Op zaterdag is het maar weer eens warm en zonnig, maar vanwege een uitloper van een tornadogebied in onze buurt begint het drukkend te worden. Er wordt later op de avond flink wat regen en onweer verwacht dat met name de zondag kan vergallen, maar dat is van later zorg. We zorgen eerst dat de koelkast weer gevuld is en we stoppen bij het postkantoor voor een nieuwe verzameling postzegels voor Europa. Aanstaande maandag veranderen (lees: verhogen) de tarieven, maar de dame aan het loket kan ons nog niet vertellen wat de nieuwe zegels gaan kosten. Ze zijn nog niet binnen en waarschijnlijk
komen ze er zelf ook pas maandag achter. Heel fijn, heel handig, maar niet heus. Volgende week nog maar eens proberen.
Terwijl Rob de tuin eens flink onder handen neemt, begin ik zelf met de voorbereidingen voor het eten van vanavond. We krijgen Brandon en zijn vriendin Christine op bezoek. Brandon is een collega van Rob die ik al diverse keren aan de telefoon heb gesproken maar tot voor kort nog nooit had gezien. Rob kan het goed met hem vinden en zodoende heeft hij hem een keer uitgenodigd voor een dineetje. Christine studeerde tot voor kort informatica in Florida, maar nadat ze twee weken geleden haar diploma heeft gehaald is ze eindelijk bij Brandon ingetrokken.
Met een flesje Pinot Noir staan ze op de afgesproken tijd aan de voordeur. Rob geeft ze een rondleiding door het huis, want ze zoeken zelf ook een nieuw onderkomen, zij het dan in de buurt van Greenville. Ons huis kan hun goedkeuring wel wegdragen, om het zacht uit te drukken. Het eten valt goed in de smaak, vooral het dessert van chocoladesoesjes. Zelf koken ze meestal eenvoudige kost en ze zijn op zoek naar wat meer exotische keukens om eens uit te proberen. Ik beloof om de volgende keer iets Marokkaans voor ze te koken en om wat Indiase recepten te vertalen zodat ze dat zelf eens kunnen proberen.
In de nacht van zaterdag op zondag regent het veel en hard en dat gooit onze plannen om naar Hollywild te gaan overhoop. Er zijn daar geen verharde paden en met het vele regenwater van de afgelopen uren is het daar nu een grote modderpoel. In plaats daarvan rijden we naar de Westgate Mall waar we Grieks lunchen en daarna in de Regal Cinema naar Iron Man gaan. Deze film haalt al enkele weken vele miljoenen binnen en schijnt de enige prent te zijn die op het moment echt de moeite waard is. Hoewel het een van de vele superhelden films is die tegenwoordig uitkomen, is er een originele wending aan het genre gegeven en neemt de film zichzelf niet te serieus. De hoofdrolspeler, Robert Downey Jr., speelt zijn rol met veel charisma en we zien hem waarschijnlijk wel terug in deel 2. Het was in ieder geval een ontspannende manier om een wat stormachtige zondag door te komen.
Vanmorgen belde Vicki om eens te informeren hoe het was en of ik zin had om met haar, Emma en haar ouders naar een rozenfestival te gaan. Het was niet zo gek ver weg en we zouden voor de middag weer terug zijn, dus wat mij betreft was het prima. Niet al te veel later stonden ze met z’n allen voor de deur, ontmoette ik Betty en Rowald en waren we op weg.
Terwijl in Nederland op 5 mei Bevrijdingsdag wordt gevierd, is er in de VS op die dag aandacht voor Cinco de Mayo (Spaans voor 5 mei). In Mexico is dit een officiele feestdag en omdat er veel Mexicanen in de VS wonen (en natuurlijk Amerikanen van Mexicaanse afkomst) krijgt deze feestdag ook hier de nodige aandacht.
Dankzij de kaartjes die we eerder deze week van mam en Jos hebben gehad, staat onze planning voor zondag al vast. We gaan naar het Biltmore Estate in Asheville, dat in North Carolina ligt. Biltmore is het grootste landhuis van de VS en wordt omgeven door eindeloze tuinen die allemaal schitterend onderhouden worden. Het huis zelf telt 250 kamers en er zijn 1700 mensen in dienst om het 32 km2 tellende landgoed in piekfijne staat te houden. George Vanderbilt, van Nederlandse afkomst, liet het huis in 1880 bouwen als zomerhuis nadat hij de omgeving had bezocht en verknocht raakte aan het landschap en het klimaat.
Van de lentetuinen lopen we naar de tropische bloemenkassen en de visvijver, die vol baars en andere vis zit. Aan de achterkant van de vijver ligt een kleine waterval en voorbij dit punt kun je een meanderend pad door de bossen volgen. Zonder het te merken loop je hier kilometers rond. In de loop van de middag nemen we de shuttle terug naar de parkeerplaats en rijden dan naar de op het landgoed gelegen Winery. Je kunt hier een tour volgen en van de vele wijnen proeven die hier gemaakt worden. De wachttijd is hier echter erg lang vanwege de drukte dus we besluiten dit tot ons volgende bezoek te bewaren. Via de grote en indrukwekkende gift shop verlaten we Biltmore en rijden we terug naar huis. Vlakbij huis maken we een pitstop bij Brusters voor een heerlijk ijsje. Dat gaat er op zo’n warme dag wel in!
Zaterdag is een beetje een vreemde dag vol uitersten. Natuurlijk vieren we Robs verjaardag vandaag, maar het is ook de dag dat mam en Jos weer naar huis gaan. Het is ongelooflijk dat drie weken zo omgevlogen zijn. Zodoende zijn er ballonnen en cadeaus maar zijn we tegelijkertijd bezig met het passen en meten van alle koffers in de achterbak. Er is vandaag geen tijd meer om nog iets te doen want om 9.45 rijden we al naar het vliegveld in Greenville.
dat hun vlucht naar Atlanta geannuleerd is vanwege het slechte weer. Rob belt naar het vliegveld om uit te vinden of ze nog naar Atlanta zullen reizen vandaag, of dat we ze weer moeten ophalen van het vliegveld zoals hij zelf onlangs heeft meegemaakt toen hij naar Chicago vloog. Het blijkt dat ze zijn omgeboekt naar een latere vlucht, maar ook die heeft flinke vertraging. Als deze vlucht eindelijk naar Atlanta vertrekt is hun aansluitende vlucht naar Dusseldorf al vertrokken. Rob belt naar Atlanta om te achterhalen of mam en Jos ergens overnachten, zodat we hen kunnen bereiken. Dan horen we dat ze zijn omgeboekt op een vlucht naar Barcelona later op de avond en dat ze de volgende dag vanaf Barcelona naar Dusseldorf zullen vliegen. Van de simpele reis die we hen beloofd hadden, is dus weinig terecht gekomen.
Op vrijdag heeft Rob een vrije dag genomen zodat we met z’n vieren naar het mooie Chimney Rock kunnen gaan. De zon schijnt uitbundig en omdat het zo’n 30 graden zal worden vandaag, nemen we flink wat water mee. We rijden door het mooie landschap en zien de bergen in de verte al opdoemen, lang voordat we bij Chimney Rock zijn. Het laatste stuk van de weg slingert door de bergen en is niet minder dan spectaculair. We parkeren de auto bij het Old Rock Cafe en lopen eerst door het kleine dorpje en langs de met gigantische keien bezaaide Rocky River. Het blijft adembenemend, ook als je hier voor de derde keer bent. Sinds ons vorige bezoek is de natuur flink uitgelopen waardoor het er toch weer anders uit ziet.
Na de nodige foto’s beginnen we aan de heftige klim naar het wandelpad dat een stuk hoger ligt. Dit houdt in dat we zo’n 25 minuten kaarsrechte trappen op moeten lopen om daar te komen en we pauzeren geregeld om een slok water te nemen. Eenmaal boven is het genieten van het prachtige uitzicht en de mooie natuur. Het is rustig op deze hoogte en je komt niet veel mensen tegen. Het pad bestaat voor een deel uit aangelegde houten paden en voor de rest uit met keien bezaaide rots, zodat je redelijk wat moet klauteren.
Met de nodige hulp van de TomTom komen we bij Hollywild terecht. Dit ligt midden in de rimboe en ondanks dat het een doordeweekse dag is, loopt er genoeg volk rond. We kopen kaartjes en gaan het park binnen. Hoewel het niet verschrikkelijk groot is, is er wel genoeg te zien. De dieren in Hollywild zijn allemaal beesten die in Hollywoodfilms hebben meegespeeld en/of in reclamecampagnes te zien waren. Bij elke kooi staat beschreven in welke films het bewuste dier te zien was. Er zijn veel leeuwen, tijgers en andere roofdieren. De dieren zien er bijzonder goed verzorgd uit en we hopen maar dat ze goed afgericht zijn en naar hun verzorgers luisteren, want de kooien zijn waarschijnlijk niet stevig genoeg als de beesten een keer flink kwaad worden.
Na Hollywild rijden we naar de Walnut Grove Plantation. Het is inmidddels na de middag en we hebben behoorlijke trek. Gelukkig is vlakbij de plantage een tankstation met een Subway erin waar we onze tanden zetten in een flinke boterham. De plantage is nu een stuk groener dan de vorige keer dat ik hier was en het is heerlijk toeven in de tuin. Mam en Jos volgen de rondleiding met gids en ik blijf zelf buiten in de zon zitten en neem nog wat foto’s. We volgen de wandeling die uitgezet is op het terrein en rijden daarna weer terug naar Boiling Springs. Het is al na 16.00 als we thuis komen, net op tijd om nog wat te drinken voordat het tijd is om Rob op te halen.
Op woensdag gaat Rob weer gewoon werken en ik breng hem zodoende ’s morgens weg zodat wij overdag de auto tot onze beschikking hebben. We spreken af om hem om 17.00 weer op te halen. Op de weg terug stop ik even bij Ingles om daar verse muffins mee te nemen voor bij de koffie. Ze zijn nog warm als ik thuis kom.
in te zetten.
Op dinsdagmiddag heeft Rob een halve vrije dag. Halverwege de middag gaan we mijn ouders ophalen in North Carolina, maar voor het zover is gaan we eerst naar de Bank of America. Nu Rob een social security number heeft (een soort sofinummer) kan hij een bankrekening openen. Als we een bankrekening hebben, wordt het betalen van rekeningen een stuk eenvoudiger. We krijgen dan cheques (bij ons een uitgestorven betaalmiddel, maar in Amerika nog altijd veel gebruikt) zodat we de rekeningen zelf kunnen betalen en dan declareren bij Robs werkgever, in plaats van doorsturen naar het bedrijf in de hoop dat ze het op tijd betalen. We hebben nu al diverse keren meegemaakt dat we verschillende aanmaningen krijgen omdat het bedrijf erg traag is met het betalen van de rekeningen en daar zijn we niet erg gelukkig mee.
medewerker van het bedrijfje.
Peperazzi Blog 