Toen we donderdag bij de kinderarts waren voor een controlebezoek, drukte dokter Luci Daley ons op het hart dat we Alexander echt moesten laten vaccineren (een soort DTP prik). Volgens Amerikaans gebruik dient dit te gebeuren rond de leeftijd van 2 maanden. Ik heb daarna bij thuiskomst direct een afspraak gemaakt bij het Health Department, waar we vandaag direct terecht konden. De kinderarts wist ons trouwens te melden dat Alex inmiddels 6.1 kilo weegt en 9 cm gegroeid is sinds zijn geboorte. Alles gaat heel goed met hem!
Vanmorgen zijn we dan maar naar het Health Department gegaan. Alexander was zoals gebruikelijk vrolijk en blij, zich niet bewust wat hem te wachten stond. Na wat papierwerk werden we opgeroepen en legden twee vriendelijke dames ons uit om welke vaccinaties het vandaag ging en welke procedures we zoal zouden volgen.
Alexander kreeg eerst een aantal mililiters vloeistof te slikken om hem te beschermen tegen het rotavirus. O, wat trok hij daar een vies gezicht bij! Maar het was nog niets vergeleken met wat hem daarna te wachten stond: in elk been een flinke injectienaald. Het arme kind vond het niet leuk en zette het op een schreeuwen. Voor het allereerst biggelden er tranen over zijn wangen. Wat was ons kleine kereltje zielig! Na zijn prikjes bleven we hem nog even troosten, want Alex was er toch even van ontdaan.
Naast het Health Department zit het Office of Vital Records, waar we wat extra geboortecertificaten zijn gaan halen. Terwijl we daar zaten te wachten, dommelde onze nog wat najammerende knul in slaap. En dan te bedenken dat we dit over 2 maanden weer moeten doen…
Update: Na zijn prikjes was Alexander de rest van de vrijdag wat jengelig en wilde graag vastgehouden worden. Zaterdag was hij weer gewoon een blije baby en was al het leed achter de rug! Ook geen last van stijve beentjes, waarvoor de dokter gewaarschuwd had. Als Alex 4 maanden oud is, krijgt hij zijn volgende ronde vaccinaties, daarna weer als hij 6 maanden oud is en dat gaat zo nog wel even door.
Was het vorig weekend nog sneeuw en ijs, daar is nu niets meer van te merken. Al vanaf vrijdagmiddag heeft de zomer weer toegeslagen, en kunnen we weer in de dunne kleren en korte broeken naar buiten. Het kwik haalt op zaterdag en zondag gemakkelijk de 25 graden.
Op zondagochtend is de tijd verzet naar de zomertijd, dus we zijn wat later op gang dan normaal. Rond de middag gaan we op weg naar de Westgate Mall, om daar voor Joyce een paar schoenen te kopen. We komen daar toevallig Daan tegen, die later die dag ook nog langs zou komen bij ons thuis. Na het bezoeken aan het winkelcentrum rijden we nog even door naar de Hatcher Gardens voor een verfrissende wandeling. Toevallig komen we daar nog een collega tegen, die net aan het leren is hoe met zijn nieuwe spiegelreflexcamera om te gaan. Rob is niet te beroerd om hem wat tips te geven… Zoals gezegd kwam Daan aan het eind van de middag om gezellig wat bij te babbelen en hij had voor Alexander nog een leuk cadeautje bij zich… een overalletje! Daan mag tijdens zijn verblijf in de VS zelf ook weer gaan shoppen, want eind april wordt hij voor de tweede maal vader.


