Categorie: Baby

Een klassieker onder de babyspelletjes is kiekeboe. Ook Alexander vindt het fantastisch om te zien hoe je je gezicht achter je handen of iets anders verstopt om vervolgens weer tevoorschijn te komen. Zijn schaterlach is toch wel een van de mooiste dingen ter wereld! Luister mee in het onderstaande filmpje.

Toen Alexander pas geboren was, kon hij alleen een beetje om zich heen kijken en veel lachen naar alle mensen om hem heen. Nu, iets meer dan zes maanden later, heeft hij alweer de zoveelste mijlpaal bereikt: hij kan zelf (met een beetje steun van mama) rechtop gaan staan! Net zoals met al zijn andere vaardigheden kan hij het niet laten om ze zoveel mogelijk te oefenen. Een gunstig bij-effect van al deze fysieke activiteit is dat hij ’s nacht veel langer doorslaapt en soms zelfs de hele nacht in zijn eigen bedje ligt.

Vandaag dacht ik een filmpje te maken van Alexander die lekker over het bed rolt. In plaats daarvan legde ik onverwacht iets heel anders vast. Drie keer raden…

Gisteren, op 7 juli, zijn we bij de kinderarts geweest voor Alexanders ‘6-maanden-controle’. Hij is weer gewogen (7.85 kg) en gemeten (67.31 cm) en zit daarmee op de 50% lijn zowel qua lengte als gewicht. Heel mooi in verhouding dus. De pediater was blij om te horen dat het eten erg goed ging, moest erg met Alex lachen tijdens zijn controle (want hij pakte alles beet dat binnen handbereik kwam) en gaf ons wat tips mee voor de komende drie maanden als hij terug mag komen voor zijn 9-maanden-controle.

Nu het met eten allemaal zo goed gaat, kunnen we voorzichtig een begin maken met zelf leren eten. Alexander maakt vaak genoeg duidelijk dat hij de lepel zelf wil vasthouden als hij zijn groente of fruit krijgt, en er zijn nog wat andere babyproducten die erg geschikt zijn om aan de beginnende eter te geven. Omdat het vanmorgen nog niet verschrikkelijk heet was, ben ik met Alex buiten gaan zitten waar hij zijn gang kan gaan en het niet erg is als hij knoeit.

Om te beginnen heb ik een bordje pap gemaakt, zoals hij dat elke ochtend krijgt. Ik heb het voor zijn neus gezet om te zien wat onze knul er mee doet. De camera heeft alles vastgelegd:

Laten we zeggen dat dat nog geen groot succes was. Ik heb zijn stoel maar een beetje schoongemaakt en ben overgestapt op het tweede experiment, de befaamde Cheerios. Cheerios zijn ontbijtgranen voor in de melk, heel bros dus bij uitstek geschikt voor babies omdat het snel ‘smelt’ in hun mond. Bovendien zijn het twee vliegen in een klap: Alexander kan meteen oefenen met het oppakken van een voorwerp tussen duim en wijsvinger.

Ik heb me kostelijk geamuseerd! Alex bleef maar achter de Cheerios aanjagen en proberen ze op te pakken. Uiteindelijk heb ik er eentje aan hem gegeven om te eten en met een heel serieus gezicht sabbelde hij erop. Hij zat zich echt af te vragen wat voor een raar ding het was en aan het eind van het verhaal concludeerde hij dat het best lekker is.

Nu hij Cheerios geproefd had, was de impuls om zo’n ding op te pakken en te eten nog groter! Het is even stoeien maar uiteindelijk heeft hij hem dan! Weer iets geleerd. En nu die pap nog.

Vandaag, 6 juli, is Alexander precies 6 maanden oud. Een half jaar! Wat is het snel gegaan! Gisteravond hebben we nog eens naar de allereerste foto’s gekeken, dat kleine hummeltje van net iets meer dan 3 kilo dat met gemak op je onderarm paste. Zijn eerste kleertjes in de allerkleinste maat die hem nog veel te groot waren en omgeslagen moesten worden. De eerste flesjes en onze verwondering als hij daar wel 20 ml van gedronken had. Maar wat wel al vanaf het vroege begin was en altijd is gebleven: die heldere oogjes die zo nieuwsgierig de wereld in kijken en de vurige wens om niets te missen.

In zes maanden tijd is Alexander veranderd van een teer klein kindje in een stevig mannetje. Er is zo’n 20 cm bijgegroeid en meer dan 5 kilo bijgekomen. Hij leerde eerst om zijn hoofdje op te tillen en recht te houden, om op zijn armen te steunen en rond te kijken, zijn borst op te tillen en te zitten en nu kruipt hij zelfs al bijna. Alles wat hij eerst bestudeerde wordt nu, dankzij een behoorlijke beheersing van zijn ledematen, flink beetgepakt en getest door te sabbelen, grijpen, gooien, openen en sluiten. Hij eet inmiddels 3 vaste maaltijden per dag en het eerste tandje zit eraan te komen. Steeds blijven zijn oogjes goed volgen wat er allemaal gebeurt en zijn gezichtje is vol blijdschap en verwondering als zijn actie een reactie oplevert.

Vanaf zijn geboorte is Alexander lief, rustig, beweeglijk en mooi geweest! Een echte knuffelbeer, makkelijk in de omgang, duidelijk in zijn wensen, geen overdreven huiler, altijd op onderzoek uit en daarbij ook nog eens heel knap om te zien, een aandoenlijk snoetje, een heuse charmeur. Waar we ook komen, altijd krijgen we opmerkingen over onze kleine schat die niet alleen onze harten verwarmt maar ook andere mensen vertedert.

De tijd is voorbij gevlogen en tegelijkertijd is het of het nooit anders is geweest.

Alexander is al weer bijna een half jaar oud, maar ondanks dat blijven de camera’s dagelijks foto’s knippen en filmpjes maken. We kunnen geen genoeg krijgen van onze knul! Alex is waarschijnlijk de best gedocumenteerde baby op deze aardbol. Ons huis hangt inmiddels vol met foto’s en sinds we zelf kunnen printen groeit het aantal fotolijstjes aan de muren explosief. Maar zeg nou zelf, het is toch ook een heerlijk kind om naar te kijken?

Een kleine noot bij het filmpje: de camera-instellingen stonden even verkeerd, waardoor alles nogal blauw lijkt.

Soms zitten verdriet en plezier erg dicht bij elkaar. Na een vermoeiende vaderdag in Chimney Rock en een goede maaltijd lijkt het er even op dat Alexanders goede zin op is, maar twee tellen later lacht hij weer en zit hij gezellig te vertellen wat hij van zijn bezoekje aan de grote rots vindt.

Als we tegenwoordig de post uit de bus halen en doornemen, wil Alexander daar graag bij betrokken worden. Nu zit er altijd wel een stuk waardeloze reclame bij de post, dus dat geven we hem dan zodat hij het gevoel heeft dat hij samen met papa en mama aan iets belangrijks of interessants bezig is. Hij heeft er veel lol in om ‘te bladeren’, op zijn eigen manier. Dit bladeren lukt met boekjes die speciaal voor kleine handjes gemaakt zijn natuurlijk heel goed, maar met het dunne papier van bijvoorbeeld de televisiegids heeft hij wat meer moeite. In het onderstaande filmpje kun je zien hoe Alexander de TV Guide onder handen neemt. Rob en ik snappen maar al te goed dat we tijdschriften die we wel nuttig vinden vanaf nu beter bij Alex uit de buurt kunnen houden.