Aan het eind van alle blogberichten zijn er meestal nog wel een aantal filmpjes over die soms in een soort ‘restbericht’ terecht komen. Dit is er ook weer zo eentje.
Het eerste filmpje is geschoten tijdens het Tomato Festival nabij Greer. Dat was vorig weekend en het was toen bijzonder onprettig klef buiten. Er was bijna niemand en er was feitelijk ook niet zo heel veel te doen, althans, niet veel dat met tomaten te maken had. Er stond wel een band te spelen en niet eens zo heel slecht. Met veel animo speelden ze grote hits uit voornamelijk de jaren 70 en het was gewoon zonde dat er maar een handjevol mensen bij het podium stond. Er stond een tentje met wat activiteiten voor kinderen waar we een tijd gestaan hebben om te schuilen voor de schreeuwende zon en daar is ook dit filmpje gemaakt.
Wie zich afvraagt of Nova zich wel vermaakt tijdens de zwemlessen van Alex vindt hieronder het antwoord. Ook als Alex bij zijn groepje is en de les begint, plonst en spettert ze heerlijk door!
Tijdens een regenachtig weekend een aantal weken terug hebben de kinderen zich heerlijk vermaakt in het Discovery Place in Charlotte. Ook daarvan bestaan nog beelden:
De speelkamer blijft bij de kinderen onverminderd populair en ze vinden er steeds nieuwe dingen om te doen. De laatste tijd vermaken ze zich veel met knippen en plakken, of zoals Nova het noemt: “tjip tjip”. In een mum van tijd ligt het tapijt dan bestrooid met miniscule stukjes papier die ze zelf knippen (Alex noemt het ook wel eens ‘sneeuw’). Dit gebeurt met de hoogste concentratie en toewijding en de snippers mogen zeker niet zomaar de vuilnisbak in!
Gelukkig zijn er meer dingen te doen die minder rommel opleveren, zoals onderstaand filmpje bewijst.
Het was al weer ruim twee jaar geleden sinds ons laatste bezoek aan het Arboretum in North Carolina en afgelopen zondag leek ons een mooie gelegenheid om er nog eens naar toe te gaan. Het ligt bij Asheville, nog voor Biltmore, dus het ligt in de bergen waar het doorgaans iets koeler is dan bij ons. De entree is bovendien zeer schappelijk: 8 dollar per auto, ongeacht het aantal mensen dat erin zit.
Het was een rustige dag in het arboretum want we hebben maar weinig mensen gezien. Misschien dat de af en toe zeer dreigende luchten daar iets mee te maken hadden? Bij de ingang zagen we hier en daar wat kleine groepjes maar zoals het meestal is, hoe verder weg je gaat van de ingang, des te minder mensen kom je nog tegen. Gisteren zagen we op den duur helemaal niemand meer en hadden we het park vrijwel voor ons alleen. In een amfitheater hebben we lekker gepicnict in de schadus van een boom; de kinderen renden er lekker rond tussen de vele stenen banken en het zachte groene gras. Alex had in een mum van tijd weer talloze stenen verzameld om mee naar huis te nemen en Nova rende op haar blote voetjes vrolijk over de kiezels heen.
Instructies volgen valt niet mee.
Ik geloof trouwens dat de kinderen zich van het vorige bezoek niets meer konden herinneren. Het prieel waar we met opa en oma Eindhoven een familiefoto hebben gemaakt, het bankje waar Nova is verschoond, de gong waar talloze keren tegen geslagen is, de bonsai bomen tuin… niets leek enigszins bekend voor te komen. Ach ja, zo blijven de dingen steeds nieuw en verrassend!
De laatste weken hebben we het lekker druk. Alex heeft zwemlessen in blokken van twee weken en we zijn ook bezig met de voorbereidingen voor de start van school. Er moet het nodige aangeschaft worden en hoewel we pas op 14 augustus de officiele lijst ontvangen met datgene wat precies nodig is, kunnen we redelijkerwijs wel aannemen dat dingen als kleurkrijtjes, potloden en lijm vereist zijn. Het brengt weer herinneringen terug van mijn tienerjaren, toen de aanschaf van de juiste schoolagenda heel belangrijk was (en bovendien ook erg leuk)! In ieder geval heeft Alex een bureau op zijn kamer staan met een mooie stoel erbij die hij zelf heeft gekozen. Laat de huiswerkopdrachten maar komen, wij zijn er klaar voor!
Verder dwingen de hoge temperaturen en luchtvochtigheid ons ook tot activiteiten binnenshuis en de liefde voor onze Wii is weer helemaal opgelaaid. Een maand geleden hebben we bovendien de Wii balance board aangeschaft en de Wii Fit software, zodat we heel wat verschillende soorten sport en spel tot onze beschikking hebben. Rob is met name bedreven in skateboarden en kung fu, ikzelf doe graag steps en hoelahoep en sinds kort ook nog Zumba, de kinderen amuseren zich vooral met balansspellen omdat de rest nog wat moeilijk is. Gelukkig zagen we dit weekend een spel voor de Wii met al hun favoriete tekenfilmfiguurtjes erin. Dora, Team Umizoomi en de Bubble Guppies doen diverse dansjes en het is aan de kinderen om dit zo goed mogelijk mee te doen. Ze brengen het er trouwens niet verkeerd vanaf!
Deze zomer is er echt eentje voor de boeken. Ik geloof niet dat we al ooit zo veel water hebben gezien! De afgelopen maand is er een recordhoeveelheid regen gevallen en tjonge jonge, wat komt het soms met bakken uit de hemel! Er zijn vele tientallen centimeters extra water gevallen en bijna elke dag ontvangen we een waarschuwing dat er kans is op overstromingen. Tegelijkertijd zijn de temperaturen ouderwets hoog en met al dat extra vocht is het nog plakkeriger buiten dan normaal. De luchtvochtigheid is torenhoog en dat maakt het buiten bijna onhoudbaar. Overdag is onze buurt uitgestorven, iedereen verschuilt zich binnen.
Ga maar vast naar huis, ik kom een druppel later
Een andere aanwezigheid van water is het zwembad. Elke zondagmorgen duiken we met de kinderen het zwembad in in onze wijk. De kinderen vinden het helemaal geweldig! Buiten dat heeft Alex ook nog van maandag tot donderdag zwemlessen in het buitenbad van het Swim Center. Terwijl hij les krijg, speelt Nova aan de andere kant van het bad; ze springt van de kant in het water, imiteert de zwembewegingen van broerlief, rent door de sproeiers en wacht geduldig tot Alex klaar is en nog even met haar mee speelt. Ook op andere plaatsen komen we het water tegen en zoeken we het op, zoals Reedy River park in Greenville, waar een hotel zit met kleine geisertjes waar de kinderen lekker door het water kunnen banjeren. In de tuin staat onze watertafel en liggen waterbazooka’s klaar waar groot en klein plezier mee kan maken. In de kindermuseums in de omgeving waar we tijdens regenachtige weekenden terecht komen, staat altijd wel een of andere waterattractie, waar Alex en Nova doorgaans kleddernat weer vandaan komen. Kortom, ondanks de regen krijgen ze geen genoeg van al het gespetter!
Het laatste filmpje dat op de blog verschenen is, dateert alweer uit april, dus hoogste tijd om wat bewegende beelden toe te voegen! Dit bericht zal de komende dagen groeien met filmpjes die we nog op onze camera’s hebben staan maar die tot op heden nog niet gepubliceerd waren. Het maken van filmpjes is een zeer tijdrovende bezigheid, dus vandaar dat het af en toe wat langer duurt.
Kijk eens wie er niet voor haar broertje wil onderdoen?
Ergens tussen 19.00 en 19.30 komt onze achtertuin weer in de schaduw te liggen en dat is een mooi moment om nog fijn buiten te spelen. Het is nog wel een graad of 32, maar je zit niet meer in de volle zon. De kinderen zijn op dit uur altijd buiten te vinden. Ze rommelen met de watertafel, rennen door de sprinkler, spelen in het huisje, roetsjen van de glijbaan, gooien de bal over de schutting naar de buurkindjes, geven de plantjes water en rennen en springen dat het een lieve lust is! Natuurlijk wordt het daardoor met bedtijd ook wat later, want we gaan pas rond half negen weer naar binnen en voordat ze in bad zijn geweest en in bed liggen, staat de klok meestal wel op 21.00. Nou ja, daar is het zomer voor, toch?
Het is al weer een tijd geleden, maar ik denk dat we allemaal wel een glimlach op ons gezicht kunnen gebruiken. Veel uitspraken komen uit de tijd van het bezoek van opa en oma Eindhoven of zijn daaraan gerelateerd.
Neem het maar met een knipoog.
Alex vraagt waarom de oven aanstaat.
Opa grapt: “Daar mogen jij en Nova in, dan kunnen we jullie straks opeten.”
Alex kijkt verschrikt. Oma legt uit dat opa een grapje maakt.
Alex, streng, steekt zijn vinger naar opa op: “Opa, wij maken een afspraak. Ik houd niet van grapjes. De oven is niet voor kindjes, alleen voor food!”
“Oma, blijf je nu voor altijd bij me?”
“Oma moet over een poosje weer terug naar huis.”
“Maar jij kan hier wonen in een huis en dan mag je steeds bij ons in de auto.”
Bij het naar bed gaan na een vrolijke dag:
“Heb je een fijne dag gehad?”
“I’m sad.”
“Sad? Waarom?”
“Omdat de zon heel warm is en nu heb ik zweetdruppels.”
“Nova, wat wil je eten?”
“Tjips!”
Voordat Alex naar school gaat, wil hij nog snel iets tekenen voor papas verjaardag. Op de hoek van een vel papier kriebelt hij wat.
“Wat heb je getekend?”
“Een piepklein landje.”
Oma is verkouden en snottert. Mama attendeert haar op een druppel aan de neus.
“Oma, why is your nose rainy?”
“Toen ik 1 was, was ik nog een baby. Toen ik twee was, was ik een toddler. Toen ik drie was, was ik een big brother. Now I’m four and I’m a VERY big brother.”
Alex struikelt over de drempel en zet het op een brullen.
“Ik heeft gevallen!”
“Waar doet het pijn?”
Snikkend: “Mijn knie, maar de bones zitten nog together.”
In ons huisje in de bergen. We drinken buiten koffie op het dek. Nova laat haar koekje vallen, dat tussen de spijlen door in de struiken valt.
“Uh oh.”
“Het koekje is gevallen, dat is niet erg. De beer zal het wel opeten.”
“Beer!”
Nova denkt even na en wijst druk heen en weer van de struiken naar de kopjes op tafel.
“Beer koekie. Beer toppie!” (*koffie)
Mama heeft voorgelezen voor het slapen gaan. Aan het eind van het verhaal (uit een Nederlands voorleesboek) heeft de hond de worst opgegeten en zegt de papa dat ze ‘boerenkool met niks’ eten. Dan tovert de mama een worst uit de vriezer en concludeert het verhaal: gelukkig maar, want wie houdt er nou van boerenkool met niks? Alex, die echt niet weet wat boerenkoolstamp is, geeft snel antwoord:
“Ik! IK houd van boerenkontenmix!”
Oma heeft een shirt aan met enig decollete.
“Oma, waarom heb jij een diep shirt?”
Ook zij wordt zoetjesaan een heuse babbelkous.
Oma heeft uitgelegd dat ze weer naar huis gaat. Ze vertelt dat ze thuis eerst centjes gaat verdienen zodat ze daarna weer kan terugkomen. Als het moment van vertrek bijna daar is, geeft ze Alex haar kleingeld voor in zijn spaarpot.
“Oma, why are you going home?”
“Ik ga naar huis om centjes te verdienen zodat ik weer op bezoek kan komen.”
“But you just gave all your money to me!”
Alex heeft een muggenbult. Hij pruilt:
“De mosquito heeft mij gebeten en he didn’t even say sorry.”
“I used to have ten testicles, maar nu heb ik er maar twee. Als ze allemaal weg zijn, groeien er weer nieuwe.”
In de auto. Alex heeft e.e.a. in zijn handen en papa wil hem iets aangeven.
“Papa, ik heb maar twee handen, geen vier!”
Nova gebruikt behalve ‘toppie’ voor koffie nog twee vergelijkbare woorden met een totaal andere betekenis: ‘teppie’ is televisie en ‘tippie’ is knippen. Zou ze ook nog iets bedenken voor ‘tappie’ en ‘tuppie’?
Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging. Hoe krijgen we de kinderen in beweging in deze hitte? Eerder deze week had ik een idee opgedaan tijdens de zwemles. Daar waren ze bellen aan het blazen met de kinderen in het klasje om ze tijdens het wachten bezig te houden. Geen gek idee! Vandaag ben ik met de kleintjes naar Walmart gereden om een bellenblaasmachine te halen en een flinke fles met sop. Eenmaal thuis stond het ding in de vorm van een vis al gauw duizenden belletjes de tuin in te jagen en Alex en Nova gingen er natuurlijk als dollemannen achteraan. Op allerlei manieren probeerden ze de zeepbelletjes te pakken te krijgen. Zo waren ze ongemerkt toch lekker actief ondanks de drukkende warmte. Inmiddels is het zo warm buiten dat ze weer op de bank zitten en naar Dora kijken. Natuurlijk met een waterijsje, want daar waren ze na al dat rennen wel aan toe.
Hoewel de zomer officieel nog moet beginnen, zijn wij de hitte eigenlijk al weer beu. Het zijn weer de dagen dat de thermometer om 10.00 al temperaturen ver boven de 30 aangeeft (vandaag bijvoorbeeld 35C) en je met goed fatsoen overdag niet kunt buiten komen. Hoe deden mensen dit voordat de airconditioning werd uitgevonden? Het is me een raadsel. We eten vrijwel elke avond salade omdat we snakken naar iets fris en lichts. Alex heeft bijna elke doordeweekse avond zwemles, dus die plonst heerlijk in het buitenbad terwijl wij aan de kant als gebakken eitjes de tijd aftellen.
Samen in de bobcat!
Het afgelopen weekend was het Touch-A-Truck in Greenville, een jaarlijks terugkerend evenement waar diverse trucks op de straat staan midden in het centrum van Greenville. Kinderen kunnen aanschuiven om plaats te nemen in een graafmachine, dieplader, veegwagen, schoolbus, verhuiswagen, brandweerauto en wat dies meer zij. Ze mogen achter het stuur zitten, op de claxon duwen en het hele voertuig van voor naar achter bestuderen. Maar de rijen zijn lang en als je op het asfalt staat, is het al snel niet meer om uit te houden. Dus we zijn met Wim en Ann (en hun kids) naar de speeltuin naast de Greenville Zoo gegaan. In een schaduwrijk hoekje hebben de kleintjes zich daar mooi kunnen uitleven, terwijl wij gezamenlijk van een heerlijke lunch (van een Franse bakker!) genoten. Daar vandaan was het een kwartiertje rijden naar Mauldin, waar in het cultureel centrum een modeltreinententoonstelling was. Spekkie naar het bekkie voor alle kleintjes in ons gezelschap, inclusief Finn, de telg van onze Nederlandse kennis uit Greer. Er waren veel knopjes om op te duwen en een Thomas trein om zelf in te zitten, tot groot genoegen van alle kleine heertjes in ons groepje. ’s Avonds nog lekker spelen in de tuin… dus Alex en Nova waren helemaal op aan het eind van de dag.
Hoera, we gaan naar het zwembad!
Op zondag waren we om 9.45 al in het zwembad waar we een dik uur aan het peddelen zijn geweest. Dikke pret met de pool noodles en flink op en neer zwemmen dankzij de reddingsvesten. Na het zwemmen en douchen hebben we een bezoek gebracht aan Strawberry Hill voor ijsjes en milkshakes, want daar was het wel weer voor. Daarna even een stop bij de doe-het-zelver en dat was het moment dat het weer flink begon te betrekken. We waren nog maar net thuis toen het losbarstte: hozen, plenzen, stortregenen. In een mum van tijd stond de achtertuin blank. Ook dat hoort hier bij de zomer; zeer intense regen- en onweersbuien.
Ook maandag was het nog niet voorbij. Terwijl Alex op school was en ik met Nova in de speelkamer aan het spelen was, begon ons alarmsysteem ineens te piepen. Op het display stond ‘tornado warning’. Buiten zag het er behoorlijk dreigend uit, met name een zeer donker gebied net voorbij ons huis. Ik belde eens met de buurvrouw, die is meestal behoorlijk goed op de hoogte van dat soort dingen.
Je zou zo niet zeggen dat het noodweer op de loer ligt.
En ja, Gloria was al in opperste staat van paraatheid, niet geheel onterecht want inmiddels gingen buiten overal de sirenes af. Ik zette op televisie het Weather Channel aan, die op dat moment net vertelde dat mensen in Greenville en Spartanburg onmiddelijk een veilige plaats moesten opzoeken. Rob kreeg bij Milliken de opdracht om in de kelder van het gebouw te gaan zitten. Ik had enkele vriendinnen gebeld om ze te waarschuwen en ook de school van Alex om te vragen wat ze daar gingen doen. Samen met Nova zat ik in de jassenkast onder de trap, onder het matras van Alex (voor het geval er rondvliegend puin op je valt). Nova speelde vrolijk met mama’s telefoon en mama luisterde gespannen naar het weerstation dat allerlei onheilspellende berichten de ether instuurde, terwijl buiten het noodweer voorbij trok. Na drie zeer trage kwartieren was het eindelijk over, het tornado-gevaar geweken. In de verte zagen we een piepklein streepje blauw en poeh, wat een opluchting was dat. Alex vertelde later dat hij met alle andere kindjes in de badkamer op school had gezeten. Zo lang we hier wonen, is de mogelijkheid van een tornado nog nooit zo reeel geweest. Ik kan het ook niet erg aanbevelen, eerlijk gezegd.
Alex zorgt goed voor de dahlia’s, die inmiddels al bloeien.
Tja, zomer in de subtropen. Terwijl ik dit schrijf, staat de waarschuwing voor een zwaar onweersgebied voor vanavond al weer te knipperen. Alex is blij dat ons huis ‘very strong’ is, want hij is er stellig van overtuigd dat niets ons huis omver kan blazen. Wij weten na de blikseminslag van vorig jaar wel beter en zijn extra alert wanneer er weer een melding voor een of ander noodweer verschijnt. Het hoort er echt bij deze tijd van het jaar, overdag onbehoorlijk heet en aan het eind van de middag knalt het en plenst het dat het een lieve lust is. In Nederland is het misschien lang koud en nat geweest, maar extreem weer aan het andere kant van het spectrum is ook niet alles!
Peperazzi Blog 