Kunst- en vliegwerk

Dit bericht is goedgekeurd door TNO.Nu ik weet dat Chretien er mee kan lachen, durf ik wel een stukje te schrijven over het volgende. Toen hij onlangs bij ons op vakantie was, stuitte hij in het winkelcentrum op Bed, Bath & Beyond. Nu heb ik wel eens vaker gezegd dat we zelf veel bij BB&B hebben gekocht, toen we nog bezig waren met het inrichten van ‘ons’ huis. Ook Chretien vond hier een aantal dingen die hem wel konden bekoren, en dan met name een wanddecoratie die wel geinspireerd leek op een werk van Kandinsky. Het werk, getiteld ‘Spontaniteit’, leek hem wel wat voor de slaapkamer.

Natuurlijk was het ding vrij groot en lastig om mee te nemen, dus aanvankelijk liet hij het voor wat het was. Maar tegen de tijd dat Chretien weer naar huis ging, was hij Spontaniteit nog niet vergeten. Zodoende bestelde hij het online en betaalde met een creditcard. Om een of andere reden liep de betaling mis, dus eenmaal terug in Nederland nam hij contact op met BB&B die hem vertelden dat het niet mogelijk was om deze wanddecoratie rechtstreeks naar Europa te sturen. Hij kon het wel bij een adres in Amerika laten bezorgen, en zo kwamen wij weer van pas.

Spontaniteit…Vorige week werd er inderdaad een flinke doos bij ons afgegeven. Hiermee zijn we afgelopen zaterdag naar het postkantoor gegaan. Dit stond helemaal vol en de dames achter het loket keken al met een schuin oog naar het vehikel dat we bij ons hadden. Eenmaal aan de beurt begon het drama zich te ontwikkelen. Oei, oei, zo’n grote doos, dat zou wel eens groter kunnen zijn dan de maximale lengte die een pakje mag hebben. Het meetlint werd opgezocht en na druk meten en overleg werd besloten dat het ding inderdaad enkele centimeters te lang was. Helaas. Maar probeer het eens bij FedEx of UPS.

Zo gezegd, zo gedaan. De mensen bij UPS deden helemaal niet moeilijk. De doos werd gewogen, de adresgegevens, telefoonnummers, inhoud en wat al niet meer werden in een langdurig proces van spellen en uitleggen in de computer gezet. Op de vraag welk tarief we wensten, begonnen we eens te vragen wat het goedkoopst was, en dat bleek de lieve som van 400 dollar te zijn. Nu was dit substantieel hoger dan we gedacht hadden, dus hebben we de doos weer terug in de auto gewurmd en hebben eerst met Chretien overlegd wat we nu moeten doen. Op dit moment hebben we nog geen oplossing, dus als er iemand is die een idee heeft, laat het vooral weten. Tot die tijd zitten wij met een grote doos in huis en Chretien zonder Spontaniteit!

Cursus Amerikaanse vogels herkennen: deel 3

SpreeuwDat de grote varieteit vogels die in onze tuin neerstrijkt geen flauwekul is, heeft Chretien onlangs nog zelf kunnen zien. Het is iedere dag een echt schouwspel en leuk om de verschillende gedragingen van elke soort te zien en vooral te herkennen. Over een maandje zullen ook de kolibries zich laten zien, dus tegen die tijd zal wel een bericht volgen over deze wonderlijke vogeltjes. Voor het moment hou ik het bij de identificatie van een aantal gevederde vrienden die we nu elke dag zien.

De European Starling (Sturnus Vulgaris) vind je overal in Amerika en elk exemplaar dat je in dit land tegenkomt is een afstammeling van een van de 100 starlings die rond 1890 in Central Park in New York zijn losgelaten. De mensen die hiervoor verantwoordelijk waren, waren grote fans van Shakespeare en wilden alle vogels die in zijn werken voorkomen in Amerika introduceren. Inmiddels wordt hun aantal geschat op 200 miljoen! In het Nederlands heet het beestje overigens gewoon ‘spreeuw’. Ze Epauletspreeuwhebben inktzwarte veren die bedekt zijn met glinsterende groene stippen.

Verwant aan de hierboven beschreven spreeuw is de Red-Winged Blackbird (Agelaius Phoeniceus) ofwel de epauletspreeuw. De vogel heeft op beide vleugels een roodgele bies maar is verder zo zwart als de nacht. We zien hem in onze tuin niet elke dag en dat is maar goed ook, want ze kunnen agressief uit de hoek komen. Dit gebeurt met name als ze hun territorium willen verdedigen. Ze durven hierbij grotere tegenstanders, zoals mensen, makkelijk aan te vallen. De kleinere vogels aan de feeders gaan er snel vandoor als ze een epauletspreeuw zien.

Grijze junco

De Dark-Eyed Junco (Junco Hyemalis) heet in het Nederlands grijze junco. Een aantal van deze vogels zitten al in de tuin vanaf het moment dat we de eerste feeder hebben neergezet. Het heeft alleen een heel tijdje geduurd voordat we eindelijk wisten hoe deze vogel heet. Het opvallende aan dit beestje is dat hij niet van de feeder zelf eet, maar alleen wat op de grond is gevallen. Dat is wel handig, want daardoor hebben we weinig afval op de patio liggen!

Amerikaanse blauwe gaai Een van de mooiste en opvallendste vogels in de buurt is deze Blue Jay (Cyanocitta Cristata) ofwel de Amerikaanse blauwe gaai. Het is een tamelijk grote vogel, tot wel 30 cm, en door zijn felblauwe kleur moeilijk om niet te zien. Bovendien is het een zeer luidruchtige vogel die hard kan krijsen terwijl hij in de buurt is. Je hoeft hem dus niet te zien om toch te weten dat hij in de tuin zit. Het is een vrij schuw beest en hij laat zich niet zo heel vaak op de patio bij de feeder zien, maar we hebben hem toch al een paar keer vlakbij de deur gespot terwijl hij van de pinda’s zat te eten. Hij zit vaak in de boom tegenover de patio waar het voederstation van de eekhoorns hangt. Hier doet hij zich tegoed aan het eten dat de eekhoorns laten vallen.

Dat het af en toe een drukte van jewelste is bij de feeder, kun je in het filmpje hieronder zien dat ik deze week gemaakt heb. Het beeld is een beetje scheef omdat ik voorzichtig moest filmen zonder de vogels weg te jagen!

De korste weg naar beroemdheid

Eliot Spitzer, anderhalf jaar geleden nog een held, nu uit de gratie.Een goede week geleden raakte de gouverneur van New York, Eliot Spitzer, in opspraak. Naar zo blijkt heeft hij op kosten van de gemeenschap onder de schuilnaam ‘Client No. 9′ enkele prijzige bezoekjes aan een callgirl afgelegd. Voor het luttele bedrag van 4000 dollar per nacht wilde Ashley Alexandra Dupré zich wel een paar uurtjes met meneer Spitzer bezighouden. De gouverneur heeft hier zo’n 80.000 dollar aan besteed, dus hij heeft zich de afgelopen tijd niet verveeld.

Toen dit schandaal naar buiten kwam, lag het voor de hand dat Spitzer zijn ontslag moest indienen. Tenslotte had hij zelf nog stevig opgetreden tegen het prostitutiecircuit, waar hij niet veel later zelf zo gretig gebruik van zou maken. De dame in kwestie, die in het echt Ashley Youmans heet, heeft wel baat bij deze sappige roddel die al een week het nieuws domineert.

De 22-jarige brunette is eigenlijk een zangeres, maar met een chronisch gebrek aan succes. Wegens tegenvallende inkomsten zocht ze al snel naar andere middelen om aan geld te komen. Hoewel ze als callgirl niet slecht verdiende, is haar bankrekening sinds afgelopen week al flink gespekt en het einde is nog niet in zicht.

Ashley Alexandre Dupre, de beroemdste callgirl van het land.Na het uitlekken van het Spitzer-schandaal heeft de slimme meid haar muziek op internet gezet en kun je een paar liedjes tegen betaling downloaden. Dit heeft haar naar verluidt al zo’n 200.000 dollar opgeleverd. Bovendien kun je wachten op het boek dat zeer zeker zal verschijnen, om nog maar te zwijgen van talloze lucratieve aanbiedingen die haar te beurt vallen. Ook Playboy weet Ashley te vinden: voor een naaktreportage willen ze graag een miljoen dollar betalen. Zo zie je maar dat er in dit land niet veel verheffends voor nodig is om toch snel rijk en beroemd te worden.

Walnut Grove Plantation

De Walnut Grove Plantation.Van de woeste storm is zondag niets meer te zien en nadat we ’s morgens in de zon hebben gezeten in de achtertuin en wat isolatiemateriaal hebben gehaald bij Lowe’s rijden we een eindje naar Roebuck. Dit ligt ongeveer 15 mijl ten zuiden van Boiling Springs en hier ligt de Walnut Grove Plantation. Plantations vind je door heel het zuiden en zijn een overblijfsel van rijke kolonialen die een landgift hebben gekregen van de koning van Engeland.

Oorspronkelijk was de Walnut Grove Plantation 3000 acres groot, een onbeschrijflijk groot stuk land dus (12 km2). Het was eigendom van de Ier Charles Moore en zijn vrouw Mary, die hier vanaf 1765 woonden met hun 10 kinderen en een aantal slaven. Er werd van alles verbouwd maar alles was voor eigen gebruik. De slaven werden dus niet uitgebuit voor zo hoog mogelijke winsten.

In de keuken van de Plantation.Op het terrein vind je het ‘grote’ woonhuis (de manor), de keuken, een paar schuurtjes en opslagplaatsen voor oogst, een schooltje, een smidse en een replica van de artsenpraktijk van de jongste zoon van de familie Moore, die dokter was. De keuken was in een apart gebouw omdat er continue een vuur brandde. Brand was destijds de tweede doodsoorzaak voor vrouwen (na kinderen baren). Het keukengebouw is in de loop der jaren twee keer afgebrand, dus hun vrees was niet geheel ongegrond.

De Walnut Grove Plantation is in de jaren ’60 overgegaan naar een stichting en toen vanuit een vrij erbarmelijke staat gerestaureerd. Nu worden er dagelijks rondleidingen gegeven en kun je op eigen houtje een beetje rondsnuffelen en je wanen in de tijd van Gone With The Wind. Op de weg terug naar huis stoppen we voor een ijsje bij Bru’sters waar het al druk is vanwege het mooie weer en we eten later op de dag voor het eerst buiten in de tuin. Wie doet ons dat na op 16 maart?

Een stormachtige zaterdag

Wie in Nederland het journaal gezien heeft, weet dat er vrijdag een tornado heeft huisgehouden in Atlanta. Die heeft de nodige schade aangericht en voor zover bekend is tenminste één dode geeist. Dat stormfront kwam gedurende de nacht onze kant op en daar hebben we zaterdag de hele dag van kunnen ‘genieten’. De tornadowaarschuwing was voor Spartanburg en Greenville zeer concreet, maar gelukkig bleef het bij zware regenval en aanhoudend onweer dat de hele middag duurde.

Een tornado houdt huis in Atlanta.De bedoeling was dat Robs collega Sami bij ons op bezoek zou komen, maar aan het eind van de middag belt hij dat hij nog in Commerce vast zit vanwege een tornado. Hij was daar samen met Peter aan het winkelen toen er werd omgeroepen dat iedereen moest schuilen. De politie reed om het winkelcentrum heen zodat er zeker niemand wegging. De tornado richtte vervolgens de nodige schade aan: van sommige winkels werd het dak afgerukt en de stroom viel overal uit. Dat waren dus enkele angstige momenten.

We spreken uiteindelijk rond 8 uur af in de bar van het Marriott hotel in downtown Spartanburg. Hier treffen we ook Robs collega’s Cathy, David en Ken. Peter en Sami sluiten zich even later bij het gezelschap aan. Het parkeren was trouwens niet eenvoudig, want vanwege de Miss South Carolina-verkiezingsvoorronde staat ieder beschikbaar parkeerplekje vol. We besluiten uiteindelijk naar een nieuw restaurant te gaan dat Rock Water Tavern heet. Het zit bij het hotel om de hoek en zou qua reputatie ongeveer vergelijkbaar moeten zijn met Brasserie Ecosse.

Het is natuurlijk al laat als we binnenkomen, maar het kleine restaurantje maakt er geen haast mee om ons te serveren. Het hoofdgerecht komt uiteindelijk pas rond 10 uur op tafel! Gelukkig maakt het vrolijke gezelschap veel goed en het eten (voorgerecht: met krab gevulde miniportobello’s, mijn hoofdgerecht: geblakerde tonijn met pilav en gegrilde pompoen, Robs hoofdgerecht: karbonaadjes met gepureerde knoflookaardappelen en gegrilde pompoen), als het eenmaal komt, smaakt prima.

Een internationaal etentje

Toen we woensdag bij de voetbalwedstrijd waren, op zich al een behoorlijk internationale bedoening, was daar ook Robs collega Pedro. Hoewel hij een Belg is, heeft hij van zijn leven nog geen dag in Belgie gewerkt. In plaats daarvan zat hij onder andere in Saoedi-Arabie, Singapore, Indonesie, Engeland en natuurlijk de VS. Hij weet zodoende als geen ander hoe het is om je boeltje te pakken en naar een ander land te verkassen, en bovendien weet hij ook hoe leuk het is om in internationaal gezelschap te vertoeven.

Met die gedachte nodigde hij ons uit voor een etentje in een nieuw restaurant in Spartanburg, dat Brasserie Ecosse heet. Het zou een restaurant zijn met gerechten uit de Oude Wereld (daarmee bedoelen de Amerikanen Europa) en met een Schotse chefkok aan het roer, zou dat best eens kunnen lukken. De andere tafelgenoten waren de Peruaan Roberto  en zijn vrouw, de Zuid-Afrikaan Rigardo en zijn vrouw, de Brit David die hier net naar toe geemigreerd is, een Duits-Frans koppel dat al 13 jaar hier woont en natuurlijk Pedro en zijn Filipijnse vrouw Cathy. Ondanks dat er geen Amerikaan aan tafel zit, wordt er dus toch de hele avond Engels gesproken, zij het dan met allerlei exotische accenten.

Een muurschildering in Brasserie Ecosse.De eigenaar van de Brasserie heeft overigens een interessante filosofie. Hij wil graag iets bijdragen aan de lokale cultuur en op de verdieping boven het restaurant heeft hij zodoende een expositieruimte voor kunstenaars uit Spartanburg en omgeving ingericht. Boven deze ruimte, die Hub-Bub heet, zitten een aantal appartementen waar kunstenaars een jaar gratis mogen wonen om zich aan hun kunst te wijden, die ze vervolgens in het atelier kunnen tentoonstellen.

Het was in ieder geval een erg leuke en ook leerzame avond. Je hoort van iedereen hoe ze in Spartanburg verzeild zijn geraakt en wat de leuke plekken zijn om te bezoeken. Iedereen is het er over eens dat je hier heerlijk kunt wonen, dat het weer fantastisch is en dat het levenstempo hier net iets lager ligt dan in het jachtige Europa. Bovendien was het eten heerlijk! De Aziatische mosselen waren spectaculair en het dessert, een creme brulee van Kahlua en hazelnoot, een herhaling waard.

Kreeft

Moord tussen Mes en VorkWoensdag is een prachtige, bijna zomerse dag. Met blauwe luchten en 22 graden is het prima vertoeven in de tuin. Met het boek ‘Moord tussen mes en vork’ in de hand is het niet moeilijk om een poosje buiten te zitten. Dat de zon al krachtig is blijkt wel uit het feit dat ik na een uurtje behoorlijk verbrand ben! Het boek is trouwens een cadeautje van Joost en Cristina, die zelf onlangs naar Berlijn zijn verhuisd. Er staan moordverhalen in waarin eten een belangrijke rol speelt. Na elk verhaal staat het recept dat in het verhaal genoemd wordt (maar natuurlijk zonder de dodelijke ingredienten).

Rond een uur of vijf komt Rob me ophalen. Er is vandaag een voetbalwedstrijd ten behoeve van het goede doel, United Way. De spelende teams zijn werknemers van het bedrijf en de wedstrijd gaat tussen de VS en De Rest Van De Wereld. Tijdens 3 perioden van 20 minuten wordt er een stevig potje voetbal gespeeld en van de toeschouwers weet maar een heel beperkt deel waar ze precies naar staan te kijken. Voetbal is in de VS niet bijster populair. Rob heeft aangeboden om foto’s te maken en hij neemt zijn taak serieus. Aan het eind van de wedstrijd heeft hij bijna 200 plaatjes geschoten! De uitslag van de wedstrijd was trouwens 8-3 voor De Rest Van De Wereld.

Klavertje vierNa de voetbalwedstrijd spreken we met een aantal mensen af in Delaney’s, een Ierse kroeg in downtown Spartanburg. We zien hier een aantal Belgische collega’s en ik ontmoet er Todd (de scheidsrechter) en zijn vrouw, en Norman, een Canadees die zich op dit moment ook aan het vestigen is in de buurt. Er zijn wat hapjes besteld en er komen al snel knalgroene tortillachips op tafel met het oog op St. Patrick’s Day, een Ierse feestdag die a.s. maandag gevierd wordt.

Met Robs collega’s Joris, Bernard en Sami gaan we rond half negen iets eten bij het Thaise restaurant Lime Leaf, dat bij Delaney’s om de hoek ligt. Gevijven eten we voor zo’n 80 euro een heerlijke en bovendien prachtig gepresenteerde maaltijd. Hier wil ik zeker nog eens terugkomen! We spreken af dat Sami aanstaande zaterdag bij ons op bezoek komt. Hij is dan de enige Europeaan die nog in Spartanburg vertoeft en bovendien wil hij ons huis wel eens zien… Als het weer dan lijkt op dat van vandaag kunnen we in de tuin eten!