Categorie: Algemeen

In tegenstelling tot wat het weerbericht aanvankelijk voorspeld had, was het dit weekend prachtig lenteweer. Daar moesten we van profiteren, want we hebben de laatste tijd al genoeg binnen gezeten. Ann had gevraagd of we zin hadden om mee te gaan naar de bibliotheek in Greenville op zaterdagmorgen, en dat gaf ons de gelegenheid om daarna een buitenactiviteit te plannen in ‘de grote stad’.

In de bieb was een muzikale interpretatie van het (in de USA) welbekende kinderboek ‘Click Clack Moo’ te zien en te horen. Het verhaal gaat over een boer, wiens koeien met behulp van een typmachine briefjes sturen waarin ze vragen om elektrische dekens. De boer vindt dat belachelijk en zegt ‘nee’, waardoor de koeien en later ook de kippen in staking gaan. Het is een grappig verhaal dat onze kinderen goed kennen, dus het was leuk om daar een aangeklede versie van te zien. Een dame uit het theaterleven las het verhaal met veel drama voor en een meneer met zeer veel ervaring op het gebied van percussie-instrumenten bracht het verhaal verder tot leven. De kinderen vonden het prachtig en luisterden ademloos. Aan het eind mochten alle kinderen die dat wilden een instrument vasthouden en erop spelen.

Behalve Wim en Ann waren ook Tony en Yasmine gekomen, en gezamenlijk zijn we gaan lunchen bij de Franse bakker. Dat was heerlijk en de enige reden om op te stappen, was dat de kinderen met z’n allen de tent aan het afbreken waren. We spraken af elkaar terug te zien bij de speeltuin tegenover de Greenville Zoo, waar het beredruk was. Iedereen was dolblij dat het eindelijk eens goed weer was, ook Adam en Annelies, die afgelopen oktober vanuit Gent hier naartoe zijn verhuisd. Zo kwamen we nog meer bekenden tegen en werd het een vrolijke boel. De kinderen konden naar hartelust rennen en spelen, tot alle ukjes uitgeput waren en dringend toe aan rust. Om half vier reden we naar huis en Nova sliep al snel.

Op weg naar huis reden we langs de Starbucks voor een heerlijk kopje Caramel Flan Latte, en we zijn bij de bieb van Spartanburg een verse stapel boeken gaan halen. ’s Avonds hebben we met een kinderen gekeken naar het skispringen in Sotsji, een hele belevenis! Hopelijk kunnen ze eventjes zonder Dora en hun andere tekenfilms om te genieten van de vele prachtige sporten tijdens de Olympische Spelen.

Vanmorgen hebben we op ons gemak kunnen ontbijten om daarna de eerste voorstelling van The Lego Movie te bekijken in de bioscoop. Deze film is zeer te genieten voor kinderen en hun ouders, goed gemaakt, onderhoudend en bovendien grappig. De held van het verhaal maakt vele lastige situaties mee en moet geregeld knokken met de slechterikken, iets wat Alex met zijn hele wezen beleefde. Tot vier keer toe was hij helemaal in tranen omdat een van de ‘goede’ figuurtjes iets slechts overkwam (zoals bijvoorbeeld het poppetje wiens gezicht gewist werd met nagellak-remover), hij riep wild ‘BAM BAM BAM’ tijdens de gevechten en schopte daarbij met zijn benen en zwaaide met zijn armen, en af en toe riep hij ongerust ‘What happened?!’ als hij even niet begreep hoe het verhaal in elkaar stak en of het nog wel goed zat met de held. Aan het eind van de film zei hij dat hij het prachtig vond en thuis meteen met zijn Lego wilde spelen.

Helaas voor Alex zijn we eerst gestopt bij een restaurantje voor de lunch en daarna bij Publix om wat extra proviand in te slaan. De weersvoorspelling is verontrustend en vanaf maandagavond krijgen we echt winters weer met sneeuw en ijs op dinsdag en woensdag. Deze keer kunnen we blijkbaar een stevig pak verwachten, dus we weten nu al dat South Carolina enkele dagen op slot gaat deze week. Ik denk dat dinsdag, woensdag en donderdag de scholen dicht zullen zijn vanwege het weer. We houden jullie op de hoogte, maar als er niks op de blog verschijnt, is dat omdat de stroom is uitgevallen. Ook dat hoort bij het leven in SC!

Wat kan het soms snel veranderen. In de week van kerst zaten we met 26 graden in de dierentuin een ijsje te eten, vandaag zijn er kouderecords gebroken en is het bibberen geblazen bij temperaturen ver onder nul en gevoelstemperaturen die nog een stuk daaronder liggen.

In South Carolina mogen we niet eens mopperen met -13 graden, elders in het land is het nog vele malen kouder en ronduit levensgevaarlijk om de straat op te gaan. Ik zie op nieuwssite http://www.nu.nl regelmatig berichtjes staan over de kou in de VS en ik kan me voorstellen dat je denkt, pfff… nou weten we het wel hoor! Maar als je hier niet woont, is het waarschijnlijk moeilijk om je voor te stellen hoe extreem het weer hier kan zijn. In Illinois was het vandaag kouder dan op de Zuidpool. In Canada waren de auto’s aan de straat vastgevroren. Het regent indrukwekkende foto’s van bevroren objecten.  Waar wij wonen is het ook nog een zo dat extreme kou zo zeldzaam is dat men er simpelweg niet op voorbereid is. In staten als Minnesota, dat tegen Canada aan ligt, kan men veel beter met sneeuw en kou overweg, maar zelfs daar lag het openbare leven volledig plat door deze zogeheten ‘polar vortex’.

Vanmorgen vloog om kwart over zes onze stroom eruit en je wilt niet weten hoe snel de temperatuur in huis zakte. Tegen 8 uur was het nog 13 graden binnen. Rob is gaan werken en ik ben met de kinderen naar de McDonald’s gevlucht, waar het warm was, ik een kop koffie kon drinken en de kinderen konden spelen. De scholen waren vanmorgen gesloten vanwege de kou. Toen we later thuis kwamen (en de stroom het gelukkig weer deed), zag ik dat in de zandbak in een nacht tijd 5 cm ijs was ontstaan! We klappertanden nog eventjes door want ook komende nacht wordt het weer flink koud. Daarna zou het stilletjes aan beter moeten worden. Dat hopen we dan maar!

Daar is hij dan, de allerlaatste dag van het jaar. Het jaar 2013 werd gekenmerkt door veel lachen, meestal met en om de kinderen en tijdens twee heerlijke vakanties met de opa’s en oma’s. En natuurlijk werd dit jaar vooral getekend door een inktzwarte dag, die elke dag die daarna kwam sterk gekleurd heeft.

Het maakt de wensen rondom de feestdagen tweeledig. Je wenst iedereen het allerbeste toe, en je meent het van harte, maar het drukt je steeds opnieuw met je neus op de harde feiten. Elke dag die verstrijkt is een dag verder vandaan bij hen, die er niet meer zijn. Je kijkt uit naar de nieuwe belofte van het jaar dat gaat beginnen, maar denkt weemoedig terug aan het betekenisvolle jaar dat je afsluit.

Dit gevoel is niet uniek voor ons. Ik heb eens gezocht naar uitspraken over Nieuwjaar en daar vind je veel teksten die bitterzoet van aard zijn. Bijvoorbeeld:

“Een optimist blijft op oudejaarsavond op om het nieuwe jaar te ervaren. Een pessimist blijft op om er zeker van te zijn dat het oude jaar vertrekt.”

“Het einde van het jaar is geen einde en geen begin, maar een voortgaan met alle wijsheid die ervaring ons kan bijbrengen.”

“Veel mensen zien uit naar het nieuwe jaar om een nieuwe start te maken met hun oude gewoonten.”

Welke betekenis deze dag ook voor jou heeft, wij wensen ieder een hart vol liefde en veel gelegenheden om dit in 2014 met anderen te delen.

Wat is het genieten van het mooie herfstweer! Het is al weken prachtig weer zonder een drup regen. De jassen blijven voorlopig nog wel in de kast. Je struikelt bijna over de vele activiteiten en ook buiten in de tuin is het heerlijk om te spelen. De kinderen krijgen er geen genoeg van.

Vorig weekend zijn we nog eens bij de appelboer geweest om te spelen, een pompoen uit te zoeken, een tocht te maken met de tractor en natuurlijk om heerlijke appels mee te nemen. Alex was daarbij vooral geboeid door de tractorbanden (die ook op de monster trucks zitten waar hij zo van houdt) en Nova vond het prachtig om rond te rijden terwijl ze van een snack zat te knabbelen. We waren niet de enigen die er zo over dachten, want het was beredruk bij de boer. Deze bedrijven halen hun jaaropbrengsten voornamelijk in de maand oktober binnen dus het is een enorme bedrijvigheid elk weekend! In de komende weken zullen we nog een aantal boerderijen bezoeken en Alex heeft met school ook nog een uitje naar Strawberry Hill in het verschiet. De grote zak appels die we afgelopen weekend hadden meegebracht, is al weer bijna op. Is Mutsu in Nederland ook een bekende appelsoort?

Het kan in de namiddag nog aardig warm zijn (de laatste dagen hebben we steeds 32 graden gehaald), maar de avonden zijn in een woord geweldig. Het is een perfecte tijd om lekker buiten te zijn voordat het rond half acht begint te schemeren. Alex is in de laatste maanden een flink stuk gegroeid waardoor hij beter bij de pedalen van zijn fiets kan en er nu met veel genoegen bovenop klimt. Ondanks het zalige weer blijft het bij ons buiten vrij rustig, zodat hij zelfs op straat kan fietsen. Nova is een enthousiaste supporter van haar broer.

Met de fiets naar de speeltuin op de hoek van ons blok, ook daar is het in de avonduren prima toeven.

In de achtertuin kunnen de kleinste mensen in ons huis hun fantasie prima kwijt. Hele verhalen komen tot leven als je ze lekker hun gang laat gaan.

In tegenstelling tot de meeste andere landen viert men in de USA de dag van de arbeid altijd op de eerste maandag van de maand september. Dat betekent dat we een lang weekend hadden om bij te komen van de eerste schoolweek en er op uit te trekken als we dat wilden. Het weer gooide wat dat laatste betreft wel wat roet in het eten. Met temperaturen van diep in de 30 en gevoelstemperaturen rondom de 40 graden, was het eigenlijk veel te warm om iets te doen.

Op zaterdag hebben we het lekker simpel gehouden met onze boodschappen. Op zondag hadden we afgesproken met Wim en An en de kinderen, om te spelen en picnicken in speeltuin Kids Planet. We waren daar om half 10 en het was vreselijk plakkerig. De kinderen hadden er niet veel last van en doken de speeltuin in, waar hier en daar enorme plassen water stonden van een bui die de avond ervoor gevallen was. Het duurde niet lang of Hugo trok zijn broek uit en zat vrolijk in het modderwater te spetteren. En dat zusje Lucie op hem lijkt, blijkt wel uit het gegeven dat ze een klein uurtje later ook heerlijk in de modder zat te baden. Tja, wat dat betreft zijn die twee van ons toch een stukje braver…

Het picnicken in de speeltuin werd helaas enigszins geplaagd door tientallen vliegen die voortdurend op het eten gingen zitten (yuck). Ook de snel stijgende temperaturen maakten het na 13.00 wel heel onprettig buiten. Voor de kleintjes was het toch tijd voor een dutje, dus het was tijd om onze vrienden gedag te zeggen. Op de weg terug zijn we nog even bij de bibliotheek en de hobbywinkel binnengewipt en daarna zijn we gaan eten bij Moe’s.

Voor maandag hadden we besloten eens naar het Apple Festival in Hendersonville te gaan. Het was ons eerste bezoek aan dit in de wijde omtrek gekende festijn, dat wat lijkt op een braderie, zij het dat er veel kraampjes zijn met appels van lokale boomgaarden. De appels luiden dikwijls het begin van de herfst in en hinten al voorzichtig aan de feestelijke pompoenen die binnenkort ook gaan verschijnen. De verschroeiende zon waste elk idee aan herfst echter weg. Oh, wat was het ongelooflijk heet! Er waren veel standjes waar gefrituurde hapjes en lekkere dingen van de grill werden aangeboden, waardoor je tijdens het slenteren geregeld nog de warme lucht van deze kraampjes meekreeg. De kinderen snakten naar een ijsje, waar ze dan ook heerlijk van hebben zitten smullen. Om 2 uur ’s middags zou er een optocht zijn, maar we konden het gewoon niet opbrengen om daar nog voor te blijven. Een leuk festival, maar het was gisteren gewoon even te heet.

Ook voor de komende week ziet het er bijzonder warm uit. We zullen dus nog maar wat in de airco blijven voorlopig.

Sinds een maand of twee zijn we weer helemaal verslingerd aan onze Wii. Het is een leuke en sociale bezigheid en iets dat ons hele gezin kan doen. Voor Alex en Nova hebben we speciale kinderspellen (die zelfs Nova van 2 al kan bedienen), verder Wii Sports Resort en Wii Fit, waar je zowel gebruik van kan maken als entertainment of, in combinatie met het Wii Fit Board, ook een workout mee kunt doen.

Om wat meer variatie te hebben, ben ik eens gaan neuzen wat er meer te krijgen is voor de Wii. Ik had veel gehoord over Zumba, een vorm van fitness die als een storm de wereld is overgegaan de afgelopen jaren. Naar men zegt voelt het niet echt als fitness, omdat het meer weg heeft van zeer intensief dansen waarbij je toevallig ook nog een hoop calorieeen verbrandt. Na grondig onderzoek naar de beschikbare Zumba spellen op de Wii heb ik uiteindelijk Zumba Core besteld. Deze kreeg de meeste en meest positieve recencies, dus ik was benieuwd.

De eerste keer dat ik het spel speelde, heb ik eerst de basispassen gedaan. Dit zijn eigenlijk de basispassen van dansen als de samba en meringue, iets wat vast bekend voorkomt als je dansles hebt gehad. Even voor de duidelijkheid, ik heb nooit danslessen gehad en heb ook bijzonder weinig aanleg voor dat soort dingen. Maar Latijns-Amerikaanse muziek is wel erg vrolijk en ik kan me nog herinneren dat ik, lang geleden alweer, met veel plezier naar steps-aerobics ging en daar kreeg ik de diverse routines ook onder de knie. De basispassen had ik al rap door en volgens de Wii deed ik ze ‘uitstekend’, dus dat geeft een mens moed om aan het echte werk te beginnen.

Zumba Core omhelst 40 verschillende liedjes met elk een unieke choreografie, uitgevoerd door een van zes verschillende instructeurs, die een weergave zijn van bestaande iconen binnen de Zumba-wereld. Maak bijvoorbeeld kennis met de energieke Beto, de man aan de basis van het fenomeen Zumba, en zijn discipelen Gia, Kass en nog een stel. Elk heeft zijn eigen stijl en je merkt gauw genoeg wat je het beste ligt; cumbia, salsa, reggaeton, buikdansen en zelfs celtic bluegrass horen tot de opties.

Afijn, ik probeerde eens een nummer en WHOA! Dat was nog niet zo simpel! Voor een Zumba-novice was het een behoorlijke uitdaging om de snel veranderende passen allemaal bij te houden, laat staan om ook nog eens de bijbehorende armbewegingen met enige gratie uit te voeren. Op het scherm verschijnt af en toe een venstertje om je te laten weten welke volgende passenserie eraan komt, maar de eerste paar keren blijft het toch vooral achter de feiten aan lopen, euh… dansen. Na twee nummers was ik al min of meer total loss, dus het zag er voorlopig nog niet echt naar uit dat ik een voorgeprogrammeerde sessie van een uur zou kunnen doen. Dat gezegd hebbende, het was wel meteen ontzettend leuk om te doen, en bovendien in de privacy van je eigen woonkamer, waar niemand er om maalt dat je eruit ziet als een dolgedraaide vleermuis. Ook fijn: je kunt lekker sporten op een moment dat het jou uitkomt, bijvoorbeeld als de kids even slapen.

Inmiddels zijn we een maand verder en voila, ik heb Zumba Core al een heel eind onder de knie. Elke dag een uur lang de verschillende dansroutines doen is geen enkel probleem! Wie had dat pas geleden kunnen denken? Het spel zit ook wel slim in elkaar doordat je diverse doelen kunt stellen en awards kunt verdienen, waardoor er steeds een prikkel blijft om jezelf te verbeteren. Nu ik beter bekend ben met de routines heb ik ook daadwerkelijk iets aan de hints die af en toe in beeld komen om je te laten weten wat de volgende passenserie wordt. De kinderen vinden het wel amusant om naar de vrolijke muziek te luisteren en de diverse instructeurs en kleurrijke achtergronden te bekijken. Af en toe doen ze zelfs even mee. Als je een Wii in huis hebt en een leuke activiteit wilt doen waar je vrolijk van wordt en bovendien honderden calorieen mee verbrandt, probeer Zumba Core dan eens. Ik begrijp nu in ieder geval waar de rest van de wereld al jaren zo enthousiast over is. Als het volgende Zumba spel voor de Wii verschijnt, mag de kerstman deze zeker komen brengen!