'n handen. — Coach Jimmy heeft de toekomst in z’n handen.

Het is momenteel schit-te-rend herfstweer en dat komt heel goed uit, want we hadden een bijzonder vol programma dit weekend. Wel moesten we eerst wat verplichtingen afwerken, Alex op zaterdagmorgen naar de kapper en daarna nog wat boodschappen doen (maar dat leverde de kinderen wel een lolly en een koekje op). Echt interessant werd het pas rond de middag, toen we bij de karate studio waren uitgenodigd om naar de zwarte (jiu jitsu) band-ceremonie van coach Jimmy te komen kijken. Jimmy is de eigenaar van Revolution en ook hij groeit nog in zijn kunst. Hij heeft er 15 jaar over gedaan om deze zwarte band te bereiken; het is dus geen alledaags verschijnsel en aan het eind van de plichtplegingen werd een bijzonder stukje Braziliaanse traditie gedemonstreerd. Wie een hogere band haalt in deze sport wordt, door eenieder die geholpen heeft dit doel te bereiken, met zijn of haar band geslagen, een symbolische herinnering aan de lange en vaak pijnlijke weg er naar toe. Er waren zo’n 30 mensen (coaches, trainingspartners, jiu jitsu-maatjes, etc) die Jimmy er met varierende kracht flink van langs gaven. Naderhand vertelde Jimmy ons dat het echt wel even zeer doet, maar dat hij ook precies weet welke mensen hem de hardste meppen verkocht hebben (en aangezien dat meestal vrienden waren die zelf nog een witte jiu jitsu band hebben, staat hen in de toekomst nog een repercussie te wachten).

Nova deed het uitstekend op de bowlingbaan.

Aan het eind van dit tafereel werd de karate-studio officieel geopenend. Ongeveer twee maanden geleden is deze nieuwe lokatie geopenend en dat moest nog gevierd worden. Er waren springkastelen neergezet en er waren hotdogs, ijsjes en andere lekkernijen waar de kindjes mee ‘lunchten’. Helaas konden we niet al te lang meer blijven, want om 14:00 moesten we op het verjaardagsfeestje van Paul zijn. Dit buurjongetje kennen we al sinds zijn geboorte en dit weekend is hij 5 geworden. Dat vierden we samen op de bowlingbaan, waar zijn grote zus Sarah een paar maanden geleden haar 7e verjaardag vierde. Het was dus onze tweede keer bowlen en in de tussentijd is er heel wat veranderd: Alex was de winnaar van zijn groep en Nova winnaar in de hare! Dat was de vorige keer wel anders. Wie weet zit er dankzij alle karatelessen wat meer power in de spierballen. Of waren het de twee stukken verjaardagstaart die het verschil maakten?

Boo in the Zoo! Hoewel... ze schrikken nergens meer van. — Boo in the Zoo! Hoewel… ze schrikken nergens meer van.

Het was nog niet gedaan met de pret, want van het verjaardagsfeest reden we door naar Greenville, waar we ons jaarlijkse bezoek aan Boo in the Zoo gebracht hebben. Net als de vorige twee jaren was vriendje Luke er ook weer bij, het is een beetje een traditie geworden. Het was de eerste echte gelegenheid om de Halloween-kostuums van dit jaar te dragen en ze zijn met vlag en wimpel geslaagd: Alex een heuse Ninja en Nova zet haar prinsessenthema voort, dit jaar als Assepoester. Bij de ingang krijgen de kinderen een tas en naarmate je door de dierentuin loopt, die overal versierd is met Halloween-artikelen en opblaasfiguren, wordt dat tasje zoetjesaan gevuld met snoepgoed en speeltjes. Aan het eind kunnen ze nog mooi spelen in de speeltuin die pal naast de dierentuin ligt en, heel belangrijk, alvast wat snoepen uit hun verzameling. Dat was dus een bijzonder geslaagde zaterdag!

Heel tevreden met een bezoek aan Denver Downs.

Maar ook zondag stond er nog iets leuks op het programma! Na enkele natte weekenden was het nu eindelijk mooi genoeg om naar Denver Downs te gaan, met stip onze favoriete agrarische bestemming in de periode die culmineert in Halloween. Dit boeren-entertainment nabij Clemson is een absoluut hoogtepunt waar de kinderen intens van genieten en geen genoeg van kunnen krijgen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er te doen: een enorm springkussen, touwklimmen met of zonder stapels hooibalen, een koe-trein getrokken door een tractor, een zipline, grote glijbanen, ‘zand’bakken die niet gevuld zijn met zand maar met mais, een enorm doolhof, live muziek, water pompen, huisjes bouwen, balspellen, tochtjes met de tractor en nog veel meer. Het is een feest van begin tot eind en ieder jaar is er wel weer het nodige veranderd ten opzichte van de vorige editie. Als afsluiter gaan we dan ook nog naar de vlakbij gelegen McDonald’s en met een Happy Meal is het feest compleet. Wat denk je, zouden de kids tevreden zijn na zo’n weekend?

Verjaardagsfeest met de Critter Keeper

21458786193_04a2acb5f4_z — Liever Alex dan mama: zomaar een tarantula vasthouden!

Na de stortvloed van water vorig weekend hadden we vandaag wederom een bijzonder regenachtige dag. Moeder Natuur heeft blijkbaar in de gaten dat ze nog veel goed te maken heeft voor het gebrek in de zomermaanden en is met een flinke inhaalslag bezig. Gelukkig was er vanmorgen in boekenwinkel Barnes & Noble een leuke activiteit voor de kinderen, waarna we Thais zijn gaan eten, een van de weinige cuisines die de kinderen kunnen waarderen (sateh met rijst gaat er altijd wel in, nu die groentes nog). Daarna nog wat boodschappen doen en de middag was een eind om. Heel spannend, want Nova was om 16.00 uitgenodigd op het feestje van een klasgenootje, Dominic, en hoera, Alex mocht ook meekomen.

Het verjaardagsentertainment bestond uit de Critter Keeper, een eenmanshow die allerlei enge beesten laat zien en dit op zeer amusante wijze aan elkaar babbelt en goochelt. Al doende hoopt hij natuurlijk wat kennis over te dragen. We kennen de Critter Keeper van de zomerprogramma’s in de bieb, waar hij een graag geziene gast is. Alleen vandaag was het wel leuker, want het gezelschap was een stuk kleiner en daardoor konden de kinderen er met hun neus bovenop zitten en kwamen vrijwilligers ook echt aan de beurt (tot groot genoegen van Alex). De kinderen zaten op de voorste rij met uitstekend zicht op alles wat zich voltrok en ze hebben zich een breuk gelachen en zijn een paar keer flink geschrokken (door het foppen van de Critter Keeper).

21457095174_b370f43f41_z — Uiteindelijk durfde Nova dan toch, en nog wel met een Burmese python op schoot.

Zodra er een vrijwilliger nodig was, stak Alex zijn hand op. Nova wilde niet en liet ook het aaien van de dieren aan zich voorbij gaan. Alex was zeer moedig en heeft zelfs een tarantula vastgehouden. Wat een held, want dat doet zijn mama hem niet na! Maar Nova verraste ons aan het eind van het programma door WEL een boa constrictor van drie meter vast te houden! Dat vond de Critter Keeper erg leuk om te zien, dat zo’n verlegen meisje uiteindelijk toch de grote stap durfde te zetten. De kinderen hebben zich in ieder geval ondanks het weer uitstekend vermaakt. In het filmpje zie je nog hoe een Zuidamerikaanse reuzenpad een worm opeet en een salamander die de kinderen aan het eind van het programma uitzwaait.

The Big E

Op de camera kwam ik een filmpje tegen van afgelopen september dat ik geknipt heb in The Big E in Gaffney. Dat was op een regenachtige zondag en we wisten wel vaag wat The Big E was, maar we waren er nog nooit binnen geweest. Het was een goede dag om dat eens uit te proberen. Het is een bioscoop met daarin ook een flinke speelhal en een bowlingbaan; wij kochten tickets voor de speelhal en zijn later ook nog een film gaan bekijken, aangezien het weer er niet beter op werd. De kinderen hebben zich uitstekend moe gemaakt met spelen: het was een en al klimmen en klauteren en er was ook een grote ballen’bak’, met kanonnen die ballen konden afschieten en fonteinen die ballen omhoog knalden. Groot feest dus en fantastisch gespeeld. Weer iets nieuws in onze buurt gevonden!

Een kleurtje erbij

Karate speelt de laatste maanden een grote rol in ons leven. Maar liefst vier keer per week zijn we in de studio te vinden, hetzij bij de Little Ninjas dan wel bij de Mighty Dragons. En met succes, want zowel Alex als Nova is vandaag gepromoveerd naar de volgende band: Nova is nu wit met geel en Alex is camouflage met geel. Voor de jeugdigen en zeer jeugdigen is een speciaal systeem ontwikkeld dat de kinderen toestaat met enige regelmaat een volgende kleur te behalen, zodat ze merken dat ze vooruit gaan met hun kunst en kunde. Het is de eerste stap op weg naar een volledig gele band, waarvoor ze hard gewerkt hebben. Papa en mama zijn dan ook heel trots op de kleintjes!

Orkaan Joaquin – deel 2

Wat een weer was het! Vrijdagmiddag begon het te regenen en zondagmiddag hield het op. Tussendoor wisselde de neerslag tussen miezerbuitjes en tropische moesson. De uiteindelijke uitslag volgens de National Weather Service: 6.24 inches ofwel 158 mm. Deze onvoorstelbare hoeveelheid regen is ongeveer wat er normaal in 6 weken in South Carolina moet vallen, of ongeveer wat er gemiddeld in 10 weken in Nederland valt.

In de wijde omtrek waren beken en rivieren buiten hun oevers getreden en bomen omgewaaid. De omgewaaide bomen vallen dan vaak ook nog eens op bovengrondse elektriciteitskabels, waardoor mensen zonder stroom komen te zitten. Het is ons deze keer gelukkig bespaard gebleven. Ondanks de regenval hebben we steeds stroom en internet kunnen houden en is er niet teveel water op ons gazon blijven staan.

Andere delen van de staat hadden minder geluk. In steden als Charleston (aan de kust) en Columbia (in het midden van de staat) viel meer dan 300 mm regen. In beide steden waren dan ook grote overstromingen waarbij zelfs een aantal grote snelwegen blank kwamen te staan. De gouverneur van South Carolina, Nikki Haley, had gelukkig vantevoren al de noodtoestand afgekondigd, waardoor de mensen die zwaar getroffen zijn door de watersnood kunnen rekenen op federale ondersteuning om de schade te herstellen – een schrale troost voor de mensen die de komende maanden zonder huis zitten.