Categorie: Amerika

Rob heeft de hele week deelgenomen aan de vrij uitputtende GTM op zijn werk en stuurde mij een e-mail door dat alle collega’s op donderdagavond van harte waren uitgenodigd om aanwezig te zijn op een ‘non-Milliken-sponsored’ bijeenkomst. Deze avond werd gehouden om het eind van de GTM te vieren in een informele setting, in restaurant Chief’s Wings and Firewater in Spartanburg. We waren hier nog nooit geweest en zijn er zodoende samen eens een kijkje gaan nemen.

Al op de parkeerplaats vragen we ons af wat dit precies voor restaurant is. Op een groot bord staat blij aangekondigd dat het ‘bike night’ is. Dat verklaart dat er buiten een bar staat geinstalleerd en dat er in leer geklede motorrijders rondhangen. Als we binnenkomen, toevallig met twee andere collega’s van Rob die allebei duidelijk nog in hun kantoorkleren rondlopen, zien we dat het meeste volk uit de wat ruwere laag van de bevolking komt. Maar goed, er is hier nu eenmaal afgesproken, dus we laten wat tafels bij elkaar zetten en nemen plaats.

In het uur daarna komen er meer collega’s binnendruppelen, sommigen zelfs in pak, en we vallen enigszins uit de toon. Het duurt dus niet lang voordat de eerste redneck-grappen rondvliegen, zij het op iets gedempte toon, want we willen natuurlijk geen ruzie met de horde Harley Davidson-bezitters die ook aanwezig is. Hoewel het bier rijkelijk vloeit en zowel personeel als klandizie van een wat bedenkelijk allooi zijn, gebeurt er natuurlijk niks en laat iedereen elkaar lekker met rust.

Het wordt uiteindelijk gewoon een gezellige avond met collega’s en ik zie weer wat bekende gezichten, samen met een aantal nieuwe. Op de menukaart van Chief’s vinden we tussen alle vette happen zowaar iets redelijk gezonds in de vorm van wraps. Dat ze niet gewend zijn om dit te serveren blijkt al snel als we maar liefst 45 min moeten wachten op ons eten, terwijl naast ons de later bestelde kipvleugels en frieten rijkelijk vloeien. Het is kortom weer een bijzondere ervaring die we kunnen optekenen.

We zijn het afgelopen jaar al verschillende keren in Chimney Rock geweest, het plaatsje dat vernoemd is naar de kenmerkende rots waar het vlakbij ligt. Nu de bomen herfstige kleuren beginnen aan te nemen, leek het ons een goed moment om eens te bekijken hoe het park midden in de bergen er nu bij ligt. In tegenstelling tot andere keren zijn we niet via de snelweg gegaan, maar zijn we highway 9 afgereden totdat we bij Chimney Rock uitkwamen. Ondanks de lagere maximumsnelheid waren we er even snel als normaal, dus het loont zeker de moeite om deze route door niemandsland voortaan te nemen. Bovendien is het uitzicht onderweg erg fraai!

Eenmaal in Chimney Rock bleek hier een Oktoberfest in volle gang te zijn, iets wat de nodige toeristen aantrekt. We hadden het nog nooit zo druk gezien! Het piepkleine plaatsje werd overspoeld door bezoekers uit alle hoeken van het land, maar het was wel erg gezellig overal. Omdat we rond lunchtijd aankwamen, zijn we eerst ‘traditioneel’ een hapje gaan eten in het Old Rock Cafe. Ondanks de koele ochtend was het in het zonnetje erg lekker zodat we buiten hebben gezeten, met uitzicht op de Rocky Broad River. Vanaf het buitenterras hadden we een spectaculair zicht op de met reusachtige keien bezaaide rivier.

Na de lunch zijn we eerst bij Bubba o’Leary’s binnengegaan, een winkel met outdoor kleding waar we allebei erg van gecharmeerd zijn. Rob was aan nieuwe wandelschoenen toe en heeft geduldig schoenen gepast totdat hij een comfortabel paar had gevonden. De doos hebben we in de winkel gelaten, want hij heeft ze direct aangetrokken voor onze wandeling rond de rivier en het park in de rotsen.

Na een rondje langs de soms hilarische winkeltjes in Chimney Rock zijn we langs de Rocky Broad River gelopen waar het ongebruikelijk druk was. We moesten daardoor soms het nodige geduld opbrengen om een goede foto te kunnen maken, waar geen hinderlijke toeristen op stonden.  De natuur in dit gebied blijft zeer indrukwekkend, in welk seizoen je hier ook komt.

Van de rivier zijn we richting de ingang van het park gereden, enkele mijlen tegen de bergen op. Het was ook hier bijzonder druk, veel dagjesmensen die hun bezoek aan het Oktoberfest combineerden met een bezoek aan de beroemde rots. Zo gebeurde het dus dat we in de rij moesten wachten aan de kassa om onze jaarkaart te kunnen laten zien! Hierna werden we naar een parkeerplaats gecoached, en wel op de lager gelegen parkeerplaats. Echt ongehoord, zo veel mensen hadden we hier nog nooit gezien. Vanaf de lager gelegen parkeerplaats gingen pendelbussen die stopten bij de lift naar Chimney Rock.

Hoewel we voorgaande keren steeds dapper de vele trappen hebben beklommen, hebben we gezien mijn 7 maanden zwangerschap deze keer maar voor de lift gekozen. De ruim 2600 voet  worden in zo’n 30 seconden afgelegd en als we netjes onze beurt hebben afgewacht staan we niet veel later bij de schoorsteenvormige rots waar de Amerikaanse vlag geduldig wappert. Het is een heerlijke, stralende herfstdag en dankzij het open weer kunnen we erg ver weg kijken.

Als we een poosje van het mooie uitzicht hebben genoten, nemen we de lift weer omlaag en van daaruit de bus naar onze parkeerplaats. Vanaf dit punt kun je starten met een uitgezet wandelpad dat gericht is op kinderen en dus goed begaanbaar is. Het is een duidelijk en mooi aangelegd pad, met veel aandacht voor de dieren die je onderweg kunt tegenkomen. Het is inmiddels een stuk rustiger in Chimney Rock, want het park gaat rond 17.00 dicht en dat betekent dat we nog een half uurtje over hebben als we de Woodland Adventure Trail gelopen hebben. Via de slingerende weg door de bergen rijden we weer terug richting Boiling Springs, met een heerlijk dagje uit achter de rug.

Hoewel de bomen zoetjesaan een beetje beginnen te verkleuren en de herfst zich zodoende aankondigt, is het toch nog heerlijk weer om buiten te zijn. De dagen zijn erg zonnig en met een graad of 25 aangenaam warm. Dit weekend zijn we eens terug gegaan naar de Cottonwood Trail om te zien hoe de natuur er bij ligt. We willen namelijk nog een keertje naar Chimney Rock om daar mooie foto’s te maken van het verkleurende landschap in de bergen, en ons tripje naar Cottonwood is alvast een oefenuitstapje.

Zondagmorgen zijn we in alle vroegte vertrokken, nog voor half negen. Met de wandelschoenen en wat water zijn we naar de oostkant van Spartanburg gereden om daar de bossen in te duiken, en het stukje moeras dat hier in alle stilte geconserveerd wordt. Net als de vorige keer komen we regelmatig joggers tegen uit de sjieke wijk rondom dit natuurgebied. Deze mensen zien eruit alsof ze zich opgetut hebben om te gaan joggen, wat een onzin.

Door de regenval van vorige week staat er deze keer wat meer water in Lawson’ Fork en dicht bij de grond is alles nog prachtig groen. Toch zijn er tekenen te zien van de herfst en kleuren sommige bomen geel, oranje en als je goed zoekt ook wat rood. De vele spinnenwebben vlak boven de grond zijn nu allemaal weg en ook de katoenachtige vlokken die we de vorige keer vonden hebben we deze keer niet gezien. In plaats daarvan hebben we verschillende soorten paddenstoelen gezien, maar ook talloze herfstbloemen die het geheel een gekleurd randje gaven.

Van de Cottonwood Trail zijn we naar Souper!Salad! gereden voor een heerlijke lunch. Het is een zaak met een buffet-concept waar je naar hartelust salades kunt samenstellen, soepen proeven, brood en biscuits eten, gepofte aardappels aankleden met wat je maar lekker vindt en afronden met een toetje dat je zo bont kunt maken als je wilt. Als we buiten komen is het inmiddels prachtig open weer, een stralende blauwe lucht en een heerlijke temperatuur.

Op weg naar huis stoppen we bij Cleveland Park, waar ik met Vicki en Emma al eens eerder geweest ben. Het is er erg rustig en we wandelen er op ons gemak rond het aangelegde meer en tussen de bomen. Er hangen verschillende tweepersoonsschommels waar je lekker in kan relaxen. Om met zulk mooi weer binnen te gaan zitten is zonde, dus we klappen thuis de parasol open en gaan met een boekje in de tuin zitten. Een drankje erbij en het is net vakantie!

Al sinds mijn 13de jaar hou ik me bezig met de heerlijk tuttige hobby kaarten borduren. Toen ik wist dat we naar de VS zouden verhuizen, heb ik wat basismaterialen meegenomen zodat ik ook hier wat kaarten kon maken voor diverse gelegenheden. Ik heb, toen Daniel en Emma jarig waren, ook een dergelijk kaartje naar onze vrienden gestuurd en Vicki raakte er niet over uitgepraat hoe prachtig ze die kaarten wel niet vond.

Binnen het kerkgenootschap van de Zevende Dag Adventisten wordt graag iets georganiseerd en zo kwam Vicki op het idee om een cursus ‘borduren op papier’ op te zetten. Een andere dame zou een andere zelf-kaarten-maken cursus geven maar had daar vanaf gezien, dus men zocht naar een leuke vervanging. Nadat ze mijn kaarten had gezien, vroeg ze me of ik misschien interesse had om een middagje hobbyen te begeleiden.

Omdat ik me moeilijk kon voorstellen dat er veel Amerikanen te vinden zijn die voor zoiets te porren waren, zei ik dat ik dat graag wilde doen. Vicki zou het tijdens een bijeenkomst van de kerkgenoten aankondigen en omdat we materiaal uit Nederland moesten laten komen, een inschrijfdatum prikken. Aldus geschiedde en tot mijn grote verbazing liep het storm voor de cursus van de ‘dame uit Nederland’. Vicki was zo slim geweest om de kaarten die ik gemaakt had als illustratie te gebruiken en blijkbaar viel het nogal in de smaak. Niet minder dan 14 mensen gaven zich officieel op om deel te nemen en waren meer dan bereid om de 12 dollar cursusgeld te betalen. Ook na het verlopen van de inschrijfdatum stroomden de aanmeldingen nog binnen, maar die mensen moesten we helaas teleurstellen.

Samen met Vicki ben ik bij de hobbywinkels in Spartanburg geweest om daar zo goed en kwaad als het kon de nodige spullen te halen. De rest heb ik besteld bij Sunantha’s Hobbywinkel op internet, de enige online winkel die buiten Europa levert. Het kostte de nodige voorbereiding om alles om te zetten naar Amerikaanse formaten en creatief te zijn met spullen die je in Nederland makkelijk vindt en hier niet, maar uiteindelijk had ik een leuk programma bij elkaar.

Afgelopen zondagmiddag was het dan zover en heb ik mijn cursus gegeven. De aanwezige dames waren allemaal erg enthousiast en hoewel ze soms wat startproblemen hadden, hadden de meesten het aan het eind van de middag toch onder de knie. Sterker nog, ze wilden graag mijn contactgegevens zodat ze via mij nog meer spullen konden bestellen om hun zojuist aangeleerde hobby te kunnen voortzetten.

De voorzitster van de ‘club’ had gezorgd voor een hele tafel vol lekkere hapjes en drankjes en zodoende werd het een gezellige damesonderonsje waarin ook nog wat geleerd werd. Aan het eind van de middag kreeg ik een heerlijk pakket van Bath & Bodyworks en een kaart vol lieve bedankjes. Ik ben heel benieuwd of het borduren op kaarten naar aanleiding van deze middag een vlucht gaat nemen in het zuidoosten van de VS!

Rob had een tijdje geleden een handige wisseltruc bedacht om zonder kosten geld over te maken van onze rekening in Belgie naar onze rekening in Amerika. De kosten voor onze lease-auto voldeed hij met de Belgische creditcard en hij liet dit bedrag vervolgens in dollars terugstorten bij de Bank of America. Bij de eerste keer dat we dit deden, gingen op de afdeling Financien in de VS alarmbelletjes rinkelen. Het ging volgens hen om een wel heel groot bedrag. Rob had dit een maand of 9 geleden ook al aangekaart, maar toen maakten ze zich er niet zo druk om.

Het bleek dat Avis ons alle verzekeringen liet betalen terwijl Milliken, als zéér goede klant, een afspraak met hen heeft om de verzekeringen voor weinig geld af te kopen. Dit kwam door de wisseltruc aan het licht! Hoe Milliken dit met Avis verder heeft opgelost weten we niet, maar het gevolg was dat wij een nieuwe lease moesten tekenen voor een veel lager bedrag. Het gevolg kon zijn dat we daardoor een andere auto kregen.

Gisteren zijn we, zoals gevraagd, naar het Sears Automotive Center gereden in Greenville, waar Avis ook gevestigd is. Het was maar goed dat we onze auto helemaal leeggemaakt hadden en door de wasstraat hadden gehaald en bovendien de tank hadden volgegooid (nog steeds niet zo eenvoudig) want we zijn inderdaad in een andere auto thuisgekomen.

De Pontiac G6 is omgezet in een Pontiac Vibe, geen hotrod maar, alsof Avis het weet, een familie-auto. Hoewel Rob het erg jammer vindt dat hij de 6-cilinder motor heeft moeten omruilen voor een 4-cilindermotor, heeft hij tot zijn genoegen op de snelweg ontdekt dat ook ons nieuwe karretje moeiteloos met 90 mijl per uur kan rondscheuren. We moeten weer even wennen aan de andere plaats van alle knopjes en we kunnen merken dat het wat meer een ‘vrouwenauto’ is. De stuurbekrachtiging staat zeer goed ingesteld en je kunt de auto met één vinger besturen en laten draaien op een dubbeltje. Dat is met name met parkeren erg handig. Als de baby er straks is, zullen we aan deze auto meer hebben dan aan de G6. Bovendien is het met een grote buik een stuk makkelijker in- en uitstappen in onze nieuwe auto, die met recht ‘nieuw’ genoemd mag worden omdat er nog maar 965 mijl op de kilometerteller stond.

Een van de grote voordelen van een economische crisis als deze is dat je nog eens wat bijleert over de economische wetenschappen. Voordat we hier waren en de crisis begon, wisten we helemaal niets over subprime hypotheken, short selling, futures en dergelijke. Inmiddels kennen we er door educatiekanaal CNN er al alles van.

Door alle historische data die over ons heen worden gespoeld, kun je ook belangrijke trends zien in de afgelopen jaren. De eerste is de correlatie tussen de werkeloosheid en het aantal grad students (i.e. AiO’s). Figuur 1 van Ph.D. Comics laat zien dat het aantal grad students sterk correleert met werkeloosheid. Wat ook opvalt, dat Bush Sr. en Bush Jr. goed hebben meegeholpen aan het opbouwen van de wetenschappelijke kennis in de VS (lees: veel werkelozen hebben gecreeerd). Reagan en Clinton hebben het daarentegen een stuk slechter gedaan, het aantal grad students ging sterk achteruit (lees: er was zoveel werk dat iedereen een baan ging zoeken).

Figuur 2 laat de nationale schuld van de VS zien over de laatste 60 jaar. Na de Tweede Wereldoorlog en het daarop volgende Marshall plan was de schuld vrij hoog en presidenten van beide kampen hebben hard gewerkt om de schuld omlaag te krijgen. Zelfs in de jaren van de Vietnam-oorlog was er nog geld over om de schuld omlaag te brengen. Een opvallend keerpunt is natuurlijk de tijd van Reagan en Bush Sr. In 12 jaar tijd is 25 jaar sparen volledig teniet gedaan. Clinton heeft in zijn regeringsperioden nog wat proberen goed te maken, maar de op hem volgende Bush Jr. heeft ook zijn spaarzucht teniet gedaan. De aankomende bail-out en de voortgaande oorlog in Irak helpen natuurlijk zeker niet.

Het is te hopen dat de Amerikanen bij de komende verkiezingen eens goed naar de cijfers kijken en dan heel egoistisch beslissen welk soort beleid het beste is voor hun land: de “geldverslindende” Democraten en de “regeringsverkleinende en uitgavenverminderende” Republikeinen.

We hadden een tijdje geleden een aankondiging zien staan voor het Internationaal Festival in downtown Spartanburg. Afgelopen week kreeg Rob van zijn Braziliaanse collega nog eens een herinnering dat het dit weekend zou plaatsvinden. Omdat het alleen op zaterdagmiddag was, zijn we na de wekelijkse boodschappen naar het stadscentrum afgezakt. Het kwam bovendien mooi uit dat we een activiteit dicht bij huis hadden, gezien de nog altijd voortdurende benzinekrapte.

Reeds voor de 23ste keer werd dit festival georganiseerd, mede dankzij het internationale karakter van de stad. Er wonen mensen uit zo’n 60 verschillende landen in Spartanburg en omgeving, en zo’n 100 internationale bedrijven hebben hier een vestiging (bijvoorbeeld BMW en Michelin).

In Barnett Park stonden talloze kraampjes opgesteld die elk een bepaald land vertegenwoordigden. Kinderen konden een Amerikaans paspoort bij ‘Immigratie’ halen en daarmee bij elk standje een sticker of stempel te halen. Bij de meeste stalletjes was voor de kinderen ook iets te doen, zoals het kleuren van maskers of voetballen met wereldbollen. Behalve toeristische informatie waren er ook veel streekproducten te koop en met name Duitsland had dat goed aangepakt met pullen bier en een hoempa-orkest in klederdracht. De zanger was een Amerikaan die een poging deed om in het duits te zingen.

Het drukstbezochte gedeelte was natuurlijk de ‘Boulevard of Food’, met vele kraampjes waar je exotische (en soms minder exotische) hapjes kon proeven. Rob bestelde bij het kraampje van Kenia een ‘mbuzi’, een schotel van gestoofd geitenvlees met rijst en groenten. De verkoopster reageerde bijzonder enthousiast en vroeg of Rob Swahili spreekt. Blijkbaar was zijn uitspraak precies goed. Ze was er in ieder geval helemaal ondersteboven van. Bij het kraampje van Israel hebben we nog een stuk Bethlehem cake gekocht.

Op drie verschillende podia werden diverse optredens verzorgd. We hebben bijvoorbeeld een Indiaan rituele dansen zien opvoeren, een groepje Afrikanen met bongo’s in de weer gezien, een aantal Ieren enthousiaste volksliederen horen vertolken en het Carolina Klezmer Project melancholische muziek horen maken. Van deze laatste groep hebben we een kort filmpje gemaakt, dat je hieronder kunt bekijken. Voor de rest staan de foto’s op de gebruikelijke plaats. Trouwens, voor wie het zich afvraagt, Nederland en Belgie waren niet vertegenwoordigd, dus wellicht dat we daar volgend jaar eens verandering in moeten brengen.